Σπασμένη κούκλα

(πηγή)

από nefeli in athens

Αν το λιπόθυμο κοριτσάκι πίσω από τον Hondo ήταν σκύλος ή γάτος θα μπορούσα να το βοηθήσω. Τα ζώα δέχονται με μεγάλη χαρά βοήθεια και αγάπη. Οι άνθρωποι κρύβουν τον πόνο τους, κρύβουν τα προβλήματά τους τα οποία πολλές φορές με μεγάλη δυσκολία παραδέχονται ότι αντιμετωπίζουν. Με τα ζώα δεν είναι τόσο πολύπλοκα τα πράγματα. Η αγάπη είναι αρκετή τις περισσότερες φορές, όχι όμως για τους ανθρώπους.
 

Αυτές τις σκέψεις έκανα στη θέα του λιπόθυμου κοριτσιού που μου τράβηξε την προσοχή, κάτι που σπάνια πια μου συμβαίνει. Έχω συνηθίσει στη θέα των λιπόθυμων ναρκομανών κάθε πρωί.
 

Τούτη τη φορά όμως ήταν διαφορετικά.  

Εχθές οι προδότες κομμουνιστές, σήμερα οι απολίτιστοι μετανάστες, αύριο οι βρωμιάρηδες εγκληματίες φτωχοί

Julio Carrion Cueva, CartoonMovement

του Νικόλαου Γρυσποράκη 

από ΚΙΚΟ 

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα, κάποιες σκέψεις μου με βάση τις εμπειρίες μου σε άλλες χώρες που έζησαν την λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού.  

 

Είναι εκπληκτικό πως τα λόγια που ακούω από φασίστες και ΜΜΕ, μέχρι μετριοπαθείς ανθρώπους και ακόμη κι αρκετούς αριστερούς είναι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια που έχω ακούσει σε μεγαλουπόλεις της Λατινικής Αμερικής. Σε χώρες όπου το ΔΝΤ πέρασε και άφησε πίσω του αυτό ακριβώς που θα αφήσει και στην Ελλάδα.  

Φαντάσου

του Κώστα Καναβούρη

από την Αυγή της Κυριακής 

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, που αύριο αρχίζει η εβδομάδα του Μεγάλου Πένθους, ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, λίγο πλησιέστερα στη λύπη που αρμόζει σ' αυτές τις ημέρες. Ένα μόνο πράγμα ας σκεφτούμε: γίνεται σφαγή. Αν αναγάγουμε σε συμβολικό τόπο το φρικώδες τοπίο της χωματερής στα Άνω Λιόσια και το φονικό που έγινε εκεί, τη σταύρωση πες πιο σωστά, πριν από λίγες ημέρες, ίσως το κατανοήσουμε ως μέγεθος απύθμενο μέσα στο Εγώ μας που όλα τα καταπίνει και περισσότερο απ' όλα καταπίνει τον θάνατο. Και εθίζεται σ' αυτόν ξεχνώντας το αξίωμα του Ροσφουκώ ότι μονάχα δύο πράγματα δεν γίνεται να κοιτάξεις κατάματα: τον ήλιο και τον θάνατο. 

«Παράνομη» - Μια συγκλονιστική ταινία για τους "αόρατους"...

από culturenow

Η αποκαλυπτική ταινία του Βέλγου ΟΛΙΒΙΕ ΜΑΣΕ-ΝΤΕΠΑΣ, που ήταν φιναλίστ για το βραβείο LUX 2010 και επίσημη πρόταση του Βελγίου για το ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟ ΌΣΚΑΡ, απέσπασε διθυραμβικά σχόλια στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Κανών και κατέκτησε το βραβείο SACD της Ένωσης Συγγραφέων και Σεναριογράφων, που απονέμεται στην καλύτερη γαλλόφωνη ταινία. Ο Ντεπάς, βασισμένος σε πραγματική έρευνα, υπογράφει με ευαισθησία αλλά και ένταση μια επίκαιρη και συνταρακτική ιστορία για το καυτό θέμα της παράνομης μετανάστευσης.

«Γύρισα την ταινία “Illegal” για να τη δει ο κόσμος και να μη μπορεί να πει “δεν ήξερα”» δήλωσε ο ίδιος σε συνέντευξή του. Η ερμηνεία της ΑΝ ΚΕΣΕΝΣ στον ρόλο της «παράνομης» μητέρας κλέβει την παράσταση. Το Variety έγραψε για την ταινία: «…γοητευτική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η εξαιρετική Αν Κέσενς δίνει μια εντυπωσιακή ερμηνεία». 

«Παράνομη» (Illegal)
Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Μασέ-Ντεπάς
Ερμηνεία: Αν Κεσένς, Αλεξάντρ Γκολντσάροφ, Φρεντερίκ Φρενάι

- Δεν βάζω κάποια κριτική. Διάβασα πολλές, όλες θετικές, αλλά καμία δεν μεταφέρει την αίσθηση της συγκλονιστικής αυτής ταινίας. Μην την χάσετε!

