Οι αξίες της αριστεράς

Και μόνο για αυτά τα 2 σημερινά πρωτοσέλιδα του “Ριζοσπάστη” και της “ΑΥΓΗΣ”, αξίζει να είναι κανείς αριστερός. Υπερασπίζονται ανθρώπους χωρίς δικαίωμα ψήφου σχεδόν 40 μέρες πρίν τις εκλογές, απευθύνονται σε ανθρώπους που η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν διαβάζει ελληνικά. Απλώς προασπίζονται δικαιώματα ανθρώπων, ανεξάρτητα από φυλή καταγωγή θρησκεία χρώμα, που το πολιτικό σύστημα τους θεωρεί σκουπίδια και θέλει να τους στοιβάξει σε γκέτο. Κόντρα στη προσπάθεια να μεταθέσουν το πρόβλημα απο τη καταστροφική τους μνημονιακή πολιτική, κόντρα στη προσπάθεια να στρέψουν φτωχούς εναντίον ακόμα φτωχότερων.
Αλλά και τελικά αποδεικνύει ότι τους αριστερούς τους ενώνουν περισσότερα από ότι τους χωρίζουν. Και ιδιαίτερα οι αρχές και οι αξίες της Αριστεράς
Β.Τ.
(πηγή)

Δολοφονία μετανάστη στον Άγιο Παντελεήμονα...

Δολοφονία μετανάστη στον Άγιο Παντελεήμονα

από SKAI

Νεκρός βρέθηκε αλλοδαπός σε αυλή σπιτιού στην οδό Αγαθουπόλεως, στον Άγιο Παντελεήμονα.

Το θύμα, που είναι Πακιστανικής καταγωγής, βρέθηκε σφαγμένο πριν από λίγη ώρα. Τα αίτια της δολοφονίας ερευνούνται, ενώ η περιοχή έχει αποκλειστεί και φρουρείται από την Ασφάλεια.

Για εμάς τόποι διακοπών, για χιλιάδες άλλους τόποι θανάτου...

Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν χθες στη σελίδα "Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!" από τον Manos Krokos. Είναι πιθανότατα όλες από τις Ισπανικές ακτές και τις Κανάριες Νήσους όπου οι ναυαγοί και πνιγμένοι Αφρικανοί είναι πια καθημερινότητα. Συγγνώμη για την πρωινή φωτογραφική φρίκη αλλά βλέποντας τις, δεν μπορούσα να πω "γνωστά αυτά" και να πάω για ύπνο.

Μέσα σε 5 μόλις μήνες (στοιχεία Γενάρη - Μάη 2011) έχουν πνιγεί πάνω από 1400 μετανάστες και πρόσφυγες στη Μεσόγειο. Mόνο τον Μάη πνίγηκαν 600 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε κάποια ευρωπαϊκή ακτή... Κι αυτά τα τερατώδη νούμερα (αν και ένας να ήταν πάλι φρίκη θα ήταν αλλά εδώ μιλάμε για απίστευτη τραγωδία), αυτά τα νούμερα λοιπόν είναι τα επίσημα που έδωσε στη δημοσιότητα στις 7 Ιούνη ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαρμπεργκ... Σκεφτείτε πόσοι άλλοι δεν έχουν ποτέ βρεθεί και καταχωρούνται (από τις μαρτυρίες των διασωθέντων) ως αγνοούμενοι...

Πάνω από 1.400 μετανάστες έχουν χαθεί στη Μεσόγειο...

σκίτσο του Enrico Bertuccioli από CartoonMovement

Περισσότεροι από 1.400 μετανάστες και αιτούντες άσυλο από χώρες της Βορείου Αφρικής, που κατευθύνονταν προς τις ακτές της Νότιας Ευρώπης, έχουν πνιγεί από την αρχή του έτους στην Μεσόγειο, επειδή οι ψαρόβαρκες που τους μετέφεραν ανατράπηκαν στη θάλασσα. Αυτό ανέφερε χθες ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαρμπεργκ και κάλεσε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σεβασθούν την θεμελιώδη αρχή με βάση την οποία απαιτείται η διάσωση των ανθρώπων στη θάλασσα. 

Με τα μάτια του Καντίρ

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή της Κυριακής

ΓΙΑΤΙ αλήθεια το πρόβλημα στην Αθήνα περιγράφεται συστηματικά μόνο ως πρόβλημα της Αθήνας και των γηγενών και όχι ως πρόβλημα των εκατοντάδων χιλιάδων δυστυχισμένων που αδειάζουν τα απορριμματοφόρα του κόσμου μας στην Αθήνα; Γιατί όλα περιστρέφονται γύρω από τους δρόμους μας που έχουν αποκλειστεί από ρακένδυτους και όχι γύρω από τους ρακένδυτους που έχουν αποκλειστεί στους δρόμους μας; Ποια λογική, ποιος ανθρωπισμός, ποια ηθική, ποια ελληνοπρεπής πολιτική επιβάλλει να προβληματιζόμαστε για το πώς θα καθαρίσουμε τα κτήρια, τα πάρκα και τις πλατείες και θα ξανακάνουμε το κέντρο της πόλης βιώσιμο και όχι για το πώς θα καθαρίσουμε ένα κάποιο αύριο για τους απελπισμένους, και πώς θα κάνουμε τον βίο τους βιώσιμο -εδώ ή αλλού;

Ένα λεπτό σιωπής

(πηγή)

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη

από τα Ενθέματα

στην Αυγή της Κυριακής

Aπομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
όμορφε ξένε και καλέ και στον ανθό της νιότης,

άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα

(από τον «Πόρφυρα» του Διονυσίου Σολωμού)

Δεν ξέρω πόσο όμορφοι ήταν οι τρεις νεαροί μετανάστες που βρέθηκαν πνιγμένοι στον Έβρο κάνα μήνα πριν. Δεν θα το μάθουμε ίσως ποτέ — οι δυο σε κατάσταση προχωρημένης σήψης κι ο άλλος παραμορφωμένος από δαγκωματιές ψαριών. Γυμνοί, έτοιμοι για να περάσουν την Αχερουσία τους, άραγε θα τους δεχτεί ο Αχέροντας χωρίς το νόμισμα ανάμεσα στα δόντια τους; Σκέφτομαι μέρες τώρα τους τρεις αυτούς ανθρώπους. Κι εκείνους που πνίγηκαν για να ξεφύγουν μέσα στο λιμάνι της Σούδας και τους άλλους, που δεν θα βρούμε ούτε τα σώματα τους, εκείνους που η θάλασσα τους έγινε κοιμητήριο.

Άνθρωποι στα σκουπίδια

της Άντας Ψαρρά
από την Ελευθεροτυπία

Άλλο ένα πτώμα βρέθηκε χθες στη χωματερή και μάλιστα μιας νέας κοπέλας, φυσικά αλλοδαπής. Δεν ήταν κομματιασμένο, όπως τα προηγούμενα· ανέβασε τον αριθμό αυτών των πρόσφατων δολοφονιών στο νούμερο επτά.

Αν προσθέσουμε και τα πτώματα αλλοδαπών που βρέθηκαν μόνο τον τελευταίο χρόνο δολοφονημένοι στην Ελλάδα, και που οφείλονται φυσικά (!) σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και ποτέ σε ρατσιστικά εγκλήματα δι' ασήμαντον (ή και χωρίς) αφορμή, τότε τα νούμερα γίνονται διψήφια. Και με τα ανασφάλιστα εργατικά δυστυχήματα αλλοδαπών, το νούμερο γίνεται τριψήφιο.

Αυτή είναι η αληθινά εθνική ντροπή και αυτή είναι η μία πλευρά της αύξησης της εγκληματικότητας, που έχει και τα περισσότερα θύματα, που δεν τα βλέπουμε. 

Πτώμα Νο 5 (και Νο 6): Επικηρύξτε τους! (12/3)

Επικηρύξτε τους! (21/2)

 

Δούλοι, βία, μπράβοι, στο φαρ ουέστ της Ηλείας

οι φωτογραφίες είναι από astynomia.gr

από newsit.gr
 

Ένα ακόμη κύκλωμα μπράβων μαύρης εργασίας που λειτουργούσε στα φραουλοχώραφα της ντροπής στο δημοτικό διαμέρισμα Κουρτεσίου, στην Ανδραβίδα-Κυλλήνης του νομού Ηλείας, εξαρθρώθηκε από το τμήμα Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων της Ασφάλειας Αττικής.

Συνελήφθη ένας 32χρονος Έλληνας και δύο Ρουμάνοι 30 και 22 χρόνων ενώ αναζητούνται δύο ακόμη άνδρες από τη Ρουμανία. Τους έβαζαν σε παραπήγματα, ξυλοφόρτωναν όσους αντιδρούσαν, τους υποχρέωναν να ψωνίζουν τα υπερτιμολογημένα προϊόντα από αυτοσχέδιο μπακάλικο του δουλέμπορου, ο οποίος γυρνούσε με μια καραμπίνα στα φραουλο-χώραφα και πυροβολούσε στον αέρα όταν έβλεπε τους «δούλους» να χαλαρώνουν την εργασία τους.  

«Παράνομη» - Μια συγκλονιστική ταινία για τους "αόρατους"...

από culturenow

Η αποκαλυπτική ταινία του Βέλγου ΟΛΙΒΙΕ ΜΑΣΕ-ΝΤΕΠΑΣ, που ήταν φιναλίστ για το βραβείο LUX 2010 και επίσημη πρόταση του Βελγίου για το ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟ ΌΣΚΑΡ, απέσπασε διθυραμβικά σχόλια στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Κανών και κατέκτησε το βραβείο SACD της Ένωσης Συγγραφέων και Σεναριογράφων, που απονέμεται στην καλύτερη γαλλόφωνη ταινία. Ο Ντεπάς, βασισμένος σε πραγματική έρευνα, υπογράφει με ευαισθησία αλλά και ένταση μια επίκαιρη και συνταρακτική ιστορία για το καυτό θέμα της παράνομης μετανάστευσης.

«Γύρισα την ταινία “Illegal” για να τη δει ο κόσμος και να μη μπορεί να πει “δεν ήξερα”» δήλωσε ο ίδιος σε συνέντευξή του. Η ερμηνεία της ΑΝ ΚΕΣΕΝΣ στον ρόλο της «παράνομης» μητέρας κλέβει την παράσταση. Το Variety έγραψε για την ταινία: «…γοητευτική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η εξαιρετική Αν Κέσενς δίνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία». 

«Παράνομη» (Illegal)
Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Μασέ-Ντεπάς
Ερμηνεία: Αν Κεσένς, Αλεξάντρ Γκολντσάροφ, Φρεντερίκ Φρενάι

- Δεν βάζω κάποια κριτική. Διάβασα πολλές, όλες θετικές, αλλά καμία δεν μεταφέρει την αίσθηση της συγκλονιστικής αυτής ταινίας. Μην την χάσετε!

Για την τραγωδία με τους δεκάδες πνιγμένους μετανάστες

Enrico Bertuccioli, CartoonMovement

- Για όσους /ες λόγω της απεργίας στα ΜΜΕ δεν έμαθαν την τραγική είδηση (Αυγή):

 

Τραγωδία στα ανοιχτά του ιταλικού νησιού Λαμπεντούζα με 15 μετανάστες να ανασύρονται νεκροί από τη θάλασσα όταν ναυάγησε το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν. Ο αριθμός των νεκρών είναι πολύ πιθανό να αυξηθεί δραματικά, καθώς (προ)χθες αγνοούνταν τουλάχιστον 150 άτομα. Υπολογίζεται πως περίπου 200 μετανάστες είχαν επιβιβαστεί στο πλοιάριο που θα τους μετέφερε στην Ιταλία, το οποίο όμως βυθίστηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης 40 μίλια νότια της Λαμπεντούζα.

Δεκάδες επιθέσεις εναντίον μεταναστών

σκίτσο του Carlos Latuff

της Έλλης Ζώτου

από την Αυγή

Σπασμένα χέρια και δόντια, ράμματα σε όλο τους το σώμα, τραύματα από μαχαίρια ή σιδηρογροθιές και ο φόβος ότι έφτασε το τέλος τους. Το αυγό του φιδιού έσκασε και μετά το κέντρο της Αθήνας επεκτείνει τις "επιχειρήσεις" του και στις πλατείες και γειτονιές του Ρέντη, της Νίκαιας και του Κορυδαλλού, όπως καταγγέλλουν η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, η Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή και η Ένωση Μεταναστών - Εργατών.

