«Αντιλαϊκισμός», το ανώτατο στάδιο του λαϊκισμού

(πηγή)

του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου

στο περιοδικό "Σημειώσεις"
πηγή: Δρόμος της Αριστεράς
 

«Ο προοδευτικός είναι εκείνος που κάνει τα πιο “εξτρεμιστικά” (φιλελεύθερα) πράγματα με το μειλίχιο και γλυκανάλατο τρόπο μιας μπαλάντας του Έλτον Τζον…»
Νικόλας Σεβαστάκης
 

Τελευταία, και ιδίως μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας κρίσης, έχει αρχίσει να παίρνει όλο και πιο ξεκάθαρη μορφή ένα καινούριο ιδεολογικό ρεύμα προωθούμενο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και συνεπικουρούμενο από ένα μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου καθώς και από κάποιους τριτοκοσμικά μοντερνίζοντες λογοτέχνες και «οργανικούς» –ου μην αλλά και «ελευθέρας βοσκής»– διανοούμενους.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτού του ρεύματος είναι μια τάση να αντιμετωπίζεται, αντανακλαστικά σχεδόν, κάθε εκ των κάτω διαμαρτυρία με μια ηθικολογική ρητορεία η οποία, εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού, της ευθύνης και της ευταξίας, επιθέτει σε κάθε κοινωνική διεκδίκηση, κριτική ή καταγγελία το στίγμα της ανευθυνότητας και του λαϊκισμού.

Τι ’ναι λαός, τι μη λαός...

(πηγή)

του Παντελή Μπουκάλα

από την Καθημερινή

Αν τα κόμματα εξουσίας έχουν την προσβλητική για τους υπόλοιπους συνήθεια να ταυτίζουν τη χώρα με τον εαυτό τους, όλα τα κόμματα, και τα πιο μικρά, τηρούν αυστηρά το έθιμο να ταυτίζουν τον εαυτό τους με τον λαό και να μιλούν εν ονόματί του, σάμπως να είναι οι μοναδικοί αυθεντικοί διερμηνείς της βούλησής του. Και το ίδιο χούι έχουν αποκτήσει και όσοι πολιτικοί βλέπουν κατ’ όναρ (ή στην τηλεόραση) τον εαυτό τους σαν κάτι ελαφρότατα υπολειπόμενο του Μεγαλέξανδρου, παράδειγμα ο «μακεδονάρχης» κ. Ψωμιάδης.

Ο λαός όμως, όπως κι αν οριστεί, δεν είναι ένα συμπαγές, μονοφωνικό σύνολο, δίχως εσωτερικές διαιρέσεις, διχογνωμίες, αντιφάσεις, αντίπαλα συμφέροντα· κι αυτό δεν παρατηρείται μονάχα τώρα, οπότε ο συντεχνιασμός και ο κοινωνικός αυτοματισμός δρουν διαλυτικά, απειλώντας να σκορπίσουν και τα υπολείμματα της συνοχής και της αλληλεγγύης.

Η γοητεία της κατεδάφισης

"...Το «δεν ψηφίζω γιατί όλοι είναι ίδιοι», που δόθηκε σαν μία από τις κύριες απαντήσεις στη σχετική ερώτηση των δημοσκόπων, δεν είναι ουρανόπεμπτο ούτε αυτοφυές. Για τους τηλεκαθοδηγητές της κοινής γνώμης είναι αυτονόητο και δεδομένο ότι «όλοι είναι ίδιοι κι όλοι δόλιοι», κι αυτό ακριβώς το δόγμα διακινούν ολημερίς κι ολονυχτίς, όποιο κι αν είναι το περιεχόμενο της εκπομπής τους..."

Απόσπασμα από το -πάντα εύστοχο- αχόλιο του Παντελή Μπουκάλα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