Πανωλεθρία σοσιαλιστών! Τα Μνημόνια εξοντώνουν την Κεντροαριστερά!

(πηγή)

Εκλογική κατάρρευση. Τα Μνημόνια εξοντώνουν πολιτικά την Κεντροαριστερά σε όλη την Ευρώπη

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος  

Βαθύτατα απογοητευμένη είναι η φιλοσοσιαλιστική εφημερίδα "Ελ Παΐς" της Ισπανίας με το αποτέλεσμα των προχθεσινών πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Πορτογαλία. "Η Ευρώπη σβήνει από τον χάρτη τους σοσιαλιστές" ήταν το συμπέρασμα που αποτύπωνε σε τίτλο άρθρου της στη χθεσινή ηλεκτρονική της έκδοση.

"Στις πλάτες της σε επιθανάτιο ρόγχο κυβέρνησης Σόκρατες υψωνόταν η δημοσιονομική διάσωση που είχε συμφωνήσει με την ΕΕ και το ΔΝΤ" ομολογεί με δραματικούς τόνους η κεντροαριστερή ισπανική εφημερίδα, εννοώντας φυσικά το Μνημόνιο που υπέγραψε ο σοσιαλιστής τέως πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, Ζοζέ Σόκρατες, το οποίο καταβαράθρωσε εκλογικά το κόμμα του και το έφερε στα πρόθυρα της διάλυσης.

Εις τας μάχας της στομάχας

σκίτσο Πέτρου Ζερβού από την Ελευθεροτυπία

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Δεν είναι προοδευτικό και σοσιαλιστικό να διατηρούνται οι κατώτερες αμοιβές σε ορισμένα επαγγέλματα, όπως οι μηχανικοί και οι δικηγόροι, είπε μεταξύ άλλων ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, επιχειρηματολογώντας υπέρ της άποψης ότι η άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων «πρέπει να ξαναγίνει ελεύθερη». Έτσι μας έδωσε μια ιδέα και για τη σύγχρονη περί ελευθερίας, προόδου και σοσιαλισμού αντίληψη που καθοδηγεί ιδεολογικώς το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου.

Οι κεντροαριστεροί πάντα για τη βρόμικη δουλειά

(πηγή)

του Βασίλη Πάικου

από την 

Κυριακάτικη Αυγή 

(19/12)

Το περιστατικό ανάγεται στο μακρινό 1963. Νοέμβριος του 1963, προεκλογική περίοδος. Πολιτευόμενος της "Ένωσης Κέντρου" του Γεωργίου Παπανδρέου (μετέπειτα υφυπουργός του) μιλούσε στην πλατεία πρωτεύουσας εκλογικής περιφέρειας της Βόρειας Ελλάδας, όταν ομάδα "αντιφρονούντων" οπαδών της ΕΡΕ άρχισε να τον αποδοκιμάζει αποκαλώντας τον "συνοδοιπόρο" (προς γνώσιν των νεότερων εκ των αναγνωστών μας, ως "συνοδοιπόροι" χαρακτηρίζονταν την εποχή εκείνη από τη δεξιά αλλά κι από τις επίσημες αρχές, οι κεντρώοι που συνεργάζονταν ή ήταν ανεκτικοί απέναντι στην αριστερά). Ο κεντρώος πολιτευόμενος διέκοψε τότε την ομιλία του και αποστόμωσε τους επικριτές του λέγοντας: "Όταν εμείς πιάσαμε τον Μπελογιάννη, τον εκτελέσαμε, ενώ εσείς πιάσατε τον Γλέζο και τον αφήσατε ελεύθερο". Ο πολιτευόμενος της "Ένωσης Κέντρου" αποκατέστησε πράγματι την ιστορική αλήθεια. Έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα...

Τι απέμεινε από τη σοσιαλδημοκρατία;

από AntistaChef

του Ευκλείδη Τσακαλώτου

από τις "Συναντήσεις" 
στην Αυγή  

Κάποτε η σοσιαλδημοκρατία υποστήριζε την επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό. Μετά θεώρησε ότι μπορούσε να φτάσει στον ίδιο στόχο με τη συσσώρευση πολλών μεταρρυθμίσεων. Στη μεταπολεμική περίοδο ο ίδιος ο στόχος άλλαξε, αλλά ή υπόσχεση ήταν ότι οι αξίες της αλληλεγγύης και της ισότητας μπορούσαν να ικανοποιηθούν εντός καπιταλισμού με το κοινωνικό κράτος και την κρατική εγγύηση της πλήρους απασχόλησης. Αλλά σταδιακά και αυτό εγκαταλείφθηκε μετά τη δεκαετία του ογδόντα

Μολών λαβέ!

