Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία

του Θανάση Σκαμνάκη
από το ΠΡΙΝ

Ημέρα αποκατάστασης της δημοκρατίας θεωρείται η σημερινή και στο Προεδρικό Μέγαρο «δίδεται δεξίωσις». Πρώτης τάξεως υπόμνηση. Θα δοκιμάσω την υπομονή και τη μνήμη σας, παραθέτοντας μόνο πληροφορίες.  

Το φίδι στον κόρφο μας

(πηγή)

Η πολύνεκρη τραγωδία στη Νορβηγία, η εν ψυχρώ εκτέλεση δεκάδων εφήβων από τον ακροδεξιό τρομοκράτη Μπ. Μπρέιβικ, εκτός από ανατριχιαστικό έγκλημα, αποτελεί και κώδωνα του κινδύνου για τη δυναμική εμφάνιση της ρατσιστικής και μισαλλόδοξης δεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ αντίστοιχη φαίνεται η εικόνα και στην Αμερική. Η δράση της δεν είναι πάντα τόσο άμεσα εγκληματική, δεν σκοτώνουν κάθε μέρα παιδάκια. Συχνά λειτουργεί νόμιμα. Και ακόμα πιο συχνά πριμοδοτείται από το σύστημα ως χρήσιμος λαϊκισμός.

Ποιος φταίει για την κρίση; Οι ξένοι, οι μουσουλμάνοι, οι φτωχοί και εξαθλιωμένοι, που μας παίρνουν το ψωμί ή νοθεύουν το αίμα και αμαυρώνουν τα αρχαία κλέη, και οι αριστεροί που τους υποστηρίζουν. Αν αυτά ακούγονται οικεία, δεν είναι που ξέρουμε νορβηγικά. Τα ακούμε κάθε μέρα εδώ στα ελληνικά από τους Καρατζαφέρηδες, τη Χρυσή Αυγή κ.λπ.

Η Δικαιοσύνη τιμωρεί, δεν εξοντώνει

(πηγή)

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ η έννομη τάξη από έξι νέα παιδιά που έβαζαν γκαζάκια χωρίς να προκληθεί κανένα θύμα και σχεδόν καμιά ζημιά; Κι αν κινδυνεύει, πόσο; Τόσο ώστε να τους επιβληθούν εξοντωτικές ποινές και να κλειστούν στη φυλακή στα 19 και 20 χρόνια τους;

ΠΡΟΦΑΝΩΣ έτσι έκριναν -ομόφωνα μάλιστα- οι δικαστές που δίκασαν τους κατηγορηθέντες για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Ομως, είναι τόσο βαριές οι ποινές που επιβλήθηκαν (37 χρόνια κάθειρξη σε δύο απ' αυτούς!), που ευλόγως διατυπώνονται πολλά ερωτήματα.

Η τρομοκρατία των σκυμμένων και οι όρθιοι της πλατείας

σκίτσο του Πέτρου Ζερβού από την Ελευθεροτυπία

του Γαλαξιάρχη 

Όσο πλησιάζουμε στο κρίσιμο διήμερο της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, τόσο κλιμακώνεται η επίθεση των πολιτικών και μιντιακών ταγών του καθεστώτος, καθώς και της πνευματικής ολιγαρχίας που έχει συστρατευτεί (αν όχι επιστρατευτεί) με το αστικό στρατόπεδο. Αν μέχρι πριν λίγες εβδομάδες υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που θεωρούσαν ότι ο όρος "ταξικός πόλεμος" είναι μία ξύλινη έκφραση μηδενιστικού μίσους της Αριστεράς, θα πρέπει λογικά να έχουν αρχίσει να αναθεωρούν. Αν πάλι όχι, καλό θα είναι να ρίξουν μία ματιά -και με ψυχραιμία- στα όσα γράφουν και εκστομίζουν εναντίον του λαϊκού παράγοντα, και να παρατηρήσει ποιοι και πώς εκφράζουν τις ίδιες απόψεις και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Δεν χρειάζεται να εντρυφήσουν στα απόκρυφα της μαρξιστικής θεολογίας. Τα μόνα που απαιτούνται είναι λίγα ελληνικούλια, λίγο παραπάνω καθαρό μυαλό και ακόμη περισσότερη ψυχραιμία. 

