Θ. Αγγελόπουλος: "Αυτά που συμβαίνουν, κάποτε θα είχαν προκαλέσει εξεγέρσεις..."

Αποχαιρετισμός στον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας...

Ο επικήδειος αποχαιρετισμός που είπε η Ελένη Γερασιμίδου εκ μέρους του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, στην κηδεία του Θόδωρου Αγγελόπουλου:

«Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας»

Κι ο Αλ. Λαμπρίδης από το συνεργείο της «Άλλης θάλασσας»:

«Την Τρίτη το πρόγραμμα έλεγε "αυτοκινητόδρομος". Σήμερα, Παρασκευή, "συμβολική κηδεία". Δε θέλουμε να ακούσουμε το rap» 

(σ.σ. τέλος γυρίσματος)

Για την κουβέντα του Βασίλη Κολοβού "Είναι μεγάλη απώλεια. Είναι εθνική απώλεια. Κανονικά έπρεπε να κηρυχθεί εθνικό πένθος...", τον σπαραγμό του Αρβανίτη, τα λόγια του Σμαραγδή και του Γλέζου, κρατάω κι αυτό το βιντεάκι παρά την ελαφρότητα της εκφώνησης ...



Αντίο. Κι ευχαριστώ.

"Αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του..."

"Το ταξίδι, τα σύνορα, η εξορία.Η ανθρώπινη μοίρα.Η αιώνια επιστροφή.Κι όχι μόνο.
Όλες μου οι εμμονές μπαίνουν και βγαίνουν στις ταινίες μου, όπως μπαίνουν και βγαίνουν, όπως σωπαίνουν για να ξαναεμφανιστούν αργότερα, τα όργανα μιας ορχήστρας."
"O Όμηρος και οι αρχαίοι τραγικοί, εδώ, στην Ελλάδα, αποτελούσαν στην εποχή μου μέρος της σχολικής μας παιδείας. Oι αρχαίοι μύθοι μάς κατοικούν και τους κατοικούμε.
Ζούμε σ' έναν τόπο γεμάτο μνήμες, αρχαίες πέτρες και σπασμένα αγάλματα.
Όλη η νεότερη ελληνική τέχνη φέρει τα σημάδια αυτής της συμβίωσης.
Η διαδρομή μου, η πορεία μου, η σκέψη μου, θα ήταν αδύνατον να μην έχουν ποτιστεί από όλα αυτά.
Όπως λέει ο ποιητής, «έβγαιναν απ' το όνειρο, καθώς έμπαινα στο όνειρο. Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα 'ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει». (από συνέντευξή του  στην Στάθη Ειρήνη http://www.theoangelopoulos.gr)

Στο βίντεο εδώ παρουσιάζονται ( δεν περιλαμβάνεται εδώ η Αναπαράσταση και οι Μέρες 36) με χρονολογική σειρά ( εξαιρείται ο Μονόλογος του Θανάση Βέγγου καθώς και το τέλος του βίντεο με τον Χάρβευ Κειτέλ που ανήκουν στο Βλέμα του Οδυσσέα) οι ταινίες:

1975 Θίασος ( The Travelling Players)
1977 Οι Κυνηγοί (The Hunters)
1980 Μεγαλέξανδρος ( Alexander the Great )
1984 Ταξίδι στα Κύθηρα ( Voyage to Cythera )
1986 Ο Μελισσοκόμος ( The Beekeeper )
1988 Τοπίο στην ομίχλη ( Landscape in the Mist )
1991 Το Μετέωρο βήμα του πελαργού ( The Suspended Step of the Stork )
1995 Το βλέμμα του Οδυσσέα ( Ulysses' Gaze )
1998 Μια αιωνιότητα και μια μέρα ( Eternity and a Day )
2004 Το Λιβάδι που δακρύζει ( Weeping Meadow )
2008 Η σκόνη του χρόνου ( Dust of Time )

Για τις ανάγκες Χρησιμοποιήθηκε η μουσική της Ελενης Καραίνδρου

Και ποιό συγκεκριμένα κατά σειρά :
Το Κονσέρτο (απο την ταινία Ταξίδι στα Κυθηρα)
Το βαλς του γάμου ( απο την ταινία Μελισσοκόμος)
The weeping Meadow ( απο την ταινία Το λιβλαδι που δακρύζει)

Κάποιος είχε πει ότι ο καθένας κρίνεται από το μέγεθος του αντιπάλου που επιλέγει. Και από το μέγεθος των συμμάχων του θα συμπλήρωνα. Ο Αγγελόπουλος έχει αντίπαλο όλα εκείνα που οδηγούν την Ιστορία στη σιωπή και τον άνθρωπο σε αναλώσιμο της αγοράς. Έχει σύμμαχο την ποίηση και την ουτοπία. Και η Ιστορία έχει ανάγκη από τους ποιητές της Ουτοπίας. (πηγή: Αιμιλία Καραλή: Η πολιτική διάσταση της αισθητικής του Θ. Αγγελόπουλου)

H σημερινή μέρα ξεκίνησε με την κυνική ομολογία ενός ελάχιστου (δηλαδή του Χρυσοχοίδη, που δήλωσε ότι ψήφισε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει) κι εκλεισε με την ξαφνική απώλεια ενός Μέγιστου (πηγή: Νίκος Ανδρίτσος στο twitter)

- Δεν είναι πως θα μπορούσε να σωθεί. Η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Μα είναι τόσο συμβολικά όλα... Κοντά μια ώρα στην άσφαλτο να αιμορραγεί αβοήθητος ένας από τους ελάχιστους λόγους που είχε να καμαρώνει ο νεοέλληνας. Χάλασε λέει το ασθενοφόρο με τα 600.000 χλμ στις ρόδες του... Το ένα από τα δύο, μόλις, που έτρεχαν χτες στην τσιμεντούπολη των 5 εκατομμυρίων... Γιατί, δεν φτάνουν τα χρήματα! Δεν βγαίνουν οι τράπεζες, που έλεγε κι ο Κατρούλας κάποτε... Κι είχε ζητήσει από την τροχαία μέτρα ασφαλείας για το γύρισμα...

Και την επομένη κιόλας βγήκαν κάτι, αναλυτές της eurovision Δανίκες, κάτι, σταματήστε τις απεργίες για να ψωνίσουμε Δαμιανίδηδες, να τον μειώσουν... Απ' τον ΔΟΛ και το protagon βεβαίως πια, ο Ριζοσπάστης κι η Αυγή από όπου τον υμνούσαν κάποτε, είναι χρόνια πίσω... Χαμηλώστε παιδιά ό,τι φωτίζει. Να μακρύνουν οι ίσκιοι σας να δείχνετε καμπόσοι στις νανουπόλεις σας... Και μου έφεραν στο νου αυτό που είχε γράψει ο φίλος στο "Ανεμογκάστρι" πριν δυο χρόνια, όταν είδαμε τον Μανώλη Γλέζο να πέφτει στο πεζοδρόμιο μετά την επίθεση των "φρουρών":

"Ένα μυθικό σύμβολο αντίστασης του ελληνικού λαού, ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που στις 30 Μαΐου 1941, μαζί με τον Λάκη Σάντα, κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, κείτεται χτυπημένος από τις δυνάμεις της «τάξης» του Χρυσοχοΐδη. Ένας από τους ανθρώπους που συμβόλισαν την έννοια της Αντίστασης, ο οποίος πρόσφερε στην πατρίδα του αδιάκοπα επί δεκαετίες, βρέθηκε σωριασμένος από χέρι βέβηλο, ώστε να αναδειχθεί ένας νέος ισχυρότατος συμβολισμός:

Ότι αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του..."

Αρνήθηκε να γίνει "ήρωας"

Παρέμεινε, μέχρι το τέλος, ένας σεμνός, αλλά και σοφός αριστερός

του Κώστα Βούλγαρη

από την Αυγή (5/5/)

 

Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω τον Λάκη Σάντα, επιμελούμενος το βιβλίο του "Μια νύχτα στην Ακρόπολη. Μνήμες από μια σπουδαία εποχή" (εκδόσεις Βιβλιόραμα), αυτή τη μοναδική και συγκλονιστική κατάθεσή του.

Δεν ήταν εύκολο πράγμα να τιθασευτεί, στη φόρμα του γραπτού λόγου και στα περιθώρια των σελίδων, η ρέουσα, η ζώσα μαρτυρία μιας εποχής όπου ο ιστορικός χρόνος έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η αφήγηση μιας αδιανόητης πράξης, η πολύχρονη, περήφανη σιωπή μιας υποδειγματικής προσωπικότητας, γιατί ο ίδιος συνεχώς αντιστεκόταν στη μνημείωσή του, άφηνε απέξω ό,τι θα μπορούσε να εγείρει έστω και την υπόνοια μιας απόπειρας ή αξίωσης προσωπικής δικαίωσης.

Ο λόγος του, η αφηγηματική του πρόθεση, οι σιωπές του, ο τρόπος που αντιμετώπιζε την ιστορία, αυτός ο πλέον σεμνός πρωταγωνιστής της, μου έδιναν συνεχώς μια μοναδική αίσθηση: ανακαλούσαν τη "διήγηση συμβάντων" του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

O Ἐθνικὸς Ήρωας Λάκης Σάντας

πηγή: The insider

Ο αναρχικός Ηλίας Πετρόπουλος για τον κομμουνιστή Λάκη Σάντα

Tο  παρακάτω κείμενο του  συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλου γράφτηκε ο Παρίσι στις 20-4-1993. Δημοσιεύτηκε, μαζί με την αφήγηση του Λάκη Σάντα, στην  εφημερίδα  Ελευθεροτυπία στις 31-5-1993 .

O  Ἐθνικὸς  Ήρωας Λάκης Σάντας
του Ηλία Πετρόπουλου 

Γράφω μὲ δέος γιὰ τὸν Σάντα.

Κάθε φορά πού μὲ ἐπισκέπτεται ἕνας ἄγνωστός μου φοιτητής, τὸν ρωτάω ἂν ξέρει τὸν Λάκη Σάντα. Ἡ ἀπάντηση εἶναι πάντα ἀρνητική.  

Ἡ ἔλλειψη ἱστορικῆς μνήμης, πού τόσο χαρακτηρίζει τὸν νεοέλληνα, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ λαὸς μας πῆρε τὸ κακὸ μονοπάτι. Ὁ Σάντας, μαζὶ μὲ τὸν Γλέζο, ἐπιτέλεσαν μίαν ἐθνικὴ ἡρωϊκὴ πράξη. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Σάντας καὶ ὁ Γλέζος εἶναι οἱ πρῶτοι ἀγωνιστές, πού ξεκίνησαν τὴν Ἀντίσταση κατὰ τῶν χιτλερικῶν, ἀνὰ τὴν Εὐρώπη.  

Καιρός να δεις!

"Να πας να δεις αυτή την ταινία" του είπε ο μεγάλος αδελφός του. Κι ο 13χρονος πιτσιρικάς έτρεξε. Ήταν πρωταγωνιστής άλλωστε ο αγαπημένος του Θου Βου, τι άλλο ήθελε;! Μα, αυτή η ταινία δεν ήταν σαν τις άλλες. Δεν γέλασε σε αυτή. Μεγάλωσε σε αυτή. Ρούφηξε το πρώτο μέρος της με τη δικτατορία του Μεταξά,  δάκρυσε με τον δολοφονημένο μουγκό "αρκούδο" και την αυτοθυσία του κλόουν, χαμογέλασε με τα παθήματα του Θανάση από την χούντα, κι έκλαψε, έκλαψε πολύ με την σκηνή στην εκκλησιά... Γυρνώντας σπίτι, κέρδισε ένα αναπάντεχο χάδι επιβράβευσης από τον αδελφό, σαν του 'πε πως του άρεσε περισσότερο το πρώτο δραματικό μέρος παρά το δεύτερο κωμικό. Παράσημο το πήρε εκείνο το χάδι και την κουβέντα του, "επαναστάτης ο μικρός", προς την αδερφή τους...

36 χρόνια αργότερα χαμογελά και πάλι με κείνη την υπερβολή του αδερφού. Και έχει ακριβώς την ίδια αντίδραση ξαναβλέποντας την πιο συγκλονιστική σκηνή του Θανάση Βέγγου... Τη σκηνή που, στο άκουσμα των κρωγμών του δικτάτορα, ξυπνά η εικόνα της κατοχής, να τραβά το καρότσι με τους νεκρούς στην ανηφόρα... το ύφος του, το βουβό κλάμα κρατώντας στα χέρια το νεκρό παιδί μπροστά στην εκκλησιά, το βλέμμα του...  "Καιρός να δεις"...   Αυτός ο βουβός θρήνος, θρήνος σπαραχτικός μα όχι παραλυτικός για αυτό και σφίγγει τα δόντια για το μετά... Αυτό το βλέμμα... δρόμος-ζωής.

   

Ο αγαπημένος άνθρωπος, ο αγαπημένος ηθοποιός...

"Δεν είχα ποτέ φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός.Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ισως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν «κύριε Βέγγο». Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ενας λαϊκός άνθρωπος ήμουν"
- Ήταν ο άνθρωπος που τον χειροκροτούσαν και δάκρυζε! (σκίτσο και λεζάντα του Soter)

του Θανάση Παναγόπουλου

από την Αυγή 

Ο Θανάσης Βέγγος, "ο καλύτερος άνθρωπος της Ελλάδας", ήταν ένας από τους τελευταίους επαναστάτες αυτής της χώρας. Εθεωρείτο ώς χθες το πρωί που «έφυγε» στα 84 ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους τελευταίους «μεγάλους» του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Στην ηλικία που έφτασε, ήταν και από τους τελευταίους της γενιάς που πρόλαβε βιώματα όπως ήταν η Μεταξική δικτατορία ή η εξορία στη Μακρόνησο, όπου βρέθηκε από το 1948 έως το 1950.

Ο Βέγγος έκανε εξορία, ο πατέρας του το ίδιο ως παλαιός ΕΑΜίτης, όμως η επανάσταση του Βέγγου ήλθε στο κινηματογραφικό πανί, με τη μορφή του Θανάση. Του Θανάση που δεν ήταν -και δεν είναι, ανεξαρτήτως αν έφυγε ο Βέγγος- ένας συγκεκριμένος τύπος. Που δεν αποτελεί χαρακτήρα ηθογραφικό. Που σπάνια είναι προβλέψιμος. Του Θανάση που είναι εκτός συστήματος, που πασχίζει να μπει εντός («απόψε, σήμερα και χτες, όλες οι πόρτες ειν' κλειστές και 'γω είμαι απ' όξω! Και μέσ' στο θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω, μα μου φωνάζουν, όξω...!» απήγγειλε ο Βέγγος το 1963 στο «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο»), αλλά μένει εκτός του συστήματος, που το πολεμά, όχι πάντα ευθέως, αλλά αποδομώντας το ή απλώς με το να παραμένει σε αυτό μη λειτουργικός και όχι από φόβο ή ανικανότητα, αλλά για να το ξεφτιλίσει. Και είναι πάνω απ' όλα ο Θανάσης που δικαιούται να βγει και να το φωνάξει: «δεν τα φάγαμε μαζί, αντίχριστοι!».

Ο "καλός άνθρωπος" της καρδιάς μας

από την Αυγή

Με βέσπα ή με μια από τις παλιές τρίκυκλες μοτοσικλέτες με το καλάθι, με εκείνο το ανεπανάληπτο πικρό χαμόγελο στα χείλη, θα έφτασε ήδη στον παράδεισο των μεγάλων δημιουργών, κοντά στον Τσάπλιν, τον Μπάστερ Κίτον, τους αδελφούς Μαρξ, ο δικός μας "καλός άνθρωπος" Θανάσης Βέγγος, που έφυγε από κοντά μας χθες τα ξημερώματα στην εντατική του νοσοκομείου "Ερυθρός Σταυρός" σε ηλικία 84 ετών.

Πέθανε ο Θανάσης Βέγγος, ο Θανάσης μας...

Ένα απλό αντίο σε αυτόν τον καλό μας άνθρωπο με σκηνές από την ταινία "Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές" (1970) του Ν. Κατσουρίδη

Η ταινία είναι... Βέγγος! Η ιστορία δηλαδή ενός ανθρώπου με καθαρή ματιά, που παλεύει μάταια να κερδίσει το χαμόγελό Της... 

Η τελευταία σκηνή, με τον Θανάση να φεύγει μόνος, αλλά περήφανος και χαμογελαστός για το βραβείο (τιμιότητας) που πήρε, είναι από τις πιο γλυκόπικρες κι αγαπημένες μου σκηνές του ασπρόμαυρου...

Καλό σου ταξίδι Θανάση μας...

"Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω

που να μην το ‘χει πει κανένας για κανένα

εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω

μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα"

Υ.Γ. Όλο αυτό το σύστημα που ξεφτίλισε την Ελλάδα, όλος αυτός ο συρφετός που ζει και κινείται μακριά από κάθε τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό, όλος αυτός ο εσμός που ο Θανάσης Βέγγος δεν άφησε ούτε για μια στιγμή να τον λερώσει, όλο αυτό το κοπάδι από ύαινες θα πέσει τώρα πάνω του για να πάρει ένα κομμάτι μας. Μην τους αφήσετε. Ο Θανάσης ήταν, είναι, η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει! Δεν είναι από τον κόσμο τους, δεν θέλησε να είναι στον κόσμο τους! Τώρα θα σκυλεύσουν τη μνήμη του με χιλιάδες αφιερώματα του κάθε χυδαίου και χυδαίας που θα παριστάνει πως ο Βέγγος τον αφορά, χιλιάδες πατσαβούρες θα προσφέρουν dvd μπορεί και πριν από την κηδεία του... Ήδη άκουσα στον ΣΚΑΪ για τον Θανάση που έπαιζε -ΈΤΣΙ ΕΙΠΑΝ- τον φουκαρά!

Που να καταλάβουν;...

Το νήμα με τον Πολύ Κόσμο έχει κοπεί.

κείμενο και σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη

του spi_der
από Εκτός Καρέ

Το παρόν post μόνο συμπτωματικά (με την κυριολεκτική ένοια της λέξης) γράφεται την επαύριο του θανάτου του Νίκου Παπάζογλου. Θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να γραφτεί σε οποιαδήποτε στιγμή της τελευταίας δεκαετίας.

Το σύμπτωμα λοιπόν ήταν το πόσοι, πως και πόσο εκδηλώσανε ασυνήθιστη ποσότητα αυθόρμητης αγάπης για έναν τραγουδοποιό που ταυτόχρονα και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή του ό,τι αποκαλούμε “επικαιρότητα”, και ταυτόχρονα δεν έφυγε ποτέ απ’ αυτήν. Παράλληλα και ανεξάρτητα απ’ τις δισκογραφικές του καταθέσεις, τα εμβληματικά τραγούδια του Παπάζογλου δε λείψανε στιγμή από το μουσικό background της ζωής όλων των Ελλήνων. Δε σταματήσανε ποτέ να ακούγονται τα παλιά του, δεν έφυγε λεπτό η φωνή του απ’ το προσκήνιο.

Το δυσοίωνο ερώτημα είναι για πόσους άλλους μπορούμε να το πούμε αυτό, και (κυρίως) πόσοι απ΄ αυτούς είναι “τελευταίας εσοδειάς”;

Από περιέργεια υπάρχω

(πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

Εκατομμύρια σελίδες, δισεκατομμύρια λέξεις σε εκατοντάδες γλώσσες, σε πρόζα και σε ποίηση, μετά μουσικής ή άνευ, εικονογραφημένες ή σε πυκνογραμμένες σελίδες, έχουν συνδυαστεί σε άπειρες εκδοχές για να διατυπώσουν, άλλοτε σεμνά και αβέβαια κι άλλοτε με υπερβολική αλαζονεία και αυτοπεποίθηση, το περίφημο νόημα της ύπαρξης. Της ύπαρξης γενικώς και της ύπαρξής μας ειδικώς, ως θνητών πλασμάτων που κυνηγούν την αθανασία. Κι αυτό, παρ’ ότι δεν είναι αποδεδειγμένο ότι πράγματι έχει κάποιο νόημα η ύπαρξή μας, κάποιο νόημα έξω από τις κατασκευές και τα σχήματα του ανθρώπινου εγκεφάλου, κάποιο νόημα που να έχει υπόσταση όχι μόνο εδώ, άλλα και στον γαλαξία Μ31 και στον αστερισμό Ανδρομέδα, ή σε κάποιο από τα δισεκατομμύρια παράλληλα σύμπαντα που πολλοί επιστήμονες υποθέτουν ότι υπάρχουν, κάνοντας ακόμα πιο απίθανη και ασήμαντη τη μοναδικότητά μας.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ, πλεγμένα με εκατομμύρια λέξεις και αριθμούς, τα οργανώνουμε συχνά σε σφιχτές, συγκροτημένες θεωρίες που ερμηνεύουν εκείνο ή το άλλο φαινόμενο, για το πώς εξελίσσεται η Ιστορία, πώς η ανθρωπότητα κυλά πάνω στις ράγες της προόδου ή της οπισθοδρόμησης, πώς οι οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις αντιγράφουν σχήματα της φύσης ή τα υπερβαίνουν, για το ποια είναι η φύση του ανθρώπου, πώς αντιμετωπίζει το μυστήριο της ζωής και του θανάτου και γιατί o άνθρωπος, αν και ξέρει πως ό,τι χτίζει στη διάρκεια του σύντομου βίου του στο τέλος θα το αποχωριστεί, επιμένει να το χτίζει, να το γκρεμίζει, να το ανοικοδομεί, να το αναδιαρθρώνει, να το εξωραΐζει και να το υπερασπίζεται. Λέξεις, λέξεις, εκατομμύρια λέξεις διατυπωμένες σε κλειστά ή ανοικτά φιλοσοφικά συστήματα, προϊόντα μεγαλοφυών ανθρώπων από τον Πλάτωνα μέχρι τον Ντεριντά και από τους Στωικούς μέχρι τον Χόμπς ή τον Ρουσό.

ΚΙ ΟΜΩΣ, μερικές φορές αρκεί μια φράση, μικρή, με ελάχιστες λέξεις, για να τα περικλείσει όλα αυτά σ’ ένα νόημα πυκνό και ταυτόχρονα λαϊκό, κατανοητό ακόμα κι απ’ τον άνθρωπο που βγάζει φλύκταινες στην ιδέα της φιλοσοφίας.

Με ήθος κοινότητας και ύφος προσώπου

από grouso2

Κανείς εδώ δεν τραγουδά - Νίκος Παπάζογλου

live στο Zoom 15/11/2008

στίχοι: Τάκης Σιμώτας

μουσική: Νίκος Παπάζογλου

α' εκτέλεση στον δίσκο Η Εκδίκηση της Γυφτιάς (1978)

Αμέτρητες φορές το έχω ακούσει αυτό το τραγούδι σε συναυλίες, μαγαζιά, παρέες. Και πάντα όλοι τραγουδούσαν "κανείς εδώ δεν τραγουδά"...

Γράφει ο Νίκος Γ. Ξυδάκης (Καθημερινή): "Ετσι, όταν άκουγες τη φωνή του στα λάιβ ή στα ράδια, λυγμική αλλά ποτέ κλαψιάρα, φωνή βυζαντινή, με ήθος κοινότητας και ύφος προσώπου, γείωνες κι εσύ μες στα χώματα της ζωής, αναγνώριζες τον εαυτό σου, όχι σαν μοναχοδαρμένο, αλλά σαν συνέχεια μιας παράδοσης, οργανικό μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων που έχουν παρόμοια ντέρτια μ’ εσένα, παρόμοιους φόβους, ίδια φθαρτότητα." 

Ίσως εδώ είναι (είναι, όχι ήταν) η μεγάλη διαφορά του Νίκου Παπάζογλου (και γενικά του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού και τραγουδιστή) από την συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών του αποκαλούμενου "έντεχνου" "που οδηγήσαν μια γενιά στα πιο βαθειά χασμουρητά" με πλήθος αυτιστικών τραγουδιών του σωλήνα που "χαριτωμένα" περιγράφουν οι Ενδελέχεια: "Ο στιχουργός που ανησυχεί μα δε μας πείθει. Και μελωδίες που απειλούνται απ' τη λήθη. Μοναχικοί που καταφέρνουν να 'ναι μόνοι και στη γωνιά κάποιος μασάει ένα λεμόνι.  Ωχ Αμάν! Ω Αυνάν!"

Ένας ωραίος Ελληνας της μεταπολίτευσης

του Νίκου Γ. Ξυδάκη

από την Καθημερινή  

Πόσο διαφορετικούς ανθρώπους άκουσα χθες να μου λένε σκασμένοι ότι τους σοκάρισε ο θάνατος του Νίκου Παπάζογλου, ότι έχασαν έναν δικό τους, έναν φίλο, ότι ένιωσαν να χάνουν κάτι από τη δική τους ζωή, ένα τραγούδι που τους σημάδεψε. Συμφώνησα με όλους. Κι εγώ έτσι ένιωθα: σαν να τέλειωνε μια εποχή, εποχή αθωότητας, αμεριμνησίας, ανθισμένων αισθημάτων.

Μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη, που αποδήμησε πριν από σαράντα μέρες, και με κάποιους άλλους λιγοστούς καλλιτέχνες της γενιάς του, ο Παπάζογλου ανανέωσε το λαϊκό τραγούδι, το απενοχοποίησε, το πήγε ξανά προς τις πηγές του: ανανέωσε τον λυρισμό του, επαναφόρτισε το αίσθημα, πυρπόλησε τις καρδιές και όχι τα ορμέμφυτα, τραγούδησε τον πόνο με τη χαρά, υπενθύμισε τα μάταια και την ουσία. Ετσι, όταν άκουγες τη φωνή του στα λάιβ ή στα ράδια, λυγμική αλλά ποτέ κλαψιάρα, φωνή βυζαντινή, με ήθος κοινότητας και ύφος προσώπου, γείωνες κι εσύ μες στα χώματα της ζωής, αναγνώριζες τον εαυτό σου, όχι σαν μοναχοδαρμένο, αλλά σαν συνέχεια μιας παράδοσης, οργανικό μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων που έχουν παρόμοια ντέρτια μ’ εσένα, παρόμοιους φόβους, ίδια φθαρτότητα. Ο Αύγουστος είναι για όλους ίδιος· και πάντα ενώνει μες στην αβάσταχτη γλύκα του.

Μανώλης Ρασούλης: Μια ζωή στα χαρακώματα

του Αλέξη Βάκη

από την Κυριακάτικη Αυγή

Για μας που βιώσαμε την εφηβεία μέσα στη μέθεξη της μεταπολίτευσης, η φιγούρα του Μανώλη Ρασούλη ήταν κάτι παραπάνω από εμβληματική. Πριν απ’ όλα, γιατί τον βρίσκαμε συνεχώς μπροστά μας, όποια πέτρα κι αν σηκώναμε. Αρχής γενομένης το 1978 με τα τραγούδια της Εκδίκησης της γυφτιάς, δια των οποίων μάθαμε -τουλάχιστον όσοι, παρά την ένταξη στις οργανώσεις δεν υποτάξαμε τον ενθουσιασμό μας στις προτεραιότητες της ντιρεκτίβας, και ήμασταν οι περισσότεροι- πως, εκτός από τα εμβατήρια των συγκεντρώσεων στα γήπεδα, ο ήχος των μπουζουκιών της επαρχίας μπορεί εξίσου να σε δονήσει συθέμελα.

Αντί γι' αντίο, Πάντα Νέοι

της Μαρίας Καλυβιώτου

από την ΑΥΓΗ 

Για εμάς, τους νέους και τις νέες που βρήκαμε καταφύγιο στην πάντα ζωηρή σκέψη του, ο Αλέκος Λύτρας κατάφερνε σήμερα να μας αποκαλύπτει μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που πράγματι είχε στο επίκεντρό της τον άνθρωπο, μια αριστερά ιδέα και πράξη καθημερινή. Την αριστερά ως τρόπο ζωής. Αγωνίστηκε όσο λίγοι ακόμη για την ενότητα της αριστεράς. Ένας από τους πιο ΣΥΡΙΖΑίους, αιώνιος έφηβος, σοφός, μας έβαζε τα γυαλιά με την αποφασιστικότητα και τις ιδέες του.

Εκείνος δεν κατέλαβε ποτέ θέσεις εξουσίας, αλλά η προσφορά του στους “νέους” συντρόφους είναι ανεκτίμητη. Ήταν η ελπίδα μας ότι μεγαλώνοντας δεν θα γίνουμε όπως οι “μεγάλοι”. Και φαντάζομαι πως και γι' αυτούς τους τελευταίους, τους αλλοτριωμένους και παρασυρμένους από τις επιταγές του χρόνου, ο Αλέκος Λύτρας ήταν μια από τις φωνές που δεν επέτρεπε στη φλόγα που έχουν μέσα τους να σταματήσει, έστω να τρεμοπαίζει. Ένας αγνός αντιεξουσιαστής της αριστεράς, που ενσάρκωσε την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης.

Όποιος και όποια συντρόφευσε τον Αλέκο Λύτρα, γνωρίζει ότι τέτοιες στιγμές ένα αντίο δεν είναι ταιριαστό. Άλλωστε, οι ιδέες, η επιμονή αυτού του χαλκέντερου αγωνιστή της αριστεράς, αγκαλιάστηκαν και φυτεύτηκαν σε όσα μυαλουδάκια υπήρχε το έδαφος για να τις γονιμοποιήσουν.

Για εμάς, τους νέους ή πάντα νέους, τους φίλους και τους συντρόφους του, ένας φόρος ύστατης τιμής μπορεί να δοθεί στον Αλέκο. Μία δέσμευση.

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές

Κι αν ο κλοιός στενεύει,

Ο νους μας είν' αληταριό

Κι όλο θα δραπετεύει

Απώλειες...

Είδα αυτό το εξώφυλλο του "Πολίτη" στη σελίδα της Blue Marine και θυμήθηκα τις μεγάλες απώλειες των 2 τελευταίων χρόνων:

Άγγελος Ελεφάντης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Χρήστος Παπουτσάκης 

Πόσο λείπουν αυτές οι φωνές σήμερα..

Ένα αντίο στον Μάνο Ξυδούς...

Πέθανε χθες βράδυ ο Μάνος Ξυδούς...

βίντεο από spidermarios από τη συναυλία στο Λυκαβηττό...

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Αποσπάσματα από εκτενή συνέντευξή του στη Γιώτα Γεωργουλέα στο Music Corner τον Δεκέμβρη του 2008:

Μάνος Ξυδούς: ...Εντάξει γερνάμε στην χώρα των τρελών και εφόσον μπορούμε και κάνουμε ακόμη μερικά πράγματα που μας αρέσουν, ευχαριστημένοι πρέπει να είμαστε. (...)

Μusic Corner: "Τ' αστέρια θα 'ναι πάντα μακριά" για να επιστρέψουμε λίγο στη νέα σου δισκογραφική δουλειά. Οπότε καλά θα κάνουμε "να κάτσουμε στο καβούκι μας αφού τα κάστανα και κρύα είναι καλά"; Αυτό θέλει το σύστημα να μας κάνει να πιστέψουμε; Ευνοείται η αδιαφορία;
Μάνος Ξυδούς: Ε! βέβαια!!! Αυτό ακριβώς βολεύει το σύστημα να πιστέψουμε και να ενσωματώσουμε στο πετσί μας! Αφού τα κάστανα μπορείς να τα φας και κρύα, τι σκοτώνεσαι, τι ασχολείσαι; Αυτή όμως είναι και η μικρή διαφορά, το μυστικό της ζωής που τη κάνει ξεχωριστή. Να πεις, όχι!! Εγώ "γουστάρω" να τα φάω ζεστά κι ας καώ, δεν με νοιάζει. Θα φτιάξω τι ζωή μου όπως εγώ θέλω κι ας κουραστώ! Αλλιώς κάτσε στο καβούκι σου, πάρε τα δάνεια που σου δίνουν απλόχερα και μείνε χρεωμένος μια ζωή... Δεν υπάρχει ηθική, δεν υπάρχει πολιτισμός, δεν υπάρχουν ιδανικά, δεν υπάρχει όραμα... Όλα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος.

Πέθανε απόψε ο Μάνος Ξυδούς...

Πέθανε απόψε ο Μάνος Ξυδούς... (από Ελευθεροτυπία)

Έφυγε από τη ζωή αιφνίδια χθες το βράδυ, σε ηλικία 57 ετών, ο τραγουδιστής, μουσικός και στιχουργός και πρώην μέλος των Πυξ Λαξ, Μάνος Ξυδούς.

 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο  Μάνος Ξυδούς αισθάνθηκε δυσφορία ενώ έκανε πρόβες στο "Olympico" στο Νέο Φάληρο και άφησε την τελευταία του πνοή λίγο μετά τις εννιά το βράδυ κατά τη μεταφορά του στο Τζάνειο νοσοκομείο.