Για εμάς τόποι διακοπών, για χιλιάδες άλλους τόποι θανάτου...

Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν χθες στη σελίδα "Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!" από τον Manos Krokos. Είναι πιθανότατα όλες από τις Ισπανικές ακτές και τις Κανάριες Νήσους όπου οι ναυαγοί και πνιγμένοι Αφρικανοί είναι πια καθημερινότητα. Συγγνώμη για την πρωινή φωτογραφική φρίκη αλλά βλέποντας τις, δεν μπορούσα να πω "γνωστά αυτά" και να πάω για ύπνο.

Μέσα σε 5 μόλις μήνες (στοιχεία Γενάρη - Μάη 2011) έχουν πνιγεί πάνω από 1400 μετανάστες και πρόσφυγες στη Μεσόγειο. Mόνο τον Μάη πνίγηκαν 600 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε κάποια ευρωπαϊκή ακτή... Κι αυτά τα τερατώδη νούμερα (αν και ένας να ήταν πάλι φρίκη θα ήταν αλλά εδώ μιλάμε για απίστευτη τραγωδία), αυτά τα νούμερα λοιπόν είναι τα επίσημα που έδωσε στη δημοσιότητα στις 7 Ιούνη ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαρμπεργκ... Σκεφτείτε πόσοι άλλοι δεν έχουν ποτέ βρεθεί και καταχωρούνται (από τις μαρτυρίες των διασωθέντων) ως αγνοούμενοι...

Έλληνες λαθρομετανάστες

του Πιτσιρίκου

Είναι απίστευτη η υποκρισία της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας και μάλλον φτάνει η ώρα που θα πληρωθεί ακριβά.

Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μιλούν για την ανάγκη να επικρατήσει νομιμότητα στη χώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Τους προτιμούν παράνομους. Μα οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν τη νομιμοποίηση, για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των μεταναστών θα φύγουν από την Ελλάδα μόλις νομιμοποιηθούν, γιατί τόσοι Έλληνες δεν επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Δεν λένε πολλοί «να φύγουν οι μετανάστες»; Ε, αν νομιμοποιηθούν, θα φύγουν.

Η πραγματικότητα είναι πως θέλουμε –και χρειαζόμαστε- τους μετανάστες αλλά τους θέλουμε χωρίς δικαιώματα. Δηλαδή, θέλουμε σκλάβους. Να δουλεύουν φτηνά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, να είναι υπάκουοι και –αν είναι δυνατόν- να μην κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Νεκροζώντανοι

(πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

«Δώστε μου 20 κιλά ζωή και 10 κιλά αυτοδιάθεση. Να τα στείλετε στο σπίτι. Τι χρωστάω;». Μα, μπαίνουν στο ζύγι τα έννομα αγαθά, τα δικαιώματα; Φυσικά. Στο νομικό μας σούπερ μάρκετ ζυγίζονται και τιμολογούνται. Θεωρητικώς, το απόλυτο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στη ζωή, όλα τα άλλα είναι παρελκόμενα. Κάπως έτσι, οι δικαστές που άσκησαν δίωξη εναντίον όσων υποτίθεται ότι ξεπέρασαν τα όρια αλληλεγγύης στους μετανάστες απεργούς πείνας έκριναν ότι η άρνηση των μεταναστών να σιτισθούν ήταν μεν δικαίωμά τους, έκφραση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, αλλά υποδεέστερο του δικαιώματος στη ζωή. Και σωστά, κατά την κρατούσα ερμηνεία του συντάγματος και του Ποινικού Κώδικα.

«Όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων», 

λέει το άρθρο 5 παρ. 2 του συντάγματος. Κι αυτή η παράθεση των δικαιωμάτων ερμηνεύεται και σαν κάποιου είδους ιεράρχησή τους, παρ’ ότι η αμέσως προηγούμενη παράγραφος 1 μοιάζει να βάζει στο πρώτο σκαλί των αστικών δικαιωμάτων το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση: 

«Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του». 

