Το σχέδιο σωτηρίας!

(πηγή)

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

(πηγή)

του Techie Chan

Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε αυτό το πορτοκαλί μαγαζάκι να προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μάτια στη μπίλια κι όχι στις ανακοινώσεις του κρουπιέρη, καθώς σήμερα όλοι έχουμε καταλάβει πως ο κρουπιέρης μπορεί να λέει μαύρο τη στιγμή που η μπίλια έχει καθίσει στο κόκκινο.

Στην τρίτη συνέχεια (πρώτο μέρος πώς να γίνετε πλούσιοι χωρίς χρήματα the greek way, 2ο Eat That) της σαπουνόπερας που ονομάζεται το τέλος του παιχνιδιού ή μαζί τα φάγαμε θα ασχοληθούμε με μία ακόμα τέτοιου είδους αντινομία. Βασικό μοτίβο της φιλελεύθερης προπαγάνδας από τη θάτσερ, μέχρι τον τελευταίο πρόεδρο επιμελητηρίου και υιό υπουργού της δικτατορίας είναι η σκληρή δουλειά. Σύμφωνα με το φιλελευθερισμό, για να προκόψεις χρειάζεται σκληρή δουλειά. Δεν είναι δυνατό σου λέει να βγαίνεις στη σύνταξη στα 50-55 σου, δεν γίνεται να έχεις υψηλούς μισθούς χωρίς ανάλογη “παραγωγικότητα”. Για να το θέσω στο πιο αφαιρετικό επίπεδο, το δόγμα λέει: “δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα”.

Σήμερα θα προσπαθήσω να δείξω πως αυτό το μαύρο ήταν στην ουσία κόκκινο. Πως παρότι η σκληρή δουλειά προπαγανδίζεται ως το μόνο μέσο για την επιβίωση και την επιτυχία, την ίδια στιγμή το ίδιο σύστημα έπαιρνε αποφάσεις προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πως η κοινωνία όχι μόνο αντιλήφθηκε αυτή την αντινομία, αλλά προσαρμόστηκε σε αυτή, αντέδρασε και δημιούργησε νέα πρότυπα. Τα οποία σήμερα οι φιλελεύθεροι μας τα δείχνουν ως απόδειξη πως το δόγμα τους είχε δίκιο.

Η δύναμη των χρηματαγορών, συρρίκνωση της δημοκρατίας

"Euro Titanic", Gianfranco Uber, Cartoon Movement

συνέντευξη του καθηγητή οικονομικών 
Ευκλείδη Τσακαλώτου
στον Παύλο Κλαυδιανό 
πηγή: Η Εποχή 

- Οι τράπεζες φαίνεται ότι τα πήγαν καλά από το πακέτο που συμφωνήθηκε μετά τη σύνοδο κορυφής, και θα πάρουν πιο ασφαλή ομόλογα και το κούρεμα δεν είναι και τόσο μεγάλο.

- Νομίζω ότι σε σχέση με τη λεγόμενη ιδιωτική συμμετοχή υπάρχουν αρκετές παρεξηγήσεις. Είναι αλήθεια ότι, από το 1980, οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις αντιμετωπίσθηκαν με διάφορα πακέτα που είχαν στόχο τη διάσωση των μεγάλων τραπεζών αλλά που πουλήθηκαν ως διάσωση των χωρών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κρίση στις χώρες της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 80. Και όπως υπονοεί η ερώτηση, πάλι το μεγάλο άγχος των συμμετεχόντων στη σύνοδο ήταν οι τράπεζες. Το κούρεμα όντως δεν ήταν μεγάλο και οι τράπεζες μπορεί να ανασαίνουν κάπως καλύτερα.

Πολιτικοί υπηρέτες των τραπεζών

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από ΤΑ ΝΕΑ 

Ούτε τάξη ούτε ηθική. Μάταια το σύστημα προσπαθεί απεγνωσμένα να επανέλθει στις «παλιές καλές» αρχές του, στις οποίες στήριζε την επιβολή του. Η μεγαλύτερη ένωση οικονομολόγων του κόσμου, η αμερικανική, επιχείρησε τη θέσπιση κώδικα δεοντολογίας, ύστερα από καταγγελίες για οικονομολόγους που δεν υπηρετούν την επιστήμη τους αλλά συγκεκριμένα ειδικά συμφέροντα. Ομως, από τα 18.000 μέλη της, μεταδίδει το πρακτορείο Ρόιτερ, μόνο καμιά δεκαριά ανταποκρίθηκαν στην έκκλησή της. Φταίει άραγε το ηθικό έλλειμμα μερικών οικονομολόγων για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση; «Κυνηγάμε μυρμήγκια, ενώ οι ελέφαντες έχουν ήδη εγκαταλείψει το δωμάτιο», λέει ο οικονομολόγος Ντέιβιντ Καρντ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας. «Η ουσία είναι πως οι τραπεζίτες που διασώθηκαν εις βάρος της πραγματικής οικονομίας σήμερα ελέγχουν τους πολιτικούς».

