Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 11 Μαΐου 2011

Τεχνοκράτες και πολιτική

(πηγή)
από την Αυγή

Καθώς ο "κανένας" αναδεικνύεται στις δημοσκοπήσεις ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός και τα δύο μεγάλα κόμματα βυθίζονται στη λαϊκή ανυποληψία, εμφανίζονται προτάσεις για κυβερνητικές λύσεις που ανταποκρίνονται, εκ πρώτης όψεως, σε "εξωπολιτικά" κριτήρια για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Στην προχθεσινή δημοσκόπηση της GPO το 41,9% των ερωτηθέντων απαντά ότι πιο κατάλληλη κυβέρνηση είναι εκείνη από "πολιτικά πρόσωπα και τεχνοκράτες". Το ενδιαφέρον είναι ότι η λύση αυτή, που έρχεται πρώτη σε προτίμηση, καταγράφει ακόμη μεγαλύτερη αποδοχή στον χώρο της αριστεράς, καθώς την υποστηρίζει το 57% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 42,1% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Επίσης την προκρίνει το 76% των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ. Οι ψηφοφόροι των μικρότερων κομμάτων απορρίπτουν τις κυβερνήσεις των κομμάτων του δικομματισμού, χωρίς, ωστόσο, να θεωρούν ότι μπορεί να υπάρξει άλλη λύση με καθοριστικό ρόλο των μικρότερων κομμάτων.

Κυριακή 3 Απριλίου 2011

«Αλεκισμός»: το έσχατο στάδιο του παρασιτισμού

ή ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΝΤΟΙ ΣΤΟ «ΚΑΛΣΟΝ» ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
από Τόνοι και Πνεύματα

Ορίζουμε στην κοινή νοηματοδότηση τον λαϊκισμό ως την ψευδεπίγραφη εκδοχή της λαϊκότητας, ως την κατ’ επίφαση λαϊκότητα, αυτού που δείχνει δηλαδή λαϊκό, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο λαϊκισμός πάντα εδράζεται σε ένα «στημένο» ψεύδος, που εξωθεί σε απλουστευτικά και εκβιαστικά διλήμματα, ανάμεσα σε ασπρόμαυρες (μανιχαϊστικές) εκδοχές. Για να λύσει υπέρ του τα διλήμματα που θέτει -στις πιο ακραίες εκδηλώσεις του- επιχειρεί την ενεργοποίηση των βασικών ανθρώπινων ενστίκτων -όπως αυτό της αυτοσυντήρησης- και απλώνει ένα ισχυρό ενοχοποιητικό δίχτυ για να «συλλάβει» αυτούς που δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποδεχτούν έναν από τους δύο όρους του παιχνιδιού του.

Όμως το πιο ενδιαφέρον στον λαϊκισμό βρίσκεται εν τέλει στην αποτελεσματικότητα του να «πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» φορώντας τη μάσκα του λαϊκού, ιδιαίτερα όταν και ο «Λαός είναι μαραζιάρης» και ευεπίφορος στην πρέζα της λουστραρισμένης παπαριάς,