του Γιώργου Ρούσση
από την Ελευθεροτυπία (29/5)
Εδώ κι ένα διάστημα όταν όλα πήγαιναν παντού από το κακό στο χειρότερο ήλθαν οι λαϊκές εξεγέρσεις των Αράβων να μας συνταράξουν. Εξεγέρσεις οι οποίες απέδειξαν ότι οι λαοί δεν είναι μόνον θεατές αλλά και ηθοποιοί της ιστορίας τους, και αυτό άσχετα από την κατάληξη που είχαν, ή τελικά θα έχουν, αυτά τα κινήματα. Αντιφάσεις σημαντικές αυτών των εξεγέρσεων, πέρα του ότι εκδηλώθηκαν σε χώρες με χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών τους δυνάμεων και όχι στις «ώριμες» καπιταλιστικές χώρες, ήταν ότι σημαντικό εξεγερτικό ρόλο έπαιξε η θρησκεία, ότι συντελέστηκαν εν τη απουσία της οργανωμένης αριστεράς, τουλάχιστον όπως αυτή είναι καταγεγραμμένη με την κλασική έννοια του όρου και τέλος ότι αυτές είχαν μάλλον έναν αυθόρμητο παρά συνειδητό χαρακτήρα.
Μικρό χρονικό διάστημα αργότερα, ή ακόμα και παράλληλα με αυτές τις λαϊκές εξεγέρσεις, σε χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού είχαμε τρεις σημαντικές, στην κυριολεξία κωμικοτραγικές, λαϊκές εκδηλώσεις, οι οποίες απέπνεαν ένα βαθύτατο συντηρητισμό, ο οποίος καθώς φαίνεται διαπερνά μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων αυτών των χωρών. Αναφέρομαι στους γάμους του πρίγκιπα Ουίλιαμ, στο Λονδίνο, στην αγιοποίηση του Πάπα Παύλου Ιωάννη ΙΙ στη Ρώμη, και στις «εορταστικές» εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν στις ΗΠΑ.