Η Deutsche Bank θησαυρίζει από την κρίση της Ελλάδας

του AntistaChef

Καυστικό ρεπορτάζ στους Financial Times Deutschland στηλιτεύει τα κέρδη του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα από την συμμετοχή στο πακέτο βοήθειας της Ελλάδας.

Οδυνηρό τέλος στην τραπεζική φούσκα!

(πηγή)

από banksnews  

 

Με ένα ποσό χαμηλότερο των 9,7 δισ. ευρώ (μιλάμε πλέον για μονοψήφιο αριθμό δισεκατομμυρίων…) τιμολογούσε χθες το Χρηματιστήριο την αξία των τεσσάρων μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών. Με τέτοιους θλιβερούς αριθμούς, που παραπέμπουν σε εποχές πριν την υποτίμηση της δραχμής για την ένταξη στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ισοτιμιών το 1998, γράφεται το οδυνηρό τέλος της ελληνικής τραπεζικής «φούσκας» και στο μυαλό όλων των παραγόντων της τραπεζικής αγοράς έρχονται τρεις… κακές λέξεις: Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Λεηλασία

από Βαθύ Κόκκινο

Υπενθύμιση: 

Λεξικό της κοινής νεοελληνικής (Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη):

Εθνική μειοδοσία: παροχή ευεργετημάτων σε ξένους εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.

Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Μπαμπινιώτη): 

Εθνική μειοδοσία: η προδοσία εις βάρος της πατρίδας, που εκδηλώνεται με αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα προς ζημίαν των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση της πολιτικής εξουσίας

Μείζον Ελληνικό Λεξικό (Τεγόπουλου, Φυτράκη):

Eθνική μειοδοσία: η προδοσία της πατρίδας, βλάβη ασυγχώρητη των εθνικών συμφερόντων κατά την άσκηση μιας πολιτικής

Armoney

σκίτσο και κείμενο 

του spi_der

από Εκτός Καρέ

H εμφάνιση μετράει, Τέλος. Και μου τό ΄λεγε η μάνα μου “μη βγαίνεις έτσι παιδί μου σαν το γύφτο, ρεζίλι θα γίνουμε πάει”, “ρε μάνα, είναι μόδα τα σκισμένα τζήν σου λέω” (μή ρωτήσετε σε ποιά ηλικία έγινε αυτό). (μια και ρωτήσατε, πρόπερσι).

H εμφάνιση λοιπόν μετράει.

Πάρτε έναν κύριο με καλό κουστούμι, custom tailored στην Ιταλία κατά προτίμηση. Κι έναν ντυμένο σα διακονιάρη, με τη διακριτική σκουπιδίλα που συνοδεύει κάποιον που μόλις έψαχνε σε κάδο για τρόφιμα και χρειώδη.

Τραπεζική δημοκρατία

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού

από την  
 Κυριακάτικη Αυγή

Όταν τον Οκτώβρη του 2008 ο Καραμανλής έδωσε τα πρώτα 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες, ο Παπανδρέου παρέδωσε στη Βουλή μαθήματα σοσιαλιστικής μαχητικότητας. «Με τα λεφτά του ελληνικού λαού και χωρίς εγγυήσεις στηρίζετε τους μεγαλομετόχους και όχι το τραπεζικό σύστημα» είπε. Και δεν έμεινε εκεί: «Δεν θα αφήσουμε να πληρώσει την κρίση η ελληνική οικογένεια και η ελληνική επιχείρηση» συνέχισε και κατήγγειλε την πολιτική της κυβέρνησης που «εξάντλησε την ελληνική οικογένεια, δημιούργησε περιβάλλον ασφυξίας στις επιχειρήσεις και οδήγησε τον ανταγωνισμό στο ναδίρ».

Εσείς οι νεοφιλελεύθεροι φέρατε την κρίση, εμείς οι σοσιαλιστές θα φέρουμε τη λύση, ήταν η κατάληξή του, προαναγγέλλοντας μια νέα κοινωνική συμφωνία, που θα εξασφάλιζε πρώτα τους μη έχοντες και όχι τους κερδοσκόπους.

