"Η απεργία είναι η κραυγή σου"

Βίντεο των Ισπανικών συνδικάτων για την απεργία της 14ης Νοεμβρίου.

Όχι!

Φωτογραφία του Ιάκωβου Χατζησταύρου από το ρεπορτάζ της Κυριακάτικης Αυγής με τίτλο
"Πάνω από 20.000 άστεγοι σε όλη τη χώρα: Θα κοιμηθώ το βράδυ, θα ξυπνήσω το πρωί;"

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη
από τον Δρόμο της Αριστεράς

Η μαζική επανεμφάνιση στο καθαρό πολιτικό οδόστρωμα ενός θυελλώδους πλήθους από τα έγκατα της τηλεοπτικής νωθρότητας, από τα σπλάχνα της καταναλωτικής ηλιθιότητας, αυτό ήταν το πιο σημαντικό γεγονός της σκοτεινής χρονιάς. Αντιφατικές, απειθάρχητες, φλογερές συγκεντρώσεις, πορείες, καπνογόνες μάχες. Χωρίς πούλμαν και συγκεντρωσιάρχες, χωρίς τηλέφωνα από τον κομματάρχη, μόνο με το σκληρό τρόπο του δίκιου και της συλλογικής απελπισίας.

Κι όμως, ξαφνικά σιωπή. Μια άμπωτη, το απότομο τράβηγμα των νερών πίσω, η λάσπη του βυθού. Το 85% σταθήκαμε στις ουρές περιμένοντας να αδειάσει το γκισέ από την αργή γραία, για να πληρώσουμε τον φόρο, να πραΰνουμε την επιφορολόγηση, την αναφορολόγηση, την τιμωρία, την συστημική εκδίκηση. Οι ίδιοι που χθες, προχθές ήμασταν μαζί, περιπατητές μιας μεγάλης πολιτικής και συντροφικής διαύγειας στη Λεωφόρο Αμαλίας, σήμερα είμαστε πάλι μαζί, στο διάδρομο των ταμείων της ΔΕΗ. Σιωπή. Σα μια κανονική μέρα όχι του τέλους του 2011 αλλά του 2001: «Άνοδος στις πωλήσεις αυτοκινήτων», «καλός καιρός, 17⁰C τα Χριστούγεννα», τα «Ολυμπιακά έργα προχωρούν αργά», «ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης μίλησε για την ιστορική κατάκτηση του ευρώ, καταθέτοντας τον Προϋπολογισμό του 2002». Κάτι τέτοιο. Κανονικό, τηλεοπτικό, εύρωστο, ελπιδοφόρο, παχύ. Μια συνηθισμένη μέρα, μια κοινή ουρά.

Κι όμως, η πειθήνια ουρά στη ΔΕΗ, τρέχει δίπλα σε μια απειθάρχητη κόλαση. Άνθρωποι κοιμούνται σε πιλοτές, σε εισόδους πολυκατοικιών, σε σαράβαλα αυτοκίνητα γεμάτα νάιλον σακούλες με ρούχα και παλιές φωτογραφίες. Παλιοί συμμαθητές, άστεγοι, που διασταυρώνονται στην Ακαδημίας και δεν μιλούν - ντρέπονται ο ένας τον άλλον. Παιδιά ενός νέου υποσιτισμού, μιας νέας ένδειας, μιας νέας μεταμαρξιστικής ταξικής κλίμακας: παιδιά του τίποτα, του πουθενά, του καθόλου.

Αύξηση των ανέργων, των συσσιτίων, των εκκλήσεων, της φιλανθρωπικής βίας και των ΜΚΟ. Παρ’ όλα αυτά. Σιωπή και νομιμοφροσύνη. Πάνω στα αποκαΐδια της μικροαστικής βαναυσότητας τόσων χρόνων, φύεται ο πιο κανίβαλος ανθρωπισμός μεικτός με πολιτική ορθοφροσύνη: Να συμπονάς, να φοβάσαι, να μην αποφασίζεις. Αυτή είναι η εντολή στο πλάι της ΔΕΗ. Να είσαι φιλάνθρωπα παραχωρητικός, μετρημένα οργισμένος - ένας «Occupy Wall Street», υπάκουος και χορτοφάγος. Πάνω στο μιαρό μιμητισμό και την αλαλία, χτίζεται ο νέος συντηρητικός πολίτης της ευπρέπειας και του χαρτοκιβώτιου της Κλαυθμώνος. Ένας ακτιβιστής της τύψης, ένας εξεγερμένος της μικρόνοιας.
 
Η Σιωπή είναι η πιο ισχυρή βεβαίωση ότι το δίκιο είναι διπρόσωπο. Γεννιέται και στην πειθήνια αξιοπρέπεια των πολιτών της ουράς, του αγόγγυστου προστίμου και στη λερή, αδιαμαρτύρητη και άστεγη κουβέρτα της Κάνιγγος και της Κλαυθμώνος

Το δίκιο είναι διπλό και πολλαπλό. Η σκεπτόμενη πράξη, όμως, μπορεί να είναι ενιαία, σύνθετη και απλή: Όχι.


* O Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος

Στην εποχή των τεράτων *

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα

 
Ενα κράτος που η κυβέρνησή του λειτουργεί σαν επιχείρηση ήταν μέχρι τώρα αποκύημα μόνο της επιστημονικής φαντασίας (αν και κάποιοι ιστορικοί αναγνωρίζουν έναν τέτοιο τύπο κράτους στη μεσαιωνική Φλωρεντία). Ομως η πραγματικότητα μερικές φορές ξεπερνά ακόμη και την πιο καλπάζουσα φαντασία, ιδιαίτερα από τότε που ξέσπασε η τρέχουσα κρίση και φούσκωσε τα χρέη των χωρών.

Μια φορά και έναν καιρό τίποτα δεν ήταν πιο φερέγγυο από το κυρίαρχο κράτος. Η κυβέρνησή του μπορούσε να αντλεί τεράστια έσοδα από τη φορολογία, διέθετε συναλλαγματικά αποθέματα και μπορούσε να τυπώνει χρήμα.  

Δεν ντρέπεσαι ρε Λοβέρδε;

Σταματήστε τα νεοφιλελεύθερα ζόμπι! (πηγή)

Παρανοϊκή απόφαση του κράτους πρόνοιας

της Ελιζαμπέττας Καζαλόττι 

από την Ελευθεροτυπία

 

Με τη συμμετοχή των πιο αδύναμων κρίκων της κοινωνίας μας σκοπεύει το κράτος να γεμίσει τα άδεια ταμεία του. Ετσι, με την πενιχρή σύνταξή τους θα καλύπτουν στο εξής τις δαπάνες για τη νοσηλεία τους οι χρονίως ψυχικά πάσχοντες που νοσηλεύονται σε δημόσια ψυχιατρεία και άλλες μονάδες κοινωνικής φροντίδας.  

Την πρωτοφανή αυτή απόφαση πήρε ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Ανδρέας Λοβέρδος.

Σύμφωνα με την απόφαση, άτομα που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας και νοσηλεύονται σε μονάδες κοινωνικής φροντίδας που παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης, θα υποστούν παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη την οποία λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που τους φιλοξενεί. Το ποσό της σύνταξης που παρακρατείται είτε θα αποδίδεται από τον ασφαλιστικό φορέα στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που φιλοξενεί τον περιθαλπόμενο είτε θα παρακρατείται απ'ευθείας από το ΝΠΔΔ.

Σημαντικά είναι τα ποσά των συντάξεων που θα παρακρατούνται και θα καθορίζονται κλιμακωτά ως εξής:

α) Για σύνταξη μέχρι 360 ευρώ ποσοστό 40%. β) Για σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ ποσοστό 50%. γ) Για σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1.000 ευρώ ποσοστό 60%. δ) Για σύνταξη από 1.000,01 ευρώ μέχρι 1.500 ευρώ ποσοστό 70%. ε) Για σύνταξη από 1.500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80%.