Πλην όμως η αυτοδιάθεση εμετρήθη εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής. Όπως το βάρος των απεργών πείνας που ήρθαν αντιμέτωποι με τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Τελικά, ποιος νίκησε στην Υπατία; Η ζωή ή η αυτοδιάθεση; Η κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε την πρώτη, ή οι μετανάστες που τόλμησαν να διαλέξουν τη δεύτερη, φλερτάροντας με τον θάνατο; Ή έληξε με ισοπαλία; 

Φασιστικός νόμος

(πηγή)

του Κώστα Καναβούρη

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

Εν όσω ζούσε η μητέρα μου, μου είχε διηγηθεί διάφορες ιστορίες από τη φυλακή. Συγκρατώ ως πολύτιμο πετράδι στη μνήμη μου τη σταθερή μέχρι τέλους άρνησή της -με εξαίρεση μία και μοναδική φορά που στα δεκαοκτώ μου χρόνια μού εξήγησε τι εστί φάλαγγα- να μιλήσει για τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη σε ηλικία εικοσιπέντε ετών. Βασανιστήρια τα οποία υπέστη επειδή είχε διαφορετική άποψη από το καθεστώς. Συγκρατώ επίσης απ' όσα μου διηγήθηκε δύο φρικαλέες ιστορίες.

Η πρώτη: Συγκρατούμενή της στη φυλακή ήταν -ως υπόδικη- μια δεκαεξάχρονη κοπελίτσα από χωριό. Η μητέρα μου θυμόταν και δάκρυζε πάντοτε στην ανάμνηση ενός χαρούμενου κοριτσιού με φοβερή ενέργεια, που της έλεγε: "Ελενίτσα, εγώ δεν έχω υπόθεση (σ.σ.: δηλαδή δεν εκατηγορείτο για κάποιο συγκεκριμένο αδίκημα απ' όσα φρικωδώς εθεωρούντο αδικήματα, έως και βαριά εγκλήματα εκείνη την εποχή του Εμφυλίου), αλλά, επειδή δεν θα υπογράψω δήλωση, θα φάω καμιά εικοσαριά χρόνια, μπορεί και ισόβια". Ποια ισόβια; Τοίχος. Εκτέλεση. Πάει εκείνο το δεκαεξάχρονο κορίτσι για μια άποψη που είχε την υπερηφάνεια -αίσθημα μεγαλύτερης ισχύος ακόμα και από την ίδια την άποψη- να την υπερασπιστεί μέχρι τον θάνατο και με θάνατο. Για μια άποψη.

Υπό ανοχή ή Ποιος θα ανεχτεί ποιον;

της Όλγας Λαφαζάνη 

από REDNotebook

Η κυβέρνηση προτείνει στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας να σταματήσουν την απεργία πείνας και να ενταχτούν σε καθεστώς «υπό ανοχή». Μα σε αυτό το καθεστώς δεν ζουν τόσα χρόνια; Όχι σε ένα θεσμοθετημένο, αλλά σε ένα άτυπο καθεστώς ανοχής: δεν είναι ευπρόσδεκτοι, αλλά ανεκτοί. Ενάντια σε αυτό ακριβώς το καθεστώς που τώρα η κυβέρνηση προτείνει σαν λύση παλεύουν οι 300 μετανάστες εργάτες, για τον εαυτό τους και για όλους τους μετανάστες/ριες που ζουν και δουλεύουν σε αυτή τη χώρα. Αν άλλωστε συνέχιζαν να ζουν και να δουλεύουν, όπως έκαναν τόσα χρόνια στις πόλεις τους, θα είχαν και την κοινωνική ανοχή αλλά και την ανοχή της Πολιτείας, με μια σχετικά μικρή πιθανότητα σύλληψης και απέλασης.

Ο βαθμός μηδέν της δημοκρατίας

(πηγή)

του Φώτη Τερζάκη

από το Δρόμο της Αριστεράς  (14/2)

Μπορούμε να το πούμε, χωρίς περιστροφές: το απονενοημένο εγχείρημα δημοσιοποίησης της απεργίας πείνας 200 απελπισμένων μεταναστών με κατάληψη της Νομικής Σχολής ήταν ηθικά ορθό, αλλά στρατηγικά λάθος. Και αυτό δεν αφορά, βέβαια, τη δική τους απόφαση να κατεβούν σε απεργία πείνας –κάτι που ήταν εξαρχής ειλημμένη- διότι χρειάζεται απύθμενο θράσος για να κρίνει κάποιος, από την ασφαλή θέση του κοινωνικά ενταγμένου, τις πράξεις ανθρώπων που έχουν εξωθηθεί στα όρια της ανθρώπινης κατάστασης και στην άβυσσο της απόγνωσης.  

Αφορά τους χειρισμούς εκ μέρους ενός ορισμένου κομματιού της Αριστεράς που έχει μάθει να κρατάει το ένα πόδι στο κίνημα και το άλλο στη σάπια βάρκα του κοινοβουλευτισμού – για να πέφτει, κατά κανόνα, στο ενδιάμεσο χάσμα... Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν, όμως, δεν ήταν απλώς δυσανάλογες: ήταν, με όλη τη σημασία του όρου, τρομακτικές! Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, οι τραμπούκοι των καναλιών και των δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, οι εξαχρειωμένες μικροαστικές «πλειοψηφίες» και, βέβαια, οι εκπρόσωποι του κράτους επιδίδονται σ’ ένα ψυχωτικό παραλήρημα κατά των μεταναστών και των ξένων, σαν να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτή τη στιγμή για την ελληνική κοινωνία. 

Κρατητήρια Ηγουμενίτσας...

από MariaKalyv

Βίντεο από τα κρατητήρια προσφύγων και μεταναστών των Λιμενικών Αρχών Ηγουμενίτσας. Το υλικό ήρθε στη διάθεση της εφημερίδας "η ΑΥΓΗ" από μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Μετανάστες που δραστηριοποιείται στην περιοχή.

- Το βίντεο το είδα στην ιστοσελίδα mousaferat

Η Νομική (σχολή) ενώπιον του νόμου και της Δικαιοσύνης

(πηγή)

του Κώστα Δουζίνα

από REDNotebook

Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς τον νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την ψυχή που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή - υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει. Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, ενάντια στα αιτήματα της εξουσίας και στις καταχρήσεις του πλούτου. Η δικαιοσύνη εκλείπει όχι μόνο όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, που ο ίδιος ο νόμος έχει θέσει στον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο όταν το σύνολο του Δικαίου (και η διδασκαλία του) δεν λογοδοτεί, η ίδια, στον βωμό της δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το θυμίσω αυτό στα παιδιά της Αντιγόνης.

Οι κολασμένοι της Νομικής...

από την Αυγή

του Γιάννη Παντελάκη 

από την Ελευθεροτυπία

Η κατάληψη από ομάδα μεταναστών κτιρίου της Νομικής Σχολής είχε διττό αποτέλεσμα: πρώτο, δοκίμασε τα αντανακλαστικά και τις ευαισθησίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας, αλλά και της κοινωνίας και δεύτερο -και πιο ουσιαστικό- ανέδειξε ένα τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει για πολλά χρόνια, αλλά κάναμε πως δεν το βλέπαμε βάζοντάς το κάτω από το χαλί.

Άνθρωποι χωρίς χαρτιά

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου από το Έθνος

του Παντελή Μπουκάλα
από την Καθημερινή

 

Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;

Δεν έχεις ψωμί; Φάε μίσος που είναι δωρεάν

κείμενο και εικόνες απο AntistaChef

Τι να πει κανείς; Για την προπαγάνδα; Για τα ψέματα; Για τους γκεμπελίσκους των καναλιών; Για την υποκρισία; Για το θάνατο κάθε έννοιας δημοκρατίας και ανθρωπισμού σε μια χώρα που έχει το θράσος να θέλει και το copyright; Είναι να ντρέπεσαι που ζεις σε αυτή τη χώρα. 

146 χρόνια μετά το τέλος του αμερικάνικου εμφυλίου οι οπαδοί της δουλείας επιστρέφουν. Γιατί τι άλλο είναι ένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά αν όχι ένας σύγχρονος σκλάβος; Δεν έχει άλλο δικαίωμα από το να εργαστεί, χωρίς καμία δυνατότητα να διεκδικήσει οτιδήποτε, χωρίς κανένας νόμος να τον καλύπτει σε οτιδήποτε, χωρίς καμία υποχρέωση κανενός απέναντι του. Τον βλέπεις μόνο αν θες να τον δεις, αν τον χρειαστείς είτε για να σε υπηρετήσει, είτε για να ξεσπάσεις τον θυμό σου πάνω του.

