Καλημέρα... άραγε, ποιος ξέρει...

από Ataktos751

Μαρία Φωτίου - Πέρασε ο καιρός

στίχοι, μουσική: Δημήτρης Ζερβουδάκης (Νέοι επιβάτες)
από τον δίσκο: Σχετικά Παράνομο (1985)

Όλο μ' αρχές και με δημόσιες απορίες
μου πιπιλίζεις χρόνια ολάκερα το νου
για της καρδιάς μου τις μοναχικές γωνίες
φράγκο δε δίνεις, είσαι τώρα αλλουνού

Πέρασε ο καιρός...

Είσαι σ' άλλα μέρη...

Θ' ανταμώσουμε; 

Άραγες, ποιος ξέρει...

Στης σχέσης το απόγειο ποτέ δεν ήρθες
όλο βιτρίνα κι υποθέσεις σχετικές

Μα στη ζωή αυτή τη δίχως ευκολίες
μόνο του ονείρου σου θα μείνουν οι στιγμές

 

-25 χρόνια μετά και δεν το έχει κουράσει καθόλου ο δρόμος! Τ' αγαπώ πολύ, πάρα πολύ, αυτό το πάντα ολόφρεσκο τραγούδι! 

Το 1985 οι Δημήτρης Ζερβουδάκης (κιθάρα, τραγούδι), Μαρία Φωτίου (τραγούδι), Γιώργος Κανακάρης (μπουζούκι, τζουρά), Γιάννης Ψαρουδάκης (μπουζούκι, μπαγλαμά), Πέτρος Ίμβριος (ακορντεόν), Στέφανος Κανελλής (κρουστά), φοιτητές τότε όλοι στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, φτιάχνουν το συγκρότημα "Νέοι Επιβάτες". Ο δίσκος τους "Σχετικά παράνομο" ήταν ανεξάρτητη παραγωγή και ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν έχει κυκλοφορήσει σε cd (τουλάχιστον μέχρι πριν 2-3 χρόνια), αλλά το υπέροχο αυτό τραγούδι υπάρχει σε ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ cd με τίτλο "Ό,τι ψάχνω". Κυκλοφόρησε μαζί με το περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ (στο τεύχος 110, τέλη του 2004), όπου, υπό την επιμέλεια των Οδυσσέα Ιωάννου, Μιχάλη Κουμπιού, μαζεύτηκαν 16 τραγούδια-διαμάντια που, κάθε φορά που τα έπαιζαν στο ρ/σ Μελωδία,  σπάγαν(+μ)ε τα τηλέφωνα με μόνιμη ερώτηση "από ποιό δίσκο είναι αυτό το διαμάντι;"...  Οι "Νέοι Επιβάτες" συμμετείχαν και σε τρεις δίσκους του Γιάννη Μαρκόπουλου: Ρεπορτάζ (1985), Τολμηρή επικοινωνία (1987), Ηλεκτρικός Θησέας (1988). Έκτοτε οι Δημήτρης Ζερβουδάκης και Μαρία Φωτίου συνέχισαν με προσωπικούς -και πάντα πολύ καλούς- δίσκους ενώ ο Γιάννης Ψαρουδάκης δημιούργησε το συγκρότημα "Οκτάβα".

-Είπα πως μ'αρέσει πολύ το τραγούδι;  :) Καλημέρααα...

Καλημέρα... με τις Νεράιδες...

από THEORODOS1

Δημήτρης Ζερβουδάκης - Νεράιδες 

στίχοι: Δημήτρης Ζερβουδάκης, Γιάννης Μήτσης

μουσική: Δημήτρης Ζερβουδάκης

από το δίσκο: Έχε το νου σου (1994)

Τριγύρω μου χορεύουνε ολόλευκες νιφάδες
τον ύπνο μου επισκέπτονται παράξενες κυράδες
Νεράιδες του λευκού χιονιού, παλιές μου αγαπημένες
μα όταν στα μάτια τις κοιτώ, φαντάζουν Θεέ μου ξένες

Αναρωτιέται το μυαλό και την καρδιά ρωτάει
πώς γίνεται και η ζωή το όνειρο απατάει
Χιόνιζε κάποτε παλιά, πάντα στα παραμύθια
μα γλίστρησε απ' τα χέρια μας και χάθηκε η αλήθεια

Χίλια φιλιά και μιαν αρχή
μες στην υγρή ματιά σου
μες στη σιωπή, γλυκιά πνοή
τα τόσα μυστικά σου

Τριγύρω μου χορεύουνε τα βήματα του κόσμου
κι απ' των ματιών σου τις πηγές, ήρθα να κλέψω φως μου
Νεράιδες κλέψτε μας κι εμάς, κλέψτε μας τα καμένα
σηκώστε μας σ' ένα χορό με τα φτερά ανοιγμένα

Αναρωτιέμαι πια κι εγώ κι εσένανε ρωτάω
νύχτες πώς ξελογιάζομαι, στ' όνειρο σεργιανάω
Νόμιζα πως στο πουθενά φωλιάζει η αλήθεια
μα χιόνισε, κι αρχίσανε ξανά τα παραμύθια

 .-.

Από το εξαιρετικό αυτό τραγούδι πάντα μου μένει η "υπογράμμιση" του βιολιού. Πως σε ένα κείμενο, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση σε κάποιες λέξεις τις υπογραμμίζουμε; Έτσι κι εδώ τo βιολί μπαίνει, πρώτα χαμηλά και μελαγχολικά στο στίχο "αναρωτιέται το μυαλό και την καρδιά ρωτάει" και μετά, στο δίπλωμα του ρεφρέν, "φωνάζοντας" στα ψηλά για να "υπογραμμίσει" την ανάσα "Χίλια φιλιά και μιαν αρχή, μες στην υγρή ματιά σου, μες στη σιωπή, γλυκιά πνοή, τα τόσα μυστικά σου"...