"Unemployed"

"Unemployed" Δέκα Μητροπολιτικές Ιστορίες
δέκα συγγραφείς, δέκα ηθοποιοί

Μέσα από τη ματιά δέκα νέων συγγραφέων και την ερμηνεία δέκα νέων ηθοποιών, η παράσταση «Unemployed», αφηγείται προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της αμφιβολίας της εποχής και της αβεβαιότητας για το μέλλον. Ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα αντιμέτωποι με την ανεργία. Η παράσταση βασίζεται στα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στις «Μητροπολίτικες Ιστορίες» (τεύχος 11, Φθινόπωρο 2011).
Κείμενα: Έλια Αλεξίου, Άθως Δημουλάς, Ειρήνη Μαργαρίτη, Χάρης Μπόσινας, Χριστιάνα Μύγδαλη, Σπύρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Πολυμενέας, Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κατερίνα Φωτιάδη.
Ερμηνεύουν: Σταμάτης Ζακολίκος, Σοφιάννα Θεοφάνους, Μάνος Κανναβός, Δημήτρης Κερεστετζής, Mιχάλης Κοιλάκος, Μαίρη Λούση, Μαρία Μαμούρη, Ειρήνη Μαργαρίτη, Απόστολος Φράγκος, Κατερίνα Φωτιάδη
Τραγούδι: Δήμητρα Κωτίδου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Σταμάτης Ζακολίκος, Ειρήνη Μαργαρίτη, Κατερίνα Φωτιάδη
Δημιουργία Video: Κύνθια Λιβανίου
Μονταζ: Μαριλένα Σοφοκλέους
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Ήρθε η ώρα να τολμήσουμε

(πηγή)

του Νίκου Σβέρκου

από EcoLeft 

Οι άνθρωποι που μεγαλώσαμε στην Ελλάδα τις τελευταίες δυο ή τρεις δεκαετίες, πήραμε μια τρομερά περιορισμένη πολιτιστική ανατροφή. Η κατασκευή “ιερών έντεχνων τεράτων” είχε τελικά τραγικά αποτελέσματα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της ηλικιακής ομάδας προτίμησε άλλες εμπορευματικές εκδοχές της μουσικής, αφού ουσιαστικά το μονοπώλιο του έντεχνου κατάντησε τον εαυτό του ατελέσφορο και επαναλαμβανόμενο. Το κράτος έκανε “σημαία” του τον πολιτισμό. Όχι όποιον κι όποιον. Τον κρατικοδίαιτο, αυτόν τον πολιτισμό που σπουδάζεται με την προσωπική εμμονή και τελικά μαραζώνει από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του με τις επιχορηγήσεις.

Στους δρόμους, διεκδικώντας την αξιοπρέπειά μας

(πηγή)

του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

από την Κυριακάτικη Αυγή

Η τέχνη είναι ένα καταφύγιο. Έχει σχέση με το ότι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να μοιραστούν πράγματα, να συνευρεθούν στους ίδιους τόπους, να γίνουν μια παρέα. Και μόνο το γεγονός ότι στον ίδιο χώρο μπορούν να μοιραστούν έστω και τις αναπνοές τους μ' αυτές των υπολοίπων θεατών και των ηθοποιών, συνιστά μια κατάσταση συλλογικότητας. Πόσο μάλλον αν και το έργο έχει να προσθέσει στη σκέψη, τον προβληματισμό και την αισθητική τους.