Πρώτα από όλα, αυτό που διαπιστώνεται διά γυμνού οφθαλμού είναι ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός δεν συνάδει με τη δημοκρατία. Για την ακρίβεια, την απεχθάνεται στην ουσία της (και η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι "το δικαίωμα να φωνάξεις το σύντροφο Μπρέζνιεφ μαλάκα στην Κόκκινη Πλατεία" όπως έλεγε και ο Βαλαβανίδης ως επικεφαλής του Α2 στο "Λούφα και Παραλλαγή"). Ο λαϊκός παράγοντας, καθώς ενσωματώνει την εργατική τάξη και τα συμφέροντά της, αποτελεί ενοχλητικό ανάχωμα σε περίοδο συστημικής κρίσης. Έτσι, επιστρατεύονται τα ευφυολογήματα του "ανόητου", "αφελούς", "απαίδευτου" αλλά και "ένοχου λαού". Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ελέγξει την εξουσία και όποιος επικαλείται τέτοια πράγματα ανήκει στις σκοτεινές και οπισθοδρομικές δυνάμεις του "λαϊκισμού". Ακόμη και η ελάχιστη αντίδραση στην ταξικότατη επιδρομή (βλ. απολύσεις, μειώσεις μισθών, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, υπερφορολόγηση μισθωτών, απονέκρωση του κοινωνικού κράτους, ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών) βαφτίζεται προσπάθεια επιτάχυνσης της χρεοκοπίας (σ.σ. κάτι όχι εντελώς λανθασμένο, αρκεί να νοηματοδοτηθεί σωστά ο όρος "χρεοκοπία", γιατί όντως κάποιοι πρέπει να χρεοκοπήσουν μία και καλή). Στην κορύφωσή της, η ξετσιπωσιά της εξουσίας, θα τους κολλήσει τη δική της ρετσινιά (βλ. οι απεργοί επιδιώκουν τη συντήρηση του διαπλεκόμενου κράτος), τη στιγμή που οι διαδηλωτές, εμφανίζονται ούτε λίγο ούτε πολύ ως σύμμαχοι των κερδοσκόπων.

Αδίστακτοι κινδυνολόγοι

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

από την Αυγή

Σε αδίστακτη κινδυνολογία κατρακυλάει η κυβέρνηση, με τη συνδρομή των μιντιακών φερεφώνων της. Στόχος να στιγματίσουν τις ειρηνικές και αυθόρμητες κινητοποιήσεις των πολιτών, να στήσουν το φάντασμα της κομματικής υποκίνησης και να ξαναρίξουν την κοινωνία στον φόβο και την απάθεια. Κι όλα αυτά εν όψει της νέας πανευρωπαϊκής κινητοποίησης της Κυριακής στις πλατείες, η οποία συμπίπτει με την ανακοίνωση των σκληρών μέτρων που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση με την τρόικα.

Δεν θα ασχοληθούμε με τον ανεκδιήγητο λοχαγό του Μνημονίου, τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος χθες, στη Βουλή, υποστήριξε ότι συγκεκριμένος πολιτικός χώρος υποδαυλίζει τους προπηλακισμούς κατά των πολιτικών. Ο κύριος αυτός είχε αντιμετωπίσει ως... "τρομοκράτες" τους γιατρούς που είχαν καταλάβει το υπουργείο Υγείας διεκδικώντας διάλογο για τα προβλήματά τους. Τη δόξα Λοβέρδου (ή μήπως τις εμμονές Πάγκαλου) εζήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής, ο οποίος φέρεται να συκοφαντεί τον ΣΥΡΙΖΑ για τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας του στην Αργυρούπολη.

Μετά την ολιγοήμερη αμηχανία, ή και υποκριτική ανοχή, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος ξιφουλκεί εναντίον των "αγανακτισμένων", διαβλέπει "αντικοινοβουλευτικό και αντιδημοκρατικό ρεύμα" στις πλατείες. Γράφει για επιστροφή στο "μαύρο παρελθόν". Πιο καλλιγραφικά, οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος, που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα της χώρας, εμφανίζονται ως εισαγγελείς των λαϊκών κινητοποιήσεων και ζητούν στήριξη του Μνημονίου κινδυνολογώντας ότι διαφορετικά θα έρθει η καταστροφή.