Δεν είναι μετανάστες, είναι ανασφάλιστοι εργάτες

από την Αυγή

του Γιώργου Κυρίτση

από την Αυγή

Οι 300 που έχουν καταφύγει στους βοηθητικούς χώρους της Νομικής Σχολής και κάνουν απεργία πείνας δεν είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες ή "λαθρομετανάστες", αλλά εργάτες οι οποίοι ζουν στην Ελλάδα, εργάζονται και διεκδικούν επί χρόνια το προφανές: Να εργάζονται ασφαλισμένοι και να έχουν χαρτιά. Πρόκειται για αιτήματα απολύτως νόμιμα και δίκαια και επ' ωφελεία όχι μόνο των ίδιων αλλά και των Ελλήνων συναδέλφων, γειτόνων, φίλων τους.

Και επειδή δεν μπορούν όλοι στη ζωή να είναι ευχαριστημένοι, η ικανοποίηση αυτών των αιτημάτων όντως θίγει κάποιους: Αυτούς που τους απασχολούν ανασφάλιστους για ένα κομμάτι ψωμί και αυτούς που βασιζόμενοι στην "παρανομία" τούς νοικιάζουν τρώγλες σε τιμές ρετιρέ. Μάλιστα το σωστό θα ήταν να αναλάβουν την εκπροσώπησή τους, τη φιλοξενία τους και την προώθηση των αιτημάτων τους τα ίδια τα συνδικάτα, η ΓΣΕΕ κατά προτίμηση.

Κι όμως, οι μετανάστες υπερασπίζονται το άσυλο!

από την Αυγή

του Νίκου Φίλη

από την Αυγή
 

Με αφορμή την απεργία πείνας των περίπου 300 μεταναστών και προσφύγων στο κτήριο της Νομικής Αθήνας διατυπώθηκαν πάλι πολιτικές απόψεις υπέρ της κατάλυσης ή και της νομοθετικής κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Ο πρωθυπουργός ζήτησε να εφαρμοστεί ο νόμος, εννοώντας να επέμβουν τα ΜΑΤ, η υπουργός Παιδείας ανέκραξε “τέλος η ανοχή”, ενώ ο κ. Σαμαράς υπερακόντισε ζητώντας (τι άλλο;) να καταργηθεί το άσυλο.

Γιατί τρέμει η Τρέμη;

από Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Τι είναι αυτή η οργή που τους έχει πιάσει; Γιατί τρέμει από τα νεύρα της η Τρέμη και ζητά την επιβολή του νόμου και της τάξης; Γιατί ο Καψής καταγγέλλει το κρρρρρράτος που ηττήθηκε κατά κράτος από τους ξεβράκωτους; Γιατί η Ντόρα χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη απαιτούν να δείξει η δημοκρατία την πυγμή της; Γιατί το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά βρέθηκαν ξαφνικά να συμφωνούν και πάθαμε πολιτιστικό σοκ; Γιατί η υπουργός Παιδείας ζητά να ληφθούν από τους αρμοδίους όλα τα μέτρα για να αποκατασταθεί η διασαλευθείσα τάξις; Τι μύγα τους τσίμπησε ξαφνικά όλους αυτούς που έβγαλαν ο ένας το μάτι του άλλου για το Βατοπέδι, που φαγώθηκαν μεταξύ τους για το ποιος-ποιος-ποιος θα φαγωθεί για τη Siemens, τώρα να ομονοούν και να στοιχίζονται πίσω από μια γραμμή που οδηγεί κατ’ ευθείαν στα καλόπαιδα του Παπουτσή;

Για την απεργία πείνας των 300 εργατών

Οι ανακοινώσεις ΣΥΝ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ και μια κριτική για την ανακοίνωση του ΚΚΕ. (Για την θλιβερή ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ τα είπα χθες το βράδυ που την είδα και ένοιωσα ντροπή!)

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας

Απεργία πείνας 300 μεταναστών

του Β. Στ. Παπαδόπουλου

από την Αυγή

Η απεργία πείνας που ξεκινά σήμερα από 300 απελπισμένους μετανάστες, με αίτημα τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα, δοκιμάζει τα όρια της κοινωνίας και τις αντοχές όλων μας.

