Ένας αγανακτισμένος Μήτσος γράφει...

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή (πηγή)

του Χρήστου Τολιάδη

πηγή: Στο Διαδίχτυ

Είμαι αγανακτισμένος!..

Γιατί εδώ και δεκαετίες κυβερνούν τη χώρα πρωθυπουργοί, υπουργοί και βολευτές που δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους πριν ασχοληθούν με την πολιτική, δεν ξύπνησαν ποτέ στις έξι το πρωί να στριμωχτούν στο λεωφορείο για να πάνε στο μεροκάματο...
 

Είμαι αγανακτισμένος!.. 

Γιατί εγώ... ο ξύπνιος... από τις έξι το πρωί, ο στριμωγμένος στο λεωφορείο,.. τους ψηφίζω τόσα χρόνια σαν μαλάκας!

 

Είμαι αγανακτισμένος!..
Γιατί όλοι στο σπίτι με λένε μαλάκα που δεν αξιώθηκα ποτέ να τους φέρω μια μίζα,.. έτσι για δείγμα...

Στην πατρίδα μου φανέλες και σώβρακα

Στην πατρίδα τους κυνηγητό και πόλεμος, διωγμοί, καταστροφές, θλίψη. Στην χώρα που τους δέχτηκε αγωνιούν για ένα κομμάτι ψωμί, που αν δεν το έβρισκαν στα συσσίτια ή από τον Ερυθρό Σταυρό θα στερούνταν ακόμα και αυτό. Για να φτάσουν στον προορισμό τους, άλλοι ακρωτηριάσθηκαν περνώντας από συρματοπλέγματα, οβίδες και ανθρωποφύλακες, άλλοι πάλεψαν με τα κύματα στοιβαγμένοι  σε παλιά καρυδότσουφλα, όσοι δεν πνίγηκαν έφτασαν... 

Στην πατρίδα μου κάποιοι από αυτούς κλεισμένοι σε ένα κτίριο, παλεύουν για τη ζωή έτοιμοι ακόμα και να πεθάνουν προσπαθώντας να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ακόμα όμως και αν πεθάνουν εκτός από ελάχιστους δεν θα το καταλάβει κανείς άλλος. Γιατί στην πατρίδα μου, κυριαρχούν φανέλες και σώβρακα, εκστασιάζονται όταν ο ποδοσφαιριστής πέσει για πέναλντι αλλά αδιαφορούν όταν ένας από αυτούς πέσει για τη ζωή...

Γ.Π. (πηγή: Οδόφραγμα)

Μικροαστική νεοελληνική κατατονία...

(πηγή)

Η κατάθλιψη 

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη 

από την Ελευθεροτυπία 

 

 Την Παρασκευή το απόγευμα ερημιά. Το Σάββατο ερημιά. Δεν στοιχίζει η δημοτική παιδική χαρά ούτε ο περίπατος στις πλατείες ούτε οι βιτρίνες των έρημων μαγαζιών. Ομως ο κόσμος δεν βγαίνει, δεν κοιτάει. Δεν θέλει να βλέπει, γιατί δεν μπορεί να θυμάται αυτό που πριν από λίγους μήνες ήταν: εύπορος Ευρωπαίος που κοίταζε με συγκατάβαση τις γκρίζες φωτογραφίες του πατέρα του ή του παππού του.

Τα φτωχά τζιν καμπάνες του πολυτεχνείου πατέρα, τα πάμφτωχα λινά ρεβέρ του μεταπολεμικού παππού. Κοίταζε με την κουρασμένη υπεροψία του γρήγορου και αδίστακτου καταναλωτή, με την πλεονάζουσα κατανόηση του επιδειξία πλούτου και των καταναλωτικών επιβεβαιώσεων. Ο παππούς έπρεπε να δουλεύει σκυλίσια για το πρώτο διαμέρισμα, ο πατέρας για το μεγαλύτερο διαμέρισμα και το μικρό εξοχικό, αλλά και για να νομιμοποιηθεί μέσα σε μια επισφαλή δημοκρατία, ενώ ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει απλώς για να πάρει την ακριβότερη έκδοση αυτοκινήτου με τα δερμάτινα καθίσματα ή να δώσει 20.000 ευρώ για να παντρευτεί. Απλή η ιστορία του τόπου μας.