Ο "Τζαίημς Μποντ"

(πηγή)

Ο "Τζαίημς Μποντ"
Tου Κώστα Καναβούρη (ΑΥΓΗ)

Ο γιος μου είναι 16 ετών. Όταν ήμουν στην ηλικία του, στην Ελλάδα είχαμε μαύρη χούντα κι όποιος δεν έζησε εκείνα τα χρόνια στην επαρχία δεν μπορεί να καταλάβει πόσο τεράστια ήταν η διαφορά της πίεσης μεταξύ κέντρου και επαρχίας. Ούτε η παραμικρή διέξοδος, ούτε μια αχτίδα φωτός. Ειδικά για τα παιδιά αριστερών οικογενειών.

Είδα, τότε, συμμαθητή μου (και απόλυτα φιλικής μας οικογένειας παιδί) να περιφρονείται κατάφωρα στο σχολείο από καθηγητές και οι γονείς του να είναι και οι δύο στην εξορία. Μέχρι τώρα απορώ πώς επιβίωσε ο παιδικός μου φίλος. Ταυτόχρονα είμαι βέβαιος ότι υπό άλλες συνθήκες διαφορετικά θα είχε ανθίσει και διαφορετική θα ήταν η ζωή του. Είμαι επίσης βέβαιος ότι εκείνο το παιδί με τον πλούσιο -αλλά βαθιά θλιμμένο- ψυχικό κόσμο, πολλά περισσότερα θα είχε να προσφέρει και στον εαυτό του και στην κοινωνία. Αυτό όμως είναι και το έγκλημα το διαρκές της κάθε χούντας και της κάθε καταπιεστικής βαρβαρότητας: το ότι σημαδεύει, συνθλίβει και περιθωριοποιεί από φόβο τους ανθρώπους στο διηνεκές.

Ψηλαφίζοντας την ελπίδα στη χώρα των λογιστών...

Ομορφιά του aldebaran στην Αντινομία που -ευτυχώς- συνεχίζει...

Μάης 1968 - Μάης 2010

Τον Μάη του ’68 άνοιξαν τα παράθυρα της καρδιάς τους... είπαν «σ’ αγαπώ» με πέτρες απ’ τους δρόμους... απαγόρευσαν τις απαγορεύσεις... ξέχασαν τα όσα είχαν μάθει... κι άρχισαν απ' την αρχή... Απ' τα όνειρά τους...

Πήραν φωτιά τα όνειρα και χύθηκαν στους δρόμους του πλανήτη... Έφτασαν στην Αμερική... πήγαν στη Γερμανία... ταξίδεψαν μέχρι την Πολωνία... και πηδώντας από Μάη σε Μάη έφτασαν μέχρι την Κίνα... την Ιταλία... την Ελλάδα...

Κάθε φορά που οι νέοι ονειρεύονται ο κόσμος σταματά, έστω και για λίγο, να γερνάει... Από το Μάη του ’68 έως τον επόμενο Μάη...

Αδέσποτη νοσταλγία (2): Για όσους/ες γεννήθηκαν πριν το 70...

«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Επρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε. Δύο ώρες μεσημεριανού ύπνου για να ξεκουραστούμε, ήταν απαραίτητο. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Αδέσποτη νοσταλγία (1): Το κάποτε που λεγόταν... ζωή

«Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο. Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα. Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας... Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype. Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάηδημα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.