Τι είναι το παραπάνω; Τι είναι οι δυνατότητες;

του Nίκου Γ. Ξυδάκη

από την Καθημερινή

Σίντυ: Δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελες να κάνεις; Ντιν: Σαν τι; Σίντυ: Είσαι καλός σε πολλά, θα μπορούσες να κάνεις κάτι... Ντιν: Σαν τι; Να είμαι άντρας σου, να είμαι πατέρας της Φράνκι; Τι; Πώς με φαντάζεσαι; Σίντυ: Δεν ξέρω... Είσαι καλός σε τόσα πράγματα... Εχεις μεγάλη ικανότητα... Ντιν: Σε τι; Σίντυ: Ζωγραφίζεις, τραγουδάς, χορεύεις... Ντιν: Ποτέ δεν ήθελα να είμαι σύζυγος ή πατέρας ενός παιδιού... Αλλά τώρα είναι το μόνο που θέλω να κάνω. Δεν θέλω τίποτε άλλο. Αυτό θέλω. Σίντυ: Θα ήθελα να 'χεις μια δουλειά, που δεν θα ξεκινά από τις οκτώ το πρωί για να πιεις. Ντιν: Οχι, έχω μια δουλειά που μου επιτρέπει να πίνω από τις οκτώ το πρωί... Είναι πολυτέλεια. Ξυπνάω, πίνω μια μπίρα, πάω στη δουλειά, βάφω ένα σπίτι, τους αρέσει η δουλειά μου, γυρνάω σπίτι και είμαι μαζί σας. Αυτό είναι όνειρο! Σίντυ: Και δεν νιώθεις ποτέ απογοητευμένος; Ντιν: Γιατί να νιώσω έτσι; Σίντυ: Που έχεις τόσες δυνατότητες και... Ντιν: Και λοιπόν; Κάνω αυτό που θέλω. Γιατί πρέπει δηλαδή να βγάζω λεφτά απ' τις δυνατότητές μου; Σίντυ: Μα δεν σου λείπει; Ντιν: Μα τι εννοείς με τις δυνατότητες; Τι σημαίνει δυνατότητες; Δυνατότητες για τι; Να τις κάνω τι;

Τρεις νεκροί παρά το "τσάι και συμπάθεια"...

από την Αυγή

Ζεστό τσάι, σούπα, κουβέρτες και ψυχολογική στήριξη προέβλεψε το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) για να προστατέψει τους άστεγους από το ψύχος. Σχέδια να παραμείνουν ανοιχτοί κεντρικοί σταθμοί του μετρό έπεσαν στο κενό, οπότε η φιλοξενία περιορίζεται στο ήδη περιορισμένης ευθύνης και χωρητικότητας κτήριο του ΚΥΑΔΑ στην Πειραιώς και στα λόμπι των Ξενοδοχείων των φτωχών. Τι κι αν η θερμοκρασία αγγίξει τους -5; Οι άστεγοι, ως άλλοι Αγγλοσάξονες, θα πίνουν τσάι.

Αλληλεγγύη ή παρακμή;

(πηγή)

του Κώστα Ζαχαριάδη 

από την ΑΥΓΗ

“Μέσα από έναν κάδο απορριμμάτων -σαν αυτούς όπου πετάμε καθημερινά τα σκουπίδια μας- αποκαλύφθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής ένα ανθρώπινο δράμα. Για μια ζωή αδέσποτη, που έμελλε να λήξει όσο άδοξα υπήρξε... με το «γύρισμα» του κάδου αυτού στο απορριμματοφόρο!” (Ελευθεροτυπία, 4/11/10)

Η είδηση εμφανίστηκε στις σελίδες των εφημερίδων Δευτέρα πρωί. Πολλοί το διάβασαν στο διαδίκτυο, πολλοί το κοινοποίησαν στα social media (facebook, twitter κ.λπ.) Οι λέξεις φρίκη, απογοήτευση, θλίψη είναι λίγες για να περιγράψουν το συντριπτικό συναίσθημα που αισθανθήκαμε.

Οι φτωχοί άνθρωποι κι οι… κανονικοί άνθρωποι

του Αλέξη Καζαντζίδη
από το ΠΟΝΤΙΚΙ

Στα «παγωμένα» μας χρόνια, όλο και πληθαίνουν εκείνες οι εικόνες ανθρώπων εξαθλιωμένων οικονομικά που καραδοκούν στους σκουπιδοτενεκέδες των σούπερ μάρκετ για τα ληγμένα τρόφιμα. Αναπαραστάσεις, δηλαδή, αποκαλυπτικές μιας βίαιης, κυνικής κι απάνθρωπης οικονομικής κρίσης που λιώνει όσους δεν «προικίστηκαν» με το προνόμιο να τη διαφεντεύουν ως Δυνατοί της εποχής.

