του Δημήτρη ΧρήστουΣε ποιον τομέα τα πάει καλά ο κ. πρωθυπουργός μας; Πού είναι οι περίφημοι νεωτερισμοί με τους οποίους έκανε επίδειξη προοδευτικότητας και οικολογικής συνείδησης; Ποια από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα τούτης της χώρας έχει εντοπίσει; Τι εννοεί όταν (συχνά) λέει ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε τη μεσογειακή διατροφή; Σε ποιους έχει αναθέσει τα σχέδια αξιοποίησης και πότε θα τα μάθουμε και εμείς;
ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ σε δύο επίκαιρα ζητήματα που αφορούν δύο από τις μεγαλύτερες συνεταιριστικές βιομηχανίες της χώρας. Η πρώτη είναι η "Δωδώνη", η γνωστή μεγάλη γαλακτοβιομηχανία της Ηπείρου, που παράγει μάλιστα εξαιρετικά προϊόντα μεσογειακής διατροφής, όπως είναι το γιαούρτι και η φέτα. Σήμερα η επιχείρηση κρατιέται με τα δόντια, καθώς τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα δεν πληρώθηκαν και η ΑΤΕ, που έχει τιτλοποιήσει τις οφειλές, διαθέτει πλέον το 40% του μετοχικού κεφαλαίου της επιχείρισης. Όμως η ΑΤΕ, για να μπορέσει να επιβιώσει ως τράπεζα και να περάσει τα νέα αυστηρά stress test της ΕΚΤ, είναι υποχρεωμένη να πουλήσει τη συμμετοχή της ώστε να μπορεί να κάνει την υποχρεωτική αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Όποιος αγοράσει αυτό το ποσοστό, ουσιαστικά γίνεται και αφεντικό στην εταιρεία. Οι συνεταιριστές, που έχουν το υπόλοιπο, δεν διαθέτουν κεφάλαια και ούτε μπορούν να βρουν σε τέτοιες δύσκολες εποχές.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ περίπτωση αφορά την καπνοβιομηχανία της Ξάνθης, τη γνωστή μας ΣΕΚΑΠ. Δημιούργημα του κορυφαίου αγροτοσυνεταιριστή της χώρας, του αείμνηστου Αλέξανδρου Μπαλτατζή, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού τη στιγμή που υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις να διαπρέψει στη βαλκανική και γενικότερα την ευρωπαϊκή αγορά. Μια σύγχρονη μονάδα με παγκόσμια πατέντα στα φίλτρα (εξ ου και BF το βιολογικό φίλτρο) συρρικνώθηκε και σήμερα δεν είναι σε θέση να κάνει την αύξηση κεφαλαίου. Και εδώ η ΑΤΕ μετοχοποιώντας τα χρέη της ΣΕΚΑΠ είναι ο βασικός μέτοχος με ποσοστό 42%. Μέχρι στιγμής έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την εξαγορά του πακέτου της ΑΤΕ ένας Έλληνας καπνοβιομήχανος, η ινδική Mobidala, το Κορεατικό Μονοπώλιο Καπνού και η τουρκική Tourker.
ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ώς εδώ και γιατί οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις οδηγήθηκαν στον μαρασμό και την αποτυχία, παρ' ότι είχαν τις δυνατότητες να διαπρέψουν; Η απάντηση είναι εύκολη. Η κομματική νομενκλατούρα, που τα κόμματα εξουσίας τοποθετούσαν στις διοικήσεις των συνεταιριστικών επιχειρήσεων, ποτέ δεν νοιάστηκε για το μέλλον τους.