ΠΡΟΧΘΕΣ ο ίδιος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός πια και λίγο πιο ώριμος σχετικά με τον ρόλο των τραπεζών και των μεγαλομετόχων, τους έδωσε άλλα 30 δισ., όχι από την τσέπη του, εννοείται. Φτάνοντας έτσι τις κρατικές διευκολύνσεις προς τις τράπεζες στα 108 δισ. -τα ογδόντα με τη δική του υπογραφή-, όσο περίπου είναι το δάνειο που υπέταξε την Ελλάδα στην τρόικα και στο Μνημόνιο.

Δημόσιο χρήμα δώρο στις τράπεζες!

σκίτσο Marian Kamensky (πηγή)

από την Αυγή

Γιατί είναι αποδεκτό να χρεωκοπούν χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά είναι αδιανόητο να κλείσει έστω μια προβληματική τράπεζα στην Ελλάδα; Γιατί είναι αποδεκτό να αιμοδοτούνται οι τράπεζες από το κράτος, αλλά τα χρήματα να πηγαίνουν για να κλείσουν τις τρύπες τους στο δίκτυό τους στο εξωτερικό και όχι για να τονωθεί η ρευστότητα στην εγχώρια αγορά;

Γιατί είναι αποδεκτό οι τράπεζες να μετατρέπονται σε κρατικοδίαιτα ιδρύματα, αλλά η διοίκησή τους να παραμένει στα χέρια των παλαιών μετόχων; Γιατί είναι αποδεκτό να φτάνει η κρατική ενίσχυση προς τις τράπεζες τα 108 δισ. ευρώ, περίπου όσο το δάνειο της τρόικας; Γιατί είναι αποδεκτό να ενισχύονται οι τράπεζες με δημόσιο χρήμα που αντιστοιχεί στο δεκαπλάσιο της κεφαλαιοποίησής του στο χρηματιστήριο;

Πολλά ερωτήματα προκαλεί η συνεχιζόμενη σκανδαλώδης εύνοια της κυβέρνησης προς τις τράπεζες. Η κρίση που ζούμε είναι πρώτα και κύρια κρίση του τραπεζοκεντρικού μοντέλου ανάπτυξης και του δόγματος ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα μπορεί να αυτορυθμιστεί. Η κρίση χρέους που ζουν σήμερα οι ευρωπαϊκές χώρες προκλήθηκε από την αθρόα κρατική χρηματοδότηση τραπεζών και επιχειρήσεων ώστε να ξεπεράσουν την κρίση τους. Και τώρα οι τράπεζες δανείζουν τα κράτη που έχουν περιπέσει σε κρίση δημόσιου χρέους.

108 δισ. Κόπροι

σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη

από Techie Chan

Υπάρχει ένας τομέας όπου η κυβέρνηση ΓΑΠ τα πηγαίνει περίφημα και πρέπει να της δώσουμε συγχαρητήρια. Για την ακρίβεια, ο ρυθμός αύξησης του ρευστού και των εγγυήσεων προς τις τράπεζες ήταν πολύ ικανοποιητικός μέσα στο 2010. Να σημειώσουμε πως από τη βοήθεια των 11δις (σε σύνολο 28δις) που είχε δώσει η αναποτελεσματική κυβέρνηση της ΝΔ μέχρι τον Μάρτη του 2010, φτάσαμε στο 78δις στις 31/12/2010 (αναλυτικά οι υπολογισμοί στις πρώτες παραγράφους αυτούνου του πανωσέντονου). Πρόκειται για μια αύξηση άνω του 700% .

Το πόπολο στη λιτότητα, οι τραπεζίτες στα πούπουλα

(πηγή)

γράφει το Μαρικάκι

στο Ποντίκι

Μπορεί η κρίση χρέους να αποδιαρθρώνει την εργασία σε όλη την Ευρώπη με τους μισθούς να καταρρέουν και την ανεργία να εκτοξεύεται αλλά τα καλόπαιδα των μεγαθηρίων της κερδοσκοπίας που εξαφανίζουν εθνικές οικονομίες για πλάκα, εξακολουθούν ν’ ανοίγουν σαμπάνιες στην υγεία των κορόιδων.

Είδος πολυτελείας τα μετρητά!

(πηγή)

του Δημήτρη Τσιπούρα

από την Κυριακάτικη Αυγή

Όχι ευρώ, αλλά και δραχμές να υπήρχαν, οι τράπεζες πάλι δεν θα ήταν σε θέση να δανείσουν, καθώς τα παλιά «πλυντήρια» μετατράπηκαν σε στεγνωτήρια ελπίδων για εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρηματίες. Με αποτέλεσμα η έλλειψη ρευστότητας να εξαπλώνεται σαν μολυσματική ασθένεια, τα αρπακτικά να καραδοκούν για ό,τι πολύτιμο έχει απομείνει, κάποιοι μικροκαταθέτες (οι μεγάλοι έχουν ήδη προλάβει να «παρκάρουν» 30 δισ. ευρώ σε ξένες τράπεζες) να αναζητούν πώς θα φυγαδεύσουν τις οικονομίες τους εκτός Ελλάδας και η πλειονότητα να αναμένει με αγωνιώδη απάθεια το τέλος του «ενάρετου» οικονομικού κύκλου που οδηγεί με φαρμακευτική ακρίβεια στην οριστική χρεωκοπία. «Αν ο πλανήτης ήταν τράπεζα, θα τον είχαν σώσει» γράφει ένας τοίχος! Έτσι είναι...

Ας πάνε να πνιγούνε!

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα

Ο Μαξ Βέµπερ, ο γερµανός κοινωνιολόγος, ήταν ο πρώτος που είδε την οικονοµία σαν ένα πολιτισµικό φαινόµενο. Μελετώντας διεξοδικά τις επαγγελµατικές τάξεις σε γερµανικές πόλεις, είχε καταλήξει στο συµπέρασµα πως οι Προτεστάντες εργάζονταν σκληρότερα, αποταµίευαν περισσότερα και ήταν πιο επιτυχηµένοι από τους Καθολικούς. Σήµερα στις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης παρατηρούµε µια επιστροφή του Βέµπερ. Στα µέσα ενηµέρωσης εκεί αφθονούν οι προκαταλήψεις: στους Λατίνους είναι έµφυτη η οκνηρία, οι Ιρλανδοί είναι άχρηστοι και οι Ελληνες διεφθαρµένοι. Οµως αυτές οι προκαταλήψεις δύσκολα γίνονται πιστευτές.

Ολέθρια η πολιτική των τραπεζιτών

συνέντευξη του Μάικλ Χάντσον

στον Χρόνη Πολυχρονίου

από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 

ΣΧΕΔΙΑ απάτης των τραπεζών και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος αποκαλεί ο διεθνούς κύρους οικονομολόγος και αναλυτής της Γουόλ Στριτ Michael Hudson τα προγράμματα διάσωσης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για Ελλάδα και Ιρλανδία.

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται τα χαρακτηρίζει οικονομικές στρατηγικές που θα μετατρέψουν τις εμπλεκόμενες χώρες σε νέες Λετονίες (σ.σ.: το παράδειγμα της Λετονίας επικαλέστηκε και ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στ. Καν ως επιχείρημα ότι το Ταμείο βοηθά τις χώρες που χρηματοδοτεί), δηλαδή σε κοινωνίες όπου επικρατούν ακραία αντιεργασιακά μέτρα και όπου το βιοτικό επίπεδο συρρικνώνεται με στόχο να ξεπληρωθούν τα χρέη προς τις ξένες τράπεζες.

Ο Καντονά και η έφοδος στο γκισέ

(πηγή)

του Σάιλοκ

από το Δρόμο της Αριστεράς

Τι σχέση έχει το ποδόσφαιρο με το τραπεζικό σύστημα; Στην πραγματικότητα μεγάλη, αν πάρει κανείς υπόψη τις σχέσεις των μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών εταιριών και των μεγαλοεπενδυτών τους με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Πράγμα που είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ακόμη και στις φανέλες παικτών αρκετών ευρωπαϊκών ομάδων. Όμως εδώ δεν μιλάμε για την προφανή «φιλική» σχέση ποδοσφαίρου και τραπεζών, αλλά για μια απροσδόκητη εχθρική σχέση στην οποία πρωτοστατεί ο πρώην άσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ερίκ Καντονά.

Σε ένα βίντεο που έχει σπάσει ρεκόρ προβολών στο YouTube, ο Καντονά εμφανίζεται να καλεί τους Γάλλους και όλους τους Ευρωπαίους σε μια «ειρηνική και αναίμακτη επανάσταση» κατά του τραπεζικού συστήματος το οποίο χαρακτηρίζει διεφθαρμένο και εγκληματικό. Και η «επανάσταση» αυτή συνίσταται στη μαζική απόσυρση των καταθέσεων από τις τράπεζες πράγμα που, όπως ισχυρίζεται ο σταρ των γηπέδων, μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από τις απεργιακές κινητοποιήσεις των Γάλλων εργαζομένων κατά της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης τον περασμένο Οκτώβριο, όπως είχε προτείνει και στα συνδικάτα.

