Ο "Τζαίημς Μποντ"

(πηγή)

Ο "Τζαίημς Μποντ"
Tου Κώστα Καναβούρη (ΑΥΓΗ)

Ο γιος μου είναι 16 ετών. Όταν ήμουν στην ηλικία του, στην Ελλάδα είχαμε μαύρη χούντα κι όποιος δεν έζησε εκείνα τα χρόνια στην επαρχία δεν μπορεί να καταλάβει πόσο τεράστια ήταν η διαφορά της πίεσης μεταξύ κέντρου και επαρχίας. Ούτε η παραμικρή διέξοδος, ούτε μια αχτίδα φωτός. Ειδικά για τα παιδιά αριστερών οικογενειών.

Είδα, τότε, συμμαθητή μου (και απόλυτα φιλικής μας οικογένειας παιδί) να περιφρονείται κατάφωρα στο σχολείο από καθηγητές και οι γονείς του να είναι και οι δύο στην εξορία. Μέχρι τώρα απορώ πώς επιβίωσε ο παιδικός μου φίλος. Ταυτόχρονα είμαι βέβαιος ότι υπό άλλες συνθήκες διαφορετικά θα είχε ανθίσει και διαφορετική θα ήταν η ζωή του. Είμαι επίσης βέβαιος ότι εκείνο το παιδί με τον πλούσιο -αλλά βαθιά θλιμμένο- ψυχικό κόσμο, πολλά περισσότερα θα είχε να προσφέρει και στον εαυτό του και στην κοινωνία. Αυτό όμως είναι και το έγκλημα το διαρκές της κάθε χούντας και της κάθε καταπιεστικής βαρβαρότητας: το ότι σημαδεύει, συνθλίβει και περιθωριοποιεί από φόβο τους ανθρώπους στο διηνεκές.

Άρχισαν να βλέπουν και οι αόμματοι;

"Γύπες" στην Αθήνα Πιέσεις και απειλές στο οικονομικό επιτελείο ενώ η δημοσιονομική διόρθωση παραμένει ζητούμενο και η αγορά μαραζώνει. Ετοιμοι για μπίζνες εκπρόσωποι επενδυτικών οίκων, έμποροι όπλων και κτηματομεσίτες  Oι εικόνες από τους δρόμους της πρωτεύουσας είναι τελευταίως καταθλιπτικές. Τα πρόσωπα είναι σκυθρωπά, τα αυτοκίνητα λιγοστά, το κέντρο της Αθήνας μοιάζει νεκρό, σε τίποτε δεν θυμίζει την άναρχη μεν αλλά πολύβουη και μαζί ζωντανή μεγαλούπολη που όλοι ξέρουμε.
(...)
Αντιστοίχως καταθλιπτικές όμως είναι και οι εικόνες από τα μεγάλα πολυτελή ξενοδοχεία των Αθηνών. Τα γεμάτα τραπέζια στα εστιατόρια του Ηilton και της «Μεγάλης Βρεταννίας» είναι λιγοστά και όσα γεμίζουν φιλοξενούν περίεργες παρέες.

Η οθόνη βουλιάζει, μα το πλήθος ασάλευτο...

Εγώ ήξερα από βιβλία, ταινίες και τραγούδια πως αποχαιρετάς την πατρίδα από το κατάστρωμα ενός πλοίου, το παράθυρο κάποιου , κάποιου αεροπλάνου... Έμαθα κι απ' τους φτωχοδιάβολους πως την αποχαιρτραίνουετάς και μέσα από ψυγεία, καμιόνια, σαπιοκάραβα, μονοπάτια ελπίδας και θανάτου μαζί...

Πως υπάρχει κι αποχαιρετισμός της πατρίδας από τον καναπέ δεν το ήξερα. Αλλά τον βλέπω παντού γύρω...Και δεν σβήνουν οι καναπεδάτοι στη γραμμή του ορίζοντα, η πατρίδα σβήνει, βουλιάζει στην οθόνη, μπροστά στο ασάλευτο πλήθος τους...

