Ναι στην ελεημοσύνη, όχι στις αιτίες της

(πηγή)

του Γιώργου Ρούσση

από την Ελευθεροτυπία (31/12/10)

Μέρες που είναι, υπάρχει μια τάση παρά τη φτώχεια μας να νιώθουμε όλοι πιότερο αλληλέγγυοι στους πιο φτωχούς από μας και να τους συμπαραστεκόμαστε με διαφόρων ειδών δοσίματα και ελεημοσύνες.

Θα ήθελα να θυμίσω και πάλι ότι, τουλάχιστον από τις χριστιανικές της καταβολές, αυτή η μέθοδος αποτελεί εκφυλισμό των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων στις οποίες τα πάντα ήταν κοινά, στη συνέχεια παρέμειναν κοινά μόνο τα γεύματα που και αυτά με την πάροδο του χρόνου γίνονταν όλο και πιο αραιά, και τέλος όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς.

Αυτή δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά μια έμπρακτη υποχώρηση -εκφυλισμό- από τη αρχική χριστιανική θέση για μη ύπαρξη φτωχών και πλουσίων, στη συνύπαρξή τους και στην απατηλή, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μετατροπή του «μακάριοι οι φτωχοί» σε «μακάριοι οι φτωχοί τω πνεύματι».

Ανθρωπισμός και πολιτική

(πηγή)

του Κώστα Δουζίνα

από re-public.gr

Ο ανθρωπισμός εξελίσσεται σε θεμελιώδη πολιτική ιδεολογία του 21ου αιώνα. Ο ακτιβισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα μετατρέπεται σε αντι-πολιτική, άμυνα των «αθώων» έναντι της εξουσίας χωρίς καμία κατανόηση της λειτουργίας της εξουσίας και χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για συλλογική δράση που θα μπορούσε να αλλάξει τα αίτια της φτώχειας, της αρρώστιας ή του πολέμου.

«Ευχαριστούμε που ήρθατε να υποστηρίξετε το σπουδαιότερο πράγμα στην ιστορία του κόσμου», είπε ο Κρις Μάρτιν, ο πρώτος τραγουδιστής του ποπ συγκροτήματος Coldplay, στο πλήθος, στη συναυλία Live8 στο Χάιντ Παρκ, στο Λονδίνο. «Δεν ζητάμε φιλανθρωπία, ζητάμε ειρήνη». Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο πρώτος τραγουδιστής των U2 και συνδιοργανωτής της εκδήλωσης, ο Μπόνο, εξέφρασε το σκοπό της σειράς των συναυλιών που οργανώθηκαν με αφορμή τη συνάντηση των ηγετών της G8 στη Σκωτία. Με αλλεπάλληλες εκκλήσεις στους ηγέτες των οκτώ πλουσιότερων εθνών του κόσμου, η Live8 ζήτησε τη διαγραφή του αφρικανικού χρέους και μια σημαντική αύξηση του επιπέδου της βοήθειας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα έπρεπε να τεθούν στο επίκεντρο της ατζέντας των ηγετών της Δύσης.

Άγ(ρ)ιος Παντελεήμονας

Κλειδωµένη η παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήµονα, στέρησε συµβολικά έναν τόπο κοινωνικής δραστηριότητας για µια γειτονιά και τα παιδιά της που έπρεπε να µάθουν τον δρόµο της συνύπαρξης
(φωτό και λεζάντα από Τα Νέα με αφορμή πρόσφατη εκπομπή της... Τατιάνας Στεφανίδου για το θέμα)

του Κώστα Μ. Σκηνιώτη
από το Δρόμο της Αριστεράς (8/11)

Ξαφνικά, το 2010, στη μέση μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν σε μια πλατεία μιας συνοικίας, σαν αυτές που υπάρχουν κατά δεκάδες στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις, στην Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα.

Εκεί υπάρχει μια Εκκλησία που θεωρείται ως μια από τις τρεις μεγαλύτερες των Βαλκανίων. Θα ’λεγε κανείς ότι σε μια τέτοια πλατεία θα χώραγε πολύ περισσότερη αγιότητα, πολύ περισσότερη αγνότητα, πολύ περισσότερη φιλανθρωπία και αλληλεγγύη.