Η φιλελεύθερη Ευρώπη έχει χρεωκοπήσει

Σκίτσο του Martyn Turner, από την εφ. “The Irish Times”

του Πιέρ Ιβορά   
από την L' Humanite

στην Αυγή  

Μετά το ελληνικό σχέδιο, η ευρωπαϊκή βοήθεια προς τις ιρλανδικές τράπεζες ύψους 85 δισ. ευρώ δεν καταφέρνει να ηρεμήσει την κερδοσκοπία. Μόνο η κοινωνική ανάπτυξη μπορεί να σώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η υιοθέτηση την Κυριακή από τους Ευρωπαίους ηγέτες ενός σχεδίου διάσωσης της Ιρλανδίας ύψους 85 δισ. ευρώ, με τη συνδρομή του ΔΝΤ, είναι φανερό ότι δεν διέλυσε τις αμφιβολίες σχετικά με τη σταθερότητα του νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρώπης.

Τα έρμα των τραπεζών

(πηγή)

από Techie Chan

Τον προβληματισμό της εκφράζει η ΤτΕ για το ύψος των δανείων που βρίσκονται σε καθυστέρηση στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Προβληματισμό που θα μπορούσε να συνοψίσει ο πανάρετος διοικητής της στο πάνσοφο ρητό “78 δις τους έδωσα, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;”

Για το πρώτο 6μηνο του 2010, τα δάνεια σε καθυστέρηση άνω των 90 ημερών (ή αλλιώς NPL Non Performing Loans), έφτασαν το 9% του συνόλου, ενώ οι προβλέψεις κάνουν λόγο για 10% μέχρι τέλος του έτους.

Κι όλα αυτά εάν πιστέψουμε τους ισολογισμούς των τραπεζών. Πείτε με κακόβουλο αλλά προτείνω να μην τους πιστέψουμε. Και να παρατηρήσουμε μια τόσο δα μικρή δυσαρμονία σε αυτή την ήδη κακή εικόνα.

Κράτη-νάνοι με τράπεζες-γίγαντες

σκίτσο Marian Kamensky (πηγή)

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος

Σοκ προκαλεί ο τίτλος ολοσέλιδης σχεδόν ανάλυσης της συντηρητικής γερμανικής εφημερίδας «Ντι Βελτ»: «Ο φρικτός δεσμός ανάμεσα στις τράπεζες και τα κράτη». Πέρα όμως από τις εντυπώσεις, το σημαντικότερο είναι πως οι αποκαλυπτικοί πίνακες της εφημερίδας δίνουν απάντηση στο ερώτημα που κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης απασχολεί εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών:  

«Γιατί οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της Ευρωζώνης και ολόκληρης της ΕΕ διασφαλίζουν πρωτίστως και υπεράνω όλων τα συμφέροντα των τραπεζών, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό έχει στο βιοτικό επίπεδο των λαών της Ευρώπης;».

Εξαθλίωση και ταπείνωση στην Ιρλανδία

από τη διαδήλωση του Σαββάτου 27/11 στο Δουβλίνο (πηγή)

του Λεωνίδα Βατικιώτη

από Αριστερό Βήμα

«Τους μήνες που ακολούθησαν τον Σεπτέμβρη του 2008, όταν η ιρλανδική κυβέρνηση μετά από μια συνάντηση για την κρίση που διήρκεσε όλη τη νύχτα αναγκάστηκε να δώσει εγγυήσεις για περίπου 400 δις. ευρώ –χρήματα που δεν έχουμε καμιά ελπίδα ποτέ να αποκτήσουμε– για να σωθούν οι ιρλανδικές τράπεζες από την κατάρρευση λέγαμε ότι θα έπεφτε στα παιδιά μας να πληρώσουν για τον οικονομικό μας παραλογισμό. Τώρα ξέρουμε πως θα είναι τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας και τα παιδιά των παιδιών των παιδιών μας μέχρι τη νιοστή γενιά που θα επωμιστούν τα βάρη των δανείων μας, περιλαμβανομένου του “σημαντικού δανείου” από τους διεθνείς δανειστές που οι αξιωματούχοι τώρα αναγνωρίζουν πως είναι αναγκαίο». Με αυτά τα λόγια ο διεθνούς φήμης ιρλανδός συγγραφέας Τζον Μπάνβιλ εξέφρασε τη θλίψη που επικρατεί στη νησιώτικη χώρα μετά την υποχώρησή της το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στις πιέσεις των Βρυξελλών και του Βερολίνου.