Που βαδίζουμε κύριοι; (Ο Μπαμπούλας των CDS)

(πηγή)

του Techie Chan 

Τι βαρετό. Ένα ακόμα τριγράμματο αρκτικόλεξο με το οποίο ασχολούμαστε σε αυτή την κρίση, αντί να ασχολούμαστε με την ίδια την κρίση. Γιατί να ασχοληθούμε λοιπόν? Διότι στον δημόσιο λόγο αυτά τα τριγράμματα αρκτικόλεξα χρησιμοποιούνται σχεδόν με την ίδια μαγική ισχύ που χρησιμοποιούνταν το τετραγράμματο όνομα του Θεού από τους εβραίους. Ως ένα μεγάλο και αδιόρατο ταμπού. 

Τα CDS ή ασφάλιστρα κινδύνου, είναι απλά κάτι διμερείς συμφωνίες μεταξύ εταιριών. Δεν είναι καθόλου διαφορετικά από ένα στοίχημα με περίπλοκους όρους. Στην ουσία ο Μήτσος βάζει με τη Μαρία ένα στοίχημα για το εάν θα σταματήσει να πληρώνει το στεγαστικό της (χρεοκοπήσει) η Χρύσα. Όσο δεν χρεοκοπεί η Χρύσα, ο Μήτσος πληρώνει στη Μαρία ένα ασφάλιστρο. Αν χρεοκοπήσει, η Μαρία καλείται να πληρώσει στον Μήτσο ένα ποσό. Τόσο απλό. 

Το τύπωμα χρήματος ως λύση (σε ταληράκια)

(πηγή)

του TechieChan  

Μέσα στην όλη προσπάθεια μου να αποφετιχοποιήσω διάφορα οικονομικά εργαλεία ως κοινωνικώς ωφέλημα a priori, είπα να κάνω ταληράκια για ποιο λόγο το τύπωμα χρήματος δεν είναι απαραίτητα μια λύση που ωφελεί τους πολλούς. Με αυτό δεν θέλω να πω πως είναι μια λύση που δεν μπορεί να ωφελήσει, τους πολλούς. Λέω πως -όπως και πολλά άλλα εργαλεία- δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σύνθημα χωρίς έναν μικρό τόμο από ψιλά γράμματα που να ορίζει τους όρους που το εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί υπέρ των πολλών. 

Και ως παράδειγμα θα πάρουμε το τύπωμα του Ομπάμα (από εδώ και στο εξής “Ο Μπάμια”) που γίνεται από τον κεντρικό τραπεζίτη των ΗΠΑ Μπερνάνκι. Τυπικά ο ίδιος ο Μπερνάνκι διαφωνεί πως είναι τύπωμα, αλλά για τις ανάγκες αυτού του άρθρου είναι άχρηστο να ασχοληθούμε με τις δημόσιες σχέσεις της FED. Διότι είναι η καλύτερη απόδειξη πως μπορείς να τυπώνεις χρήμα και ταυτόχρονα να ωφελείς μονάχα τους πολύ πλούσιους. 

Pop Corn της Πρωτομαγιάς

από TechieChan  

Πιο μικρός ήθελα να γράφω ιστορίες που να κάνουν χαρούμενους τους ανθρώπους, αλλά με αυτό δεν εννοούσα χαρούμενες ιστορίες. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα υπερβολικά πράγματα και τις αλήθειες, είμαι κι εγώ ένα παιδί της εποχής μου. Τελοσπάντων κανείς δεν μπορεί να επιλέξει την εποχή που ζει, οπότε μεγαλώνοντας έγινα ο άγριος μπακάλης/χασάπης TechieChan.  

Καθώς ζούμε το τέλος της παλιάς τάξης πραγμάτων που κάποιοι ονομάζουν μεταπολίτευση, δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως χαίρομαι κιόλας.  

Έτσι αυτές τις μέρες ξαναζώ εκείνη την αμφίθυμη κατάσταση που ζούσα το καλοκαίρι με τους “αγώνες” των “λαϊκών” συσσωρευτών κεφαλαίου που ονομάζουμε φορτηγατζήδες. Από τη μία δεν μπορούσα να μην κοροϊδεύω τα ψέματα των “μαχητών του αυτονόητου”, δηλαδή της κυβέρνησης, του ΙΟΒΕ και των υπόλοιπων μπαλέτων. Από την άλλη δεν έβρισκα κανένα λόγο να είμαι με το μέρος των νοικοκυραίων μιας κλειστής συντεχνίας που έλκει την καταγωγή της από την ένδοξη δικτατορία και που μας έχουν καθίσει στο σβέρκο από τότε. Γιαυτό και καθόμουν στη γωνία τρώγοντας τα ποπκόρν μου και παρακολουθώντας τα κομμάτια της παλιάς συμμαχίας να ξεσκίζονται.  

Το ίδιο συμβαίνει και αυτές τις μέρες με τη νέα saga που ονομάζεται κυβέρνηση εναντίον ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ.  

Καθολική απάντηση για τη "βουτιά"

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

από την Αυγή

Απ' το κακό στο χειρότερο πηγαίνει η ελληνική οικονομία, με την κυβέρνηση να διακατέχεται αυτή τώρα από το σύνδρομο του Τιτανικού. Παρ' ότι το Μνημόνιο έχει χρεωκοπήσει, κυβέρνηση και τρόικα επιμένουν ότι ακολουθούμε τη σωστή πορεία.

Όλες οι προβλέψεις του Μνημονίου διαψεύδονται επί τα χείρω. Η οικονομία βουλιάζει στην ύφεση. Υπολογίζεται ότι την τελευταία διετία το ΑΕΠ έχει υποχωρήσει κατά 7%. Και φέτος μπαίνουμε με ύφεση 7%. Η πρόβλεψη του Μνημονίου για ύφεση σωρευτικά 10% έως το 2013 μετατρέπεται σε τουλάχιστον 15%.

Ο ρυθμός του κόσμου

Γκέοργκ Τάππερτ, «Καν-καν», 1911

από Techie Chan

Κι αν ο ρυθμός του κόσμου, 

μετεβλήθη εντός μου,  

η ζέστα της καρδιάς σου, 

δεν θα μου λείψει φώς μου.

(ζειμπέκικο σε 9/8 για θατσερικούς σοσιαλιστές)

Από την αρχή αυτής της κρίσης, οι πολιτικοί και τα μέσα ζούνε σ’ ένα κόσμο ονειροφαντασίας. Όχι άδικα. Η κρίση ξεβράκωσε όλο το οικονομικό και πολιτικό κατασκεύασμα που o φουκογιάμα οραματίστηκε ως χεγκελικό τέλος της ιστορίας (και επι γής ειρήνη). Θα μου πείτε δεν ήταν η πρώτη φορά που η μετα-σοβιετική συναίνεση (γνωστή και ως washington consensus ή νεοφιλελευθερισμός), δείχνει τα όρια της. Η κρίση της ΝΑ Ασίας το 1997 και τα απόνερά της -κρίση χρέους στη Ρωσία ακριβώς τον επόμενο χρόνο, κατάρρευση της ΔΝΤφιλης Aργεντινής το 2001- είχαν απονομιμοποιήσει το κατασκεύασμα εδώ και πολύ καιρό στον τρίτο κόσμο. Η μόνη διαφορά της κρίσης του 2007 είναι πως ξεβράκωσε τον σκληρό πυρήνα των χωρών της Δύσης που επέβαλαν το washington consensus. Κι έτσι οι μαζορέτες του νεοφιλελευθερισμού δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο, από το να κουνάνε απεγνωσμένα τα πόν-πόν τους μήπως και στρέψουν αλλού τα βλέμματα για μερικούς μήνες ακόμα. Σήμερα πλησιάζουμε στο τέλος και αυτού του κεφαλαίου.

Το Μνημόνιο είναι ανεδαφικό και ανέφικτο

(πηγή)

συνέντευξη του  
Κώστα Βεργόπουλου

στον Α. Σεβαστό
στην Κυριακάτικη Αυγή

Πού το πάνε οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα η Γερμανία, που σέρνει τον χορό του ασφυκτικού οικονομικού περιορισμού των ασθενέστερων οικονομικά χωρών της Ευρώπης; Ποια συμφέροντα συγκρούονται και διακυβεύονται στις δραματικές ευρωπαϊκές εξελίξεις; Μπορεί να συνεχίσει ενιαία η ζώνη του ευρώ με τη διατήρηση του δυισμού ανάμεσα σε πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες - μέλη; Και η Ελλάδα πόσο μπορεί να αντέξει σε αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες; Στα ερωτήματα αυτά και πολλά άλλα απαντά στη συνέντευξή του στην "Αυγή" ο Κ. Βεργόπουλος. 

Λιτότητα; Υπάρχει κι άλλος δρόµος!

Η Ε.Ε. να αναπληρώσει τη χαμένη ρευστότητα
του Γιάννη Βαρουφάκη

από Τα Νέα

Η κρίση είναι ευρωπαϊκή και οι διµερείς δανειακές συµφωνίες της τρόικας µε τα χρεοκοπηµένα κράτη (π.χ. Ελλάδα και Ιρλανδία) αποτελούν µέρος και όχι λύση του προβλήµατος. Η άµµος που έχει µείνει στην κλεψύδρα της αντίστροφης µέτρησης για το ευρώ είναι λίγη, γι’ αυτό ήρθε η ώρα για µια διαφορετική, ορθολογική παρέµβαση εκ µέρους της Ε.Ε. που να αντιµετωπίζει άµεσα και τις δύο εν εξελίξει κρίσεις: 

• (α) την κρίση χρέους των υπερχρεωµένων κρατών και 

• (β) την κρίση των ευρωπαϊκών τραπεζών στις οποίες ανήκει το χρέος των υπερχρεωµένων κρατών και τις οποίες κρατά ζωντανές η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) µε πακτωλούς δηµοσίου χρήµατος.

Αν είπε ΚΑΙ αυτό...

(πηγή)

Διαβάζω: 

"Oι φόβοι ότι η εκτύπωση νέων ποσοτήτων χρήματος από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) θα οδηγήσει στην πτώση της αγοραστικής δύναμης του δολαρίου και θα πυροδοτήσει ανταγωνιστικές υποτιμήσεις σαρώνουν τις αγορές από το βράδυ της περασμένης Τετάρτης και προκαλούν θύελλα διαμαρτυριών, κυρίως από τις κυβερνήσεις των αναδυόμενων οικονομιών, ενώ οι διαμαρτυρίες αυτές θα αυξάνονται καθώς πλησιάζει η σύνοδος κορυφής των πολιτικών ηγετών των χωρών-μελών του G20, στις 11-12 Νοεμβρίου στην πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας, τη Σεούλ. Χθες οι κριτικές από το Πεκίνο και τη Μόσχα κατά της απόφασης της Fed ήταν ιδιαίτερα έντονες." (Το Βήμα, το Βήμα,  ούτε Αυγή, ούτε Ριζοσπάστης, το Βήμα!)

Άκουσα χθες στο κανάλι SBC πως ρωτήθηκε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου για το θέμα από ξένο δημοσιογράφο και απάντησε το απίστευτο: 

"Δεν βλέπω τίποτα κακό σε αυτό"!!!

Άλλο μεταρρύθμιση, άλλο κατεδάφιση

από antistachef

του Κώστα Βεργόπουλου 

από τα Επίκαιρα   (29/10)

Eίναι γεγονός ότι, με την πάροδο του χρόνου, επικρατούν ψυχραιμότερες εκτιμήσεις όσον αφορά τα πραγματικά αίτια της σημερινής κρίσης, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς. Όμως, είναι επίσης γεγονός ότι, με την πάροδο του χρόνου, επικρατούν πονηρότερες και παραπλανητικότερες εκτιμήσεις, που μεταθέτουν τη φύση και τα αίτια της κρίσης κατά το εκάστοτε δοκούν και οπωσδήποτε πάντοτε εις βάρος των κοινωνικά ασθενέστερων.

Παγκόσμιος χρηματοπιστωτικός πόλεμος

(πηγή)

Πώς οι ΗΠΑ εξαπολύουν έναν νέο χρηματοπιστωτικό παγκόσμιο πόλεμο και πώς θα απαντήσουν οι άλλες χώρες

του Μάικλ Χάντσον* 

από τον ΔΡΟΜΟ (23/10)

Τι θα εμποδίσει τις τράπεζες των ΗΠΑ και τους πελάτες τους να δημιουργήσουν 1 τρισ., 10 τρισ. ή ακόμα και 50 τρισ. δολάρια μέσα από τα πληκτρολόγια των υπολογιστών τους, για να αγοράσουν όλα τα ομόλογα και μετοχές στον κόσμο, μαζί με όλη τη γη και τα άλλα περιουσιακά στοιχεία προς πώληση, με την ελπίδα να αποκομίσουν κεφαλαιακά κέρδη και να τσεπώσουν τη διαφορά των επιτοκίων (τα σπρεντς), χρησιμοποιώντας δανεικά με κόστος επιτοκίου μικρότερο από 1%;

Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζεται σήμερα.

Καθίζηση εισοδημάτων και πρωτοφανής μείωση της αγοραστικής δύναμης

από antistachef

του Μανόλη Γ. Δρεττάκη
από την Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε προβλέψεις του Προσχεδίου για το 2011 για τους μισθούς, τις συντάξεις, τις δαπάνες για την ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική ασφάλιση, καθώς και τους φόρους σε σχέση με τις αποκλίσεις των εκτιμήσεων πραγματοποιήσεων από τις προβλέψεις του Προϋπολογισμού του 2010 για τα ίδια στοιχεία (και όχι με το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής, όπως, αντιδεοντολογικά, γίνεται στο Προσχέδιο).

«Τράπεζες - ζόμπι» ρημάζουν ΗΠΑ - ΕΕ

(πηγή)

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος

Τρομακτικοί είναι οι αριθμοί που αφορούν στο κόστος της διάσωσης των αμερικανικών και ευρωπαϊκών τραπεζών με χρήματα των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και των χωρών - μελών της ΕΕ συν των αρμόδιων οργάνων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Oπως υπολογίζει το αμερικανικό περιοδικό "Νιούζγουικ", στις ΗΠΑ το ποσό αυτό ανέρχεται στο ασύλληπτο ύψος των 3,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και στην ΕΕ σε 2 περίπου τρισεκατομμύρια δολάρια!

Τα αστρονομικά αυτά ποσά μετακυλίονται ουσιαστικά στις πλάτες των Αμερικανών και των Ευρωπαίων φορολογουμένων και ακριβώς αυτή είναι η αιτία της υστερίας πανευρωπαϊκής επιβολής μέτρων εξουθενωτικής λιτότητας που διαπερνά πλέον την πολιτική των κυβερνήσεων όλων των κρατών - μελών της ΕΕ. Oλα αυτά τα παραμύθια περί χωρών και λαών της Ευρώπης που δήθεν ζούσαν με δανεικά εις βάρος των Γερμανών, όλο αυτό το αμόκ απολύσεων εκατομμυρίων δημοσίων υπαλλήλων στις χώρες της ΕΕ, όλη αυτή η φρενίτιδα αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, όλη αυτή η αρπακτικότητα μείωσης των μισθών και των συντάξεων αποσκοπούν στην παραπλάνηση των πολιτών, προκειμένου να μπορέσουν οι κυβερνήσεις να αρπάξουν από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους όσο περισσότερα χρήματα μπορούν για να καλύψουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των ασύλληπτων ποσών που έχουν χαρίσει στους τυχοδιώκτες τραπεζίτες. 

Το δολάριο ως όπλο μαζικής καταστροφής

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
από τον ΔΡΟΜΟ

Νικητής το αμερικανικό νόμισμα στον πρώτο γύρο εχθροπραξιών του ανταγωνισμού των υποτιμήσεων – Όλοι ανακαλούν τη νομισματική προϊστορία των παγκοσμίων πολέμων, κανείς όμως δεν είναι έτοιμος για ειρήνη

Η νέα έκφραση που μπήκε βίαια εδώ και ένα μήνα στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, ο νομισματικός πόλεμος, ηχεί ως μια μεταφορά. Ωστόσο, ιστορικά έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κυριολεξίας. Η σύγκριση που γίνεται με τις συνθήκες της Μεγάλης Ύφεσης του 1929 η οποία εξελίχθηκε σε έναν ανταγωνισμό υποτιμήσεων μέχρι το 1932, με συμμαχίες χωρών και συναλλαγματικά καρτέλ, υπονοεί ακριβώς αυτό: ότι η κατάληξη αυτής της οικονομικής αναμέτρησης ήταν ένας κανονικός, θερμός παγκόσμιος πόλεμος με πραγματικά πυρά και δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς, κυρίως στην Ευρώπη. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτελεί το πιο εφιαλτικό παράδειγμα στην ιστορία του καπιταλισμού για το πώς η βαθιά ύφεση στην οποία οδήγησε ο συναλλαγματικός ανταγωνισμός τα εμπλεκόμενα κράτη ξεπεράστηκε (για λογαριασμό του πιο τυχοδιωκτικού τμήματος του κεφαλαίου) μ’ ένα κρεσέντο εξοπλισμών. Που, τελικά, χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τέλους εξοντώνοντας τον ανθό της Ευρώπης.

Δουλειές, κίνητρα και χρέος

(πηγή)

του Μαρκ Βάισμπροτ

από την ΑΥΓΗ 3/8/2010

Στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Ευρώπης, διεξάγεται ένας διάλογος για το αν η πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης είναι να μειώσει την ανεργία ή τα κρατικά ελλείμματα. Πολλά από τα επιχειρήματα για τη μείωση των ελλειμμάτων είναι αφελή και βασίζονται είτε στην άγνοια είτε σε ιδεολογικούς παράγοντες. Αξίζει όμως να εξετάσουμε και τα οικονομικά επιχειρήματα.

Ο Κένεθ Ρόγκοφ είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ. Την προηγούμενη εβδομάδα συμμετείχε και αυτός στον προαναφερόμενο διάλογο. "Ορισμένοι παρουσιάζουν την Ιαπωνία με το εξωτερικό χρέος του 200% σαν υπόδειγμα για τις υπερχρεωμένες χώρες. Φυσικά η 'επιτυχία' της Ιαπωνίας είχε μεγάλη σχέση με την ικανότητα της κυβέρνησής της να πουλήσει μέρος του χρέους στο εσωτερικό” σημείωσε.

Η επέλαση των ραντιέρηδων

Τζαίημς Ένσορ, "Δυο σκελετοί παλεύουν για μια ρέγκα τουρσί", 1891

του Στάθη Στασινού 

από τα Ενθέματα 
της ΑΥΓΗΣ (25/7/10)

Όταν η Τράπεζα Πειραιώς έκανε προσφορά στην κυβέρνηση για την εξαγορά του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και του 77% της Αγροτικής Τράπεζας έναντι 700 εκ. ευρώ πριν από δέκα μέρες, ακόμα και ο μπακάλης της γειτονιάς με το τεφτέρι του δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί και πώς. Κι ας είχε αλλάξει τον ΦΠΑ της ταμειακής για μια ακόμα φορά αυτό το μήνα.

Βλέπετε, η Τράπεζα Πειραιώς δεν είναι και η πιο σταθερή τράπεζα του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος. Κι αυτό παρά τα χαριστικά 3,4 δισ. ευρώ που πήρε από την κυβέρνηση από το γνωστό πακέτο των 28 δις, εκ των οποίων τα 2,2 δις δόθηκαν μόλις τον Απρίλη. Και μην ακούτε τα παπαγαλάκια που λένε πως τα περισσότερα από αυτά είναι σε εγγυήσεις. Οι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου, όταν πηγαίνουν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), μεταφράζονται σε ζεστό χρήμα, κι αν καταπέσουν το δημόσιο είναι υπεύθυνο για την αποπληρωμή τους.

Να αποτραπεί η τελική φάση του εγκλήματος κατά της χώρας

του Δημήτρη Καραμήτσα
δικηγόρος παρ Αρείω Πάγω, 
αντιπρόεδρος του ν.ΙΝΚΑ

από Stop Cartel

Το ότι η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι εγκληματική κατά της χώρας και εξυπηρετεί μόνο τους δανειστές της είναι κάτι ουσιαστικά δεδομένο. Η κυβέρνηση λειτουργεί μόνο και αποκλειστικά ως κυβέρνηση - βίαιος εισπράκτορας υπέρ των δανειστών της χώρας.

Την ίδια ώρα είναι απολύτως απούσα ακόμα και η στοιχειώδης μέριμνα, επιμέλεια και προσοχή για τα παραγωγικά ζητήματα της χώρας. Ειδικά η αγροτική παραγωγή, που θα μπορούσε να επαυξήσει το Α.Ε.Π. εκ του μηδενός, σαπίζει απούλητη, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει καμία πολιτική προστασίας των αγροτών από τα νύχια των μεσαζόντων και των μεγάλων εμπορικών εταιρειών. Αντί να δοθούν διέξοδοι, λύσεις, προτάσεις, κίνητρα, αντί να δραστηριοποιηθεί το κράτος για την επαύξηση της αξίας της αγροτικής παραγωγής, αφήνει τα πράγματα και τους παραγωγούς στην τύχη που ορίζουν οι μεγαλέμποροι. Ιδια είναι και η αντιμετώπιση της κοινωνίας που καταναλώνει: αφέθηκε έρμαιο στα χέρια των κερδοσκόπων της «αγοράς».

Η άνοδος ενός υπερκρατικού καρτέλ τραπεζών

(η φωτό από Ισοτιμία)

Η άνοδος ενός υπερκρατικού καρτέλ τραπεζών

Του Δημήτρη Καζάκη (από το Ποντίκι)

Στις 17 του μηνός οι Βρυξέλλες αποφάσισαν να υποβάλουν τις 25 μεγαλύτερες τράπεζες της ευρωζώνης σε τεστ ακραίων συνθηκών (stress test) και να δημοσιοποιήσουν τα αποτελέσματα για να καθησυχάσουν επενδυτές και αγορές. Τα τεστ αυτά είναι ένα είδος «τεστ κοπώσεως» για τις τράπεζες, με τα οποία εξετάζεται η δυνατότητά τους να αντέξουν υπό ακραίες συνθήκες.

Μέχρι σήμερα οι ευρωκρατούντες δεν έχουν ανακοινώσει ποιες θα είναι αυτές οι ακραίες συνθήκες και το αν θα συμπεριλαμβάνουν σενάρια πτώχευσης της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας κ.ο.κ. Ούτε αν θα συμπεριλαμβάνουν την υπόθεση μιας ακραίας κρίσης ρευστότητας συνολικά στην οικονομία σε συνθήκες βαθέματος της ύφεσης, όπως αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα της ευρωζώνης. Με λίγα λόγια, αυτά τα «τεστ κοπώσεως» είναι πολύ εύκολο να στηθούν έτσι ώστε να παραγάγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα από εκείνους που τα παραγγέλνουν.

Το σημαντικό λοιπόν δεν είναι αυτό, αλλά κάτι άλλο. Με την απόφαση αυτή έρχονται οι Βρυξέλλες, πρώτη φορά από την έκρηξη της παγκόσμιας κρίσης το 2007, και ομολογούν δημοσίως ότι το βασικό πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι τα κράτη και τα δημόσια ελλείμματα, αλλά οι τράπεζες. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά πρόβλημα πληθώρας κεφαλαίου, μιας τεράστιας συσσώρευσης κινητού πλούτου (μετοχών, δανείων, ομολόγων, παραγώγων κ.ο.κ.) πρώτα και κύρια στις μεγάλες εμπορικές τράπεζες.

"No money No dept - Παύση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ"

Οι ομιλίες από την εκδήλωση της πρωτοβουλίας "No money No dept - Παύση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ" που έγινε στην Αίθουσα Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδας, στις 17/6/10 (η προκύρηξη της πρωτοβουλίας υπάρχει στην ιστοσελίδα No money No dept, τα βίντεο με τις ομιλίες τα πήρα από The Press Project)

Άνθρωποι κατά Τραπεζών

(πηγή)

Άνθρωποι κατά Τραπεζών
του Michael Hudson (από Chomsky Speaks Greek)

Απόδοση: Πράπας Δημήτρης

Οι οικονομικοί κύκλοι της Αμερικής χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Ελληνικής κρίσης και της ομοιότητες της Ελληνικής οικονομίας με αυτή των ΗΠΑ επιδιώκοντας της μείωση των δημοσίων δαπανών στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες διαδηλωτές αντιστέκονται στην μείωση των δημοσίων δαπανών και στην βαριά φορολόγηση των εργαζομένων υποστηρίζοντας ότι οι θυσίες τους γίνονται προς όφελος των ελληνικών και ξένων τραπεζών.
 
Οι Έλληνες διαδηλωτές έχουν απόλυτο δίκαιο. Στην πραγματικότητα η χρηματοδότηση της Ελλάδας από την ΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο το οποίο θα εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να ξεπληρώσει τα δάνεια (ομόλογα) που πήρε τους τελευταίους μήνες με απαράδεκτα υψηλά επιτόκια (μετά τις συνεχές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από τα χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα αξιολόγησης).

Αντίποινα "γιαγιάς" σε τράπεζα...

(πηγή)

Από το ΔιαΔίχτυ
«Αγαπητέ κύριε,
Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!
Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου.