Ένα μάθημα για τον κ. Παπανδρέου...

του Δημήτρη Χρήστου

από την Αυγή της Κυριακής

Σε ποιον τομέα τα πάει καλά ο κ. πρωθυπουργός μας; Πού είναι οι περίφημοι νεωτερισμοί με τους οποίους έκανε επίδειξη προοδευτικότητας και οικολογικής συνείδησης; Ποια από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα τούτης της χώρας έχει εντοπίσει; Τι εννοεί όταν (συχνά) λέει ότι πρέπει να αξιοποιήσουμε τη μεσογειακή διατροφή; Σε ποιους έχει αναθέσει τα σχέδια αξιοποίησης και πότε θα τα μάθουμε και εμείς;

ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ σε δύο επίκαιρα ζητήματα που αφορούν δύο από τις μεγαλύτερες συνεταιριστικές βιομηχανίες της χώρας. Η πρώτη είναι η "Δωδώνη", η γνωστή μεγάλη γαλακτοβιομηχανία της Ηπείρου, που παράγει μάλιστα εξαιρετικά προϊόντα μεσογειακής διατροφής, όπως είναι το γιαούρτι και η φέτα. Σήμερα η επιχείρηση κρατιέται με τα δόντια, καθώς τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα δεν πληρώθηκαν και η ΑΤΕ, που έχει τιτλοποιήσει τις οφειλές, διαθέτει πλέον το 40% του μετοχικού κεφαλαίου της επιχείρισης. Όμως η ΑΤΕ, για να μπορέσει να επιβιώσει ως τράπεζα και να περάσει τα νέα αυστηρά stress test της ΕΚΤ, είναι υποχρεωμένη να πουλήσει τη συμμετοχή της ώστε να μπορεί να κάνει την υποχρεωτική αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Όποιος αγοράσει αυτό το ποσοστό, ουσιαστικά γίνεται και αφεντικό στην εταιρεία. Οι συνεταιριστές, που έχουν το υπόλοιπο, δεν διαθέτουν κεφάλαια και ούτε μπορούν να βρουν σε τέτοιες δύσκολες εποχές.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ περίπτωση αφορά την καπνοβιομηχανία της Ξάνθης, τη γνωστή μας ΣΕΚΑΠ. Δημιούργημα του κορυφαίου αγροτοσυνεταιριστή της χώρας, του αείμνηστου Αλέξανδρου Μπαλτατζή, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού τη στιγμή που υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις να διαπρέψει στη βαλκανική και γενικότερα την ευρωπαϊκή αγορά. Μια σύγχρονη μονάδα με παγκόσμια πατέντα στα φίλτρα (εξ ου και BF το βιολογικό φίλτρο) συρρικνώθηκε και σήμερα δεν είναι σε θέση να κάνει την αύξηση κεφαλαίου. Και εδώ η ΑΤΕ μετοχοποιώντας τα χρέη της ΣΕΚΑΠ είναι ο βασικός μέτοχος με ποσοστό 42%. Μέχρι στιγμής έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την εξαγορά του πακέτου της ΑΤΕ ένας Έλληνας καπνοβιομήχανος, η ινδική Mobidala, το Κορεατικό Μονοπώλιο Καπνού και η τουρκική Tourker.

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ώς εδώ και γιατί οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις οδηγήθηκαν στον μαρασμό και την αποτυχία, παρ' ότι είχαν τις δυνατότητες να διαπρέψουν; Η απάντηση είναι εύκολη. Η κομματική νομενκλατούρα, που τα κόμματα εξουσίας τοποθετούσαν στις διοικήσεις των συνεταιριστικών επιχειρήσεων, ποτέ δεν νοιάστηκε για το μέλλον τους.

Στην εποχή της παρασιτικής ολιγαρχίας...

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα
 

Ο δυτικός πολιτισµός ζει διαρκώς µε την ανάµνηση µιας ανεπανόρθωτης απώλειας, έχει πει ο φιλόσοφος ροζέ Πολ-Ντρουά. Σαν να του διαφεύγει διαρκώς µια αλλοτινή «µπελ επόκ». ∆εν είµαστε σίγουροι αν ζούµε σήµερα καλύτερα από τους παππούδες µας.

Οι παππούδες µας µεγάλωσαν στις αρχές του περασµένου αιώνα, σε έναν κόσµο που τον έσερναν κάρα και τον φώτιζαν κεριά. Στα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν είδαν κι έζησαν µια πληµµυρίδα από εντυπωσιακές αλλαγές: ηλεκτρικό, αυτοκίνητο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, αεροπλάνο, πενικιλίνη. Όµως, αυτό που άλλαξε πραγµατικά το πρόσωπο εκείνης της εποχής, ήταν το ότι όλες αυτές οι εφευρέσεις και ανακαλύψεις βιοµηχανοποιήθηκαν, λέει ένας άλλος φιλόσοφος, ο Γουίλ Χάτον. Και έδωσαν έτσι εκατοµµύρια δουλειές και πλούτο.

Κυβέρνηση εισπρακτόρων...

σκίτσο Γιάννη Ιωάννου από το Έθνος

του Δημήτρη Χρήστου

από την 

Κυριακάτικη Αυγή

Η πορεία του τόπου στο τούνελ του Μνημονίου μου θυμίζει την εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών. Μπαίνεις στα διόδια του Κιάτου και σου ζητάνε 3 ευρώ. Τα πληρώνεις εισέρχεσαι σε αυτοκινητόδρομο 7 μποφόρ και βάλε και μετά από λίγο συναντάς μια πινακίδα που σου λέει “Προσοχή κίνδυνος ατυχημάτων”. Την προσπερνάς και λίγο παρακάτω, μια άλλη πινακίδα σε προειδοποιεί. “Προσοχή, κίνδυνος συχνών ατυχημάτων.” Χαλαρώνεις την πίεση στο γκάζι και λίγα χιλιόμετρα μετά, μια νέα πινακίδα γράφει. “Προσοχή, πολύ μεγάλος κίνδυνος ατυχημάτων.” Σκέφτεσαι, γιατί σε αφήνουν να μπεις σε ένα δρόμο όπου θα είσαι τυχερός αν δεν σκοτωθείς και μάλιστα σου ζητάνε και να πληρώσεις; Η μόνη πινακίδα που δεν έβαλαν, λίγο πριν φτάσεις στην Πάτρα, είναι. “Μπαγάσα τα κατάφερες ε; Έφτασες σώος και αβλαβής, Τυχεράκια”!

Καταστροφή και απόγνωση

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου (δημοσιεύθηκε στο Έθνος)

από την Αυγή

 

Ο προϋπολογισμός που ψηφίζεται αύριο στη Βουλή επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η κρίση από δημοσιονομική μετατρέπεται σε κοινωνική. Η ανεργία επισήμως προβλέπεται ότι το 2011 θα εκτιναχθεί στο 15%, η ιδιωτική και η δημόσια κατανάλωση πέφτουν, η αγορά στεγνώνει, ενώ δεν αποδίδει η εσωτερική υποτίμηση με τη συμπίεση των μισθών, καθώς υποχωρούν οι εξαγωγές.

Ο πολυδιαφημισμένος "μονόδρομος" για την υποτιθέμενη σωτηρία της χώρας αποδεικνύεται ταξική ατραπός. Και το Μνημόνιο, όχημα για την επιβολή των "διαρθρωτικών αλλαγών", που προκαλούν τόσο μεγάλο κοινωνικό κόστος, χωρίς ίχνος προοπτικής για ανάπτυξη.

Πίσω στην Ελλάδα του 19ου αιώνα!

(πηγή)

Ας μιλήσουμε για ανάπτυξη

του Δημήτρη Καζάκη

από το Ποντίκι (21/10)

Καθώς οι διαδικασίες για την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας ολοκληρώνονται, ύστερα από πολλά σκαμπανεβάσματα, αντιθέσεις και αντιδικίες, με συμφωνίες ανάμεσα στη Γερμανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, με τον βασικό ρόλο να ανατίθεται στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όλο και περισσότερο ακούμε τους αρχιτέκτονες της χρεοκοπίας να μιλάνε για ανάπτυξη.

Αναγκαίο το μνημόνιο, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται και ανάπτυξη. Έτσι λένε. Και για να υπάρξει, υποτίθεται, ανάπτυξη πρέπει να επιταχυνθούν οι «διαρθρωτικές αλλαγές», να «απελευθερωθούν οι αγορές», να καταργηθούν τα «γραφειοκρατικά εμπόδια», έτσι ώστε να προσελκύσουμε τις πολυπόθητες ξένες επενδύσεις που θα μας λύσουν το πρόβλημα.

Στη συζήτηση που διεξάγεται από τον καθεστωτικό Τύπο υπήρξαν μάλιστα και εκείνοι που δίχως ντροπή βγήκαν να επαινέσουν τους παλιούς νόμους προστασίας των ξένων κεφαλαίων της δεκαετίας του 1950 και του 1960 για τη δήθεν μεγάλη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Δεν θα μπούμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για τους 600 χιλιάδες μετανάστες, ούτε για τη φτώχεια και την ασυδοσία, ούτε καν για το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς που συνόδευσε αυτή η περίφημη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στη βάση της αποικιοκρατικής προστασίας των ξένων επενδύσεων. Έστω κι αν όλοι οι νεόκοποι νοσταλγοί του μετεμφυλιακού παρακράτους, των εκτελέσεων, των εκτοπίσεων και των τόπων ανανήψεως, των εργασιακών γκέτο, της αστυνομοκρατίας και της ανελευθερίας που γέννησε τη χούντα θέλουν να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη τι κόστισε στον ελληνικό λαό και τη χώρα η οικονομική ανάπτυξη που προτείνουν για σήμερα.

Υπάρχει ζωή και έξω από την ανάπτυξη

το σκίτσο είναι από shtig.net

συνέντευξη Σερζ Λατούς 

στο «il Manifesto»

«Χρειάζεται μια πολιτιστική επανάσταση για να μπορέσουμε να βγάλουμε τον καπιταλισμό από τις ζωές μας»

του Θανάση Γιαλκέτση  
από Ελευθεροτυπία

Το όνομα του γάλλου οικονομολόγου Σερζ Λατούς έχει συνδεθεί με την ιδέα της «αποανάπτυξης», που θεωρήθηκε αιρετική και ουτοπική, αλλά αποκτάει τώρα νέο ενδιαφέρον ως πιθανή πολιτική απάντηση στην παρούσα οικονομική κρίση. Ο Σερζ Λατούς έδωσε στην ιταλική εφημερίδα «il Manifesto» τη συνέντευξη που ακολουθεί.