"Είχαμε 60 τραυματίες από την αρχή του χρόνου, αλλά ειδικά από τα τέλη Φεβρουαρίου και μετά, οι επιθέσεις εναντίον Πακιστανών μεταναστών που ζουν και εργάζονται σε Ρέντη, Νίκαια και Κορυδαλλό είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο" δηλώνει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ. "Δύο μάλιστα από αυτούς, νοσηλεύονται ακόμα στο Θριάσιο νοσοκομείο μετά τον τραυματισμό τους από μαχαίρι στις 18 Μαρτίου κατά τη διάρκεια μιας από τις πρόσφατες επιθέσεις". Πολλές φορές δε, η επίθεση συνοδεύεται και από ληστεία.

Στις γειτονιές του κόσμου

Συσσίτιο προσφύγων, Επάνω Σκάλα Μυτιλήνης

του Αριστείδη Καλαργάλη 
από τα "Ενθέματα"

της Κυριακάτικης Αυγής

Στέκομαι πλάι στο άγαλμα της μικρασιάτισσας Μάνας, στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης. Τη γειτονιά των προσφύγων. Κοιτώ τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Σφαλώ τα μάτια και βλέπω τα καΐκια και τις βάρκες κατάφορτα με πρόσφυγες του 1914, του 1922. Πολλές οι μάνες με τα παιδιά τους, γιατί οι άντρες έμειναν πίσω, είτε για να φροντίσουν την περιουσία, είτε απ’ το κυνηγητό και το λεπίδι. Στο γύρισμα της Ιστορίας δεν μπορείς να κάμεις σωστό υπολογισμό, να κρίνεις κατά πού πρέπει. Χωρίζεις την οικογένεια, τα υπάρχοντα. Κάποιοι να σωθούν, ώστε να βοηθήσουν, αν γίνει μπορετό τους άλλους. Αυτούς που μένουν πίσω και περιμένουν.

Η μάχη των 300

του Νίκου Γιαννόπουλου

από την 

 Κυριακάτικη Αυγή

Όπως στους μεγάλους έρωτες η ύπαρξη και μόνο του άλλου ή της άλλης στο πλευρό σου αποτελεί πηγή ευτυχίας, έτσι και στους μεγάλους αγώνες η διεξαγωγή τους αυτή καθαυτή συνιστά νίκη. Όμως η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών, ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, συνιστά νίκη και για ορισμένους ακόμα πολύ ιδιαίτερους λόγους:

Πρώτον, γιατί κέρδισε σημαντικό μέρος των αιτημάτων της (εξάμηνη ανανεώσιμη άδεια παραμονής με δικαίωμα ταξιδιού στις χώρες καταγωγής τους για τους απεργούς πείνας, μείωση του απαιτούμενου αριθμού ενσήμων για την ανανέωση της άδειας παραμονής για όλους τους μετανάστες και την παροχή περίθαλψης στο σύνολο των ασφαλισμένων, ντόπιων και αλλοδαπών, καθώς και εξαγγελία μείωσης των χρόνων που απαιτούνται για τη νομιμοποίηση από 12 σε 8, στην οποία όμως η κυβέρνηση δείχνει να υπαναχωρεί), αποτελώντας τον πρώτο νικηφόρο αγώνα στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Έλληνες λαθρομετανάστες

του Πιτσιρίκου

Είναι απίστευτη η υποκρισία της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας και μάλλον φτάνει η ώρα που θα πληρωθεί ακριβά.

Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μιλούν για την ανάγκη να επικρατήσει νομιμότητα στη χώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Τους προτιμούν παράνομους. Μα οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν τη νομιμοποίηση, για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των μεταναστών θα φύγουν από την Ελλάδα μόλις νομιμοποιηθούν, γιατί τόσοι Έλληνες δεν επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Δεν λένε πολλοί «να φύγουν οι μετανάστες»; Ε, αν νομιμοποιηθούν, θα φύγουν.

Η πραγματικότητα είναι πως θέλουμε –και χρειαζόμαστε- τους μετανάστες αλλά τους θέλουμε χωρίς δικαιώματα. Δηλαδή, θέλουμε σκλάβους. Να δουλεύουν φτηνά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, να είναι υπάκουοι και –αν είναι δυνατόν- να μην κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Κωλότοπος...

πηγή: το βυτίο
8/3/11

Τις τελευταίες μέρες περιφέρομαι στους δρόμους και απ’ το στόμα κρέμεται αυτό ακριβώς το «κωλότοπος» που λέει ο δύτης. Απόγνωση, θλίψη, μιζέρια όλα σε ένα κι όλα μαζί στη εξώπορτα περιμένουν βράδυ πρωί μήπως τους ξεφύγω καθώς φεύγω για τη δουλειά. Στο τραπέζι της κουζίνας δεν έχω πια το κουράγιο να υποστηρίξω ότι οι μετανάστες δεν πρέπει να πεθάνουν. Αυτό μόνο. Δεν μιλάμε για δικαιώματα, νομιμοποίηση, πολιτικό αίτημα. Δεν έχω καν τη δύναμη να ψελλίσω «κρίμα οι άνθρωποι να πεθάνουν».

Ταυτόχρονα, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι αρκετά άθλιος τύπος, ώστε να με τρομάζουν εξίσου ο κίνδυνος να πεθάνουν οι απεργοί πείνας, με τους Παπαχρήστους και τις Ακριβοπούλου αυτού του κόσμου, που γράφουν και μιλούν, χρησιμοποιώντας αντί για λέξεις, σφαίρες, οβίδες, μαχαίρια. Η πολυαγαπημένη μου ειρωνεία μοιάζει στο κείμενο ενός συντάκτη των Νέων, δυσβάστακτη. Ο ρεαλισμός στο στόμα τους, γδέρνει χειρότερα από το να δοκίμαζα να καταπιώ όλα τα βάτα του χωριού. Με τρομάζει πιο πολύ και απ’ τα ίδια τα γεγονότα, ότι εκφράζουν τις απόψεις, ντυμένες το κοστουμάκι του αυτονόητου, της λογικής, του «έτσι είναι τα πράγματα». Τα πράγματα είναι έτσι, ο παρασυρμένοι, οι άβουλοι, οι απρόθυμοι να πεθάνουν, οι ψευτοαπεργοί πρέπει να πακεταριστούν, να επαναπροωθηθούν, να σταλθούν από εκεί που ήρθαν. Το αυτονόητο είναι αυτό. Δεν θέλουμε να γίνουμε μουσουλμανική χώρα. Δεν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής (που σημαίνει ότι μπορούμε ακόμη να χρησιμοποιούμε ξένους εργάτες που δουλεύουν μαύρα, απλά τώρα έχει κρίση. Προσεχώς θα σας ξαναεκμεταλλευτούμε καλύτερα)

Το Σάββατο το απόγευμα, στο μπαρ μέσα σε 15τμ πρέπει να υπάρχουν πέντε (5) εκπληκτικά όμορφες γυναίκες. Αληθινά και σπάνια όμορφες. Κι όμως μια ξεχασμένη οθόνη έχει κολλήσει στις απογευματινές ειδήσεις της ΝΕΤ. Τα μάτια διαφόρων, πχ. του τύπου δίπλα μου, πάνε εκεί. Είμαστε σ’ αυτό το σημείο, που η σπάνια ομορφιά κινδυνεύει να χάσει τον αγώνα. Την επόμενη, κυκλοφορούν εφημερίδες με τις επερχόμενες περικοπές. Μιλάω με κόσμο. Κάποιοι δεν ξέρουν ποιοί απεργούν, γιατί ή πώς. Κάποιοι σχολιάζουν κάποια ημιδιάσημη καρικατούρα τραγουδιστή. Κάποιοι λένε «καλά τους κάνει ο Μπερλουσκόνι. Τολμάνε να δοκιμάσουν ξανά;». Την Κυριακή περνάω έξω απ’ τη Νομική. Οι μετανάστες ενοχλούσαν τη μισή κοινωνία. Τώρα άστεγοι απλώνουν τις κουβέρτες τους. Στ’ αρχίδια μας, είναι τριήμερο, είναι άστεγοι, είναι βρώμικοι, είναι πρεζάκια. Είναι πολλοί.

Νεκροζώντανοι, αδίστακτοι, φοβισμένοι, αδιάφοροι. Απόψε, τέτοιοι είμαστε, τέτοιους μας βλέπω. Αλλάζω τέσσερα μπαρ για να απολαύσω το ουισκάκι μου. Σε μια άλλη παρέα, αποφεύγω με ελιγμούς και ντρίπλες τις όποιες συζητήσεις. Ας αποφύγουμε για απόψε τις εντάσεις. Ας μεθύσουμε λιγάκι χωρίς να λέμε κάτι το ιδιαίτερο. Μίλα μου για τον καιρό.