Η γυναίκα καιγόταν και οι Ελληνάρες την κλέβανε (Εξάρχεια, Σάββατο 14 Μαΐου)

του Δήμου Μούτση 

από aixmi

Γωνία Καλλιδρομίου και Χ. Τρικούπη, υπάρχει ένα παλιό και γνωστό καφενείο «Η Μουριά» που χρόνια τώρα, κυρίως τα Σάββατα, μαζεύει κόσμο υποτίθεται με άποψη, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Εγώ συχνά πυκνά κατεβαίνω εκεί, γιατί επιπλέον μπροστά στη «Μουριά» και σε όλο το μήκος της Καλλιδρομίου, γίνεται και μια απ’ τις καλύτερες και μεγαλύτερες Λαϊκές με μπόλικη πραμάτια και πολύ κόσμο, κι εμένα κάτι τέτοια να πω τη μαύρη μου αλήθεια μ’ αρέσουνε. Έτσι, λοιπόν, αυτό το Σάββατο αποφάσισα να κατέβω.

Ήταν περίπου 12.30, όταν ανεβαίνοντας τη Χ. Τρικούπη και βρισκόμενος στο ύψος του πεζόδρομου της Μεθώνης,  κάπου 50 μέτρα πριν την Καλλιδρομίου, ακούω μια τρομερή έκρηξη, με φλόγες, καπνό και φωνές.  Πλησιάζοντας, βλέπω μια μηχανή πεσμένη στο ρείθρο του πεζοδρομίου μπροστά στο καφενείο, λαμπαδιασμένη, κι η φωτιά από την έκρηξη να κατευθύνεται προς τους γωνιακούς ανθοπώλες, καίγοντας ανθρώπους και τέντες.

Ένας χρόνος από τη Marfin

από την Αυγή

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη φονική επίθεση στη Marfin. Με πόνο και σεβασμό, χωρίς μακάβρια πολιτική υστεροβουλία, θυμόμαστε τα τραγικά θύματα, εργαζόμενους, και μάλιστα νέους, οι οποίοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την ανεξέλεγκτη βία, που (όλοι πια το αντιλαμβάνονται...), συχνά και αιφνιδιαστικά, προσλαμβάνει εγκληματικές διαστάσεις.

Τα γεγονότα σφράγισαν τη μεγαλειώδη απεργιακή διαδήλωση κατά του Μνημονίου και το πολιτικό αποτύπωμά τους έκτοτε είναι ευδιάκριτο.

Ο κόσμος μετά τον Μπιν Λάντεν

του Σπύρου Δερβενιώτη από το CartoonMovement

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Κάποιοι που έχουν την τιμή να συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των «διεθνών αντιδράσεων» δηλώνουν ότι ο κόσμος θα είναι καλύτερος μετά τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν. Άλλοι ότι ξύπνησαν σε έναν κόσμο πιο ασφαλή. Γενικώς τα χειροκροτήματα που έχουν ξεσπάσει από το πρωί της Δευτέρας συμπληρώνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους πυροβολισμούς που έθεσαν τέρμα στη ζωή του αρχηγού της Αλ Κάιντα τη νύχτα της Κυριακής.

Οι ληστές και ο κλέφτης

από τον Πιτσιρίκο

Ο υπουργός Προστασίας της Χούντας, Χρήστος Παπουτσής, και ο υπουργός Οικονομικών της Χούντας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, επικήρυξαν τον Βασίλη Παλαιοκώστα με 1 εκατομμύριο ευρώ. Ένα εκατομμύριο –αλλά μάρκα- πήρε και ο Θόδωρος Τσουκάτος από τη Siemens και το έβαλε στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ.

Η κυβέρνηση της Χούντας προσπαθεί να δημιουργήσει στους πολίτες αίσθηση νομιμότητας. Δηλαδή, επικηρύσσουν τον Βασίλη Παλαιοκώστα, για να δείξουν πως αυτός είναι ο κακοποιός που απειλεί το βασίλειο της νομιμότητας που είναι η Ελλάδα αυτή την εποχή, οπότε ο Παπουτσής, ο Παπακωνσταντίνου και όλοι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία είναι ηθικά στοιχεία και υπεράνω πάσης υποψίας.

Μας αφορά όλους!

από Σχολιαστές χωρίς Σύνορα

«Νομικά σοκαρισμένοι» δηλώνουν οι συνήγοροι της Φ. Μάγερ

της Ειρήνης Λαζαρίδου

από την Αυγή 

«Νομικά σοκαρισμένοι» δήλωσαν χθες οι δικηγόροι της 27χρονης αναρχικής Γερμανίδας Φέης Μάγιερ μετά την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου για προφυλάκισή της. Οι ίδιοι δήλωσαν ότι θα καταθέσουν άμεσα αίτηση αποφυλάκισης, καθώς όπως είπαν πρόκειται για μια υπόθεση που αφορά όλους μας κι έκαναν λόγο για «δημοκρατία έκτακτης ανάγκης».

Όπως είπε χθες σε συνέντευξη τύπου η συνήγορος της νεαρής γυναίκας, Μαρίνα Δαλιάνη, η Μάγιερ παραπέμφθηκε «με μια δικογραφία κενή περιεχομένου, ανεπίδεκτης δικονομίας και κοινής λογικής και με μόνο στοιχείο ότι συναντήθηκε στο Θησείο με έναν καταζητούμενο συγκατηγορούμενό της σε χρόνο που ούτε ο ίδιος δεν γνώριζε ότι καταζητούνταν».

Σπασμένοι κυνόδοντες, σάπιοι φρονιμίτες

του ΚΙΜΠΙ

Οι κυνόδοντες είναι τα ισχυρότερα δόντια μας. Σπάνια χαλάνε κι είναι από τα τελευταία που χάνουμε. Αντίθετα με τους φρονιμίτες που, αν και εμφανίζονται τελευταίοι στο στόμα μας, ως υποτιθέμενοι δείκτες ωρίμανσής μας, είναι από τα πρώτα που βγαίνουν άχρηστα. Ο κυνόδοντας είναι ένα διφορούμενο δόντι. Υπενθυμίζει την αρχέγονη σχέση μας με τα σαρκοβόρα θηλαστικά-κυνηγούς. Και στη βαμπιρική του εκδοχή θυμίζει κάποια αμυδρή σχέση μας με την ωμή σάρκα, το αίμα, ακόμη και με τον κανιβαλισμό. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος, η ταινία του οποίου «Κυνόδοντας» διεκδικεί ξενόγλωσσο Όσκαρ, έδωσε στο κοφτερό μας δόντι μια νέα, απρόσμενη κοινωνική λειτουργία: ο κυνόδοντας μπορεί να εξελιχθεί σε μια φυλακή!

Φόβος, ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας

(από antistachef)

Με έναν απίθανο συνδυασμό βιολογικής και ηλεκτρονικής ίωσης, κατάφερα να αρρωστήσω τόσο εγώ όσο και... ο υπολογιστής μου από τις 31/1! Κι εγώ μεν έγινα καλά (;) αλλά το pc αρνείται πεισματικά την ίαση. Έτσι, μόλις τώρα είδα πως -με εντυπωσιακά μεγάλη συμμετοχή- bloggers διοργάνωσαν χθες 7/2 την Ημέρα κατά του Φόβου.

Στο blog Φόβος, ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας υπάρχουν οι διευθύνσεις με τις αναρτήσεις όσων συμμετείχαν.

Απαράδεκτες υπερβολές

σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία

του Γιώργου Κύρτσου 

από την City Press

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται η κυβέρνηση την καταπολέμηση της πολιτικής τρομοκρατίας οδηγεί σε απαράδεκτες υπερβολές. Οργανώνονται επιχειρήσεις σύλληψης υπόπτων για συμμετοχή σε τρομοκρατικές ενέργειες σε συνθήκες μεγάλης δημοσιότητας.

Στα τηλεοπτικά δίκτυα και σε άλλα ΜΜΕ διαρρέονται πληροφορίες από την Αστυνομία που δημιουργούν κλίμα αντιτρομοκρατικής υστερίας, χωρίς να έχουν διασταυρωθεί από τους δημοσιογράφους. Έτσι, τη μία ημέρα παρουσιάζεται σαν τρομοκράτης στέλεχος του Συνασπισμού που για κακή του τύχη απλώς... έμοιαζε με το άτομο που καταζητούσε η ΕΛ.ΑΣ., ενώ μέσα σε ένα 24ωρο προβλήθηκε και αποσύρθηκε η θεωρία σύμφωνα με την οποία μία 27χρονη Γερμανίδα που συνελήφθη είναι κόρη γνωστής «αντάρτισσας των πόλεων» της Γερμανίας.

Το σκιάχτρο

(πηγή)

από το Ποντίκι 

Το (ελληνικό) χρέος είναι μια οικονομική πραγματικότητα (ή πρακτική αν προτιμάτε) την οποία οι πιστωτές (αγορές) αξιοποιούν για να κατασπαράξουν τον οφειλέτη εξ ολοκλήρου. Οι πιστωτές δεν γυρεύουν απλώς χρήμα. Αυτό το έχουν εισπράξει διπλό και τρίδιπλο με τα τοκογλυφικά επιτόκια. Αυτό που επιζητούν είναι αυτό ακριβώς που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση με τις περιβόητες διαρθρωτικές αλλαγές.

Ο όρος διαρθρωτικές αλλαγές είναι ένα πακέτο που έχει από τη δεκαετία του 1980 επεξεργαστεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το «προσφέρει» σε όποια κυβέρνηση προσφύγει στις ... υπηρεσίες του. Το πακέτο «διαρθρωτικές αλλαγές» στην γλώσσα των χρηματοπιστωτικών μαφιόζικων οργανισμών διατυπώνεται ως εξής: «το κράτος ή θα ιδιωτικοποιηθεί ή θα πεθάνει». Η ιδιωτικοποίηση στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει ότι το κράτος «απελευθερώνεται» από τις υποχρεώσεις του έναντι των πολιτών του. 

Η ατζέντα του φόβου

(πηγή)

του Δημήτρη Μυ

από το Ποντίκι

Βασικός κρίκος στην αλυσίδα της χειραγώγησης μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Κατά κανόνα χρησιμοποιείται όταν εξαντλούνται οι υποδόριοι μηχανισμοί ελέγχου της. Με άλλα λόγια ο εκφοβισμός εμφανίζεται όταν η εξουσία έχει εξαντλήσει τα αποθέματα πειθούς που μπορεί να χρησιμοποιήσει. Δεν λέμε κάποιο... μυστικό αν υποστηρίξουμε ότι στην υπό χρεοκοπία Ελλάδα ολοένα και λιγότεροι εμφανίζονται διατεθειμένοι να πειστούν πως η πολιτική του Μνημονίου και του ΔΝΤ είναι ο μονόδρομος της σωτηρίας...

Είναι προφανές ότι, όσο μεγαλώνει η δυσαρέσκεια για τις πολιτικές επιλογές της άγριας, δίχως τέλος και προοπτική λιτότητας, τόσο μεγαλύτερες δόσεις φόβου απαιτούνται για την εξασφάλιση της ακινησίας και της σιωπής της κοινωνίας.

Κinder terrorism...

της Τζένης Κ.

από το Ποντίκι

Άλλο πάλι και τούτο... Οι Χαχανούληδες βγήκαν παγανιά και μοίρασαν στις Πρεσβείες της παναχράντου και υπερευλογημένης μας πρωτεύουσας, φασαριόζικα δωράκια. Ό,τι ξεθυμασμένα βαρελότα τους περίσσεψαν απ’ το Πάσχα, ένεκα που έρχονται Χριστούγεννα και τα είδη Μεγάλης Εβδομάδας γίνανε ντεμοντέ, τα βάλανε στο φάκελο και τα έστειλαν στα κτίρια της Αθήνας που τυγχάνει να έχουνε στη σκεπή τους σημαιάκια κι απόξω σεκιούριτι.

Αριστερή κουταμάρα

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού

από την ΑΥΓΗ

Επανέρχεται αυτές τις μέρες τηλεοπτικώς αλλά και εντύπως η άποψη ότι η ελληνική κοινωνία, ή εν πάση περιπτώσει ένα μεγάλο τμήμα της, δείχνει μια «ακατανόητη ανοχή» απέναντι στην τρομοκρατία. Ότι ένα κλίμα πέρα βρέχει επικρατεί απέναντι σε πράξεις βίας. Ότι οι τρομοκράτες αντιμετωπίζονται σαν παιδάκια που κάνουν ένα πολιτικό λάθος βάζοντας βόμβες. Και ότι η αριστερά είναι από τους πρωταγωνιστές αυτής της ανοχής, πράγμα που την καθιστά περίπου ιδεολογικό συνήγορο, αν όχι και συνένοχο των βομβιστών και των δολοφόνων.

Βαρεθήκαμε, θα πείτε, να ακούμε και να διαβάζουμε αυτές τις μπούρδες. Και να ανησυχούμε (βρε μπας κι εννοεί εμένα;) όταν ο κάθε εισαγγελέας των media δείχνει με το δάχτυλο όποιον τολμήσει να σκαλίσει κάτω από τα αστυνομικά επιφαινόμενα και να συνδέσει την τρομοκρατία με όσα συμβαίνουν στην κοινωνία και στην πολιτική. Δικαιολογείς τους τρομοκράτες, σου λένε, αν το ψάξεις το πράγμα. Κατασκευάζεις θεωρίες συνωμοσίας, αν σκεφτείς γιατί συμβαίνει ό,τι συμβαίνει και υποκύψεις στον πειρασμό να προβληματιστείς ποιον συμφέρει τη συγκεκριμένη στιγμή η συγκεκριμένη πράξη.

Κατάρα κάνουν την ευχή...

Edvard Munch, The scream, 1893 (πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από ΤΑ ΝΕΑ (14/10)

«Καµιά άβυσσος δεν παραβγαίνει 

µε τούτη την έρηµη πατρίδα,

Με τούτο το κάρβουνο τ' ουρανού

Με τούτο το κάρβουνο του αέρα,

µολυσµένου 

από το βούισµα του φόβου», 

έγραφε ο µεγάλος χιλιανός ποιητής Γκονζάλο Ρόχας, γιος ανθρακωρύχου.

Οι εργάτες...
... στο ορυχείο της Χιλής νίκησαν τον φόβο. Χρειάστηκε πρώτα να βρεθούν η γνώση, ο τρόπος, το χρήµα και η πολιτική βούληση που οδήγησαν στη διάσωσή τους. Οµως, η άβυσσος του φόβου θα εξακολουθήσει να καταπίνει αµέτρητους εργάτες του κόσµου κάθε χρόνο.

Σαν να είναι η µοίρα τους αυτή. Στον εικοστό πρώτο αιώνα, η αισιόδοξη πίστη στην ικανότητα του ανθρώπου να υποτάξει το άγνωστο και να γίνει αφέντης της µοίρας του έχει υποχωρήσει µπροστά στη µεσαιωνική πεποίθηση πως είναι ανίσχυρος να παλέψει µε τους κινδύνους που τυχαίνουν στον δρόµο του.

Ο φόβος φυλάει τις… κότες

(πηγή

από  Skakistis's Weblog

Την περασμένη βδομάδα πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον μια δημόσια συζήτηση απ αυτές που σκοπό έχουν να καλλιεργήσουν το φόβο για να ευδοκιμήσουν αντιδημοκρατικές πολιτικές επιλογές και αποφάσεις που ήδη έχουν ληφθεί. Γι αυτό άλλωστε, η εν λόγω συζήτηση έγινε δημόσια.

Οι ειδικοί -στελέχη της «κοινότητας» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών- μίλησαν για τον κίνδυνο να δεχτούν οι ΗΠΑ επίθεση στον κυβερνοχώρο (cyberattack). Μίλησαν επίσης -και αυτό είναι το σημαντικότερο, γιατί περιγράφει τους βαθύτερους στόχους τις συζήτησης- για το τι πρέπει να κάνουν οι μυστικές υπηρεσίες για να αντιμετωπίσουν τους κυβερνοτρομοκράτες επιδρομείς. 

Μέλλον μας η Σέχτα; Nein danke!

του Θανάση Καρτερού

από την ΑΥΓΗ 

(29/7/10)

Μετά την εκτέλεση της εσχάτης των ποινών, δόθηκε από τη Σέχτα και το σκεπτικό της απόφασης για τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Και ενημερωθήκαμε ότι δεν είχαν προσωπικά μαζί του. Με τη θέση του στο σύστημα εξουσίας τα είχαν. Άσχετα αν τελικά δεν σκότωσαν τη θέση του, την οποία θα πάρει φυσικά κάποιος άλλος, αλλά τον ίδιο. Ούτε βέβαια με την οικογένειά του τα είχαν - πήραν μάλιστα μέτρα για να την προστατεύσουν. Άσχετα αν την αφάνισαν, αφήνοντας στη θέση της μια χήρα με ένα ορφανό στην αγκαλιά κι ένα στην κοιλιά.