Η πολιτική οικονομία του τζάμπα

Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη,
Νικηφόρος Λύτρας, 1865 (πηγή)

από ΚΙΜΠΙ

Εν αρχή ήταν όλα τζάμπα. Εννοώ πολύ πριν μάθουμε πως στο «Jumbo» όλα είναι τζάμπα, ότι «τζάμπα καίει λάμπα, τζάμπα σε θυμάμαι…». Και πολύ πριν θέσουμε το ερώτημα στην αγαπημένη μας «μ’ αγαπάς ή τζάμπα πίνω;». Στην αρχή ήταν όλα δωρεάν, ο Αδάμ και η Εύα είχαν ό,τι ήθελαν, ό,τι επιθυμούσαν στον παράδεισο που τους είχε διαθέσει ο κατασκευαστής τους, με τη μοναδική προειδοποίηση ν’ αποφύγουν εκείνο εκεί το κωλόδεντρο της γνώσης που φύλαγε ο δολερός όφις. «Don’t touch», έγραφε η πινακίδα μπροστά στο δέντρο, «μη μασάς», είπε ο όφις στην Εύα κι αυτή έκανε το μοιραίο βήμα, δίνοντας θηλυκό πρόσημο στο πιο δυναμικό στοιχείο της ανθρωπότητας: την περιέργεια. Δεν μάσησε, λοιπόν, η Εύα, ή για την ακρίβεια και δάγκωσε και μάσησε εκείνο το μήλο (αν ήταν μήλο) και τότε το τζάμπα πέθανε. Ο μύθος δηλοί ότι υπάρχει μια περίεργη συνάρτηση ανάμεσα στην τυφλή υπακοή στην εξουσία και στη δωρεάν πρόσβαση στα κοινά αγαθά. Επομένως, υποτίθεται ότι έκτοτε πληρώνουμε το τίμημα της παραβατικότητάς μας, της ανυπακοής μας.

Διαστημόπλοιο Γη

(πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

Έρχονται ή δεν έρχονται οι εξωγήινοι; Αλήθεια ή ψέματα έγραψε η «Πράβντα» (που σημαίνει «Αλήθεια»); Είναι καθ’ οδόν προς τη Γη τα τρία τεράστια διαστημόπλοια διαμέτρου 240 χιλιομέτρων έκαστον; Και θα είναι εδώ τον Δεκέμβριο του 2012; Γιατί τότε κι όχι νωρίτερα; Δεν μπορούν να πατήσουν λίγο γκάζι; Θα πεθάνουμε από την περιέργεια, αν δεν έχουμε πεθάνει από την κρίση χρέους…

Διότι, προς το παρόν, το μόνο διαστημόπλοιο που περιφέρεται με εχθρικές διαθέσεις στον πλανήτη Γη είναι το διαστημόπλοιο της απληστίας και της καταστροφής. Άλλοτε με τα διακριτικά IMF, NATO, USA, G20, E.U., U.N., EFSF και άλλοτε σαν πειρατικό αστρόπλοιο, έτοιμο να βυθίσει τη μία χώρα σε ένα βούρκο χάους και πετρελαίου, να εξαφανίσει την άλλη από τον χάρτη, να βυθίσει την τρίτη σε μια δίνη στρατιωτικής ή κοινωνικής έντασης, να δώσει μια τέταρτη βορά στην αρένα των αγορών. Τα εχθρικά αστρόπλοια είναι έτοιμα για επίθεση ανά πάσα στιγμή, με σημεία απογείωσης την ίδια τη Γη και διαστημοδρόμια στην Ουάσινγκτον, στις Βρυξέλλες, στη Νέα Υόρκη. Επιτίθενται άλλοτε συντεταγμένα και άλλοτε ατάκτως, άλλοτε πλήττουν μεμονωμένους στόχους και άλλοτε ολόκληρες κοινωνίες και έθνη, είναι δε διατεθειμένα να βυθίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα σ’ έναν ψυχρό νομισματικό και εμπορικό πόλεμο ή -γιατί όχι;- και σ’ έναν εντελώς θερμό, με πραγματικά όπλα και πυρά. Από την άποψη αυτή, αναρωτιέται κανείς πόσο πιο επικίνδυνοι μπορεί να είναι οι εχθρικοί εξωγήινοι, για τους οποίους μας προετοιμάζουν ευφάνταστοι επιστήμονες.

Το ξεχασμένο σύνορο του κόσμου

(πηγή)

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
πηγή: ΚΙΜΠΙ

Υπάρχει άραγε κάτι θετικό ανάμεσα σε όλα όσα μας συμβαίνουν; Και δεν εννοώ την «παιδαγωγική» τιμωρία που θέλει να επιβάλει η Άνγκελα Μέρκελ στις «σπάταλες» και «αντιπαραγωγικές» κοινωνίες της Ευρώπης. Ούτε τις ευκαιρίες για «μεταρρυθμίσεις» και μεγάλες «αλλαγές» που βλέπει η κυβέρνηση στον τυφλοσούρτη του μνημονίου. Εννοώ αν σε όλα όσα πριν από ένα χρόνο μάς φαίνονταν αδιανόητα υπάρχει κάτι που μας βοηθάει να αποκτήσουμε μια πιο καθαρή ματιά για τον κόσμο μας, τις βασικές ροπές και αντιθέσεις του. Αν η εφαρμογή του «δόγματος του σοκ» στην ανυποψίαστη μέχρι πρότινος ελληνική κοινωνία τη βοηθάει να απαλλαγεί από φτιασίδια και ψιμύθια, από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Και τελικά, ναι, νομίζω πως τελικά υπάρχει κάτι θετικό σε όλα αυτά. Κάτι που βοηθά να αποκαλυφθεί το παλιό, κρυμμένο από τις προσχώσεις της ιστορίας, σύνορο του κόσμου μας.

234 χρόνια πίσω... και (τους αφήνουμε να) συνεχίζουν...

σκίτσο του Oliver Schopf (πηγή)

Με αφορμή ένα σχόλιο ότι δεν είναι και τόσο χάλια η κατάσταση, μάζεψα τα παρακάτω αφήνοντας να μιλήσουν οι έχοντες γνώση... Στην αρχή ο, μακαρίτης πια, George Carlin (που έλεγε όσα δεν τολμά ο δικός μας μίμος του) και παρακάτω δύο πυραμίδες: πρώτα η πασίγνωστη του καπιταλισμού το 1911 και μετά της κατανομής πλούτου και εισοδήματος στις ΗΠΑ σήμερα. Μην ξεγελιέστε με το ανάποδο των σχημάτων, ίδιες είναι πια. Απλά ή του 1911 σχηματοποιούσε συμβατικά την ταξική διαστρωμάτωση ενώ η τωρινή την κατανομή του πλούτου στις τάξεις. Αν φτιάχναμε την σύγχρονη πυραμίδα απεικονίζοντας την αναλογία εχόντων και μη, η ψαλίδα θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από πριν 100 χρόνια... Για παράδειγμα, σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ που παρουσιάστηκε στη Μανίλα το 2002 

"το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη διαθέτει αθροιστικά μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 57% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το 10% των πλουσιότερων Αμερικανών έχει εισόδημα, που αντιστοιχεί στο 43% των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη. Με άλλα λόγια, 25 εκατομμύρια Αμερικανοί συγκεντρώνουν περισσότερο πλούτο από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη." (πηγή: Ριζοσπάστης 28/7/2002)

Αλλά το 2002 φαντάζει πια σαν... καλό όνειρο μπροστά στον εφιάλτη που ξεκίνησε...

Δούλοι, γυναίκες, μισθωτοί

"working week" (πηγή) 

του Γιώργου Φαράκλα*

από ΑΥΓΗ 

Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που ήταν δούλοι, τους αγόραζαν και τους πουλούσαν. Τόσο ισχυρή είναι η ιδεολογία, που υπήρχαν μεγαλοφυείς φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης, που υποστήριζαν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους δούλοι. Μετά οι μαύροι ειδικά θεωρήθηκαν φύσει δούλοι. Πολλοί στήριζαν μάλιστα αυτή τη θέση σε δήθεν εμπειρικά δεδομένα: «Οι μαύροι είναι τεμπέληδες, το βλέπουμε», έλεγαν. Ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι, αν είσαι δούλος, δεν έχεις κανένα λόγο να σκοτώνεσαι στη δουλειά, αφού το έργο σου δεν σου αναγνωρίζεται.