Πολιτισμός των περιττών αναγκών

Κι άντε να πείσεις τώρα εσύ, για την ανάγκη της αποανάπτυξης και το πέταγμα στο καλάθι των αχρήστων όσων αναγορεύτηκαν σε απαραίτητα από την υστερία του καταναλωτισμού, δημιουργώντας στρατιές "ατόμων με περιττές ανάγκες"...

"I Forgot My Phone"
Written by Charlene deGuzman & Miles Crawford
Directed by Miles Crawford
Starring Charlene deGuzman

Por que Grecia? (Γιατί η Ελλάδα;)

Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για όλα εκείνα που αν ήταν πρώτη ύλη στα σχολειά, δεν θα έβρισκε πόρτες ανοιχτές και πρόθυμες η βαρβαρότητα.
Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για ό,τι μίσησε και ευτέλισε η νεοελληνική φτήνεια, για ό,τι μισεί και ευτελίζει κάθε μισάνθρωπος, μισαλλόδοξος κρετίνος.
Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για ό,τι αγαπήσαμε από αυτόν τον τόπο που μας έλαχε να ζούμε. Όσοι αγαπήσαμε...

("Κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό, τον κατέστησε οφειλέτη της Ελλάδας". Μην χαρίζουμε τα στολίδια της πνευματικής μας πατρίδας στους ανιστόριτους Υβριστές του ελληνικού πολιτισμού. Δείτε το ντοκιμαντέρ. Δείτε το!)

.-.-.-.

Ο Pedro Olalla González de la Vega (Οβιέδο, Ισπανία 1966) είναι συγγραφέας, ελληνιστής, καθηγητής φιλόλογος, μεταφραστής, φωτογράφος και κινηματογραφιστής, και σε αυτούς τους τομείς συνεργάζεται τακτικά με εκδοτικούς οίκους, πανεπιστήμια και πολιτιστικούς φορείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Εδώ και είκοσι οκτώ χρόνια, διατηρεί μια έντονη σχέση με την Ελλάδα και το 1994 μετοίκησε στην Αθήνα με σκοπό να ασχοληθεί με την έρευνα, τη δημιουργία και τη διδασκαλία. Η κύρια απασχόλησή του είναι η συγγραφή: 27 πρωτότυπα έργα λογοτεχνικού και πολιτιστικού περιεχομένου (βιβλία, σενάρια, οπτικοακουστικό υλικό) σε διάφορες γλώσσες, καθώς και μια μακρά σειρά από δημοσιογραφικά άρθρα και μεταφράσεις Ελλήνων και Ισπανών συγγραφέων.

Δίδαξε νέα ελληνικά στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο και, στην Ελλάδα πλέον, διατέλεσε για χρόνια διευθυντής του Πολιτιστικού Δελτίου της Ισπανικής Πρεσβείας, αρχισυντάκτης του δίγλωσσου μηνιαίου περιοδικού "El Sol de Atenas" και καθηγητής στο «Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Μετάφρασης-Μεταφρασεολογίας» του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1994 έως σήμερα, εργάζεται ως καθηγητής στο Instituto Cervantes της Αθήνας και στη Βουλή των Ελλήνων. Ως φωτογράφος έχει πραγματοποιήσει εκδόσεις, οπτικοακουστικές παραγωγές, ντοκιμαντέρ και περισσότερες από σαράντα ατομικές εκθέσεις σε διάφορες χώρες. Ως λεξικογράφος, είναι συγγραφέας του «Νέου Ελληνο-Ισπανικού Λεξικού» (εκδ. Texto), για το οποίο δούλεψε για χρόνια με υποτροφία του Ιδρύματος «Α. Γ. Λεβέντη». Ως ερευνητής και φωτογράφος, έχει συνεργαστεί με εξειδικευμένους εκδοτικούς οίκους όπως National Geographic, Thames & Hudson, Altaïr, Planeta, Road Editions, κ.α. καθώς και με διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και εταιρείες παραγωγής.

Τα τελευταία χρόνια δημοσιεύει τακτικά σε ξένες εφημερίδες άρθρα για την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Για τη δουλειά του στο χώρο της μελέτης και της προώθησης του ελληνικού πολιτισμού, αναγορεύτηκε Πρεσβευτής του Ελληνισμού από το ελληνικό κράτος, Associate Member του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του Harvard University, Επίτιμος Δημότης Κλείτορος Αρκαδίας και υπήρξε προσκεκλημένος ομιλητής από πλήθος φορέων και ΜΜΕ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αιγαίου, Θράκης, College Year in Athens, Onassis Foundation New York, Fulbright Foundation, Universidad Autónoma de México, Διεθνές Πανεπιστήμιο Menéndez Pelayo, Πρεσβεία της Ελλάδος στη Σουηδία, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου κ.α.) Επίσης υπήρξε ιδρυτικό μέλος και διευθυντής της International Society for Arcadia και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Υποτρόφων του Ιδρύματος Α. Σ. Ωνάσης.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ 

ΠΗΓΗ VIDEO 

Το χρονικό της δικτατορίας (1967-1974), του Παντελή Βούλγαρη

Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη
«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών.
« Σε αυτό το φιλμ υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. « Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».
Σιγά σιγά άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία... Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό.Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ».
Δεν έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί «καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος Καβουκίδης.

"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

Σκασμός Αντωνάκη!

Inside job

Το εξαιρετικό (και πολυβραβευμένο) ντοκυμαντέρ του Charles Ferguson με τίτλο «Inside Job» ξεσκεπάζει τους υπαίτιους της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από την Αμερική το 2008, εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και κρατάει τη χώρα μας ακόμη δέσμια των δανειστών μας... Στο ντοκυμαντέρ αυτό που περιλαμβάνει συνεντεύξεις πολιτικών, δημοσιογράφων και ισχυρών οικονομικών στελεχών, σκιαγραφείται η παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος και η διαπλοκή των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων.Το ντοκυμαντέρ αποκαλύπτει τους πραγματικούς υποκινητές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την απληστία της Γουόλ Στριτ και των golden boys της Goldman suchs.

Σκηνοθεσία: Charles Ferguson
Παραγωγή: Η.Π.Α
Έτος: 2010
Αφηγητής: Matt Damon

Σμύρνη, η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922 (Smyrna, the destruction of a cosmopolitan city 1900-1922)

Η σκηνοθέτις Μαρία Ηλιού και ο ιστορικός σύμβουλος Αλέξανδρος Κιτροέφ, μετά από τέσσερα χρόνια έρευνας, παρουσιάζουν ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για τη Σμύρνη, με άγνωστο οπτικό υλικό από αμερικανικά και ευρωπαϊκά αρχεία.

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει με νέα ματιά τα ιστορικά γεγονότα, κρατώντας αποστάσεις τόσο από μια υπέρμετρα εθνικιστική αφήγηση, όσο και από νεώτερες απόπειρες που αποσιωπούν τα τραγικά γεγονότα της καταστροφής, παραμορφώνοντας την αλήθεια.  Το ιστορικό ντοκιμαντέρ και η παράλληλη έκθεση στο μουσείο Μπενάκη είναι μεγάλης σημασίας όχι μόνο γιατί το ελληνικό κοινό θα δει άγνωστες εικόνες από τη Σμύρνη αλλά και γιατί συγχρόνως οι δύο συνεργάτες φέρνουν μια νέα ματιά στον τρόπο με τον οποίο διηγούνται την ιστορία. Ενενήντα χρόνια μετά την καταστροφή, οι δυο συνεργάτες θέλουν να τιμήσουν τον κόσμο που χάθηκε το 1922 αλλά και συγχρόνως την επιστήμη της ιστορίας.

Ιστορικοί από την Αμερική και την Ευρώπη μιλούν για την κοσμοπολίτικη μητρόπολη της Μ. Ασίας, ενώ Σμυρνιοί – πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς – αφηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες. Μάλιστα,  τρεις από αυτούς, ξετυλίγουν οικογενειακές μικροϊστορίες από την Ελληνική, την Αρμενική και την Τουρκική πλευρά, σχετικές με τα γεγονότα.

Στην ταινία μιλούν ο Giles Milton (συγγραφέας του βιβλίου «Χαμένος Παράδεισος»), ο Αλέξανδρος Κιτροέφ (Haverford College), ο Θάνος Βερέμης (Πανεπιστήμιο Αθηνών), η Βικτώρια Σολομωνίδου (Fellow, Kings College), η Ελένη Mπαστέα (New Mexico University, η Leyla Neyzi (Sabanci University) και ο γεννημένος στη Σμύρνη Jack Nalbantian.

Το ντοκιμαντέρ και η ομώνυμη φωτογραφική έκθεση τεκμηριώνονται με σπάνιο φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό που σταχυολογήθηκε από αρχεία της Αμερικής και της Ευρώπης. Για πρώτη φορά δημοσιεύονται άγνωστες εικόνες της Σμύρνης από ιδιωτικές συλλογές, όπως αυτή του Pierre De Gigord, και από τα αρχεία της Library of Congress, του Πανεπιστημίου του Princeton και του Harvard, του Near East Relief, του Imperial War Museum, της Pathe, του Albert Kahn Fondation και άλλων ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Για την ηχητική επένδυση της ταινίας η μοντέρ Αλίκη Παναγή χρησιμοποίησε ήχους εποχής προκειμένου να ζωντανέψουν τα γεγονότα, ενώ ο μουσικός Νίκος Πλατύραχος, βασίστηκε σε τραγούδια από τη Σμύρνη και επιτυχίες της εποχής για να συνθέσει την πρωτότυπη μουσική του.

Το ντοκιμαντέρ και η φωτογραφική έκθεση βασίζονται στην ιδέα ότι η Σμύρνη παρ' όλο που καταστράφηκε με τραγικό τρόπο κατά κάποιο τρόπο εξακολουθεί να υπάρχει. Εξακολουθεί να είναι μια ιδέα, ένας τρόπος ζωής, που έχει να κάνει με τον κοσμοπολιτισμό, τη Σμύρνη της χαράς της ζωής αλλά και των θρήνων. Τη Σμύρνη μπορεί να την έχει κανείς πάντα μαζί του.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στο πλαίσιο της ομότιτλης έκθεσης που φιλοξενεί το Μουσείο Μπενάκη μέχρι τις 26 Φεβρουαρίου 2012.

Σκηνοθέτης: Μαρία Ηλιού
Επιμέλεια: Μαρία Ηλιού
Ιστορικός Σύμβουλος: Αλέξανδρος Κιτροέφ
Μουσική: Νίκος Πλατύραχος
Μοντάζ: Αλίκη Παναγή
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Allen Moore
Παραγωγή: Ελληνική - ΠΡΩΤΕΑΣ 













(Tο ντοκιμαντέρ ανέβασε στο youtube ο krasodad.  Ευχαριστούμε τον αρχικό uploader Froulis)

- Ένα σημείο από την ταινία...

Οι Σμυρνιοί θεωρούσαν ως την τελευταία στιγμή πως δεν θα γινόταν το αδιανόητο. 'Άνοιγαν βλέπεις τα παράθυρά τους κι έβλεπαν 21 πολεμικά πλοία των συμμάχων και ελληνικά στο λιμάνι. Αυτό τους έδινε σιγουριά...
Την υπόλοιπη φρίκη την κατέγραψε η ιστορία και προσπάθησε με πρωτοπροβαλόμενες εικόνες και μαρτυρίες και το ντοκιμαντέρ. Ιστορική παρουσία 3000 χρόνων έσβησε μέσα σε λίγες μέρες.

Άραγε μόνο εγώ έκανα κάποιους παραλληλισμούς με την σημερινή μη συνειδητοποίηση του κινδύνου;


.-.-.-.


"The Great Fire of Smyrna is the name commonly given to the fire that ravaged Izmir/Smyrna from 13 to 17 September 1922. Turkish armed forces systematically burned the city and killed Greek and Armenian inhabitants. This is based on extensive eyewitness evidence from Western troops sent to Smyrna during the evacuation, foreign diplomats/relief workers based at Smyrna and Turkish sources." - www.Wikipedia.org

Robert Davidian's grandfather, George Magarian, born in 1895, educated at the American College at Konya, Turkey and, later, director of the Konya YMCA, filmed Smyrna, Turkey, immediately after it's genocidal destruction.

The resulting 35mm edited nitrate film was hidden in my grandmother's apartment in NYC for 60 years. I was lucky to transfer it to digital before it completely disintegrates. -Robert Davidian 5 March 2008

Three years ago, I met with Fulbrighter, film maker Maria Iliou, in Washington DC to restore the film and transfer it to HD video at Colorlab. This was an initiative by Iliou & PROTEAS, funded by PROTEAS, a Greek not for profit company, that has been saving archival materials about SMYRNA and THE EXCHANGE all around the world the last 3 years. I gave them permission to include this material in their two projects, SMYRNA and EXCHANGE, that will be opening at the BENAKI MUSEUM in December 15th 2011 (SMYRNA) and February 12th 2012 (EXCHANGE) a first presentation of those images in Greece to be done by my agreement.  It is a Maria's Iliou and PROTEAS initiative, funded by BODOSSAKIS FOUNDATION, JF COSTOPOULOS FOUNDATION, ARGYROS FOUNDATION, NICHOLAS BOURAS FOUNDATION, JIM CHANOS, ROY & DIANE VAGELOS FOUNDATION. - Robert Davidian 19 April 2011



- Ράνια, ευχαριστώ!

"Αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του..."

"Το ταξίδι, τα σύνορα, η εξορία.Η ανθρώπινη μοίρα.Η αιώνια επιστροφή.Κι όχι μόνο.
Όλες μου οι εμμονές μπαίνουν και βγαίνουν στις ταινίες μου, όπως μπαίνουν και βγαίνουν, όπως σωπαίνουν για να ξαναεμφανιστούν αργότερα, τα όργανα μιας ορχήστρας."
"O Όμηρος και οι αρχαίοι τραγικοί, εδώ, στην Ελλάδα, αποτελούσαν στην εποχή μου μέρος της σχολικής μας παιδείας. Oι αρχαίοι μύθοι μάς κατοικούν και τους κατοικούμε.
Ζούμε σ' έναν τόπο γεμάτο μνήμες, αρχαίες πέτρες και σπασμένα αγάλματα.
Όλη η νεότερη ελληνική τέχνη φέρει τα σημάδια αυτής της συμβίωσης.
Η διαδρομή μου, η πορεία μου, η σκέψη μου, θα ήταν αδύνατον να μην έχουν ποτιστεί από όλα αυτά.
Όπως λέει ο ποιητής, «έβγαιναν απ' το όνειρο, καθώς έμπαινα στο όνειρο. Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα 'ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει». (από συνέντευξή του  στην Στάθη Ειρήνη http://www.theoangelopoulos.gr)

Στο βίντεο εδώ παρουσιάζονται ( δεν περιλαμβάνεται εδώ η Αναπαράσταση και οι Μέρες 36) με χρονολογική σειρά ( εξαιρείται ο Μονόλογος του Θανάση Βέγγου καθώς και το τέλος του βίντεο με τον Χάρβευ Κειτέλ που ανήκουν στο Βλέμα του Οδυσσέα) οι ταινίες:

1975 Θίασος ( The Travelling Players)
1977 Οι Κυνηγοί (The Hunters)
1980 Μεγαλέξανδρος ( Alexander the Great )
1984 Ταξίδι στα Κύθηρα ( Voyage to Cythera )
1986 Ο Μελισσοκόμος ( The Beekeeper )
1988 Τοπίο στην ομίχλη ( Landscape in the Mist )
1991 Το Μετέωρο βήμα του πελαργού ( The Suspended Step of the Stork )
1995 Το βλέμμα του Οδυσσέα ( Ulysses' Gaze )
1998 Μια αιωνιότητα και μια μέρα ( Eternity and a Day )
2004 Το Λιβάδι που δακρύζει ( Weeping Meadow )
2008 Η σκόνη του χρόνου ( Dust of Time )

Για τις ανάγκες Χρησιμοποιήθηκε η μουσική της Ελενης Καραίνδρου

Και ποιό συγκεκριμένα κατά σειρά :
Το Κονσέρτο (απο την ταινία Ταξίδι στα Κυθηρα)
Το βαλς του γάμου ( απο την ταινία Μελισσοκόμος)
The weeping Meadow ( απο την ταινία Το λιβλαδι που δακρύζει)

Κάποιος είχε πει ότι ο καθένας κρίνεται από το μέγεθος του αντιπάλου που επιλέγει. Και από το μέγεθος των συμμάχων του θα συμπλήρωνα. Ο Αγγελόπουλος έχει αντίπαλο όλα εκείνα που οδηγούν την Ιστορία στη σιωπή και τον άνθρωπο σε αναλώσιμο της αγοράς. Έχει σύμμαχο την ποίηση και την ουτοπία. Και η Ιστορία έχει ανάγκη από τους ποιητές της Ουτοπίας. (πηγή: Αιμιλία Καραλή: Η πολιτική διάσταση της αισθητικής του Θ. Αγγελόπουλου)

H σημερινή μέρα ξεκίνησε με την κυνική ομολογία ενός ελάχιστου (δηλαδή του Χρυσοχοίδη, που δήλωσε ότι ψήφισε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει) κι εκλεισε με την ξαφνική απώλεια ενός Μέγιστου (πηγή: Νίκος Ανδρίτσος στο twitter)

- Δεν είναι πως θα μπορούσε να σωθεί. Η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Μα είναι τόσο συμβολικά όλα... Κοντά μια ώρα στην άσφαλτο να αιμορραγεί αβοήθητος ένας από τους ελάχιστους λόγους που είχε να καμαρώνει ο νεοέλληνας. Χάλασε λέει το ασθενοφόρο με τα 600.000 χλμ στις ρόδες του... Το ένα από τα δύο, μόλις, που έτρεχαν χτες στην τσιμεντούπολη των 5 εκατομμυρίων... Γιατί, δεν φτάνουν τα χρήματα! Δεν βγαίνουν οι τράπεζες, που έλεγε κι ο Κατρούλας κάποτε... Κι είχε ζητήσει από την τροχαία μέτρα ασφαλείας για το γύρισμα...

Και την επομένη κιόλας βγήκαν κάτι, αναλυτές της eurovision Δανίκες, κάτι, σταματήστε τις απεργίες για να ψωνίσουμε Δαμιανίδηδες, να τον μειώσουν... Απ' τον ΔΟΛ και το protagon βεβαίως πια, ο Ριζοσπάστης κι η Αυγή από όπου τον υμνούσαν κάποτε, είναι χρόνια πίσω... Χαμηλώστε παιδιά ό,τι φωτίζει. Να μακρύνουν οι ίσκιοι σας να δείχνετε καμπόσοι στις νανουπόλεις σας... Και μου έφεραν στο νου αυτό που είχε γράψει ο φίλος στο "Ανεμογκάστρι" πριν δυο χρόνια, όταν είδαμε τον Μανώλη Γλέζο να πέφτει στο πεζοδρόμιο μετά την επίθεση των "φρουρών":

"Ένα μυθικό σύμβολο αντίστασης του ελληνικού λαού, ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που στις 30 Μαΐου 1941, μαζί με τον Λάκη Σάντα, κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, κείτεται χτυπημένος από τις δυνάμεις της «τάξης» του Χρυσοχοΐδη. Ένας από τους ανθρώπους που συμβόλισαν την έννοια της Αντίστασης, ο οποίος πρόσφερε στην πατρίδα του αδιάκοπα επί δεκαετίες, βρέθηκε σωριασμένος από χέρι βέβηλο, ώστε να αναδειχθεί ένας νέος ισχυρότατος συμβολισμός:

Ότι αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του..."

Το κουδούνι

Το powerlineblog διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό.

Υπάρχει Ελπίδα;

Η ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Τσολάκη "Υπάρχει Ελπίδα;" με πρωταγωνίστρια την Ελένη Χλωροκώστα, προβλήθηκε στο 3ο Νεανικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Λάρισας, Artfools Video Festival, στη Λάρισα.

"Μαρτυρίες"

 Οι «Μαρτυρίες» του Νίκου Καβουκίδη, αποτελούν ένα πολυσήμαντο κινηματογραφικό χρονικό της περιόδου που αρχίζει με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973 και φτάνει ως και τον Αύγουστο του 1975.

Ο κινηματογραφιστής καταγράφει, με συγκινησιακή φόρτιση κι εκφραστική δύναμη, σημαίνουσες στιγμές και γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνη την εποχή, όπως η κηδεία του Κώστα Βάρναλη, η απεργία πείνας του Βαγενά, η επιστροφή των αγωνιστών από τις εξορίες και τις φυλακές, οι πρώτες μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις και η σταδιακή συγκρότηση του μεταπολιτευτικού αστικοδημοκρατικού πολιτικού σκηνικού.

Ανατρέχει στο παρελθόν για να διαφωτίσει ιστορικά τη σύγχρονη ιστορική συγκυρία. Επίσης το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει την πρώτη δημόσια εμφάνιση των θωρακισμένων της Χωροφυλακής (τις λεγόμενες "αύρες του Καραμανλή" ) στις 7 Φεβρουαρίου του 1975 κι εκτεταμένα πλάνα από τις συγκρούσεις ΜΑΤ-οικοδόμων στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους.

- το κείμενο από Black Tracker όπου υπάρχει σε καλή ποιότητα σε torrent

Πολιορκητικός κριός...

του Σπύρου Δερβενιώτη (Cartoon Movement)

από dgtlant

Φράουλες και αίμα...

tvxs.gr | Φράουλες και αίμα by tvxorissinora

"THE STRAWBERRY STATEMENT" (ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ), 1970, σκηνοθεσία Στιούαρτ Χάγκμαν, σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του Τζέιμς Σάιμον Κούνεν. Με κίνητρο τον έρωτα, ένας αδιάφορος φοιτητής εντάσσεται σε μια φοιτητική οργάνωση. Σύντομα, οι καταστάσεις τις οποίες βιώνει για πρώτη φορά, τον οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίηση... 

Τον πνίξανε τα χρέη! (λέμε τώρα, αλλά έχει γέλιο!)

ΤΟΝ ΠΝΙΞΑΝΕ ΤΑ ΧΡΕΗ by psalidoheris

Τι μας έμαθε ο Θανάσης

από mixalisdour

του Νίκου Γ. Ξυδάκη 

από την Καθημερινή

Γράφτηκαν τόσα πολλά για τον Θανάση Βέγγο, που θα ήταν περιττό να προσθέσουμε άλλα, για τις αρετές του ανδρός και του καλλιτέχνη. Προφανώς, η πάνδημη αγάπη οφείλεται στη σπάνια ταύτιση προσωπικού ήθους και ταλέντου, στην ειλικρίνεια και την αλήθεια που εξέπεμπε ο καλός άνθρωπος, ο άνθρωπός μας. Προφανές, αλλά όλο και σπανιότερο. Λιγότερο προφανές, αλλά σημαντικότερο είναι αυτό που ενσάρκωσε ο Θανάσης. Το λέω συνοπτικά: τον μεταπολεμικό επιβιωτή, τον Ευρωπαίο άνθρωπο της ανοικοδόμησης, τον Ελληνα σε κατάσταση διαρκούς εκτάκτου ανάγκης, τον διαρκώς εφευρέτη και μαχητή. Πίσω από τη μάσκα του κλόουν υπάρχει ασφαλώς μελαγχολία. Γνωστό. Ο Θανάσης ήταν όμως ένας ξεχωριστός κλόουν, δικής του επινοήσεως. Η μελαγχολία του δεν ήταν ατομική, ήταν κοινωνική, ήταν η μελαγχολία του κοινού του. Αφενός. Και κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, ήταν μια μελαγχολία καταφάσκουσα, δοξαστική της ζωής. Πιο χαρακτηριστική ταινία του, σε αυτή την κατεύθυνση, είναι το «Θανάση πάρε τ’ όπλο σου», του 1972. Είναι μια ταινία που μου θύμιζε τις λαμπρότερες παραδόσεις του ιταλικού νεορεαλισμού: λαϊκή, διαυγής, πικρή, ειλικρινής, με κοινωνικό και υπαρξιακό πυρήνα, γυρισμένη σε πραγματικούς τόπους, με ρεαλισμό αδρό και χωμάτινο, όχι καρικατουρίστικο ή εξωραϊστικό.

Μα προς Θεού!

"Σχετικά με την κειμενικότητα ενός κειμένου, ένα πλήθος ερωτημάτων έχει αναδυθεί και παλαιότερα αλλά προπάντων στη σύγχρονη θεωρία, η οποία αναζητά το κείμενο εντός και συγχρόνως εκτός του κειμένου, δηλαδή στη διαλεκτική σχέση ενός εντός και ενός εκτός που αυτοπροσδιοριζόμενα προσδιορίζουν την ύφανση του κειμένου και το ύφος του, αναστέλλοντας κυρίως την πεποίθηση περί του νοηματικού χαρακτήρα, ο οποίος προϋποτίθετο ως όρος εκ των ων ουκ άνευ κάθε κειμενικής δραστηριότητας"  

- Η παραπάνω ταχεία παλινδρόμηση της χειρός επί του βασιλέως των σκελών, είναι από σημερινή αριστερή εφημερίδα...  Παρακαλώ κάποιος/α να μου το μεταφράσει. Έως ότου να βρεθεί εθελοντής/τρια το διασκεδάζω με την αναρτησιμότητα της ανάρτησης εντός και συγχρόνως εκτός της ανάρτησης, δηλαδή στη διαλεκτική σχέση μιας εντός και μιας εκτός και επί τ' αυτά, με διαιρέτη το μηδέν του απείρου όπου το διακύβευμα της διαβούλευσης είναι ένα προσωρινά οριστικό και επιφανειακώς βαθύτατα αναποτελεσματικό αποτέλεσμα. 

Καιρός να δεις!

"Να πας να δεις αυτή την ταινία" του είπε ο μεγάλος αδελφός του. Κι ο 13χρονος πιτσιρικάς έτρεξε. Ήταν πρωταγωνιστής άλλωστε ο αγαπημένος του Θου Βου, τι άλλο ήθελε;! Μα, αυτή η ταινία δεν ήταν σαν τις άλλες. Δεν γέλασε σε αυτή. Μεγάλωσε σε αυτή. Ρούφηξε το πρώτο μέρος της με τη δικτατορία του Μεταξά,  δάκρυσε με τον δολοφονημένο μουγκό "αρκούδο" και την αυτοθυσία του κλόουν, χαμογέλασε με τα παθήματα του Θανάση από την χούντα, κι έκλαψε, έκλαψε πολύ με την σκηνή στην εκκλησιά... Γυρνώντας σπίτι, κέρδισε ένα αναπάντεχο χάδι επιβράβευσης από τον αδελφό, σαν του 'πε πως του άρεσε περισσότερο το πρώτο δραματικό μέρος παρά το δεύτερο κωμικό. Παράσημο το πήρε εκείνο το χάδι και την κουβέντα του, "επαναστάτης ο μικρός", προς την αδερφή τους...

