Του Γιάννη Σχίζα (από την ΑΥΓΗ)
Τα πράγματα είναι σκούρα, η δε κυβέρνηση φαίνεται άτολμη -καραμανλικότερη της προηγηθείσας καραμανλικής... Στο νέο πολιτικό σκηνικό θα έπρεπε να έχουν κυρίαρχο λόγο αυτοί που μίλαγαν για τα λεηλατημένα ασφαλιστικά ταμεία κόντρα στους ψευδοθεωρητικούς περί της «βιολογικής» κρίσης του δυτικού ασφαλιστικού συστήματος. Αυτοί που επίμονα μιλούσαν για τη χρόνια υπερκατανάλωση, για την «κουλτούρα της απόρριψης», για την αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας, για την τουριστική μονοκαλλιέργεια και γενικά για την άλωση της ελληνικής υπαίθρου από χρήσεις αεριτζήδικες, περιθωριακές όσον αφορά τα μεγάλα τεχνολογικά και γνωσιολογικά μέτωπα της εποχής... Θα έπρεπε να πέσουν τα ιδεολογικά τείχη μπροστά στους ολυμπιονίκες της διορατικότητας, που έβλεπαν τα εξωφρενικά κόστη της Ολυμπιάδας, που ορθώνονταν απέναντι στις εργολαβοκεντρικές λύσεις των μεγάλων έργων –της Γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, της εκτροπής του Αχελώου, του αεροδρομίου των Σπάτων κλπ.
Όμως, η μετα-μεταπολίτευση δεν έχει έλθει ακόμη, οι διαχειριστές επιμένουν να μην το βουλώνουν, ο δημόσιος διάλογος κανοναρχείται από τους ίδιους και τους ίδιους. Και ο λαός αισθάνεται βαθιά ανησυχία από την παρατεταμένη περίοδο αστάθειας. Σχεδόν πανικό.
