Το νήμα με τον Πολύ Κόσμο έχει κοπεί.

κείμενο και σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη

του spi_der
από Εκτός Καρέ

Το παρόν post μόνο συμπτωματικά (με την κυριολεκτική ένοια της λέξης) γράφεται την επαύριο του θανάτου του Νίκου Παπάζογλου. Θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να γραφτεί σε οποιαδήποτε στιγμή της τελευταίας δεκαετίας.

Το σύμπτωμα λοιπόν ήταν το πόσοι, πως και πόσο εκδηλώσανε ασυνήθιστη ποσότητα αυθόρμητης αγάπης για έναν τραγουδοποιό που ταυτόχρονα και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή του ό,τι αποκαλούμε “επικαιρότητα”, και ταυτόχρονα δεν έφυγε ποτέ απ’ αυτήν. Παράλληλα και ανεξάρτητα απ’ τις δισκογραφικές του καταθέσεις, τα εμβληματικά τραγούδια του Παπάζογλου δε λείψανε στιγμή από το μουσικό background της ζωής όλων των Ελλήνων. Δε σταματήσανε ποτέ να ακούγονται τα παλιά του, δεν έφυγε λεπτό η φωνή του απ’ το προσκήνιο.

Το δυσοίωνο ερώτημα είναι για πόσους άλλους μπορούμε να το πούμε αυτό, και (κυρίως) πόσοι απ΄ αυτούς είναι “τελευταίας εσοδειάς”;

Τα πορτοχάλια μας...μέσα!

της Τζένης Κ.  
από το Ποντίκι

Την Άνοιξη που ανθίζουν οι πορτοκαλιές, ο Θεός αράζει πάνω απ’ την Πελοπόννησο και τη Δυτική Ελλάδα. Το άρωμα των εσπεριδοειδών που τόσοι και τόσοι Οίκοι το έχουν κρύψει με σεβασμό μέσα στα εκλεκτά τους διαλύματα τρελαίνει τη Φύση, τρελαίνει και το Μεταφυσικό και προμηνύει την παραγωγή του ερχόμενου Φθινοπώρου. Κι έρχεται το Φθινόπωρο. Και οι καρποί, είτε με περισσότερες είτε με λιγότερες απώλειες -(οι απώλειες πάντα ήταν στο αγροτικό παιχνίδι)- βάφονται έντονο πορτοκαλί, για να είναι βέβαιοι ότι δε θα περάσουν απαρατήρητοι κι ότι θα δρομολογηθεί η συγκομιδή τους. Ύστερα έρχεται ο καιρός της συγκομιδής, αλλά έχει έρθει συνάμα κι ο καιρός των παραδόξων και της εγκατάλειψης.