Είκοσι και πλέον χρόνια μετά την κατάρρευση των εσωτερικών ευρωπαϊκών τειχών, την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και τη μαζική μετανάστευση που αυτή προκάλεσε, τα σύγχρονα μεταναστευτικά ρεύματα από τις χώρες του Τρίτου Kόσμου αναδεικνύουν τα προβλήματα της Ευρώπης και γενικότερα της δημοκρατικής και «πολιτισμένης» Δύσης. Η ευημερία των κοινωνιών μας στηρίζεται απλά στη διαχείριση της εξουσίας μας απέναντι στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Αλλά αυτή την ευημερία την αρνούμαστε σε όποιον την αναζητήσει διαφεύγοντας από τη φτώχεια, την αδικία και την εκμετάλλευση της χώρας του.

Το τείχος του αίσχους

(πηγή)

από το Δρόμο της Αριστεράς

 

Θυμάται, άραγε, κανείς πώς ξεκίνησε η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης άμεσα με την εκλογή της; Ο νόμος για την ιθαγένεια προκάλεσε τότε την αμηχανία της Αριστεράς. Δεν ήταν παράδοξο. Η αφηρημένη προσέγγιση περί «νομικών δικαιωμάτων» επιτρέπει στην κυρίαρχη πολιτική να θολώνει τα νερά. Τα αποκαλυπτήρια δεν άργησαν και προκάλεσαν μουδιάσματα ανατριχίλας σε πολλούς.
 

Η πρωτοβουλία Παπουτσή εκπορεύεται από πολύ υψηλότερα, εννοώντας τα κέντρα της Ε.Ε., αλλά και πέραν του Ατλαντικού. Όσοι έδωσαν τις μεγάλες «αντιφασιστικές» μάχες από κοινού με το σκληρό μνημονιακό ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές Καμίνη και Μπουτάρη, τώρα έχουν νέους στόχους να υπηρετήσουν. Θα είναι και το ΛΑΟΣ στο πλευρό τους.

Οι άθλιοι του Εβρου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΟΠΟΥ ΥΨΩΘΗΚΑΝ ΦΡΑΧΤΕΣ
 

από την Ελευθεροτυπία

Επιστολή-κόλαφος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στον πρωθυπουργό για το ποτάμι-μεσαιωνικό κολαστήριο

Μεταφέροντας την προσωπική τους εμπειρία, μιλούν για «βάναυσες, εξευτελιστικές και απάνθρωπες συνθήκες αθλιότητας, πρωτοφανείς για την πολιτισμένη Ευρώπη», που επικρατούν στις «φυλακές» της περιοχής. Αναλυτικά η επιστολή:

Θα μας σώσει ο φράχτης στον Εβρο;

(πηγή)

του Θάνου Π. Ντόκου

από την Καθημερινή

Το ζήτημα του φράχτη, αλλά και της παράνομης μετανάστευσης γενικότερα, έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στις οποίες παρατηρείται σημαντική διάσταση απόψεων. Μπορούμε, ωστόσο, να συμφωνήσουμε στις ακόλουθες διαπιστώσεις: 

Για το συρμάτινο τείχος μας

του Κωνσταντίνου Τσιτσελέκη

από την Αυγή

Οι επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες για «μηδενική ανοχή» απέναντι στο «τσουνάμι της λαθρομετανάστευσης» φαίνεται ότι θα υλοποιηθούν με τον πλέον παραδοσιακό τρόπο, την κατασκευή ενός τείχους από σύρμα, το οποίο θα αποκλείει την πρόσβαση σε όποιον «λαθραίο» επιθυμεί να εισέλθει στην Ελλάδα από μη νόμιμες οδούς. Η συζήτηση που προκάλεσε η είδηση αυτή αναμόχλευσε στερεοτυπικές αντιπαραθέσεις («εθνική ασφάλεια» vs «φιλανθρωπία των δικαιωμάτων»), χρησιμοποίησε παραπλανητικά επιχειρήματα («έτσι θα αποκλειστεί η προσπέλαση από τον Έβρο») και κυρίως αποσιώπησε πλήθος παραμέτρων που συνέχονται με το όντως δύσκολα διαχειρίσιμο φαινόμενο της μαζικής μετακίνησης αλλοδαπών προς την Ελλάδα/Ευρώπη.