Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

Αφορολόγητος ο πλούτος...

σκίτσο του Χρήστου Τολιάδη από το Έθνος
του Γιάννη Παντελάκη

Μεγάλο βρετανικό μεσιτικό γραφείο αποκαλύπτει πως αυξάνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα οι Ελληνες οι οποίοι αγοράζουν πολυτελείς κατοικίες ή διαμερίσματα στο Λονδίνο, αξίας μεγαλύτερης του ενός εκατομμυρίου ευρώ το καθένα.

Προφανώς πρόκειται για ανθρώπους υψηλής οικονομικής θέσης, οι οποίοι φοβήθηκαν μήπως χάσουν τα χρήματά τους αν εξακολουθούσαν να τα έχουν σε ελληνικές τράπεζες. Η είδηση έρχεται να προστεθεί σε μια πρόσφατη αποκάλυψη του γερμανικού Spiegel, η οποία ανέβαζε τις καταθέσεις Ελλήνων σε ξένες τράπεζες σε περίπου 600 δισεκατομμύρια ευρώ! Ακόμα και αυτοί που αμφισβήτησαν αυτό το τεράστιο νούμερο καταθέσεων, παραδέχτηκαν πως σίγουρα ξεπερνούν τα 300-400 δισ. ευρώ.

Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν έναν τεράστιο πλούτο ο οποίος βρίσκεται στα χέρια κάποιων ανθρώπων και ο οποίος προφανώς παραμένει αφορολόγητος. Αλλωστε, η μεταφορά αυτών των χρημάτων στο εξωτερικό (για επενδύσεις ή καταθέσεις) δεν οφείλεται μόνο στους φόβους για την πορεία της οικονομίας της χώρας, αλλά κυρίως σε λόγους αποφυγής φορολογίας.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, σχεδόν διαχρονικά, απέφευγαν ν' αγγίξουν αυτόν το σωρευμένο πλούτο -και όλοι μπορούμε να φανταστούμε γιατί. Η σημερινή κυβέρνηση διατείνεται ότι έχει διαφορετικές προθέσεις. Κατά διαστήματα διοχετεύει πληροφορίες περί προσπάθειας ελέγχου της προέλευσης των χρημάτων αυτών και κυρίως αν έχουν ποτέ φορολογηθεί. Ωστόσο, στον περίπου ενάμιση χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Και πολύ φοβόμαστε ότι δεν θα υπάρξει...

Μακριά το ΝΑΤΟ από τη Λιβύη

σκίτσο του Eray Özbek (πηγή)
του Πάνου Τριγάζη
από την Αυγή

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στη Λιβύη, τις τελευταίες μέρες. Αδίστακτο το καθεστώς Καντάφι, δείχνει το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο επιχειρώντας με τους μισθοφόρους του να πνίξει στο αίμα τη λαϊκή εξέγερση για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Δεν πρόκειται, όμως, να διασωθεί καθώς έχει πλέον εγκαταλειφθεί και από τους στενούς φίλους του, όπως ο Μπερλουσκόνι και ο Μπλερ.

Δεν είναι η Αλ Κάιντα πίσω από την εξέγερση, όπως ισχυρίζεται ο αιμοσταγής συνταγματάρχης, αλλά τα πιεστικά προβλήματα της κοινωνίας και η ώριμη πλέον απαίτηση του λαού - ιδιαίτερα των νέων - να απαλλαγούν από ντόπιους δυνάστες και ξένους πάτρωνες, να πνεύσει άνεμος ελευθερίας και να καταπολεμηθούν οι ανισότητες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα άρχισαν από το φτωχότερο ανατολικό τμήμα της χώρας και τη Βεγγάζη στις 16 Φλεβάρη 2011.

Η Τελική Λύση


σκίτσο και κείμενο του Σπύρου Δερβενιώτη
από Εκτός Καρέ  (1/3)
 
Με ιδιαίτερη επιτυχία συμμετέχει η χώρα μας στην αποψινή “μέρα χωρίς μετανάστες” που λαμβάνει χώρα αλλαχού στην Ευρώπη.

Ήδη αρκετές δεκάδες απ’ αυτούς μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο εξαντλημένοι από την απεργία πείνας που διεξάγουν, με την κυβέρνηση να είναι σε καλό δρόμο για τη μόνιμη εγκατάστασή τους στη χώρα (“κανείς δεν είπε ότι αυτό πρέπει να γίνει άνωθεν των ιερών χωμάτων μας και όχι δύο μέτρα κάτω απ΄αυτό” δε φέρονται να είπαν κυβερνητικοί αρμόδιοι).

Στόχος της κυβέρνησης είναι η μονιμοποίηση της “μέρας χωρίς μετανάστες”, για τους οποίους υπάρχουν σχέδια να μεταφυτευτούν στο Ελληνικό είτε να αντικατασταθούν από φωτοβολταϊκά στα πλαίσια της αειφορίας με ορίζοντο τον άνθρωπο.

Και πάλι δεν διαπραγματεύεται

σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία
από την Αυγή

Σε λίγες μέρες, στις 11 Μαρτίου, και λίγο αργότερα, στις 25 Μαρτίου, θα ληφθούν αποφάσεις στην Ε.Ε. που θα βαρύνουν καθοριστικά για την πορεία της χώρας. Αποφάσεις που θα επιδεινώσουν την κρίση στην Ευρωζώνη, με το περιβόητο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, αλλά και αποφάσεις που θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση και αποδιάρθρωση την ελληνική οικονομία.

Παρ' όλα αυτά, δεν ακούμε να γίνεται καμιά σχετική συζήτηση στη χώρα μας. Τα κανάλια φιλοξενούν το σόου του Πάγκαλου, ενώ η κυβέρνηση προβάλλει τη δικαιολογία ότι αποτελεσματική διαπραγμάτευση είναι η μυστική διαπραγμάτευση. Βεβαίως όλοι γνωρίζουμε ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται, υποτάσσεται. Η ιστορία του Μνημονίου είναι ενδεικτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παντού!

του Πιτσιρίκου

Μετά την αποκάλυψη του Θεόδωρου Πάγκαλου πως οι φοιτητές που του επιτέθηκαν φραστικά στο Παρίσι προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, μεταμφιέστηκα, τους παρακολούθησα και τους αντίκρισα ξαφνικά δίπλα στο Γιώργο Βαρδινογιάννη!

Αυτοί οι φοιτητές του ΣΥΡΙΖΑ είναι πάρα πολύ δαιμόνιοι και τετραπέρατοι, ενώ είναι και αεικίνητοι – κώλο δεν βάζουν κάτω. Την περασμένη Τετάρτη τα έκαναν μπουρδέλο στην πορεία, μετά πέταξαν στο Παρίσι για να γιουχάρουν τον Πάγκαλο το Σάββατο, και χτες το βράδυ βρέθηκαν στη Λυρική Σκηνή, όπου φώναξαν συνθήματα ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και αποδοκίμασαν την Άννα Διαμαντοπούλου - καλά, η Διαμαντοπούλου το έχει συνηθίσει το κράξιμο τόσο πολύ, που, όταν την χειροκροτούν, νομίζει πως την κοροϊδεύουν.

108 δισ. Κόπροι

σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη
από Techie Chan

Υπάρχει ένας τομέας όπου η κυβέρνηση ΓΑΠ τα πηγαίνει περίφημα και πρέπει να της δώσουμε συγχαρητήρια. Για την ακρίβεια, ο ρυθμός αύξησης του ρευστού και των εγγυήσεων προς τις τράπεζες ήταν πολύ ικανοποιητικός μέσα στο 2010. Να σημειώσουμε πως από τη βοήθεια των 11δις (σε σύνολο 28δις) που είχε δώσει η αναποτελεσματική κυβέρνηση της ΝΔ μέχρι τον Μάρτη του 2010, φτάσαμε στο 78δις στις 31/12/2010 (αναλυτικά οι υπολογισμοί στις πρώτες παραγράφους αυτούνου του πανωσέντονου). Πρόκειται για μια αύξηση άνω του 700% .