Να συλληφθούν οι δολοφόνοι του παιδιού του ζητάει ο πατέρας του 15χρονου Χαμί

«Θέλω να ξέρω ότι θα δικαστούν»

«Θέλω να ζητήσω από τον περήφανο λαό των Ελλήνων, την Ελληνική Αστυνομία, τον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του να βρουν και να συλλάβουν τους δολοφόνους του παιδιού μου. Θέλω να ξέρω ότι μια μέρα θα δικαστούν.
Αυτοί που σκότωσαν τον Χαμί δεν δολοφόνησαν απλά τον γιο μου. Στο πρόσωπό του σκότωσαν τα εκατομμύρια των προσφύγων που ξεριζωθήκαμε για να βρούμε αλλού μια καλύτερη ζωή». Μεσημέρι Τρίτης έξω από το δωμάτιο 602 του Ερυθρού Σταυρού ο Μοχάμεντ Νατζάφι μόλις έχει μιλήσει με τη 45χρονη γυναίκα του Ζάχρα για τα ελάχιστα λεπτά που άλλαξαν για πάντα τη ζωή της οικογένειάς του. Η τραγική μάνα διηγείται ξανά και ξανά τη στιγμή που η 11χρονη Φερστέ βρήκε τη μαύρη πάνινη τσάντα και, χαρούμενη που βρήκε κάτι πολύτιμο, φώναξε τον 15χρονο αδελφό της Χαμί να τη βοηθήσει να την κουβαλήσουν. Το πώς ο Χαμί άνοιξε την τσάντα, τον θόρυβο που ακούστηκε όπως οι βόμβες που έσκαγαν κοντά στο σπίτι τους στο Γκάζνι, ύστερα το σκοτάδι, οι κραυγές από ξένους ανθρώπους και τα δύο παιδιά αιμόφυρτα.

«Με πονάει το ότι δεν ήμουν εκεί. Ίσως η βόμβα να σκότωνε εμένα και να γλίτωνε το παιδί μου. Ίσως πάλι να καταλάβαινα τι ήταν μέσα στην τσάντα και να γλίτωνα το κακό» λέει στα «ΝΕΑ» ο Μοχάμεντ Νατζάφι. 

(...) 

...«Η αλήθεια είναι πως καμιά φορά η μικρή (η Φερστέ) όταν έβλεπε πεταμένο ένα παιχνίδι που δεν μπορούσα να της αγοράσω- γιατί σίγουρα λεφτά δεν μας περίσσευαν το μάζευε. Έβρισκε καμία κούκλα, την καθάριζε, την έπλενε και έπαιζε. Εκείνο το βράδυ είδε την τσάντα και σκέφτηκε πως κάτι καλό θα ήταν εκεί μέσα. Ρακοσυλλέκτες όμως δεν ήμασταν ποτέ».
(...) 
«Ο θάνατος του Χαμί πρέπει να γίνει η αφορμή να ακουστεί η φωνή των εκατομμυρίων προσφύγων. Να μάθει ο κόσμος σε τι κατάσταση βρισκόμαστε».

Τώρα όλοι μιλάνε...

"Στις πίσω αυλές και στα υπόγεια της περιοχής του Αγ. Πανταλεήμονα διέμεναν, και κάθε μέρα προσπαθούσαν να βρουν τον τρόπο να αποδράσουν από την Ελλάδα, να ξεγελάσουν τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ, και να φτάσουν σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης, πιο δίκαιη, πιο φιλική.

Εκείνο το βράδυ, όπως και τόσα πολλά άλλα βράδια, βγήκαν από τα σκοτεινά υπόγεια για να αναζητήσουν τη τροφή, όχι κλέβοντας, αλλά ψάχνοντας στους κάδους των σκουπιδιών. Εκείνη το βράδυ, η μικρή κόρη χάρηκε τόσο που ανακάλυψε ένα ρολόι, κι ο δεκαπεντάχρονος γιος το άρπαξε από τα χέρια της μικρής, σάμπως από νάζι ή γιατί κρατούσε τα οικονομικά της οικογένειας. Αλλά το ρολόι αυτό έδειξε το τέλος της δικής του ώρας. Εκρηκτικός μηχανισμός. Για αυτούς; Για τους άλλους; Για όλους; Ποιος ξέρει και τι σημασία έχει;

Απειροελάχιστα κλάσματα δευτερολέπτου … και η μάνα είδε το μονάκριβο γιό της να ανατινάζεται επάνω της. Αυτόν το γιό που τόσο πολύ προσπάθησε να τον προστατεύσει από κάτι παρόμοιο, …. αλλά στο Αφγανιστάν.

Τώρα όλοι μιλάνε. Δηλώσεις. Ερωτήσεις. Σενάρια. Τι σημασία έχει;"

Απόσπασμα από Αφημένες κάποιες Σκέψεις (Της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ)