Τετάρτη 23 Φλεβάρη, μέρα γενικής απεργίας και διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας. Όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο προφανές ότι οι γενικές απεργίες που καλούν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν είναι πλέον απλά «τουφεκιές στον αέρα» αλλά και πεδίο εκτόνωσης της ολοένα μεγαλύτερης κοινωνικής δυσαρέσκειας και οργής: από τις ανώδυνες διαμαρτυρίες τμημάτων της διαδήλωσης μέχρι τις μαχητικές πρακτικές εκείνων των κομματιών που επιχειρούν να προσεγγίσουν το κοινοβούλιο, συγκρούονται σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ ή εκτοξεύουν μάρμαρα και μολότοφ κατά των δυνάμεων καταστολής. Το πιστοποιεί το γεγονός ότι ποτέ δεν τίθεται ζήτημα για απεργία διαρκείας, το πιστοποιούν οι «άκυρες» ημερομηνίες που επιλέγονται για τις απεργίες, το πιστοποιούν οι χρονικές αποστάσεις από τη μία απεργία στην άλλη. Μετά το τέλος κάθε διαδήλωσης -ακόμα και όταν έχει πολύ κόσμο, δυνατό παλμό και εκδηλώσεις συγκρουσιακών διαθέσεων- μας μένει πάντα το ερώτημα «και τώρα τι;».