σκίτσο Πάνου Ζάχαρη (πηγή)

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

Ομολογούμε ότι τόσο σκληρές διαπραγματεύσεις είχαμε να δούμε από τότε που ο Λεωνίδας είπε στους Πέρσες «μολών λαβέ!», μόνο που, στην περίπτωση της ελληνικής κυβέρνησης, η τρόικα έλαβε τελικώς παρά του μη έχοντος.

Παρ' όλα αυτά, η αντίσταση της κυβέρνησης έφερε αποτελέσματα, με σημαντικότερη πρόνοια ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών μόνο εφόσον δεν έχουν όρους «απεχθείς».

Ποίοι όροι όμως μπορεί να θεωρηθούν «απεχθείς»; Ότι, επί παραδείγματι, «ο εργοδότης θα δύναται να πτύει εκτός πτυελοδοχείου και να πυροβολεί τον πιανίστα» ή «να ψαύει τους αναπαραγωγικούς του αδένες, άνευ ουσιαστικού λόγου και παρουσία τρίτων προσώπων»;

Ο Γ. Παπανδρέου, ο κ. Micawber και η συναίνεση του «κάτι θα προκύψει»

(πηγή)

του Ευκλείδη Τσακαλώτου

από την ΑΥΓΗ

Από τον Παύλο Γερουλάνο μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου η ανάγκη για μια νέα συναίνεση, για το καλό της πατρίδας εννοείται, ήταν από τα ρεφραίν το βράδυ της Κυριακής. Η κατεύθυνση της ασκούμενης πολιτικής δεν αλλάζει –κάτι που σφραγίστηκε από την ωριμότητα του ελληνικού λαού την πρώτη Κυριακή. Ο πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί ότι τώρα που ξεπέρασε τον σκόπελο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, η κυβέρνηση έχει τρία χρόνια όπου μπορεί, με την αναγκαία συναίνεση πάντα, να αναδείξει το έργο της και να οδηγήσει την πατρίδα μας στην απεξάρτηση από το Μνημόνιο.

Μια παρόμοια ισχυρή επαφή με την πραγματικότητα επιδεικνύουν την ίδια στιγμή οι ηγετικοί κύκλοι της Ε.Ε. Τις τελευταίες εβδομάδες επεξεργάζονται προτάσεις (οι κύκλοι της ΕΚΤ πιο σκληροί, της Κομισιόν πιο πολιτικάντηδες) για την αποτροπή στο μέλλον φαινομένων όπως της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, και να δούμε πόσες άλλες περιπτώσεις. 

Για την επανάσταση του αυτονόητου...

(πηγή)

του Νικόλα Σεβαστάκη

από την ΑΥΓΗ

Ενθέματα 19/9

Αν έχω καταλάβει καλά διανύουμε επαναστατική περίοδο. Η «επανάσταση του αυτονόητου» προορίζεται να σαρώσει με το σπαθί του Μνημονίου όλες τις αγκυλώσεις, όλους τους αναχρονισμούς και τις νοσηρές καταστάσεις που στραγγίζουν τους χυμούς της χώρας και τη δημιουργική ενέργεια των κατοίκων της.

Αστειεύομαι, φυσικά. Αλλά πάλι δεν είναι καθόλου αστείο αν σκεφτούμε το χάος και τα απωθητικά πόκερ της καθ’ ημάς Αριστεράς. Τι είναι όμως, στα σοβαρά τώρα, το αυτονόητο; Που βρίσκεται άραγε αυτή η νέα ήπειρος της κοινής λογικής που τώρα τελευταία φαίνεται να συνεπαίρνει ως και αριστερούς δημοκράτες οι οποίοι ανακαλύπτουν τη «δημόσια ορθολογικότητα» ως μοναδικό αξιόπιστο κριτήριο αριστερής υπευθυνότητας;

Αυτονόητο είναι ας πούμε ότι δεν θέλουμε την αρρώστια, την ένδεια, την αναξιοπρεπή και ταπεινωτική μεταχείριση. Είναι η αναζήτηση της ομορφιάς, η απαίτηση να μην μας περιφρονούν, η επιθυμία όλων για μια εργασία που δεν συνθλίβει και αφήνει περιθώρια σε μια πληρέστερη ζωή. Αυτονόητη είναι η ενόχληση και η πικρία από χίλιες δυο λεπτομέρειες της καθημερινότητας, από εμπειρίες απογοητευτικές ή πράξεις που εξοργίζουν.

Οι κεντροαριστεροί καμικάζι...

του Άρη Χατζηστεφάνου

από την ιστοσελίδα του

Όταν ο Ιάπωνας πρωθυπουργός προειδοποίησε για πρώτη φορά ότι η χώρα κινδυνεύει να γίνει «σαν την Ελλάδα», οι περισσότεροι στο ακροατήριό του υπέθεσαν ότι αναφερόταν στους κινδύνους από τη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Δεν μπορούσαν οι άμοιροι να φανταστούν ότι το να γίνεις «σαν την Ελλάδα» έχει και μια δεύτερη ερμηνεία...

Σημαίνει ότι η κατ’ όνομα κεντροαριστερή κυβέρνηση θα αθετήσει μια προς μια τις προεκλογικές της υποσχέσεις, θα εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε ξένες δυνάμεις, θα παραδώσει τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, θα ξεπουλήσει τους κερδοφόρους πυλώνες του δημόσιου τομέα και θα επιβάλλει εξοντωτική λιτότητα η οποία θα στοχεύει εκδικητικά και χαιρέκακα τα ασθενέστερα τμήματα της κοινωνίας.

Σοσιαλιστικό σοκ!

του Γιώργου Σταματόπουλου 

από Ελευθεροτυπία 

 

Η σοσιαλδημοκρατία, που τόσο μάγεψε την Αριστερά τα τελευταία τριάντα, σαράντα χρόνια, αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν ήταν παρά ένα από τα πολλά προσωπεία του καπιταλισμού.

Δημιούργησε αυτές τις δεκαετίες ένα σαθρό υπόβαθρο κοινωνικών παροχών, προώθησε φρούδες ελπίδες και ψευδαισθήσεις στο πόπολο, αλλά άμα τη πληρώσει του χρόνου παίρνει πίσω την ψεύτικη ευτυχία. «Αρκετά σας δώσαμε και για πολύ καιρό» μας λένε, «ήρθε η ώρα το χρήμα να επιστρέψει εκεί που ανήκει· στους λίγους εμάς που φτιάξαμε το Σύνταγμα των ΗΠΑ». Και να η Ευρώπη, η μήτρα της Πρόνοιας, γεννά εκτρώματα πλέον, ως βιασθείσα από τον αμοραλισμό και το συμφέρον της «θυγατρός» Αμερικής.

Αυτοχειρία σοσιαλιστών...

"Νεοφιλελεύθερες παρωπίδες" (πηγή)

Κατασπαράζουν τους σοσιαλιστές.  Πολιτικό ρεύμα υπό εξαφάνιση;  
Του Γιώργου Δελαστίκ  (από το Έθνος)

Θανάσιμη είναι πλέον η πολιτική απειλή που αντιμετωπίζει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ως μία από τις δύο κυβερνητικές λύσεις του συστήματος. Ενας ένας οι σοσιαλιστές πρωθυπουργοί χάνουν την εξουσία επειδή εφαρμόζουν πρωτοφανή αντεργατικά μέτρα υπό την πίεση των συντηρητικών δυνάμεων που κυριαρχούν στην ΕΕ. Δεν διστάζουν να απεμπολήσουν τις αρχές τους προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία.

Αυτό μπορεί να παρατείνει την προσωπική τους κυβερνητική θητεία επί μερικούς μήνες ή ένα δύο χρόνια. Οδηγεί όμως σε κατάρρευση της ιδεολογικής και πολιτικής επιρροής της σοσιαλδημοκρατίας επί των κοινωνικών στρωμάτων που τη στηρίζουν επί έναν αιώνα και πλέον.

Οι σοσιαλδημοκράτες της Ε.Ε. χορεύουν στους ρυθμούς της αγοράς

Υπάρχουν και φωνές στο ΠΑΣΟΚ που εκφράζουν μια διαφορετική άποψη. Μιά από αυτές βρήκα στην ηλεκτρονική καθημερινή εφημερίδα της Αργυρούπολης, "Επικοινωνία". Την μεταφέρω κι εδώ γιατί την βρήκα ενδιαφέρουσα...

ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ 

 

Γράφει ο Λουκάς Αποστολίδης, Δικηγόρος Πρ. Αντιπρόεδρος της Βουλής, Υφ. Εθνικής Άμυνας, Βουλευτής
21.04.10
 

Ο συμβιβασμός της 25ης Μαρτίου στη ζώνη του ευρώ συνεχίζει να εκπέμπει ισχυρούς συμβολισμούς νίκης και ήττας. Νίκης διότι η γηραιά Ευρώπη φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να προστατέψει το νεογέννητο μωρό της το ευρώ, από τα άγρια θηρία της αγοράς. Ήττας διότι με το κάλεσμα του ΔΝΤ, να συμμετέχει στο μηχανισμό «δίχτυ ασφαλείας» είναι σαν να βάζεις τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα.