Επιστολή-τραγέλαφος κρίθηκε επιβαρυντική για τον εμπρησμό στη MARFIN

των Κ. Κατή - Α.Κ. Μώρου

από την Ελευθεροτυπία 

«Δεν θέλω να πω όνομα είμαι ένας πολίτης και θέλω να πω μόνο ότι οι αναρχικοί απ τα εξάρχεια πάνε στην κερατέα μολότοφ για να πετάνε στους αστυνομικούς στις φασαρίες που γίνονται για το χυτά. Τρεις από αυτούς που κάνουν κουμαντό είναι ο.... μένει ... και έχει τηλέφωνο, ο ....και ...το τηλεφώνου αυτού είναι... Αυτός μένει... Αυτοί και άλλοι είναι μπλεγμένοι στα επισοδια στην αθήνα, πάνττα πάνε ήταν και στο κάψιμο στην ΜΑΡΦΙΝ ΤΗΝ 5 ΜΑΗ 2010 μπροστάρηδες».

Η ανώνυμη αυτή επιστολή από κάποιον πολίτη -που έφτασε στην Κρατική Ασφάλεια- και απλώς κατονομάζει τρία πρόσωπα, χωρίς να συνοδεύεται από το παραμικρό δείγμα αξιοπιστίας, κρίθηκε ως στοιχείο ικανό να συμπεριληφθεί στην ογκωδέστατη δικογραφία για τον εμπρησμό της «Marfin», από τον οποίο βρήκαν τραγικό θάνατο τρεις εργαζόμενοι, εκ των οποίων η μία έγκυος. Σύμφωνα, μάλιστα, με το διαβιβαστικό της Ασφάλειας, φέρεται ως ένα από τα σημαντικά στοιχεία σε βάρος των τριών από τους τέσσερις νεαρούς που προσήχθηκαν ως ύποπτοι για την υπόθεση την περασμένη Παρασκευή.

Ένας χρόνος από τη Marfin

από την Αυγή

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη φονική επίθεση στη Marfin. Με πόνο και σεβασμό, χωρίς μακάβρια πολιτική υστεροβουλία, θυμόμαστε τα τραγικά θύματα, εργαζόμενους, και μάλιστα νέους, οι οποίοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την ανεξέλεγκτη βία, που (όλοι πια το αντιλαμβάνονται...), συχνά και αιφνιδιαστικά, προσλαμβάνει εγκληματικές διαστάσεις.

Τα γεγονότα σφράγισαν τη μεγαλειώδη απεργιακή διαδήλωση κατά του Μνημονίου και το πολιτικό αποτύπωμά τους έκτοτε είναι ευδιάκριτο.

Σκόρπια...

Η νεαρά δημοσιογράφος μιλάει στο τηλεπαράθυρο της πρωινής εκπομπής των Λυριτζή - Οικονόμου στον ΣΚΑΪ

-2200 παιδιά μένουν εκτός παιδικών σταθμών στον Δήμο της Αθήνας λόγω του ότι δεν έγιναν φέτος προσλήψεις, απολύθηκαν οι συμβασιούχοι, φύγανε πολλοί σε συντάξεις... 

Σκέφτομαι πως 2200 οικογένειες μείνανε ξεκρέμαστες ξαφνικά φέτος και σε οικογενειακό αδιέξοδο και ισως τώρα αυτοί οι άνθρωποι αρχίσουν να καταλαβαίνουν τις επιπτώσεις στην ζωή τους και στη ζωή των παιδιών τους της πολιτικής του Μνημονίου... Αλλά -φευ- οι φύλακες είναι σε εγρήγορση: 

Λυριτζής & Οικονόμου: Και μετά μιλάνε κάποιοι για το Μνημόνιο. Μα τους πολίτες δεν τους απασχολεί το Μνημόνιο, έχουν τα προβλήματα της καθημερινότητας να τους απασχολούν, όχι το Μνημόνιο!

Σωστά κύριε Λυριτζή μου! Δεν έχει καμμιά σχέση το Μνημόνιο με αυτά τα προβλήματα! "Σωστά!". Και θλιβερά.... Τι κρίμα!

Εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές...

(πηγή)

Εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές...
Tου Στρατή Μπουρνάζου (από ΑΥΓΗ)

"Τι αξία έχει το διαμάντι, όταν είναι κάρβουνο η ψυχή 

μέσα από την κόλαση του Δάντη, της φυγής η πόρτα είναι κλειστή" 
Τετάρτη βράδυ, ακούω τους Χειμερινούς Κολυμβητές. Γι’ άλλο λόγο και περίσταση έγραψαν το κομμάτι, κι όμως σκέφτομαι: Τι αξία έχουν τα λόγια, όταν κάηκαν τρεις άνθρωποι; Για να μη γίνουν κάρβουνο και οι ψυχές μας· αυτή την αξία έχουν. Γι’ αυτό γράφω λοιπόν. Για τους νεκρούς. Και, κυρίως, για μας.  
Πολλά, πάρα πολλά έγιναν την Τετάρτη. Κι ακόμα περισσότερα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε. Για το τεράστιο πλήθος που πλημμύρισε την Αθήνα. Για την οργή. Για την άγρια χαρά. Για το γέλιο των ανθρώπων. Για τα χημικά που μας πνίξαν. Για το τι σημαίνουν τα πλήθη που βροντοφώναζαν «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»: προάγγελος της εξέγερσης ή προθάλαμος μιας επικίνδυνης αντικοινοβουλευτικής λογικής; Για τη ρευστότητα των πραγμάτων. Για το πώς απ’ την κατήφεια της Πρωτομαγιάς φτάσαμε στον ενθουσιασμό της Τετάρτης. Γι’ αυτά κι άλλα πολλά. Μέχρι τη στιγμή που μάθαμε για τους νεκρούς. Από εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν ήταν ίδιο.

Ερωτηματικά για την προβοκάτσια της Τετάρτης...

Πρώτον, αληθεύει ότι από δύο κλούβες των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην οδό Πανεπιστημίου στο ύψος του βιβλιοπωλείου «Παπασωτηρίου», βγήκαν νεαροί με πολιτικά και με αμφίεση παρόμοια με εκείνη όσων προκαλούν επεισόδια; Αληθεύει ότι κινήθηκαν στην Πανεπιστημίου, στην Πεσμαζόγλου και στη Σταδίου και το «έπαιζαν» διαδηλωτές;

Και δεύτερον: Αληθεύει ότι μια άλλη τέτοια ομάδα βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους, κινήθηκαν μέσω Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου; Αληθεύει ότι και αυτοί κινούνταν σαν διαδηλωτές σε διάφορα σημεία της πόλης, με άγριες διαθέσεις και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν τις μολότοφ στη ΜΑΡΦΙΝ;

Αναπάντητα ερωτήματα

Αναπάντητα παραμένουν, την ίδια στιγμή, μια σειρά από ερωτήματα που αφορούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι τρεις εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους:

• Αληθεύει ότι οι εργαζόμενοι του υποκαταστήματος ζήτησαν να φύγουν και δεν τους άφησαν μετά από άνωθεν εντολή να μην το κουνήσουν απ' την τράπεζα και πως αν φύγουν θα χάσουν τη δουλειά τους;
• Η Πυροσβεστική Υπηρεσία είχε δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο; Διέθετε πυρασφάλεια και πυροπροστασία; Είχε γίνει μελέτη εγκατάστασης (ψεκαστήρες οροφής, έξοδοι διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές);
• Το κτίριο θεωρούνταν ασφαλές και κατάλληλο για τη συγκεκριμένη χρήση με δεδομένο ότι ήταν διατηρητέο και ότι η κύρια είσοδος του καταστήματος ήταν και η μοναδική έξοδος διαφυγής σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης; Πόσο μάλλον όταν και αυτή η είσοδος ήταν κλειδωμένη.

