Ο στόχος του δημοσιεύματος του «Σπίγκελ»

Πέτυχε η γερμανική υπονόμευση  
του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος

Αναπάντητο παραμένει το κύριο ερώτημα: τι είδους αποφάσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους επρόκειτο να λάβει η μυστική συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών των ηγεμονικών χωρών της Ευρωζώνης και του Ελληνα ομολόγου τους την Παρασκευή το βράδυ στο Λουξεμβούργο και γιατί η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να την τορπιλίσει μέσω του πασίγνωστου πλέον δημοσιεύματος της ηλεκτρονικής έκδοσης του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» περί δήθεν επικείμενης απόφασης της κυβέρνησης Παπανδρέου να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ;

Λιβύη και γαλλογερμανικές αντιθέσεις

(πηγή)

του Νίκου Κοτζιά
από την Ελευθεροτυπία

Ο πόλεμος στη Λιβύη δεν έχει μόνο να κάνει με παγκόσμια συμφέροντα και τη στήριξη ή μη των εξεγερμένων σε αυτήν.  Συνδέεται άμεσα με τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Δύση συνολικά και στην Ε.Ε. ειδικότερα.

Η ιστορία της Γερμανίας είναι η ιστορία ενός εθνικού κράτους που εμφανίζεται με καθυστέρηση στη σκηνή της παγκόσμιας πολιτικής και για αυτό δείχνει περισσότερο επιθετική από ό,τι άλλες. Ενώ είναι δυτικό κράτος δεν ένιωθε επί δεκαετίες να ανήκει στη Δύση.

Οι "ικέτες" της Αθήνας και του Παρισιού

23/8/96 σύλληψη απεργών πείνας στην εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου
(πηγή)

του Δημήτρη Ψαρρά

από τον Ιό

Στις 28 Ιουνίου 1996 τριακόσιοι μετανάστες χωρίς χαρτιά από την Αφρική (κυρίως από το Mάλι και τη Σενεγάλη) εισέβαλαν στην εκκλησία του Παρισιού Σεν Μπερνάρ και ξεκίνησαν απεργία πείνας με αίτημα τη νομιμοποίηση της παρουσίας τους στη Γαλλία. Είχε προηγηθεί η προσπάθειά τους να εγκατασταθούν στο άσυλο μιας άλλης εκκλησίας, της Σεν Αμπρουάζ, τρεις μήνες νωρίτερα. Από κει εκδιώχτηκαν με επέμβαση της αστυνομίας, στην οποία παρέδωσε τα κλειδιά της εκκλησίας ο ιερέας της με την εντολή του καρδινάλιου Λούστιγκερ. Στη συνέχεια, οι 300 μετανάστες κατέφυγαν σε άλλα σημεία του Παρισιού (ένα γυμνάσιο και δυο εγκαταλειμμένες αποθήκες), αλλά και από κει τους έδιωξε η αστυνομία. Η υπόθεση πήρε μεγάλες διαστάσεις στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης και εκδηλώθηκε μαζικό κύμα συμπαράστασης. Ετσι η εγκατάστασή τους στην εκκλησία Σεν Μπερνάρ αντιμετώπισε την ανοχή των αρχών.

Χώρες ανέργων, λαοί νομάδες για την επιβίωση...

Ελευθέρας βοσκής εργαζόμενοι προσεχώς στα ράφια... (πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα
 

Ένα λιβάδι και ένα κοπάδι αγελάδες που απολαµβάνουν την παραδοσιακή βοσκή τους στη χειµωνιάτικη γαλλική λιακάδα. Η µοναδική τους παραχώρηση στον µοντερνισµό είναι οι γραµµές υψηλής τάσης που περνούν από πάνω τους. Το µάτι του δηµοσιογράφου του περιοδικού «Μαριάν» που βρέθηκε εκεί, πέφτει στην επιγραφή που είναι κολληµένη στη βάση του πυλώνα:«Sociedad Espagnola de Montajes Industriales». Μέχρι τότε είχε την εντύπωση πως η γαλλική δηµόσια επιχείρηση ηλεκτρισµού ήταν αυτή που έκανε τέτοιες δουλειές. Μα ύστερα θυµήθηκε. «Εχω µείνει πολύ πίσω! Η EDF έχειγίνει από το 2004 ιδιωτική».

Οι εργαζόμενοι αυτοκτονούν...

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από τη στήλη "Δρόμοι" 

στα Νέα

Άλλος ένας... Εργαζόμενος κι αυτός στη γαλλική τηλεφωνική εταιρεία. Σύζυγος και πατέρας ενός μικρού κοριτσιού. Κρεμάστηκε στην αυλή του σπιτιού του, στη Νιμ. Δεν άντεξε την απόφαση της διεύθυνσης να μεταταγεί αλλού και να κάνει μια δουλειά που δεν ήταν η δική του. Μέσα σε δύο εβδομάδες τον Σεπτέμβριο, πέντε εργαζόμενοι στη Φρανς Τελεκόμ ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο. Είκοσι τέσσερις συνολικά από την αρχή της χρονιάς. Και τριάντα πέντε την προηγούμενη. Δεν είναι παρά μερικοί από τους 300-400 εργαζόμενους που αυτοκτονούν κάθε χρόνο στη Γαλλία.

Στη Γερμανία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι το έχουν ρίξει στα χάπια εξαιτίας της εργασιακής ανασφάλειας. Έρευνα της γερμανικής ασφαλιστικής εταιρείας DAK έδειξε πως 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι παίρνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα για να αυξήσουν την απόδοσή τους στη δουλειά. Επειδή ο ανταγωνισμός στην εργασιακή ζούγκλα είναι σκληρός. Και οι απολύσεις πολλές.

Δεν αλλάζουν με διατάγματα οι κοινωνίες

του Κώστα Βεργόπουλου

από την Ελευθεροτυπία (5/11)

Η κοινωνική ένταση στην Ευρώπη ανέρχεται, όμως ευθύνονται γι' αυτό όχι οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί φορείς της Αριστεράς, αλλά κατά πρώτο λόγο οι συντηρητικές κυβερνήσεις, που επεκτείνουν τη γερμανική συνταγή επιθετικής λιτότητος, περικοπών δημοσίων δαπανών, μισθών, συντάξεων.

Ενώ στην Αμερική η κρίση κατανοείται ως υστέρηση της εσωτερικής ζήτησης έναντι της προσφοράς, στη Γερμανία αποδίδεται στην υπερβολική ζήτηση, τη σπατάλη, τον καταναλωτισμό.

Οι μύθοι της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης

του Μαρκ Γουάισμπροτ

από The Guardian  

μετάφραση από ΑΥΓΗ

Οι διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τη Γαλλία τις τελευταίες εβδομάδες υπογραμμίζουν ορισμένες από τις βασικές διαφορές της χώρας με τις ΗΠΑ. Η σημαντικότερη είναι ότι οι Γάλλοι αποφάσισαν να κατέβουν στους δρόμους κατά εκατομμύρια για να υπερασπιστούν συνταξιοδοτικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με κόπους.

Η λαϊκή οργή είναι σε θετική κατεύθυνση, αντίθετα με τις ΗΠΑ, όπου η κοινή γνώμη κινητοποιείται για να εκλέξει υποψήφιους που θα βάλουν τα δυνατά τους για να αυξήσουν τα δεινά για τη μεσαία και την εργατική τάξη. Οφείλω να ομολογήσω ότι μου προκάλεσε έκπληξη το 2007 να παρακολουθήσω τον Σαρκοζί να εκλέγεται στην προεδρία έχοντας στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του στην ιδέα ότι η Γαλλία χρειάζεται μια περισσότερο "αποτελεσματική" οικονομία. Μια οικονομία όπως η αμερικανική.

Γιατί οι νέοι κάνουν τη διαφορά στις κινητοποιήσεις στη Γαλλία

από You Pay Your Crisis

της Ελένης Τσερεζόλε
από Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

Η σύγκρουση συνδικάτων και κυβέρνησης στη Γαλλία λαμβάνει πλέον διαστάσεις που τείνουν να υπερβούν το συγκεκριμένο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού που προωθεί με νύχια και με δόντια (επιταχύνοντας ακόμη και τη διαδικασία στη Γερουσία) η κυβέρνηση Σαρκοζί, καθώς σε αυτήν μετέχουν πλέον συστηματικά οι νέοι και συγκεκριμένα οι μαθητές πολλών σχολείων της χώρας, όπου πολλαπλασιάζονται οι καταλήψεις.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να ανησυχεί από την εξέλιξη αυτή -ίσως περισσότερο από εκείνη των καταλήψεων των διυλιστηρίων- γιατί ακριβώς η εμπλοκή των νέων στις κινητοποιήσεις των συνδικάτων και των εργαζομένων φέρνει στον νου μνήμες από το 2006. Τότε οι συστηματικές διαδηλώσεις των νέων ήσαν εκείνες που είχαν γείρει την πλάστιγγα προς την κατεύθυνση της ακύρωσης στην πράξη της εφαρμογής του νόμου για το συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης.

Η Γαλλία σε νόμιμη εξέγερση

© EPA (πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από ΤΑ ΝΕΑ

Όπως πάντα... οι συνήθεις ύποπτοι, οι συνοδοιπόροι, που ξαναβρίσκονται μαζί με κάθε ευκαιρία, σαν να τους σπρώχνει στους δρόμους μια έμφυτη κλίση. Παλιοί αριστεροί, ασπρομάλληδες απόμαχοι του γαλλικού Μάη, ξαναδίνουν το «παρών» ενάντια σε ένα κράτος που συντρίβει, που ξεσκίζει και που ξαναπαίρνει πίσω κομμάτι κομμάτι όλα όσα οι παππούδες τους είχαν κερδίσει με νύχια και με δόντια. Αιώνιοι αντιρρησίες, πάντα στην αντίπερα όχθη, εκείνων που δεν βρίσκονται στην εξουσία. Στην όχθη του λαού. Ενός λαού που φοβάται, αλλά και που φοβίζει εκείνους που καμώνονται πως τον κυβερνούν... 

Κοινωνικός πόλεμος στη Γαλλία

(πηγή)

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος (19/10)

Μεγάλη μέρα σήμερα για τη Γαλλία. Εκτη (!) απεργιακή κινητοποίηση μέσα σε μόλις ενάμιση μήνα και για έκτη συνεχή φορά αναμένονται πάνω από... δύο εκατομμύρια, ίσως και τρία εκατομμύρια διαδηλωτές στους δρόμους όλων των γαλλικών πόλεων. Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει. Εκθαμβοι οι εργαζόμενοι όλης της Ευρώπης έχουν στρέψει τα μάτια τους στις απίστευτα μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις των Γάλλων πολιτών, οι οποίοι ορμούν κατά κύματα για να αποτρέψουν την αντιδημοφιλή μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό που προωθεί ο δεξιός πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.

Αύριο η μεταρρύθμιση θα ψηφιστεί και στη Γερουσία από τη δεξιά κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά τα συνδικάτα έχουν ήδη διακηρύξει ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις με στόχο την ανατροπή και ακύρωση του νόμου που θα ψηφιστεί. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι Γάλλοι εργαζόμενοι έχουν μακρά παράδοση ανατροπών ψηφισμένων νόμων, καθώς δεν διακατέχονται από αισθήματα και συμπλέγματα μοιρολατρίας, που καταδυναστεύουν π.χ. το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα και τους Ελληνες εργαζόμενους.