Απλές ερωτήσεις για τον «ανθρωπισμό» του πετρελαίου

σκίτσο του Amr Okasha από Cartoon Movement
του Δημήτρη Μυ
από το Ποντίκι

Πότε άραγε η Διεθνής Κοινότητα (με τους πανίσχυρους μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης τους οποίους διαθέτει) αντιλήφθηκε ότι ο Συνταγματάρχης Καντάφι είναι ένας παρανοϊκός δικτάτορας; Μήπως όταν αποφάσισε πως δεν είναι απαραίτητο να δίνει μερίδιο (μίζα) στο καθεστώς για την εκμετάλλευση των Λιβυκών ενεργειακών πηγών;

Ερυθρά αιμοσφαίρια

(πηγή)
του Τριαντάφυλλου Τρανού
από τις "Συναντήσεις" 
στην Αυγή

Τελικά οι πολίτες, ιδιαίτερα οι νέοι έχουν πολύ περισσότερα «ερυθρά αιμοσφαίρια» από όσα υπολόγιζε η κυβέρνηση. Κάθε φορά που ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και οι υπουργοί της, καθώς και οι «ασώματες κεφαλές» των μίντια, βγαίνουν από το χρυσό κλουβί τους έρχονται αντιμέτωποι με την οργή των νέων, όπως συνέβη τις τελευταίες μέρες με την Α. Διαμαντοπούλου, τον Γ. Παπανδρέου και τον Θ. Πάγκαλο.

Στον πραγματικό κόσμο, οι πραγματικοί άνθρωποι και τα παιδιά τους υποφέρουν, βιώνοντας τη μία απελπισμένη και αδιέξοδη κατάσταση μετά την άλλη, όπως ακριβώς οι ήρωες του Κάφκα, για τους οποίους οι εκπρόσωποι της υπερπλούσιας, κυνικής και διεφθαρμένης άρχουσας ελίτ και τα παιδιά τους μαθαίνουν μόνο μέσα από το πρόγραμμα του International Baccalaureate (Διεθνές Απολυτήριο), του οποίου οι απόφοιτοι κάθε χρόνο έχουν την ευκαιρία να εισαχθούν στα πιο ακριβά Πανεπιστήμια του κόσμου, χωρίς επιπλέον εξετάσεις και φροντιστήρια. 

Τρίτη 1 Μαρτίου 2011

Για ποιους χτυπάει η καμπάνα;

του Sherif Arafa (πηγή)
του ΚΙΜΠΙ

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα». Τζον Νταν (1624)
 
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι έκανε διάσημο αυτό το απόσπασμα από έργο του Άγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Νταν, τοποθετώντας το στην αρχή του βιβλίου του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα». Το οποίο βιβλίο, αν και αναφέρεται στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και κυκλοφόρησε μετά το τέλος του, άσκησε βαθύτατη επίδραση στην αμερικανική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στην πνευματική της ελίτ, που φλέρταρε με την ιδέα να τηρήσει απόλυτη ουδετερότητα απέναντι στη ναζιστική λαίλαπα στην Ευρώπη.

Όταν η Naomi Klein συνάντησε τον Τόμσεν και την τρόικα

(πηγή)
του Σπύρου Τζόκα
από την Κυριακάτικη Αυγή (α' μέρος)
και την σημερινή Αυγή (β' μέρος)

Πρόσφατα είχα την τύχη να διαβάσω το εξαίρετο βιβλίο της Καναδής δημοσιογράφου Naomi Klein με τίτλο «Το δόγμα του Σοκ». Στο βιβλίο αυτό αναλύεται εκτενώς και περιγράφεται η εφαρμογή των θεωριών της Σχολής του Σικάγου, μιας νεοφιλελεύθερης σχολής με στοιχεία ολοκληρωτισμού, ιδρυτής της οποίας ήταν ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο αυτό, Milton Friedman. Οι θεωρίες της σχολής αυτής είχαν κυοφορήσει από τη ναζιστική Γερμανία, όπου μετά το σοκ ακολουθούσε το δέος.

Οι θεωρίες αυτές στοχεύουν στην επιβολή βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων, στη βίαια αφαίρεση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, στην ανάκληση κεκτημένων δικαιωμάτων με αγώνες και θυσίες, στην κρατική απορρύθμιση, στις άκρατες ιδιωτικοποιήσεις, στην παραχώρηση δημόσιου χώρου, στην κατάργηση των συστημάτων πρόνοιας, στην περικοπή των κοινωνικών δαπανών και άλλα. Η καταστροφή κάθε κοινωνικής κατάκτησης και η συνακόλουθη πτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων έχουν απώτερο στόχο τη δημιουργία μιας κινέζικου τύπου «ανάπτυξης» που θεμελιώνεται στην πάμφθηνη ελαστικοποιημένη εργασία, στην καταστροφή του περιβάλλοντος και σε ένα δημόσιο τομέα που θα παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες αμερικανικού τύπου.(1)