 To τραγούδι "Μάνα που ζω" είναι του Βαγγέλη Κορακάκη

Το νέο ελληνικό «αντί-κράτος»

σκίτσο ERIC DROOKER

"η ελληνική κυβέρνηση μετατόπισε τα φορολογικά βάρη από τα ακίνητα και τον χρηματοπιστωτικό τομέα στους εργαζόμενους τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν είναι σε θέση ή δεν επιθυμεί να φορολογήσει τους πλούσιους ή ακόμα και τους ευκατάστατους επαγγελματίες (...) εξέδωσε ομόλογα για να χρηματοδοτήσει το έλλειμμα που προκύπτει απ’ αυτές τις φορολογικές απώλειες (...) οι κάτοχοι αυτών των ομολόγων πρέπει να ξεπληρωθούν με το κοινωνικό κόστος δραστικών περικοπών σε συντάξεις και δημόσιες δαπάνες –και αν αυτό είναι δυνατόν, με περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα δημόσιου πλούτου σε άθλιες τιμές. (...)Οι ταραχές στην Ελλάδα ξέσπασαν διότι οι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν αυτά που αποφεύγουν τα περισσότερα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ(...) πως "υποχρεώνεται η εργασία και όχι το χρηματιστικό κεφάλαιο να υποστεί τα βάρη από την υστέρηση εσόδων της κυβέρνησης που απορρέει από τη μη φορολόγηση του πλούτου."

Οι βαθιές πολιτικές ρίζες της ελληνικής χρεοκοπίας

Οι βαθιές πολιτικές ρίζες της ελληνικής χρεοκοπίας
Από Το Ποντίκι*, απ’ όπου και το σκίτσο του Soloup
Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή
 

Σε μια συνέντευξή του ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου διατύπωσε την εξής ενδιαφέρουσα άποψη: 

«Καμία χώρα με τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού, με τόσο μεγάλη εξάρτηση από δανεικά κεφάλαια για να λειτουργήσει δεν είναι κατ’ ουσίαν ελεύθερη. Οι πιστωτές – είτε άμεσα είτε έμμεσα – ζητούν λογαριασμό για το τι κάνεις τα λεφτά που σε δανείζουν, όχι απαραίτητα γιατί θέλουν να επιβάλουν την οικονομική τους πολιτική, αλλά κυρίως για να εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα που σου δανείζουν θα μπορέσουν να τα πάρουν πίσω, γιατί είναι χρήματα φορολογουμένων και ασφαλισμένων σε Ταμεία άλλων χωρών και μετόχων στους οποίους λογοδοτούν» (Κόσμος του Επενδυτή, 15-16.5). 

Άδοξοι μπάσταρδοι, ναι, μα κάποιος λείπει...

H παραπάνω φωτογραφία, κοσμεί την πρώτη σελίδα του Ποντικιού που κυκλοφόρησε προχθές 20/05. Ωραία η παραλλαγή από την κάκιστη -για μένα- ταινία του Ταραντίνο, αλλά μου δημιούργησε μια απορία. Γιατί λείπει ο ΓΑΠ; Ο υφιστάμενός του Παπακωνσταντίνου, έχει μεγαλύτερες ευθύνες από τον πρωθυπουργό; Ασφαλώς όχι! Επειδή το έργο -όχι την ταραντινική σάχλα, το ελληνικό δράμα εννοώ- το έχουμε ξαναδεί, (όταν για όλα φταίγανε οι κακοί υπουργοί του Σημίτη και του Καραμανλή, αλλά ποτέ δεν χρεωνόταν κάτι στους δύο κυρίως υπεύθυνους και την πολιτική τους - π.χ. θυμόμαστε όλοι τον Εξυπνόπουλο να μιλάει στο τσαντίρι του για ηθική μυγοσκοτώστρα και άλλα τέτοια φαιδρά, εξαγνίζοντας τον Καραμανλή), αναρωτιέμαι... Είναι πάλι η γνωστή αυτή τακτική, ή η καλή εφημερίδα αφήνει να εννοηθεί κάτι που ξέρει και δεν ξέρουμε;

Oι σωτήρες θέλουν να μας αγοράσουν φθηνότερα...