Για πρώτη φορά αδυνατώ να σκεφτώ μια λαϊκίστικη υπερβολική βερμπαλιστική ψευτοποιητική μαλακία, που θα γυρίσει τις σκέψεις τούμπα. Δεν έχω άλλο τέλος, πέρα απ’ αυτό το μόνιμο, διαρκές φορτίο που δεν συντρίβει μα πιέζει. Κούραση.

Ξαναπροσπαθώ με τα χίλια ζόρια. Θα πιαστώ από ένα πρόσωπο.

η Παναγία των κουκουλοφόρων δια χειρός Γ. Λαουτάρη (πηγή)

Κοιτάζω την φωτογραφία. Προσπαθώ να δω ελπίδα ή αισιοδοξία. Να δω την αρχή ενός κύματος που θα μας παρασύρει. Την ομορφιά που θα μας σώσει, που θα δείξει το δρόμο, που θα μας γλυκάνει. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, των ξεκουκούλωτων, των αποκαρδιωμένων και των ανήμπορων να ψελλίζουν ένα απλό λόγο υπέρ της ζωής. Επιστρέφω στον Camus. (Μ’ ενδιαφέρει το χαμόγελο του Σίσυφου καθώς σπρώχνει στην ανηφόρα το αιώνιο φορτίο του, ή κάτι τέτοιο). Πιάνομαι από ένα πρόσωπο που εδώ και τώρα μοιάζει και είναι αθώο. (Καταφεύγω σε παλιές μεγαλοστομίες) «φέρτε μου τη θάλασσα να την προσκυνήσω, φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ». Πιάνομαι από ένα πρόσωπο. Αθώο, πονηρό, ζωντανό, αυριανό. Αφήνοντας κουράγια και αξιοπρέπεια στους δρόμους της πόλης, έχω συντροφιά μόνο πρόσωπα και μερικά τραγούδια. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, δυο τρία καθαρά πρόσωπα με τα οποία συνομιλώ κατά καιρούς, δυο τρία καθαρά πρόσωπα τυχαία σε μπαρ, γραφεία και κόκκινα φανάρια. Κι όπως μου τελειώνει η αισιοδοξία, αρχίζει η σκέτη, ορφανή, παράλογη πίστη. Σε μια φωτογραφία, σε μια Παναγία (αληθινή, απ’ αυτές που περπατάνε στους ίδιους δρόμους με τους δικούς μου), στα καθαρά πρόσωπα. Κοιτάνε μες το φακό, λες και δεν υπάρχει τίποτα πια να φοβηθούν. Λες και όλα είναι βλέμματα και στιγμές και μια αποκαρδιωμένη συνύπαρξη. Για όσο κρατήσει κι αυτή.

Το εθνικό φιλότιμο και η ουρά του γαϊδάρου

του Γιώργου Κυρίτση

από την Αυγή

Ταπεινωμένη λέει πως πρέπει να αισθανόμαστε η δεξιά πολυκατοικία που το κράτος «προσκύνησε τους λαθρομετανάστες». «Μην ανησυχείτε από δω και πέρα μόνον με την αστυνομία θα έχουν να κάνουν» τους καθησυχάζει ο Ραγκούσης, αποδεχόμενος προφανώς ότι επρόκειτο για θέμα τιμής και εθνικής υπερηφάνειας. Δηλαδή «εμείς οι Έλληνες και το ελληνικό μας κράτος απέναντι στους ξένοι» (όπως είναι ο γραμματικός τύπος που προτιμούν οι βέροι Ελληνάρες, γράφοντας συνήθως σε γκρικλις).

Εμείς πάλι, στην αριστερά αισθανόμαστε χαρά ανάμικτη με ντροπή. Χαρά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Χαρά για την ικανοποίηση βασικών αιτημάτων τους. Χαρά και για την πρώτη εργατική νίκη διαρκούντος του Μνημονίου. Ντροπή αισθανόμαστε που έπρεπε να βάλουν το κεφάλι τους στον ντορβά οι μετανάστες εργάτες για λογαριασμό των Ελλήνων συναδέλφων τους. Η μείωση του αριθμού των ενσήμων που είναι αναγκαία για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στο μισό είναι μια ρύθμιση που αφορά συντριπτικά περισσότερους Έλληνες εργαζόμενους παρά ξένους, καθώς η ανεργία καλπάζει. Και δεν το πέτυχε η ΓΣΕΕ αλλά 300 νηστικοί ένα τετράγωνο παραδίπλα από τα γραφεία της. Δίνουν το κακό παράδειγμα...