36 χρόνια αργότερα χαμογελά και πάλι με κείνη την υπερβολή του αδερφού. Και έχει ακριβώς την ίδια αντίδραση ξαναβλέποντας την πιο συγκλονιστική σκηνή του Θανάση Βέγγου... Τη σκηνή που, στο άκουσμα των κρωγμών του δικτάτορα, ξυπνά η εικόνα της κατοχής, να τραβά το καρότσι με τους νεκρούς στην ανηφόρα... το ύφος του, το βουβό κλάμα κρατώντας στα χέρια το νεκρό παιδί μπροστά στην εκκλησιά, το βλέμμα του...  "Καιρός να δεις"...   Αυτός ο βουβός θρήνος, θρήνος σπαραχτικός μα όχι παραλυτικός για αυτό και σφίγγει τα δόντια για το μετά... Αυτό το βλέμμα... δρόμος-ζωής.

   

Ο αγαπημένος άνθρωπος, ο αγαπημένος ηθοποιός...

"Δεν είχα ποτέ φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός.Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ισως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν «κύριε Βέγγο». Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ενας λαϊκός άνθρωπος ήμουν"
- Ήταν ο άνθρωπος που τον χειροκροτούσαν και δάκρυζε! (σκίτσο και λεζάντα του Soter)

του Θανάση Παναγόπουλου

από την Αυγή 

Ο Θανάσης Βέγγος, "ο καλύτερος άνθρωπος της Ελλάδας", ήταν ένας από τους τελευταίους επαναστάτες αυτής της χώρας. Εθεωρείτο ώς χθες το πρωί που «έφυγε» στα 84 ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους τελευταίους «μεγάλους» του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Στην ηλικία που έφτασε, ήταν και από τους τελευταίους της γενιάς που πρόλαβε βιώματα όπως ήταν η Μεταξική δικτατορία ή η εξορία στη Μακρόνησο, όπου βρέθηκε από το 1948 έως το 1950.

Ο Βέγγος έκανε εξορία, ο πατέρας του το ίδιο ως παλαιός ΕΑΜίτης, όμως η επανάσταση του Βέγγου ήλθε στο κινηματογραφικό πανί, με τη μορφή του Θανάση. Του Θανάση που δεν ήταν -και δεν είναι, ανεξαρτήτως αν έφυγε ο Βέγγος- ένας συγκεκριμένος τύπος. Που δεν αποτελεί χαρακτήρα ηθογραφικό. Που σπάνια είναι προβλέψιμος. Του Θανάση που είναι εκτός συστήματος, που πασχίζει να μπει εντός («απόψε, σήμερα και χτες, όλες οι πόρτες ειν' κλειστές και 'γω είμαι απ' όξω! Και μέσ' στο θάμπος το θαμπό, παίρνω αμπάριζα να μπω, μα μου φωνάζουν, όξω...!» απήγγειλε ο Βέγγος το 1963 στο «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο»), αλλά μένει εκτός του συστήματος, που το πολεμά, όχι πάντα ευθέως, αλλά αποδομώντας το ή απλώς με το να παραμένει σε αυτό μη λειτουργικός και όχι από φόβο ή ανικανότητα, αλλά για να το ξεφτιλίσει. Και είναι πάνω απ' όλα ο Θανάσης που δικαιούται να βγει και να το φωνάξει: «δεν τα φάγαμε μαζί, αντίχριστοι!».

Πέθανε ο Θανάσης Βέγγος, ο Θανάσης μας...

Ένα απλό αντίο σε αυτόν τον καλό μας άνθρωπο με σκηνές από την ταινία "Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές" (1970) του Ν. Κατσουρίδη

Η ταινία είναι... Βέγγος! Η ιστορία δηλαδή ενός ανθρώπου με καθαρή ματιά, που παλεύει μάταια να κερδίσει το χαμόγελό Της... 

Η τελευταία σκηνή, με τον Θανάση να φεύγει μόνος, αλλά περήφανος και χαμογελαστός για το βραβείο (τιμιότητας) που πήρε, είναι από τις πιο γλυκόπικρες κι αγαπημένες μου σκηνές του ασπρόμαυρου...

Καλό σου ταξίδι Θανάση μας...

"Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω

που να μην το ‘χει πει κανένας για κανένα

εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω

μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα"

Υ.Γ. Όλο αυτό το σύστημα που ξεφτίλισε την Ελλάδα, όλος αυτός ο συρφετός που ζει και κινείται μακριά από κάθε τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό, όλος αυτός ο εσμός που ο Θανάσης Βέγγος δεν άφησε ούτε για μια στιγμή να τον λερώσει, όλο αυτό το κοπάδι από ύαινες θα πέσει τώρα πάνω του για να πάρει ένα κομμάτι μας. Μην τους αφήσετε. Ο Θανάσης ήταν, είναι, η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει! Δεν είναι από τον κόσμο τους, δεν θέλησε να είναι στον κόσμο τους! Τώρα θα σκυλεύσουν τη μνήμη του με χιλιάδες αφιερώματα του κάθε χυδαίου και χυδαίας που θα παριστάνει πως ο Βέγγος τον αφορά, χιλιάδες πατσαβούρες θα προσφέρουν dvd μπορεί και πριν από την κηδεία του... Ήδη άκουσα στον ΣΚΑΪ για τον Θανάση που έπαιζε -ΈΤΣΙ ΕΙΠΑΝ- τον φουκαρά!

Που να καταλάβουν;...

Κοινωνικότητα και αλληλεγγύη

Δύο κινήσεις από ανθρώπους του πολιτισμού που τέτοιες δύσκολες εποχές δεν νοιάζονται μόνο για την... απαγόρευση του καπνίσματος (...) Για την πρώτη είχα διαβάσει στην Αυγή στις 21/4, για τη δεύτερη στο Δρόμο της Αριστεράς (24/4)

Η Τάνια, ο Κώστας και οι μουσικοί τους

από την Αυγή

Ούτε το διαφημίζουν ούτε το διατυμπανίζουν, αλλά πρόκειται για ό,τι πιο όμορφο, ζεστό και πλήρες κοινωνικότητας και αλληλεγγύης έχουμε συναντήσει ή ακούσει το τελευταίο διάστημα. Οι αγαπημένοι μας τραγουδιστές Τάνια Τσανακλίδου και Κώστας Θωμαΐδης παίρνουν τους εξαιρετικούς μουσικούς τους και στήνουν αυτοσχέδιες συναυλίες σε διάφορα σημεία της Αθήνας (πεζοδρόμους, πλατείες κ.λπ.) χωρίς αντίτιμο για όσους παρακολουθούν.
Μία ευκαιρία για πολιτισμό, διασκέδαση, ψυχαγωγία με την πιο ευγενή σημασία της λέξης προσφέρουν οι δύο τροβαδούροι και η παρέα τους ετούτες τις ημέρες της βαθιάς οικονομικής κρίσης που η κατάθλιψη παραμονεύει και οι δυνατότητες για να παρακολουθήσει κανείς κάτι ποιοτικό περιορίζονται δραστικά.
Μπράβο στην Τάνια, μπράβο στον Κώστα, μπράβο στους εξαίρετους μουσικούς τους!
Β.Β.

Ελεύθερες στο Διαδίκτυο οι ταινίες του Κ. Κατζουράκη  

από το Δρόμο της Αριστεράς 

Ο φυσικός χώρος των ταινιών του κινηματογράφου είναι η «αίθουσα» προβολής τους. Είναι, όμως, γεγονός ότι πολλές ποιοτικές ταινίες παραμένουν «αιχμάλωτες», καθώς δεν βρίσκουν εύκολα πέρασμα κι αυτό οφείλεται στο μη ολοκληρωμένο δίκτυο αιθουσών αλλά και σε άλλους παράγοντες.  Η ιδέα, λοιπόν, αλλά και η απόφαση του Κυριάκου Κατζουράκη να ακολουθήσει έναν εναλλακτικό δρόμο διανομής, τουτέστιν να «προβάλλει» μέσω της ιστοσελίδας www.vimeo.com τις 2 βραβευμένες ταινίες Γλυκιά Μνήμη (2005) και Ο Δρόμος προς τη Δύση (2003) είναι πολύ ενδιαφέρουσα. «Ίσως είναι και μια πράξη διαμαρτυρίας -σημειώνει ο Κατζουράκης- για την αιχμαλωσία του ανεξάρτητου κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος, εκτός από διασκέδαση, είναι εν δυνάμει κοινωνική κριτική που πρέπει να ακούγεται. Για τους παραπάνω λόγους, καθώς και γιατί πιστεύω ότι μετά από μερικά χρόνια τα πνευματικά δικαιώματα ενός κινηματογραφικού έργου πρέπει να είναι συνιδιοκτησία του δημιουργού και του κοινού, έχω ανεβάσει τις δυο πρώτες ταινίες μου στο Διαδίκτυο, για ελεύθερη θέαση». Οι σύνδεσμοι για τις ταινίες είναι οι παρακάτω: Ο Δρόμος προς τη Δύση (The Way to the West) – vimeo.com/21444544 Γλυκιά Μνήμη (Sweet Memory) – vimeo.com/22244602

Ο Δρόμος προς τη Δύση (2003)


Γλυκιά Μνήμη (2005)