«Η απόφαση αυτή του υπουργού Υγείας, σύμφωνα με την οποία κατάσχεται αυθαίρετα το μισό και παραπάνω της σύνταξης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας, δείχνει ότι ο νεοφιλεύθερος απανθρωπισμός της πολιτικής του δεν έχει πάτο», κατήγγειλε στην «Ε» ο ψυχίατρος διευθυντής του ΨΝΑ Δαφνί, Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου και διευκρίνισε:

Καλό μήνα!

(πηγή)

Κόντρα στις αποφάσεις των ελληνικών ανώτατων δικαστηρίων που απαγορεύουν ρητά την προσωποκράτηση για χρέη πρός το δημόσιο (...) με βάση τον τελευταίο φορολογικό νόμο, ενεργοποιούνται από την 1η Αυγούστου οι διατάξεις που προβλέπουν ότι το αδίκημα της μη εξυπηρέτησης oφειλών προς το Δημόσιο άνω των 5.000 ευρώ είναι διαρκές με αποτέλεσμα να επιβάλλεται η διαδικασία του αυτόφωρου και ποινές φυλάκισης (πηγή: Stop Cartel)

Αγάπη μου, συρρίκνωσα την παιδεία

από AntistaChef

Δάσκαλε που δίδασκες  

από την Αυγή
 

Αυτή η κυβέρνηση έχει κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της Παιδείας. Από τα πανεπιστήμια, που διαλύει, μέχρι τους παιδικούς σταθμούς, που κλείνει, και από τα μουσικά σχολεία μέχρι τα σχολεία των τυφλών και των κωφών, η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια ή, ακόμη χειρότερα, ως σπατάλη που πρέπει να περισταλεί δραστικά ώστε από το δημόσιο σχολείο να πάμε στο σχολείο της αγοράς. Ή και στο καθόλου σχολείο.

Η καταγγελία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας ότι για την αντικατάσταση των 11.000 εκπαιδευτικών που αποχωρούν φέτος θα διοριστούν μόλις 600 μόνιμοι και ότι οι αναπληρωτές, από 16.000 που είχαν προσληφθεί πέρυσι, φέτος δεν θα ξεπεράσουν τους 6.000, προδιαγράφει όχι απλώς μια δύσκολη σχολική χρονιά, αλλά μια πορεία προϊούσας εγκατάλειψης του σχολείου, το οποίο θα περιορίζεται πλέον στα απολύτως ελάχιστα.

Η Αθήνα μυρίζει μπαρούτι!

(πηγή)

Η Αθήνα αποπνέει θάνατο. Χιλιάδες μαγαζιά κλειστά, με κιτρινισμένους απλήρωτους λογαριασμούς κάτω από τις πόρτες, σκόνη και παρατημένα ράφια, άδεια. Ζωές που πέρασαν. 

Δεκάδες μελαμψοί νεαροί με καροτσάκια, άχρηστα πλέον στα σουπερμάρκετ αφού κανένας δεν τα χρησιμοποιεί για τα λιγοστά του ψώνια, μαζεύουν τα παλιοσίδερα μιας κοινωνίας που σκουριάζει ραγδαία. Η μόνη ανακύκλωση που επιβιώνει στην πόλη. 

Στον ηλεκτρικό, στους δρόμους και στις καφετέριες, λιγόστεψαν τα παιδάκια που πουλάνε λουλούδια και πολλαπλασιάστηκαν οι ζωντανοί νεκροί που για μια μικρή βοήθεια δηλώνουν ότι μόλις αποφυλακίστηκαν, ότι είναι στην απεξάρτηση ή ότι είναι φορείς του aids.  

Στην Ακαδημίας, τη Χαριλάου Τρικούπη, την Μπουμπουλίνας, την Ιπποκράτους, τη Βασιλίσσης Σοφίας, στα πιο κεντρικά σημεία, αργόμισθοι μπάτσοι με ασπίδες αντί για γλάστρες.

Πολιορκητικός κριός...

