Πλούσιες χώρες, φτωχοί λαοί

Πόσο φτωχές είναι στην πραγματικότητα οι χώρες του τρίτου κόσμου;

- Το βίντεο προβλήθηκε στην ΚΡΗΤΗ TV, στο πλαίσιο της εκπομπής "Δεύτερη Ματιά".

Inside job

Το εξαιρετικό (και πολυβραβευμένο) ντοκυμαντέρ του Charles Ferguson με τίτλο «Inside Job» ξεσκεπάζει τους υπαίτιους της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από την Αμερική το 2008, εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και κρατάει τη χώρα μας ακόμη δέσμια των δανειστών μας... Στο ντοκυμαντέρ αυτό που περιλαμβάνει συνεντεύξεις πολιτικών, δημοσιογράφων και ισχυρών οικονομικών στελεχών, σκιαγραφείται η παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος και η διαπλοκή των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων.Το ντοκυμαντέρ αποκαλύπτει τους πραγματικούς υποκινητές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την απληστία της Γουόλ Στριτ και των golden boys της Goldman suchs.

Σκηνοθεσία: Charles Ferguson
Παραγωγή: Η.Π.Α
Έτος: 2010
Αφηγητής: Matt Damon

Το σχέδιο σωτηρίας!

(πηγή)

Βαβυλώνα, Ρώμη, Βρυξέλλες

"Ο (υπό κατάρρευση) Ναός της Ευρώπης", του Tjeerd Royaards (CartoonMovement)

του ΚΙΜΠΙ

Ο τρόπος που συμπεριφέρονται η Μέρκελ, ο Σαρκοζί κι όσοι τους ακολουθούν πιστά στην εγκαθίδρυση της σιδηράς αυτοκρατορίας της Πίστης (της τραπεζικής, φυσικά) στην Ευρώπη δεν είναι απλά καταστροφικός. Είναι και αυτοκαταστροφικός. Χαρακτηρίζεται από έλλειψη μιας στοιχειώδους αίσθησης της Ιστορίας. Παρ’ ότι ο αιώνας στον οποίο γεννήθηκαν και ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα δίνει τα οδυνηρά παραδείγματα δύο παγκόσμιων πολέμων, με το διάλειμμα ενός ολέθριου κραχ και με παρονομαστή τον ίδιο: το χρέος.

Η Ιστορία προσφέρει, βέβαια, πολύ περισσότερα παραδείγματα ολέθριας ή σωτήριας διαχείρισης του δημόσιου ή ιδιωτικού χρέους. Από μια άποψη, ολόκληρη η Ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να διαβαστεί κι ακριβώς έτσι: σαν μια Ιστορία του χρέους, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας.

Service

του ΚΙΜΠΙ

Ο κλάδος που ενδεχομένως θα είναι ο μοναδικός με θετικό αναπτυξιακό πρόσημο τα χρόνια της μεγάλης ύφεσης θα είναι των επισκευών. Σχεδόν τίποτα δεν θα αντικαθίσταται πια. Όλα θα επισκευάζονται.

Υπάρχει στη γειτονιά μου ένα κατάστημα επισκευών για μικρές φορητές ηλεκτρικές συσκευές. Κάποτε ήταν μια τρύπα, πιο πολύ αποθήκη θα το έλεγες, τώρα φιλοξενείται σε μεγάλο, προβεβλημένο χώρο και σε κεντρική οδό. Κι έχει εξελιχθεί σε αλυσίδα, με ένα δυο ακόμη καταστήματα. Έχει πάντα κόσμο. Ουρά. Πάντα είχε, αλλά τώρα έχει μεγάλο σουξέ. Οι πελάτες φέρνουν κάθε τι φορητό – όχι τις μεγάλες συσκευές, αλλά ό,τι ηλεκτρικό υπάρχει σπίτι και χρησιμοποιείται σαν επέκταση ή υποκατάστατο των χεριών μας στο νοικοκυριό: ηλεκτρικές σκούπες, σκουπάκια, χύτρες ταχύτητας, σίδερα, πρεσοσίδερα, καφετιέρες, βραστήρες, σεσουάρ, μίξερ, μπλέντερ, αποχυμωτές. Εδώ παρελαύνει ο μικρόκοσμος των πολυεθνικών, κυρίως γερμανικός, αν και made in China. Με όλα τα αναλώσιμα, τα ακριβά γνήσια, αλλά και τα φθηνότερα αντίγραφα. Όλα τα καλά του καταναλωτικού σύμπαντος, που πριν από λίγο καιρό από «διαρκή» είχαν γίνει αναλώσιμα, γιατί εύκολα, με μερικές άτοκες δόσεις, τα αντικαθιστούσαμε με νέα, ανακτούν τώρα το αρχικό χαρακτηριστικό της «διάρκειας». Υπό τον όρο ότι επισκευάζονται, βέβαια.

Το τύπωμα χρήματος ως λύση (σε ταληράκια)

(πηγή)

του TechieChan  

Μέσα στην όλη προσπάθεια μου να αποφετιχοποιήσω διάφορα οικονομικά εργαλεία ως κοινωνικώς ωφέλημα a priori, είπα να κάνω ταληράκια για ποιο λόγο το τύπωμα χρήματος δεν είναι απαραίτητα μια λύση που ωφελεί τους πολλούς. Με αυτό δεν θέλω να πω πως είναι μια λύση που δεν μπορεί να ωφελήσει, τους πολλούς. Λέω πως -όπως και πολλά άλλα εργαλεία- δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σύνθημα χωρίς έναν μικρό τόμο από ψιλά γράμματα που να ορίζει τους όρους που το εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί υπέρ των πολλών. 

Και ως παράδειγμα θα πάρουμε το τύπωμα του Ομπάμα (από εδώ και στο εξής “Ο Μπάμια”) που γίνεται από τον κεντρικό τραπεζίτη των ΗΠΑ Μπερνάνκι. Τυπικά ο ίδιος ο Μπερνάνκι διαφωνεί πως είναι τύπωμα, αλλά για τις ανάγκες αυτού του άρθρου είναι άχρηστο να ασχοληθούμε με τις δημόσιες σχέσεις της FED. Διότι είναι η καλύτερη απόδειξη πως μπορείς να τυπώνεις χρήμα και ταυτόχρονα να ωφελείς μονάχα τους πολύ πλούσιους. 

Μάηδες και Μαγιόξυλα

του  ΚΙΜΠΙ 

Όλοι μαδάνε τη μαργαρίτα της αναδιάρθρωσης -θα γίνει, δεν θα γίνει, θα γίνει, δεν θα γίνει, αλλά το δίλημμα δεν περιέχει ούτε ίχνος αγάπης, ούτε σπέρμα επιθυμίας, ούτε καν μια στοιχειώδη αγωνία για το πώς θα ελαχιστοποιηθεί το κόστος της καταστροφής που επιβάλλεται ως λύση στην κοινωνία. Και, καθώς μαδάνε αυτή την ειδικών προδιαγραφών μαργαρίτα, αναρωτιέται κανείς τι είδους μαγιάτικο στεφάνι θα πλέξουν μεθαύριο και τι θα κρεμάσουν στο μαγιόξυλο; Spreads, CDS, επιτόκια, ομόλογα, έντοκα γραμμάτια, παράγωγα κι όλα τα άνθη του κακού;

ΔΙΟΤΙ, το μαγιόξυλο, σύμφωνα με την καπιταλιστική παράδοση των τελευταίων τριών αιώνων, είναι το μόνο που απομένει για τον κόσμο της εργασίας – όλα τα άνθη και οι καρποί που προκύπτουν απ’ αυτούς θερίζονται άπληστα από τον κόσμο του πλούτου. Και ναι μεν η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο, αλλά προηγουμένως πρέπει να περάσει απ’ την κόλαση, είτε αυτή έχει την όψη της απόλυτης στέρησης είτε παίρνει τη μορφή της επίπλαστης και προσωρινής ευημερίας, σκληρά τιμωρούμενης στις περιόδους κρίσης, όπως αυτή που ζει ο κόσμος της Δύσης σήμερα ως κρίση κρατικού χρέους.

Τι αντιπαρατάσσει η αριστερά;

(πηγή)

του Άγγελου Μανταδάκη

από την Αυγή 

Η δημοφιλία του καπιταλιστικού συστήματος - της ιδεολογίας της ελεύθερης αγοράς - υποχωρεί κατακόρυφα στην κορωνίδα του καπιταλισμού τις ΗΠΑ, αλλά αυξάνεται στην κομμουνιστική Κίνα.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του GlobeScan σε είκοσι πέντε χώρες, σήμερα στις ΗΠΑ μόνο το 59% συμφωνούν ότι το καλύτερο στον κόσμο είναι το σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Μόλις παραπάνω από τον μέσο όρο των 25 κρατών της έρευνας που είναι στο 54%. Οι υποστηριχτές του καπιταλισμού στις ΗΠΑ το 2002 έφταναν στο 80% του πληθυσμού.

Η κρίση ως θεραπεία-σοκ

(πηγή)

του Σλαβόι Ζίζεκ

από τις "Αναγνώσεις"

της Αυγής της Κυριακής

Θα αποτελέσει η χρηματοοικονομική κατάρρευση μια ευκαιρία προσγείωσής μας στην πραγματικότητα, την αφύπνιση από ένα όνειρο; Τα πάντα εξαρτώνται από το πώς τελικά θα συμβολοποιηθεί, από το ποια ιδεολογική ερμηνεία ή αφήγηση θα επικρατήσει και θα καθορίσει τη γενική πρόσληψη της κρίσης. Όταν η ομαλή ροή των πραγμάτων διαταράσσεται κατά τρόπο τραυματικό, διανοίγεται το πεδίο για έναν «διαλογικό» ιδεολογικό ανταγωνισμό - όπως συνέβη, λόγου χάριν, στη Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1930, όταν, επικαλούμενος την εβραϊκή συνομωσία, ο Χίτλερ θριάμβευσε στον ανταγωνισμό για το ποια αφήγηση εξηγούσε καλύτερα τα αίτια της κρίσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και πρόσφερε τον καλύτερο τρόπο διεξόδου από εκείνη την κρίση. (…) Οποιαδήποτε αφελής αριστερή προσδοκία, ότι η παρούσα χρηματοοικονομική και γενικότερη οικονομική κρίση διανοίγει αναπόφευκτα ένα πεδίο δράσης για τη ριζοσπαστική Αριστερά, είναι, συνεπώς, το δίχως άλλο επικίνδυνα κοντόφθαλμη. Η κύρια άμεση συνέπεια της κρίσης δεν θα είναι η άνοδος μιας ριζοσπαστικής χειραφετικής πολιτικής, αλλά μάλλον η άνοδος του ρατσιστικού λαϊκισμού, περισσότεροι πόλεμοι, αύξηση της φτώχειας στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του Τρίτου Κόσμου και εντονότεροι διαχωρισμοί μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών στους κόλπους όλων των κοινωνιών.

Οι κίνδυνοι χρεοκοπίας των ΗΠΑ

από την Αυγή

Καθώς το οικονομικό μας ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στα προβλήματα του ευρώ και της κρίσης χρέους, λίγοι προσέχουν πού πάει το πράγμα οικονομικά στις ΗΠΑ. Την προηγούμενη Κυριακή, στο άρθρο του στην "Αυγή", ο αναλυτής Κ. Καλλωνιάτης μάς έδωσε μια δυνατή πρόγευση. Οι αραβικές χώρες του Κόλπου και η Ιαπωνία μαζί καλύπτουν αγοραστικά το 25% των 4,5 τρισ. δολ. των ετήσιων εκδόσεων ομολόγων για την αναχρηματοδότηση του χρέους των ΗΠΑ. Όμως, με την αποσταθεροποίηση των αραβικών καθεστώτων, ένα μεγάλο μέρος των πλεονασμάτων αυτών στρέφονται πλέον σε επενδύσεις υποδομών και δημοσίων υπηρεσιών στο εσωτερικό των χωρών τους. Συγχρόνως, οι τεράστιες ανάγκες χρηματοδότησης (υπολογίζονται σε 300 με 600 δισ.) για την ανακατασκευή των κατεστραμμένων υποδομών στην Ιαπωνία εξαντλούν και την άλλη πηγή χρηματοδότησης των αμερικανικών ελλειμμάτων και χρεών.

Μια καθόλου δημιουργική καταστροφή

σκίτσο του Πέτρου Τ. Τσιολάκη

του Παναγιώτη Σωτήρη

από Αριστερό Βήμα
 

Ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος Τζόζεφ Σουμπέτερ περιέγραφε τον καπιταλισμό ως μια διαδικασία «δημιουργικής καταστροφής». Νέες επενδύσεις και νέες παραγωγικές τεχνικές διαρκώς παραμερίζουν τις προηγούμενες, σε μια ατέρμονη διαδικασία που οδηγεί στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία.

Μια εκδοχή αυτού του σχήματος φαίνεται πως είχαν στο νου τους οι εμπνευστές του Μνημονίου και συνολικά της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής. Η υπόθεση εργασίας τους είναι η ακόλουθη:  

Όλα για το χρέος

(πηγή)

από την Αυγή

Tο έλλειμμα, το χρέος, τα ομόλογα και ξανά το έλλειμμα και ξανά το χρέος. Αυτές είναι οι λέξεις που ακούμε κάθε μέρα εδώ και ενάμιση χρόνο. Το εθνικό χρέος, η πατρίς κινδυνεύει, η δημοκρατία μας βρίσκεται υπό αναστολή (ή καταστολή, ανάλογα με την ηλικία σου). Κρίνοντας από το μέγεθος της συζήτησης και των αναφορών που γίνονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, θα έπρεπε ήδη να έχουμε μηδενίσει το έλλειμμα και να έχουμε αρχίσει ήδη να αποπληρώνουμε το χρέος μας.

Παρ' όλ' αυτά μαθαίνουμε τελικά από τη Εurostat πως το έλλειμμα για το 2010 θα κλείσει πάνω από το 10% του ΑΕΠ, δηλαδή πάνω από 24 δισ. ευρώ. Όσο για το χρέος; Αυτό αφήστε το, θα μας ξανα-ειδοποιήσουν όταν φτάσουμε στο 200%.

Μπορώ να σας βάλω στοίχημα το κληρονομικό μου χάρισμα, πως ούτε ο ΓΑΠ ούτε ο Βαν Ρομπόι ούτε ο Ντομινίκ ούτε ο Τρισέ δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πώς θα βγούμε από το μπάχαλο που ονομάζουμε καπιταλιστική κρίση του 2007. Το μόνο που κάνουν είναι να ξαναμοιράζουν την όλο και πιο μικρή πίτα, όσο μπορούν, υπέρ των φίλων τους.

Θαύματα

"Red Alert" του Nibo από το Cartoon Movement

του ΚΙΜΠΙ

Ο Ιάπωνας συγγραφέας Χαρούκι Μουρακάμι, στο τελευταίο βιβλίο του («Μετά τον σεισμό»), αφηγείται έξι παράξενες ιστορίες που διαδραματίζονται με άξονα τον σεισμό στο Κόμπε, το 1995 (απόσπασμα μιας ιστορίας δημοσίευσε η στήλη την περασμένη εβδομάδα). Ο σεισμός και οι καταστροφικές του συνέπειες είναι ελάχιστα παρόντα στις ιστορίες, μόνο σαν απόηχος ή σαν τηλεοπτική είδηση περνούν. Οι ήρωες έχουν κάποιο ρητό ή υπόρρητο δεσμό με το Κόμπε -συγγενείς, μνήμες, ένα διαγραμμένο κομμάτι ζωής-, αλλά ο σεισμός είναι απλώς η αφορμή για να συντελεστεί εντός τους μια εσωτερική, υπαρξιακή δόνηση πολλών Ρίχτερ που τους επιβάλλει μια αλλαγή, μια επανεξέταση της ζωής τους. Και το ίδιο επιβάλλει στην Ιαπωνία, η οποία κάθεται αυτάρεσκα πάνω στο οικονομικό της θαύμα, αλώβητο ακόμη το 1995 και από τον σεισμό στο Κόμπε, αλλά και από τον οικονομικό «σεισμό» της ίδιας δεκαετίας -κατάρρευση αγοράς ακινήτων και τραπεζών-, που καθήλωσε τη χώρα σε μακρόχρονη στασιμότητα.

Η Μαίρη Σέλεϊ στη Φουκουσίμα

σκίτσο του Kianoush Ramezani από το Cartoon Movement

του Nίκου Γ. Ξυδάκη

από την Καθημερινή

Τη διαρροή του αντιδραστήρα του Τσερνομπίλ την είχα πια ξεχάσει το 1999, όταν ταξίδεψα στο Ισραήλ. Είχα ξεχάσει τον πανικό, τον φόβο για τα λαχανικά και το γάλα, τη θεαματική αύξηση των διαταραχών του θυρεοειδούς. Το Τσερνομπίλ ήταν παρελθόν. Το ξαναθυμήθηκα στην Καπερναούμ. Καθώς ο μοναχός Ειρήναρχος μάς έδειχνε τον ελληνορθόδοξο ναό των Αγίων Αποστόλων και την αγιογράφησή του, καμωμένη από Φλωρινιώτες μαστόρους, το βλέμμα έπεσε σε φωτογραφίες παιδιών, βέρες και φτωχικά ρολόγια, που κρέμονταν στο τέμπλο. Τι είναι; Τάματα για παιδιά από την Ουκρανία, για παιδιά χτυπημένα από τη λευχαιμία του Τσερνομπίλ. Τάματα και δάκρυα από σκοτεινές ομάδες γυναικών μαντιλοφορεμένων, με οδηγό έναν στάρετς. Χιλιάδες πρόσωπα, χιλιάδες τάματα, θυμητάρια ψυχών, που κλάφτηκαν βουβά. Ετσι ξαναθυμήθηκα το Τσερνομπίλ του υπαρκτού σοσιαλισμού. Κι έτσι το αντικρίζω έκτοτε στο πράσινο τοπίο του Στάλκερ: μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή, μια Αποκάλυψη, από τον χρωστήρα του Ταρκόφσκι.

Γράμμα σ’ έναν Iάπωνα φίλο

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή (πηγή)

του Νίκου Κουνενή

από το Δρόμο της Αριστεράς 

πηγή: Αριστερό Βήμα

Αγαπητέ Τακέσι,

Δεν σε γνώρισα ποτέ, αλλά νομίζω πως μπορώ σε κάποιο βαθμό να σε φανταστώ. Έχεις περίπου την ίδια ηλικία με μένα, και μέχρι χθες πίστευες πως είχες οριστικοποιήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν τον κόσμο και τη ζωή σου. Μεγάλωσες με την εφιαλτική μνήμη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, υπήρξες άλλωστε εγγόνι και γιός θυμάτων. Αυτός ήταν και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο μετακόμισες νωρίς στο Τόκιο, πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πηγή αυτής της ακατάπαυστα οδυνηρής υπενθύμισης. Εκεί σπούδασες, εκεί γνώρισες τη γυναίκα σου, εκεί γεννήθηκαν οι δυο σου κόρες, φοιτήτριες πια.

Η ρίζα του κακού...

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από Cartoon Movement

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα  

Οι Ναπολέοντες ξανάπιασαν πάλι τα λάβαρά τους και µε ένα όργιο ηθικολογίας ανασυγκροτούν τη «συµµαχία των προθύµων». Τα πράγµατα όµως σήµερα είναι αλλιώς. Εκρηκτικές κρίσεις ξεσπούν η µία µετά την άλλη. Και είναι όλες τους τόσο σοβαρές, που καµιά τους δεν προφταίνει να διαλυθεί µέσα στην άλλη.

Η Λιβυκή κρίση ξέσπασε πριν ακόµη προλάβει να ξεχαστεί η τραγωδία στην ίαπωνία. Επειδή αυτή η φονική φυσική καταστροφή ανέδειξε µιαν άλλη που θα µπορούσε να αποδειχτεί πολύ πιο φονική: τον ανταγωνισµό των πυρηνικών υπερδυνάµεων για την κατάκτηση της παγκόσµιας αγοράς πυρηνικής τεχνολογίας. Την ίδια ώρα, οι Ναπολέοντες ξεδιπλώνουν τις σηµαίες τους στη Μεσόγειο για το καλό του λιβυκού λαού. Όµως, οι υπόλοιποι εξεγερµένοι αραβικοί λαοί εξακολουθούν να σφάζονται από τους µονάρχες και τους τυράννους του αραβικού Συνδέσµου. Γιατί άραγε εγκαταλείπονται στην τύχη τους από τους «ανθρωπιστές»; Επειδή αυτοί οι µονάρχες και οι τύραννοι είναι δικοί τους. Με την ίδια λογική, οι εξεγερµένοι σιίτες του Μπαχρέιν αφήνονται να σφαγούν από το σουνιτικό και φιλοδυτικό καθεστώς της χώρας, µε κίνδυνο να επέµβει το σιιτικό ίράν. Πιο πέρα, οι κρίσεις στο Αφγανιστάν και στο γειτονικό Πακιστάν βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, συντηρώντας την αστάθεια στην ασιατική ήπειρο. Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, οι λαϊκές αντιδράσεις κατά των πολιτικών της δηµοσιονοµικής και κοινωνικής λιτότητας εξαπλώνονται από το Ουισκόνσιν µέχρι την ίντιάνα, το Οχάιο, το Τενεσί και το Τέξας. Και σε όλον τον κόσµο, η παγκόσµια οικονοµική κρίση επιµένει, καθώς το πετρέλαιο απειλεί µε ένα κύµα ακρίβειας των τροφίµων και των πρώτων υλών.

Όψεις της Συνόδου Κορυφής

σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία (πηγή)

του Σπύρου Λαπατσιώρα

από τις "Συναντήσεις"

στην Αυγή

Δεν θα εξετάσουμε όλα τα θέματα που συζητήθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής της 11ης Μαρτίου· θα περιοριστούμε σε δύο ζητήματα.

Η ελληνική κυβέρνηση είχε ένα άμεσο και πιεστικό πρόβλημα πριν τη Σύνοδο. Ένα μέρος των χρηματοδοτικών αναγκών για το 2012 ύψους 66,9 δισ., όπως καταγράφονται στο Μνημόνιο, θα καλυπτόταν από την έκδοση μακροπρόθεσμων ομολόγων αξίας 27,3 δισ. (13,6 δισ. από βραχυπρόθεσμο δανεισμό, 24 δισ. από την τρόικα και 2 δισ. από ιδιωτικοποιήσεις). Με άλλα λόγια, ένα μέρος των πηγών χρηματοδότησης θα προερχόταν από την επιστροφή στις αγορές χρήματος, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, όπως είχε θέσει ως στόχο η ελληνική κυβέρνηση. Είναι βέβαιο πλέον ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει -το πιο πιθανό- ή, αν γινόταν, θα γινόταν με πολύ δυσμενείς όρους.

Η εύρεση αυτού του ποσού από τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας (το σχέδιο των 50 δισ.) συνιστά μάλλον πιο ουτοπικό σχέδιο από την επικράτηση του σοσιαλισμού σε όλη την Ευρώπη...

Για ποιους χτυπάει η καμπάνα;

του Sherif Arafa (πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα». Τζον Νταν (1624)
 
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι έκανε διάσημο αυτό το απόσπασμα από έργο του Άγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Νταν, τοποθετώντας το στην αρχή του βιβλίου του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα». Το οποίο βιβλίο, αν και αναφέρεται στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και κυκλοφόρησε μετά το τέλος του, άσκησε βαθύτατη επίδραση στην αμερικανική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στην πνευματική της ελίτ, που φλέρταρε με την ιδέα να τηρήσει απόλυτη ουδετερότητα απέναντι στη ναζιστική λαίλαπα στην Ευρώπη.

Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος: Απίθανο; Καθόλου!

(πηγή)

της Φλώρας Νικολιδάκη

από την Αυγή

Η συνταγή του πολέμου είναι μπροστά μας. 6 δισ. άνθρωποι κατοικούν στον πλανήτη Γη, έχοντας διαμορφώσει μια τεράστια μηχανή κατανάλωσης, αναπαραγωγής και απόρριψης. Η ισορροπία του πλανήτη εξαρτάται από την πείνα του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου. Ο τρόπος ανάπτυξης του λεγόμενου «δυτικού κόσμου», που εξασφάλισε τον πλούτο για τους λίγους λειτουργεί ως πιλότος για τα εκατομμύρια των ανθρώπων της γης. Φτάσαμε στο όριο. Είναι αυτό που λένε καμιά φορά οι γιατροί στους συγγενείς: «Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Τώρα μόνο ο θεός».

Ασφαλώς υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που σκέπτονται ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα. Τι σημασία έχει; Οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου, έχουν άλλη γνώμη και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Αν σκεφτούμε τι έγινε τα τελευταία 15 χρόνια στη χώρα μας θα καταλάβουμε και το σχέδιο και τον αρχιτέκτονα.

Στην εποχή της παρασιτικής ολιγαρχίας...

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα
 

Ο δυτικός πολιτισµός ζει διαρκώς µε την ανάµνηση µιας ανεπανόρθωτης απώλειας, έχει πει ο φιλόσοφος ροζέ Πολ-Ντρουά. Σαν να του διαφεύγει διαρκώς µια αλλοτινή «µπελ επόκ». ∆εν είµαστε σίγουροι αν ζούµε σήµερα καλύτερα από τους παππούδες µας.

Οι παππούδες µας µεγάλωσαν στις αρχές του περασµένου αιώνα, σε έναν κόσµο που τον έσερναν κάρα και τον φώτιζαν κεριά. Στα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν είδαν κι έζησαν µια πληµµυρίδα από εντυπωσιακές αλλαγές: ηλεκτρικό, αυτοκίνητο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, αεροπλάνο, πενικιλίνη. Όµως, αυτό που άλλαξε πραγµατικά το πρόσωπο εκείνης της εποχής, ήταν το ότι όλες αυτές οι εφευρέσεις και ανακαλύψεις βιοµηχανοποιήθηκαν, λέει ένας άλλος φιλόσοφος, ο Γουίλ Χάτον. Και έδωσαν έτσι εκατοµµύρια δουλειές και πλούτο.