(εδώ και το κείμενο της... πώλησης της χώρας στο ebay, προς το παρόν ως κακόγουστο αστείο)

Oι σωτήρες θέλουν να μας αγοράσουν φθηνότερα...
Από το Ποντίκι

Τίποτε σ’ αυτή τη ζωή και σ’ αυτό τον κόσμο δεν είναι τζάμπα. Ακόμα και τη χρεοκοπία τη χρυσοπληρώνεις. Ήδη οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι το κατάλαβαν, ενώ πολύ σύντομα θα το αντιληφθούμε και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Η... επιθυμία των αρχι-επιτηρητών μας (Ε.Ε. και ΔΝΤ) διατυπώνεται χωρίς περιστροφές: Μαχαίρι στους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα. Όπως έχει παραδεχτεί και ο πρωθυπουργός μας, άλλωστε, τη διακυβέρνηση την έχει αναλάβει ο μηχανισμός στήριξης...

Nα μη χάσουμε τη μάχη στο επίπεδο των ιδεών και αξιών...

  (πηγή)

Ας προσέξουμε να μη χάσουμε τη μάχη στο επίπεδο των ιδεών και αξιών 
(από άρθρο της Μελίνας Βολιώτη στην ΑΥΓΗ)

Όσο και να θέλεις να αποφύγεις τις εκφράσεις - θρίλερ, δεν μπορείς. Γιατί η πραγματικότητα εξελίσσεται πέραν και πάνω από τους εφιάλτες μας. Στην πράξη έχουμε ήδη υποστεί ήττα. Ως λαός, ως λαοί. Ήττα πολιτισμική είναι η κοινωνική ασφάλιση να θεωρείται απλώς δημοσιονομικό μέγεθος και όχι ύψιστο κοινωνικό δικαίωμα. Ήττα πολιτισμική είναι η μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να αξιολογείται με κύριο κριτήριο τη δημοσιονομική επίπτωση της συνένωσης των δήμων. Από πού, πότε, πώς αυτή η μονομέρεια, που είναι ίδιον του νεοφιλελευθερισμού, διαχύθηκε σε όλη την κοινωνία και αγκάλιασε τόσο μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος;

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια... Μπλογκ;

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια... Μπλογκ;
από το Ποντίκι
Η Κυβέρνηση και οι λοιποί φορείς εξουσίας στη χώρα φρονούν πως… από τότε που βγήκανε τα blogs, χάθηκε το φιλότιμο. Ίσως επειδή η άμεση δημοκρατία τους (με τη δραματική εξίσωση όλων των φωνών και των απόψεων) και η μποέμικη ανωνυμία τους, τα κατέστησαν πολύ γρήγορα «δρομείς υψηλής αντοχής και ταχύτητας» στο χώρο της πληροφόρησης. Έχει αρχίσει λοιπόν το τελευταίο διάστημα να διαφαίνεται η ανάγκη των κρατούντων να τα οδηγήσουν στο ροντέο του Υπουργείου Τύπου και να τα εξημερώσουν με το λάσο και το μαστίγιο της δήλωσης στοιχείων ταυτότητας, σαν άγρια άλογα του Τέξας. Ανάλογα μέτρα άλλωστε έλαβε προ ολίγων ημερών και η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Μέτρα του τύπου: «Τώρα σε ξέρω. Πρόσεξε τι λες». Έτσι, ο αυθορμητισμός και η αφοβία πάνε περίπατο στους κρεμαστούς κήπους της εκδικητικής δημοκρατίας. Μαζί με τις όποιες αυθαιρεσίες και τα ατοπήματα των ανώνυμων δημοσιο-γράφων... Υπήρξαν και τέτοια. Δε λέμε…

Ο λαός της θάλασσας και τα κτήνη...

Δολοφονία 3 δελφινιών ανοικτά της Σάμου

Από το ρινοδέλφινο είχε κοπεί η ουρά...

Το κοινό δελφίνι έφερε πολλαπλές μαχαιριές στο σώμα του!

"από το ρινοδέλφινο είχε αφαιρεθεί με αιχμηρό αντικείμενο η ουρά του και πετάχτηκε ζωντανό πίσω στη θάλασσα, ενώ το κοινό δελφίνι έφερε πολλαπλές μαχαιριές στην κοιλιά. Ο τρόπος θανάτωσης των δύο ζώων αποτελεί συνηθισμένη τακτική που στοχεύει στην απευθείας βύθιση των ζώων και στον μη εκβρασμό τους στις ακτές και, συνεπώς, στη συγκάλυψη του εγκλήματος."