Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 28 Μαΐου 2011

#κραυγή

(πηγή)
από το βλέμμα

Mια φήμη από τη Μαδρίτη, την Πουέρτα ντε Σολ: «Κάνουμε ησυχία, για να μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες», είπαν οι Indignados. Ψεύδος, αλλά το αναπαρήγαγαν εγχώρια μέσα, και δια της μικροσυκοφάντησης, ξύπνησαν το ήδη ερεθισμένο νεύρο του μουγγού λαού, του μεγάλου άγνωστου. O λαός, αυτός ο άγνωστος, πλημμύρισε τις πλατείες σχεδόν χωρίς συγκεκριμένο κάλεσμα, με την τουϊτερική κοινότητα διστακτική ή και ειρωνική, με το φέισμπουκ χαοτικό, με μεμονωμένα μπλογκ αγνώστου προλεύσεως να προσκαλούν διάσπαρτα. Ουσιαστικά το κάλεσμα έρχεται από την Πουέρτα ντελ Σολ, ως θεαματική αφορμή, και από το δεύτερο τσουνάμι που ανήγγειλε ο Παπακωνσταντίνου ως αναπότρεπτη μοίρα. Η απέραντη μικρομεσαία τάξη, αφού λούφαξε για αυτοσυντήρηση, ξεδιπλώνεται ενώπιον της επελαύνουσας καταστροφής της.

Πέμπτη 26 Μαΐου 2011

Ένα εκατομμύριο αριστεροί: Αληθινοί ή ψεύτικοι;

σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ από την Αυγή
του Στέλιου Ελληνιάδη

Στην Πλατεία Βικτωρίας, οι κάτοικοι της περιοχής μπορούν να κυκλοφορούν στη γειτονιά συζητώντας για τα προβλήματα και την κατάσταση που επικρατεί. Η όποια ηρεμία στην Πλατεία Βικτωρίας οφείλεται μάλλον στα παιδιά της «Βίλας Αμαλία», στη Χέιδεν, αφού χάρη στην παρουσία τους η πλατεία δεν έχει καταληφθεί από τους νεοναζί, που έχουν αποκτήσει ερείσματα στους κατοίκους της περιοχής. Γιατί τα παιδιά της Βίλας έχουν μια σταθερή παρουσία είκοσι ετών και ποτέ δεν ενόχλησαν ούτε μαγαζιά ούτε σπίτια, ούτε κατοίκους, ούτε περαστικούς, αν εξαιρέσεις κάτι εκδηλώσεις με τις οποίες ξεκουφαίνουν τους περιοίκους με χαρντ ροκ στη διαπασών.   

Ακόμα και στις μέρες της ανεξέλεγκτης βαρβαρότητας, που οι ακροδεξιοί ξεθάρρεψαν με την τεράστια προβολή τους από τις πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, το στάτους της πλατείας απειλήθηκε μόνο πρόσκαιρα. Οι χρυσαυγίτες κώλωσαν στη Χέιδεν, παρ’ όλο που εφορμούσαν μαζί με τα ΜΑΤ κραδαίνοντας ρόπαλα και τσεκούρια. Χωρίς τα ΜΑΤ, μόνο σε φουκαράδες μετανάστες τολμούν να επιτεθούν, και σ’ αυτούς δέκα εναντίον ενός. Οι απόπειρές τους να πλησιάσουν στη Βίλα, προσκολλημένοι στους πάνοπλους αστυνομικούς, με τους οποίους είναι κώλος και βρακί, απέτυχαν.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Sentimental surrealism...

Miguel Villalba Sánchez (Elchicotriste),  CartoonMovement

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Τσάπα πυρίτιο και ζεστή καρδιά

(πηγή)
 του Techie Chan

Τουλάχιστον 2 δεκαετίες πριν το τέλος του σοβιετικού παραδείσου, η δύση είχε καταφέρει λίγο πολύ να προσφέρει στους πολίτες της τα περισσότερα από εκείνα τα υλικά αγαθά που η αριστερά -ως κομμάτι αυτής της δυτικής μεταφυσικής πεποίθησης προόδου που ονομάζουμε διαφωτισμό- ευαγγελιζόταν για τις μάζες 50-70 χρόνια πριν.

Κι ήταν η ίδια υλική ευμάρεια που έστρεψε τους πολίτες μακριά της. Ο παππούς Γκαλμπρέιθ μας είχε προειδοποιήσει (the affluent society) πως η άνοδος του βιοτικού επιπέδου θα κάνει τους πολίτες να στραφούν εναντίων εκείνων των πολιτικών που τους έκαναν ευκατάστατους μερικά χρόνια πριν, κι η δεξιά βρήκε επιτέλους το παράθυρο που θα την έφερνε ξανά στην εξουσία. Θα ζήσετε όλοι το όνειρο του πλούτου ήταν το σύνθημα. Είναι οι φτωχοί που σας τραβάνε σαν βαρίδι προς τα κάτω. Και οι κάλπες τους επιβεβαίωσαν. Ξανά και ξανά και ξανά.

Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010

Βία

Zombie Uprising, Eric Ente 2009 (πηγή)
του Δημήτρη Δανίκα
από το Βήμα

Να σου πω εγώ, κυρά μου, τι θα έκαμες έτσι και τον γιόκα σου τον σκότωνε μια σφαίρα μπάτσου των Εξαρχείων. Από αραχτή του λίφτινγκ και του shopping therapy θα κατέληγες Ρόζα Λούξεμπουργκ. Επομένως, βλακεία επικών διαστάσεων η κατηγορηματική και δογματική θέση εναντίον της βίας. 

Γιατί με βία η Αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής. Με άφθονη βία και με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς απέσπασαν την ανεξαρτησία τους οι άποικοι της Αμερικής. Με μπόλικη βία γκρεμίστηκε η παρηκμασμένη τσαρική αυτοκρατορία.

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Αριστερά και ενσωμάτωση

Περνώντας τις διακοπές μου ένα αρκετά μεγάλο διάστημα κοντά σ' ένα επαρχιώτικο χωριό, επιβεβαίωσα αυτό που μου λέει χρόνια τώρα ο φίλος μου ο Λάζαρος, που εδώ και καιρό ζει μόνιμα πια στο χωριό του, ότι δηλαδή για τον κόσμο εκεί, πέρα βρέχει περί όσων μας απασχολούν εμάς τους αριστερούς των μεγάλων πόλεων, και βεβαίως πέρα βρέχει όχι μόνον για την όποια θεωρητική αναζήτηση, αλλά ακόμη και για μια στοιχειώδη πολιτική συζήτηση που να ξεπερνάει την ποδοσφαιρικού τύπου αντιπαράθεση ανάμεσα στους λιγοστούς πια οπαδούς των διαφόρων κομμάτων.

Αν δηλαδή στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις υπάρχει ένα ισχυρό ρεύμα ενσωμάτωσης και αδιαφορίας για τα κοινά, αυτό το ρεύμα φαίνεται να είναι σαρωτικό στην επαρχία και δη την τουριστική, όπου η συχνά πιο εύκολη κατάκτηση του Μαμωνά από τη μια και η παντελής έλλειψη πολιτιστικής καλλιέργειας από την άλλη, οδηγεί στο κυνήγι ενός νεοπλουτισμού κενού κάθε ουσιαστικού περιεχομένου, σε μια απόλυτη κυριαρχία του φαίνεσθαι και του έχειν.