Υποκινητές και υποκινούμενοι

(πηγή)

του Κώστα Παναγιωτάκη

από την Αυγή

Ένα από τα ιδεολογήματα που η κυβέρνηση Παπανδρέου χρησιμοποιεί κατά των μεταναστών απεργών πείνας είναι ότι δήθεν υποκινούνται από όσους Έλληνες πολίτες συμπαραστέκονται στον αγώνα τους κατά της προφανούς κυβερνητικής αναλγησίας. Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που η ταμπέλα του παρακινούμενου χρησιμοποιείται ως μέσο απαξίωσης κινημάτων που εναντιώνονται στη χρεωκοπία των κυβερνητικών επιλογών, στην προκειμένη περίπτωση, ο χαρακτηρισμός αυτός φέρει και ρατσιστικά χαρακτηριστικά, διότι υπονοεί ότι οι μετανάστες στερούνται οποιασδήποτε πολιτικής αυτενέργειας και είναι ανίκανοι από μόνοι τους να αντιληφθούν τις ανάγκες τους και να αντιταχθούν στην παραβίαση και των πιο υποτυπωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. 

Τα γελαστά παιδιά

του Πιτσιρίκου

Και ξαφνικά είδαμε χαμογελαστά πρόσωπα - είχαμε ξεχάσει πως είναι να γελάς. Μετά από ένα τουλάχιστον χρόνο εθνικής θλίψης και δυστυχίας, εμφανίστηκαν μπροστά μας άνθρωποι που γελούσαν. Βέβαια, δεν είναι Έλληνες αλλά γελάνε επειδή θα καταφέρουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Μα γιατί είναι χαρούμενοι αυτοί οι ξένοι που θα ζήσουν στην Ελλάδα και είμαστε τόσο δυστυχισμένοι εμείς που ζούμε στη χώρα μας;
 

Οι μετανάστες-απεργοί πείνας της Υπατίας πέτυχαν ό,τι δεν πέτυχε καμία άλλη κοινωνική και επαγγελματική ομάδα στην Ελλάδα του Μνημονίου. Μας έβαλαν τα γυαλιά. Επίσης, μας έδειξαν τον τρόπο να φτάσουμε στη νίκη: αγώνας, αποφασιστικότητα, αλληλεγγύη.

Τους χρωστάμε, δεν μας χρωστάνε

(πηγή)

από την Αυγή

"Τέλος καλό, όλα καλά" ήταν η αυτόματη αντίδραση με το άκουσμα της συμφωνίας των απεργών πείνας με την κυβέρνηση. Αντίδραση ανακούφισης για το αίσιο τέλος μιας δύσκολης και άνισης μάχης, σε μια δύσκολη συγκυρία στο εσωτερικό μέτωπο και στο διεθνές περιβάλλον. Η λύση που βρέθηκε δεν είναι τέλεια, δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, δεν εκτείνεται ώς το "κοινοτικό κεκτημένο", δεν δικαιώνει τους ανθρώπους που επί δέκα - δεκαπέντε χρόνια τώρα πήραν στην πλάτη τους την ανάπτυξη του 4% τον χρόνο, τις ολυμπιάδες, τα μεγάλα έργα και τα μικρά μαγαζιά.

Ημέρες Υπατίας

(πηγή)

της Δήμητρας Ρούπα
από REDNotebook

Θυμάμαι ένα φίλο να προσπαθεί να μου εξηγήσει. "Θα ΄ρθουν από το φόρουμ της Κρήτης. Απεργία πείνας. Τριακόσιοι περίπου, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το έχουν αποφασίσει σε συνελεύσεις".

Πολλά ερωτηματικά. Καμία απάντηση. Είναι που κάποιες ερωτήσεις μόνο οι μέρες μπορούν να τις απαντήσουν. Μόνο το "γιατί" κάπως καταλάβαινα. Και προσθέτω το κάπως γιατί όταν η απελπισία περνά μόνο από το οπτικό σου πεδίο, όταν δεν εγγράφεται ως εμπειρία στο ίδιο σου το πετσί, είναι απελπισία "αλλότρια". Η "εστέτ" κατά καιρούς κατάθλιψή μου παρασάγγας απέχει από το "δεν έχω ζωή" του μετανάστη.