του Σπύρου Δερβενιώτη (Cartoon Movement)

από dgtlant

Περνάμε στην επόμενη φάση

(πηγή)

από Ιστορίες συνωμοσίας

Ένας προσεκτικός παρατηρητής, τριγυρνώντας στα μπλογκ θα δει πως η έναρξη για την επόμενη φάση – την πιο οδυνηρή – έχει ξεκινήσει. Η φάση μιας τιμωρίας που δυστυχώς θα ζήσουμε όλοι, φταίχτες και μη, μια τιμωρία που θα την συνειδητοποιήσουν επί τέλους με το χειρότερο τρόπο, και οι απόντες από όλα τα καλέσματα.  

Πολλοί εδώ μέσα, μπλόγκερς, όχι απλά τους τελευταίους μήνες, αλλά τα τελευταία χρόνια, έχοντας αυτό το ελεύθερο «βήμα» προς το κόσμο προσπάθησαν να κάνουν ότι πέρναγε από το χέρι στα πλαίσια μιας ηλεκτρονικής ενημέρωσης, για να βάλουν ένα λιθαράκι στην αφύπνιση.  

Άλλοι με στοιχεία και γνώσεις, άλλοι με το ταλέντο τους, τη χαρισματικότητά τους, άλλοι λέγοντας τα «χοντρά έξω από τα δόντια» και στο τέλος με κινήσεις ακόμα πιο προχωρημένες, πολλοί μαζί με μια κοινή ιδέα πως η αντίδραση δεν μπορούσε να γίνει μόνο με το πληκτρολόγιο, έβαλαν τα δυνατά τους να γίνει η σπίθα των αγανακτισμένων, ποτάμι ίσως και θάλασσα.  

The plot thickens (και η σάλτσα δένει)

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από το CartoonMovement

του Techie Chan

Υπάρχει μια μαγική στιγμή στη παρασκευή μαγιονέζας όπου διάφορα ζουμερά υλικά μπλέκονται μεταξύ τους και φτιάχνουν μια πηχτή σταθερή σάλτσα. Γι’ αυτό το μαγικό φαινόμενο οι μαμάδες έχουν προτείνει διάφορες εξηγήσεις. Πως πρέπει να φτύσεις τον κόρφο σου, πως το αυγό πρέπει να είναι αρσενικό και ζεστό, πως πρέπει να την χτυπάς οριζόντια κι όχι κάθετα. Όλα αυτά τα μαγικά έχουν ένα κοινό. Μπορεί να λειτουργήσουν καμιά φορά, αλλά συνήθως δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Διότι το μόνο που χρειάζεται μια μαγιονέζα για να φτιαχθεί είναι λεμόνι, λάδι και λεκιθίνη που δένει αυτά τα δύο αταίριαστα υλικά. Και πως το λάδι πρέπει να τρέχει σιγά σιγά μέσα στο λεμόνι την ώρα που χτυπάμε όλα τα υπόλοιπα.

Κάπως έτσι λοιπόν, από τότε που έσκασε η κρίση πριν από 3μιση χρόνια, οι διάφοροι μάγειροι προτείνουν γιατροσόφια. Που αποτυγχάνουν. Και το παγκόσμιο σύστημα ετοιμάζεται να μπει σε μια νέα νεροτσουλήθρα την ώρα που οι μάγειροι κάθονται πάνω από τις οικονομίες και επιμένουν στα ίδια αποτυχημένα τερτίπια. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας. Πως εμπεδώνεται στη συνείδηση των ψηφοφόρων ότι οι μάγοι που υποσχέθηκαν το τέλος της ιστορίας αποδείχθηκαν γυμνοί. Αλλά αυτό παίρνει χρόνο. Κανείς δεν περίμενε 150-200 χιλιάδες αθηναίων να γεμίζουν το Σύνταγμα σε κυλιόμενα ωράρια πριν από 6μήνες.

Ποιος θα διαχειριστεί το κενό;

σκίτσο του Sherif Arafa από το CartoonMovement

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

από την Αυγή (19/6)

Στο πολιτικό θέατρο που στήθηκε τα τελευταία εικοσιτετράωρα στην Αθήνα, μεταξύ Μαξίμου, Συγγρού, Προεδρικού Μεγάρου, Βουλής και τηλεφωνικών καλωδίων, οι σκηνοθέτες κατέβαλαν τεράστια προσπάθεια να σβηστεί από το σκηνικό ένας ενοχλητικός λεκές: τα κινήματα των πλατειών, ο παροξυσμός στον οποίο βρίσκονται ευρύτατα στρώματα, η μαζική αποδέσμευση μιας ραγδαία διευρυνόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας από τις καθεστωτικές δυνάμεις του πολιτικού συστήματος.

Παρ’ ότι η τηλεοπτική εικόνα συσχέτιζε τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα με το σκηνικό κατάρρευσης στο ΠΑΣΟΚ, λίγοι τόλμησαν να διατυπώσουν το εξόφθαλμο συμπέρασμα ότι οι εντυπωσιακές σε όγκο και δυναμισμό κινητοποιήσεις, μαζί με την αποτύπωση της λαϊκής οργής στις δημοσκοπήσεις, είναι η πραγματική αιτία της κρίσης διακυβέρνησης.

Λίγο πριν από το μεταμοντέρνο πραξικόπημα

σκίτσο Γιάννη Ιωάννου

του Νίκου Φίλη

από την Αυγή

Ο κοινοβουλευτικός βίος της χώρας έχει πολλά παραδείγματα αιφνίδιων εξελίξεων που οδήγησαν σε απρόσμενη ανατροπή κυβερνήσεων. Η ειδοποιός διαφορά που καθιστά εκτροπή μια τέτοια αιφνίδια εξέλιξη είναι αν, τελικώς, επιχειρείται και επιτυγχάνεται η αλλοίωση της λαϊκής βούλησης, όπως τουλάχιστον αυτή έχει καταγραφεί στις εκλογές.

Κορυφαία εκτροπή, μεταπολεμικά, η αποστασία του '65 και η ακολουθία αυλικών κυβερνήσεων που έστρωσαν τον δρόμο για την αμερικανοκίνητη χούντα. Η ιστορία, βεβαίως, δεν επαναλαμβάνεται. Μεταπολιτευτικά υπήρξαν κυβερνητικές ανατροπές, όπως αυτή της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993, αλλά και κυβερνητικές συμπράξεις - τερατογενέσεις, όπως και οι τρεις κυβερνήσεις 1989-1990 -Τζαννετάκη, Ζολώτα, Γρίβα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η λύση δόθηκε με προσφυγή στις εκλογές. Και η επιχειρούμενη "διόρθωση" της λαϊκής θέλησης τελικώς οδηγήθηκε στη μόνη νομιμοποιημένη κάθαρση, τις εκλογές.

Είσαι και δεν είσαι ο πρωθυπουργός

σκίτσο του Carlos Latuff από το Δρόμο της Αριστεράς

του Άρη Χατζηστεφάνου
πηγή: The Press Project 

Αυτή την Τετάρτη μπορεί να συμβούν πολλά. Αυτή την Πέμπτη όμως μπορούμε με βεβαιότητα να προβλέψουμε ότι θα έχει ολοκληρωθεί ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα αποτελεί πλέον μια σκιά καθώς ένα μετά το άλλο τα ποντίκια που στήριξαν την πολιτική της τρόικας θα επιχειρούν να γλιτώσουν πηδώντας στη θάλασσα της λαϊκής οργής.

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι το μνημόνιο απέτυχε και πως μια κυβέρνηση περιορισμένων ικανοτήτων οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή. Ο Γιώργος θα ξαναγίνει Γιωργάκης και οι υποστηρικτές του θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι αν μη τι άλλο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε ένα αγαθό πλην τίμιο παιδί από καλή οικογένεια.

Κι όμως η τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως η πλέον επιτυχημένη ομάδα πολιτικών που κυβέρνησε τη χώρα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Έθεσε από την πρώτη στιγμή με τρομακτική σαφήνεια στόχους τους οποίους έφερε εις πέρας στο ακέραιο.

(Απ)οικία

από τον Ναυτίλο 

του Στάθη

στην Ελευθεροτυπία 

Η ανεργία στο 16,2%, δηλαδή οκτακόσιες χιλιάδες άνεργοι, στην πραγματικότητα, ένα εκατομμύριο.Βόμβα.

Στους νέους η ανεργία στο 42% -ο ένας στους δύο! Δεν υπάρχει σπίτι -πλην Συβαριτών χωρίς άνεργο, ή ανέργους.

Βόμβα.

Και οι Δωσιπάτριδες πουλάνε τα όπλα της χώρας, ενέργεια, λιμάνια, δρόμους, νερά, αεροδρόμια

για να προσπορισθούν πόρους για τους τόκους δύο-τριών-πέντε ετών. Κι ύστερα;

......................................

Οχι! δεν θυσιάζεται κατά εκατόμβες ο λαός προκειμένου να υπάρξει μια έστω αμυδρή ελπίδα για το αύριο,

εξουθενώνεται συστηματικώς κι ενσυνειδήτως για να ξαναγίνει σκλάβος. Στο διηνεκές.

Όταν πεθαίνει το παλιό...

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

από την Αυγή

Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος θα γίνει σε μία συνεδρίαση στη Βουλή, ως ένα άρθρο. Εφάπαξ ψηφοφορία και για τους εφαρμοστικούς νόμους. Η αποθέωση των συνοπτικών διαδικασιών.

Τι σχέση έχουν όμως αυτά με τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία; Από πότε αποφάσεις που αφορούν χρονική περίοδο πέραν της διανυόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου λαμβάνονται ως να είναι θέματα ρουτίνας; Γιατί ακόμη δεν έχει έρθει στη Βουλή η δανειακή σύμβαση με την τρόικα, ενώ ετοιμάζεται νέο δάνειο; Αν η κυβέρνηση επινόησε πέρυσι τη νομιμοποίηση να ψηφίσει το Μνημόνιο, επικαλούμενη την τότε νωπή λαϊκή εντολή, φέτος δεν υφίσταται ούτε αυτό το φύλλο συκής.

Η διαδικασία στη Δημοκρατία είναι θέμα ουσίας. Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα “δικαιολογούνται” με τον χαρακτήρα της έκτακτης κατάστασης. Πόσο απέχει, όμως, αυτή η απόφαση από τη θεωρητικοποίηση της εκτροπής; Όταν, μάλιστα, ο πρωθυπουργός συνεχώς επανέρχεται με τρομοκρατικά διλήμματα, ακόμη και έξοδο από το ευρώ; Όταν παίζει με απειλές για “στημένα” (μαζί με τον ΣΕΒ και τους δραχμοκερδοσκόπους) δημοψηφίσματα; Πόσο απέχει η κινδυνολογία και οι ανοησίες περί “νέων Γκοτζαμάνηδων” από την προβοκάτσια;

Θα τους αφήσεις να σε εκτελέσουν;

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

από την Αυγή

Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που δημοσιεύθηκε χθες επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους για την κατρακύλα της οικονομίας και της κοινωνίας. Σύμφωνα με τις (κατά κανόνα υποτιμημένες) προβλέψεις, το ακολουθούμενο Μνημόνιο θα οδηγούσε το 2015 το χρέος σε έκρηξη, στα 510 δισ. ευρώ ή 199% του ΑΕΠ, ενώ το έλλειμμα την ίδια χρονιά θα εκτινασσόταν στο 14,4% του ΑΕΠ ανεβαίνοντας στα 36.183 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για ομολογία ότι επί έναν χρόνο οι θυσίες του ελληνικού λαού πήγαν στράφι. Αν συνεχιστεί, και μάλιστα ακόμη πιο σκληρή, η πολιτική του Μνημονίου, δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για διέξοδο. Οι στόχοι που τίθενται με τα νέα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου είναι και πάλι πλαστοί. Στηρίζονται σε προβλέψεις για μικρότερη ύφεση. Προβλέψεις σύμφωνα με τις οποίες το 2015 το χρέος θα είναι 351 δισ. ευρώ ή 139% του ΑΕΠ και θα υπάρχει... πρωτογενές πλεόνασμα!

Εκβιαστές και εκβιαζόμενοι...

σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

του Δημήτρη Χρήστου  
από την Αυγή 

Κάθε μέρα που περνάει κάθε ευρώ που προστίθεται στον δανεισμό, η χώρα μας χάνει την ελευθερία της και τις δυνατότητες να διαπραγματευτεί βιώσιμες ρεαλιστικές λύσεις εξόδου από το θανατηφόρο σπιράλ που έχει εγκλωβιστεί. Το νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που σχεδιάζεται και οι όροι που περιλαμβάνει, με αντάλλαγμα νέο δανεισμό που θα φτάσει το εθνικό χρέος σε επίπεδα αυτοκτονίας, είναι η χαριστική βολή. Μπορεί οι δανειστές μας να είναι έτοιμοι να κατάσχουν δημόσια περιουσία, αλλά πολύ φοβάμαι πως βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Η πολιτική που μας σπρώχνουν είναι μονόδρομος προς την καταστροφή και την χρεωκοπία και τότε η μόνο έξοδος που θα απομείνει στη χώρα είναι η επιστροφή στη δραχμή. 

ΣΕ ΜΙΑ τέτοια περίπτωση οι αποδόσεις των ξένων επενδύσεων και των κατασχεθέντων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, ελάχιστη αξία θα έχουν. Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζεται ο κίνδυνος η αποτυχία της Ελλάδας να γίνει ντόμινο και η κρίση στην Ευρώπη να επεκταθεί με ανυπολόγιστες για όλους συνέπειες. Δυστυχώς το μεγάλο κεφάλαιο παραμένει επιθετικό και άπληστο όσο οι πολιτικοί του παρέχουν τις ελευθερίες που αναζητά. Δημιουργεί κρίσεις όπως αυτή το 2007 με τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια στην αγορά κατοικίας των ΗΠΑ, αλλά παρά τα στραπάτσα, έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται και να σχεδιάζει νέα εφευρήματα στο μεγαλύτερο παιχνίδι που έχει στηθεί έξω από την πραγματική οικονομία και τις ανάγκες της. Ο δανεισμός δεν είναι μόνο η πλέον κερδοφόρος επιχείριση της εποχής, είναι παράλληλα και ένα πολιτικό εργαλείο ελέγχου των κρατών που δανείζονται. 

Η ώρα να φεύγουν

σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία

του Κώστα Βεργόπουλου

από την Ελευθεροτυπία (3/6)

Πραγματική δημοκρατία τώρα! Οι πλατείες γεμίζουν στην Ελλάδα, όπως στην Ισπανία, αλλά επίσης σε όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Η γενίκευση της λιτότητος στην Ευρώπη εισπράττεται παντού ως έλλειμμα δημοκρατίας και ελευθερίας.

Ωστόσο, υπάρχει άραγε παρόμοιο έλλειμμα στη χώρα μας, 37 χρόνια μετά την ανατροπή της στρατιωτικής δικτατορίας και τη μεταπολίτευση του 1974; Εάν τόσο πολλοί αισθάνονται ότι δεν ακούγονται σε ζητήματα που τους αφορούν άμεσα, τότε το πρόβλημα δεν είναι φανταστικό, αλλά υπαρκτό.

Η δημοκρατία δεν είναι αυτάρεσκη: οφείλει ακόμη να πείθει τους πολίτες ότι είναι αληθινή και δίκαιη. Εάν οι μη ακουόμενοι προέρχονται από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, τότε ενέχεται για ιδιοτελή αυτισμό όχι μόνον το πολιτικό σύστημα, αλλά επίσης το οικονομικό και το κοινωνικό. Εάν υπάρχει έλλειμμα ελευθερίας και δημοκρατίας, δεν καταθέτουν γι΄ αυτό οι άρχοντες, οι άνθρωποι της εξουσίας, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ούτε οι επικοινωνιολόγοι τους, αλλά οι αρχόμενοι, η κοινωνία, ο λαός.

FEAR FACTOR

φωτογραφία Angel kkakmisa (πηγή)

του ΚΙΜΠΙ  

«Μάζεψε τρόφιμα. Πάρε μακαρόνια, ρύζια, λάδια, γάλατα, ό,τι διατηρείται, τέλος πάντων, για τουλάχιστον δύο μήνες. Θα ζήσουμε μέρες Αργεντινής», μου είπε ο φίλος μου ο Σπύρος. Και, ξαφνικά, μου ξύπνησε έναν φόβο που δεν τον είχα αντιμετωπίσει. Το έλεγε κι η γιαγιά μου η Άρτεμις, με εμπειρίες Μικρασιατικής Καταστροφής, Κατοχής και Εμφυλίου. Όποτε οσμιζόταν «μπαρούτι» άρχιζε τις συμβουλές: «Πηγαίνετε κι αγοράστε ένα σακί αλεύρι, ένα σακί ρύζι κι ένα σακί ζάχαρη». Πού να βρεις σακί στο σούπερ μάρκετ; Όλα έπρεπε να τα πάρεις σε συσκευασία κιλού.

Λέτε να φτάσουμε εκεί; Τίποτα δεν αποκλείεται. Ο βασικός φόβος που έχει εγκατασταθεί εδώ και μήνες στα μυαλά της σιωπηρής (αλλά και της ηχηρής πλέον) πλειοψηφίας είναι η απειλή των καταθέσεων από μια κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος λόγω ενός «πιστωτικού γεγονότος», όπως ονομάζεται στη νέα αργκό της χρεοκοπίας οτιδήποτε την πλησιάζει. Ο φόβος αυτός διαψεύδεται και καθησυχάζεται σ’ όλους τους τόνους, κι από μιαν άποψη δικαίως. Όλα τα συστατικά της «λύσης» που προωθείται στην ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση χρέους (αν η χαοτική ευρωκρατία επιτρέψει ποτέ να αποφασιστεί πράγματι) το μόνο που επιχειρούν να εγγυηθούν είναι η αποφυγή κατάρρευσης του πιστωτικού συστήματος. Εγχώριου (σ’ έναν βαθμό) και ευρωπαϊκού (σε κάθε περίπτωση).

Οι τολμητίες

(πηγή)

Σαρκαστικό σχόλιο για την έκκληση των «32»
των Δημήτρη Γιατζόγλου, Τάκη Κατσαρού

από την Αυγή

Μπράβο στους 32! Επιτέλους, διακεκριμένοι επιστήμονες και γνωστοί διανοούμενοι "τολμούν" να σταθούν δίπλα στον λαό που υποφέρει και αγωνίζεται για πραγματική δημοκρατία, για να φύγει η κυβέρνηση του Μνημονίου, να ανατραπούν οι πολιτικές της τρόικας και των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου που σπέρνουν την ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια και που απειλούν σήμερα σοβαρά «την ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις». Επιτέλους, την ώρα που διάφοροι "ειδικοί" και τεχνοκράτες αδρανούν, ή ακόμη χειρότερα, αδημονούν να συμμετάσχουν στα σχέδια κύκλων του οικονομικού και εκδοτικού κατεστημένου, για κυβέρνηση "τεχνοκρατών" και σε "ανακτοβούλια" για τη διάσωση του καταρρέοντος πολιτικού σκηνικού, 32 πνευματικοί άνθρωποι του τόπου "τολμούν", υψώνουν το ανάστημά τους και ως υπεύθυνοι πολίτες, αφουγκράζονται την "αγωνία αυτού του τόπου για ζωή" και νιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν, "καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης".