Οι παντός καιρού

Eric Drooker

του Κίμωνα Ρηγόπουλου

από Αριστερό Βήμα

Θα βάλουν πρόθυμα την υπογραφή τους για το «πογκρόμ στον Άγιο Παντελεήμονα» αρκεί να μη φτάσουν οι αλλόχρωμοι και στον περιφερειακό του Λυκαβηττού.
 

Θα υπογράψουν για την ανάγκη ενός βήματος διαλόγου της αριστεράς αλλά θα περάσουν και από την ποιητική εσπερίδα του Χυτήρη για να μαγευτούν από την πανδαισία των στίχων του και να δηλώσουν «σεμνά» την παρουσία τους.
 

Θα ψηφίσουν οπωσδήποτε Καμίνη, μεσούντος του Μνημονίου, «για μια αλλαγή βρε αδελφέ»
 

Θα κάνουν έναν τακτικό ελιγμό αναδίπλωσης στην κριτική τους προς τον Γερουλάνο, γιατί εκκρεμεί πρότασή τους για την Επίδαυρο και τα Επιδαύρεια θα είναι φτωχά χωρίς αυτούς.
 

Είναι γενικώς και συνήθως, αορίστως εναντίον του Μνημονίου, αλλά «τι να σου κάνει και ο Γιωργάκης» μ’αυτό το χάος που παρέλαβε;
 

Φυσικά και δεν επικροτούν την κρατική καταστολή, αλλά και αυτό το κακό με την πλατεία Συντάγματος παράγινε. Τι θα λένε και οι εξ Εσπερίας τουρίστες γι’αυτό το χάος!
 

Καταλαβαίνουν την αγανάκτηση των ανθρώπων, αλλά και οι προπηλακισμοί δεν υπήρξαν ποτέ μέρος της παράδοσης της αριστεράς.
 

Περιμένουν μια αναθεσούλα από την ΕΡΤ και αν δεν την πάρουν θα ξεχυθούν και πάλι με τα λάβαρα του αγώνα στους δρόμους. Ως τότε θα περιπέσουν αναγκαστικά σε μια νηφάλια περισυλλογή.
 

Εντάξει, συμφωνούν ότι ο κόσμος πεινάει, αλλά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν των φρονίμων τα παιδιά. Και αυτοί είναι αφόρητα φρόνιμοι.
 

Απεχθάνονται τους θυμωμένους ανθρώπους γιατί χάνουν το δίκιο τους. Το δικό τους «δίκιο» δεν θα χαθεί ποτέ γιατί είναι θεσμικά κατοχυρωμένο.
 

Ποτέ δεν θα τα μπλέξουν «απ’ την Κική και την Κoκώ πια να διαλέξουν» 

Και την Κική και την Κοκώ. 

Και τον αστυφύλαξ και τον χωροφύλαξ οι μισητοί άνθρωποι παντός καιρού.

Η τρομοκρατία των σκυμμένων και οι όρθιοι της πλατείας

σκίτσο του Πέτρου Ζερβού από την Ελευθεροτυπία

του Γαλαξιάρχη 

Όσο πλησιάζουμε στο κρίσιμο διήμερο της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, τόσο κλιμακώνεται η επίθεση των πολιτικών και μιντιακών ταγών του καθεστώτος, καθώς και της πνευματικής ολιγαρχίας που έχει συστρατευτεί (αν όχι επιστρατευτεί) με το αστικό στρατόπεδο. Αν μέχρι πριν λίγες εβδομάδες υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που θεωρούσαν ότι ο όρος "ταξικός πόλεμος" είναι μία ξύλινη έκφραση μηδενιστικού μίσους της Αριστεράς, θα πρέπει λογικά να έχουν αρχίσει να αναθεωρούν. Αν πάλι όχι, καλό θα είναι να ρίξουν μία ματιά -και με ψυχραιμία- στα όσα γράφουν και εκστομίζουν εναντίον του λαϊκού παράγοντα, και να παρατηρήσει ποιοι και πώς εκφράζουν τις ίδιες απόψεις και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Δεν χρειάζεται να εντρυφήσουν στα απόκρυφα της μαρξιστικής θεολογίας. Τα μόνα που απαιτούνται είναι λίγα ελληνικούλια, λίγο παραπάνω καθαρό μυαλό και ακόμη περισσότερη ψυχραιμία. 

Πρώτα από όλα, αυτό που διαπιστώνεται διά γυμνού οφθαλμού είναι ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός δεν συνάδει με τη δημοκρατία. Για την ακρίβεια, την απεχθάνεται στην ουσία της (και η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι "το δικαίωμα να φωνάξεις το σύντροφο Μπρέζνιεφ μαλάκα στην Κόκκινη Πλατεία" όπως έλεγε και ο Βαλαβανίδης ως επικεφαλής του Α2 στο "Λούφα και Παραλλαγή"). Ο λαϊκός παράγοντας, καθώς ενσωματώνει την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της, αποτελεί ενοχλητικό ανάχωμα σε περίοδο συστημικής κρίσης. Έτσι, επιστρατεύονται τα ευφυολογήματα του "ανόητου", "αφελούς", "απαίδευτου" αλλά και "ένοχου λαού". Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ελέγξει την εξουσία και όποιος επικαλείται τέτοια πράγματα ανήκει στις σκοτεινές και οπισθοδρομικές δυνάμεις του "λαϊκισμού". Ακόμη και η ελάχιστη αντίδραση στην ταξικότατη επιδρομή (βλ. απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, υπερφορολόγηση μισθωτών, απονέκρωση του κοινωνικού κράτους, ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών) βαφτίζεται προσπάθεια επιτάχυνσης της χρεοκοπίας (σ.σ. κάτι όχι εντελώς λανθασμένο, αρκεί να νοηματοδοτηθεί σωστά ο όρος "χρεοκοπία", γιατί όντως κάποιοι πρέπει να χρεοκοπήσουν μία και καλή). Στην κορύφωσή της, η ξετσιπωσιά της εξουσίας, θα τους κολλήσει τη δική της ρετσινιά (βλ. οι απεργοί επιδιώκουν τη συντήρηση του διαπλεκόμενου κράτος), τη στιγμή που οι διαδηλωτές, εμφανίζονται ούτε λίγο ούτε πολύ ως σύμμαχοι των κερδοσκόπων.

Γιατί δεν Τολμήσατε, άραγε, όταν Υποθηκευόταν το Μέλλον της Χώρας;

The masks of democracy, του Vladimir Kazanevsky, CartoonMovement

του Θανάση Αθανασίου

από την Αυγή

Όταν άκουσα στις ειδήσεις για το κείμενο των 32 "προσωπικοτήτων", προτού να το έχω διαβάσει και χωρίς να γνωρίζω τους υπογράφοντες, είπα, απευθυνόμενος στον εαυτό μου: επιτέλους, έστω και αργά, μιλούν δημόσια κάποιοι άνθρωποι του συγγραφικού, πανεπιστημιακού κατεστημένου, κάποιοι άνθρωποι της τέχνης που κατά τεκμήριο ασκούν ευρύτερη επιρροή στην κοινωνία! Όταν, ωστόσο, το διάβασα -με πολλή προσοχή, όπως όφειλα- κατάλαβα το... υπονοούμενο και χαμογέλασα πικρά!

Ομολογώ ότι ταλαντεύτηκα αν άξιζε ή όχι να ασχοληθώ με το βαρύγδουπο και σοβαροφανές αυτό κείμενο των "32", αλλά είπα, τελικά, να θέσω στους "τολμηματίες" ορισμένα ερωτήματα, έτσι... προς χάριν της κοινής λογικής και μόνο.

Η γοητεία της πεφωτισμένης ολιγαρχίας

Aνρί Ματίς, "Η θλίψη του βασιλιά", 1952

του Νικόλα Σεβαστάκη

από τα Ενθέματα 

στην Αυγή της Κυριακής

- Με αφορμή την έκκληση διανοουμένων με τον τίτλο «Τολμήστε»

Στους κοινωνικούς τριγμούς και στο συναγερμικό κλίμα των ημερών η νέα επίκληση της «ευθύνης όλων» λειτουργεί με παράδοξο τρόπο. Φαίνεται να αξιοποιεί μια συγκεκριμένη διάγνωση της κατάστασης των πραγμάτων, διάγνωση η οποία παρουσιάζεται φιλοφρονητικά ως υπερκομματική, υπερβατική και ειλικρινά αυτοκριτική. Αλλά πολλά σε τούτη την διάγνωση και στο «δια ταύτα» που την συνοδεύει δεν είναι καθόλου αποχρωματισμένα. Παρατηρούμε μάλλον ότι ένας γνώριμος δημόσιος λόγος ο οποίος έχει ως αιχμή το ζήτημα των σάπιων ηθών και των κακών νοοτροπιών προσαρτάται στον κυβερνώντα «μονόδρομο». Η ρητορική περί κρίσης των αξιών και ηθικής ασφυξίας φαίνεται να επιλέγει το νεοθατσερικό πρόγραμμα για την «ανασυγκρότηση» της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο οι διαφορετικές φωνές του λόγιου-πνευματικού ανθρώπου και του τεχνοκράτη συγκλίνουν σε μια μορφή αναγεννητικού και εξυγιαντικού προσκλητηρίου.

Τριάντα δύο παλικάρια από τη Λεβαδιά

(πηγή)

του Γιώργου Κυρίτση

από την Αυγή

"Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά" διαπιστώνει η ενδιαφέρουσα συνεύρεση διανοουμένων και πανεπιστημιακών που με 32 υπογραφές καταγγέλλουν τις "φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο". Οι ίδιοι μάλιστα απευθύνουν "έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου" (...) "να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους" (...) "Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους Έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή".

Οι υπογράφοντες δεν είναι τυχαίοι. Ανάμεσα τους βρίσκονται μερικοί από τις πιο ευνοημένες και προβεβλημένες υπογραφές της τελευταίας εικοσαετίας, άνθρωποι που ενεπλάκησαν άμεσα με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των πολιτικών που μας έφεραν ώς εδώ, αλλά υπάρχουν και μερικοί κορυφαίοι επιστήμονες που δεν είναι δυνατόν να μην ξέρουν τι υπογράφουν κι ας μην το λένε.

Η ελληνική διανόηση δεν έχει σωσμό...

(πηγή)

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

από Stop Cartel

Οι διανοούμενοι είναι αποκλειστικά άνθρωποι που μελετούν την δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Είναι δηλαδή εκείνοι που εξετάζουν την λειτουργία της νόησης σε διάφορα οντολογικά πεδία. Ετούτοι είναι που αναπτύσσουν επιστημολογικά εργαλεία για την κατανόηση, επεξεργασία και καλλιέργεια του λόγου (όλων των μορφών έκφρασης και δημιουργίας συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογικών εφαρμογών), ο οποίος εμπεριέχει και αντανακλά πάντοτε σχέσεις εξουσίας. Η λογική αναπαράσταση αυτών των σχέσεων σε διάφορα πεδία της καθημερινότητας, της επιστήμης ή των τεχνολογικών εφαρμογών διαμορφώνει την πραγματικότητα εντός της οποίας αναπτύσσεται το εγώ, η ταυτότητα και η έννοια του συμφέροντος.

Ο διανοούμενος μέσω της ενασχόλησής του με την δομή του λόγου, ως μηχανισμού που τείνει να διαμορφώσει μήνυμα για δράση, γνωρίζει ότι μετατρέπεται σε φορέα αναπαράστασης εξουσιαστικών σχέσεων (δομών), οι οποίες μόνον στο βαθμό που κριθούν ψυχαναλυτικά μπορούν να απαλλάξουν το υποκείμενο (ερευνητή) από την καθεστωτική νεύρωση. Η τελευταία είναι το εμπόδιο του επιστήμονα, του καλλιτέχνη και γενικότερα του ανθρώπου που στοχάζεται και δημιουργεί σε ένα περισσότερο ή λιγότερο αφηρημένο και αναλυτικό πλαίσιο να συμβάλει στη κοινωνική πρόοδο, με την έννοια της διαρκούς διαδικασίας απελευθέρωσης του ατόμου, κοινωνικών ομάδων και λαών από την σκλαβιά της «ιδέας», ως αναπαράστασης κάποιας μορφής σωτηρίας.

Οι τολμητίες

(πηγή)

Σαρκαστικό σχόλιο για την έκκληση των «32»
των Δημήτρη Γιατζόγλου, Τάκη Κατσαρού

από την Αυγή

Μπράβο στους 32! Επιτέλους, διακεκριμένοι επιστήμονες και γνωστοί διανοούμενοι "τολμούν" να σταθούν δίπλα στον λαό που υποφέρει και αγωνίζεται για πραγματική δημοκρατία, για να φύγει η κυβέρνηση του Μνημονίου, να ανατραπούν οι πολιτικές της τρόικας και των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου που σπέρνουν την ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια και που απειλούν σήμερα σοβαρά «την ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις». Επιτέλους, την ώρα που διάφοροι "ειδικοί" και τεχνοκράτες αδρανούν, ή ακόμη χειρότερα, αδημονούν να συμμετάσχουν στα σχέδια κύκλων του οικονομικού και εκδοτικού κατεστημένου, για κυβέρνηση "τεχνοκρατών" και σε "ανακτοβούλια" για τη διάσωση του καταρρέοντος πολιτικού σκηνικού, 32 πνευματικοί άνθρωποι του τόπου "τολμούν", υψώνουν το ανάστημά τους και ως υπεύθυνοι πολίτες, αφουγκράζονται την "αγωνία αυτού του τόπου για ζωή" και νιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν, "καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης".

His master voice...

(πηγή)

του Σταμάτη Μαυροειδή

από την Αυγή

Την ώρα που η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υπογράψει την τελευταία πράξη του δράματος, την ώρα που καταλύεται το Σύνταγμα και η χώρα παραδίδεται στα ξένα οικονομικά συμφέροντα, την ώρα που ξεπουλιέται ο δημόσιος πλούτος και εξανδραποδίζεται ο λαός της, 32 άνθρωποι των... γραμμάτων και της πανεπιστημιακής κοινότητας διαμεσολαβώντας τη φωνή και τα επιχειρήματα του πρωθυπουργού, έδωσαν στη δημοσιότητα διακήρυξη πολιτικής ορθότητας "ενάντια στις φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας που κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο, κρύβοντας (όπως λένε) από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές...".  

Δυστυχώς γι' αυτούς, οι περισσότεροι Έλληνες -στο όνομα των οποίων αναφέρονται- μπορεί να μην έμαθαν τόσα πολλά γράμματα, έμαθαν όμως από εμπειρία και ένστικτο να αναγνωρίζουν πότε απειλείται το ψωμί, η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπειά τους.

Έμαθαν ακόμη ότι το ήθος δεν διδάσκεται σε Ιδρύματα, γι' αυτό και βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες, απαιτώντας να ακυρωθεί η ληστρική δανειακή σύμβαση να αποσυρθούν τα μέτρα του Μνημονίου, να φύγει η κυβέρνηση. 

Οι ναρκισσισμοί των μικρών διαφορών αδρανοποιούν την ελληνική αριστερά

(πηγή)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΜΑΖΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ

του Κώστα Δουζίνα 

από την Εποχή

Πριν έναν περίπου χρόνο, τον Φεβρουάριο του 2010, όταν οι ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ επέβαλλαν στην Ελλάδα τα πρώτα μέτρα λιτότητας, το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ήταν ότι χωρίς αυτά η κρίση θα εξαπλωνόταν στην Ευρώπη, απειλώντας το ευρώ. Σε ένα άρθρο μου στην εφημερίδα Guardian υποστήριζα τότε ότι ο κύριος κίνδυνος εξάπλωσης και «μόλυνσης» προερχόταν από την αναμενόμενη αντίσταση του ελληνικού λαού· μια μικρή γνώση της ελληνικής ιστορίας μας προετοίμαζε για το τι μπορούσε να ακολουθήσει.

Η αντίσταση σαρώνει σήμερα όλη την Ευρώπη: η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ισπανία αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυρίας των τελευταίων τριάντα χρόνων. Οι ελληνικές κινητοποιήσεις ενθάρρυναν τους λαούς, οδηγώντας στην πρώτη πανευρωπαϊκή καμπάνια για τα κοινωνικά θέματα. Άκουσα το σύνθημα «Θα τα κάνουμε Αθήνα» στην Μπογκοτά της Κολομβίας και στο Λονδίνο. Οι άγγλοι φοιτητές που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του Πανεπιστημίου, ακολούθησαν τις ελληνικές πρακτικές -αν και απέτυχαν να κάψουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Τραφάλγκαρ Σκουέρ. Η εξέγερση στην Αίγυπτο και το κίνημα των μεταναστών εδώ είναι κι αυτές έμμεση απάντηση στην παγκόσμια κρίση. Μπήκαμε πια στο τέλος της «νέας παγκόσμιας τάξης» που κηρύχθηκε το 1989.

Ο Λένιν και η Μαργαρίτα

(πηγή)

του Γιώργου Ρούση

από την Ελευθεροτυπία

«Καλά κάνουν, κυρ-Γιώργο. Τι; Ξέφραγο αμπέλι να τ΄ αφήσουν, να μπαινοβγαίνει όποιος θέλει; Ν΄ αφήνουν μόνον όσους έχουν χαρτιά. Αυτό είναι το σωστό», μου πέταξε σε έντονο ύφος η Μαργαρίτα με αφορμή το σχόλιό μου ενάντια στο φράχτη του Εβρου. Και με άφησε άφωνο.

Δεν είναι δυνατόν, είπα μέσα μου, πλάκα θα μου κάνει. Και όμως καμιά πλάκα δεν μου έκανε η Μαργαρίτα, η νεαρή αρβανιτοπούλα που έρχεται μία φορά τη βδομάδα και μας βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, παντρεμένη με οικοδόμο, επίσης Αλβανό, μάνα δυο παιδιών. Και βεβαίως καμιά πλάκα δεν κάνουν εκείνοι οι συμπατριώτες της που, όπως μαθαίνω, συμμετέχουν ενεργά στο ρατσιστικό κίνημα του Αγίου Παντελεήμονα.

Ο χρόνος και ο θυμός

The Angry Sea του Thomas Moran (πηγή)

του Δημήτρη Αθηνάκη

από την ΑΥΓΗ

Είναι αλήθεια πως έχει παρέλθει πια, ίσως ανεπιστρεπτί, ο όρος «στρατευμένος διανοούμενος» - ένας όρος που άλλοτε λάμβανε θετική και άλλοτε αρνητική σημασία. Σήμερα, τείνει να ξεχαστεί εντελώς και όχι αδικαιολόγητα. Σήμερα, ο διανοούμενος, όταν δεν υποβιβάζεται σε συζητήσεις σε απλό «κουλτουριάρη», θεωρείται ένας τύπος ανθρώπου που απλώς διαβάζει, μορφώνεται, σπουδάζει, ταξιδεύει, ακούει, βλέπει και, ίσως, γράφει.

Τι είναι όμως ένας διανοούμενος στις μέρες μας; Αυτό που πιθανόν έρχεται αυτόχρημα στο μυαλό μας είναι τελικά και αυτό που ισχύει στην πραγματικότητα: ο διανοούμενος σήμερα, στην εποχή του άκρατου καπιταλισμού και της διάρρηξης του κοινωνικού και (συν)αισθηματικού ιστού, παλεύει να δηλώσει έναν δρόμο που θα οδηγήσει σε μια κάποια ερμηνεία όλων των φαινομένων που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο: από τον έρωτα και την αγάπη μέχρι την οικονομική κρίση και την οικολογική καταστροφή.