 Από Ριζοσπάστη 

Δεν έχουν σαλτάρει όλοι σε αυτή τη χώρα...(2)

"Μόλις πριν 1,5 χρόνο το σύνθημα που γράφανε στον τοίχο ακόμα κι οι εξαγριωμένοι ήταν "εσείς μιλάτε για βιτρίνες, εμείς μιλάμε για ζωές" Είναι δυνατόν να ανήκουν στον ίδιο χώρο οι παραπάνω με τους χθεσινούς ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ; Αν φτάσαμε στην Ελλάδα, την τακτική φασιστών και πρακτόρων να την τοποθετούμε στον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο, τότε δεν χρειάζεται καμμιά οικονομική πτώχευση... ας κατεβάσουμε τα ρολά, η ελληνική κοινωνία, μας τελείωσε!"

Αυτό το είχα γράψει την επομένη του τριπλού φονικού στη Marfin αρνούμενος να πιστέψω πως είναι δυνατόν να έγινε από άτομα του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου. Σήμερα μου ήρθε το email με το κείμενο του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάϊν) και τώρα είδα στο Άνθρωποι από καλαμπόκι την ανακοίνωση της "Αναρχικής πρωτοβουλίας στα νότια"

Την αναρτώ κι αυτή με χαρά, όχι γιατί συμφωνώ ιδεολογικά μαζί τους, αλλά γιατί έρχονται να απαντήσουν στην τελευταία πρόταση που έγραφα παραπάνω: "Αν φτάσαμε στην Ελλάδα, την τακτική φασιστών και πρακτόρων να την τοποθετούμε στον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο..." για να μπορώ να ξαναπώ -όπως και στο ποστ με το γράμμα του Κάιν-, ευτυχώς δεν έχουν σαλτάρει όλοι σ' αυτή τη χώρα. 

Ανακοίνωση της Αναρχικής πρωτοβουλίας στα νότια

Δεν έχουν σαλτάρει όλοι σε αυτή τη χώρα...

Ο Πάσχος Μανδραβέλλης, δημοσίευσε στην Καθημερινή (6/5/10) άρθρο υπό τον τίτλο "Πώς επωάστηκε το αυγό του φιδιού" στο οποίο λίγο-πολύ βγάζει το συμπέρασμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Συνασπισμός ευθύνονται και για την πορεία φασιστοποίησης ενός τμήματος του αντιεξουσιαστικού χώρου που κατέληξε(;...) στη τραγωδία με το τριπλό φονικό της Marfin. Αξίζει να το διαβάσει κανείς για να δει την πολιτική και ηθική φτήνεια επιχειρημάτων που καταθέτει ο εν λόγω "σοβαρός" αναλυτής δημοσιογράφος του, αφιονισμένου κατά της αριστεράς, αλαφούζιου ομίλου...

Φίλη, μου έστειλε στο email μια απάντηση ("από τήν θέση τού αναρχικού") στο παραπάνω άρθρο. Είναι του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάϊν) και την αναρτώ κι εδώ ως ελπιδοφόρο δείγμα πως δεν έχουν σαλτάρει όλοι σε αυτή τη χώρα, όπως όσοι φτάνουν απ' τους μεν να βαφτίζουν την φασιστική τυφλή βία ως "επαναστατική" πρακτική κι απ' τους δε πως η αριστερά και οι διεκδικούντες ένα καλύτερο αύριο ευθύνονται δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία...

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΘΕ ΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΑΡΜΑ ΠΟΥ ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ MARFIN BANK

Marfin: τέλος εποχής για την αριστερή αθωότητα

Του Θανάση Καρτερού (από την ΑΥΓΗ)

Αν οι υπάλληλοι της Marfin δεν είχαν δεχτεί πιέσεις για να δουλεύουν σε μέρα απεργίας, αν η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη, αν η εταιρεία εισάκουγε την κοινή λογική και τους άφηνε να φύγουν νωρίτερα, αν τα πυροσβεστικά έφταναν γρηγορότερα, αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, αν τα τζάμια ήταν θωρακισμένα, αν... Πολλά «αν» στοιχειώνουν την τραγωδία της Marfin.

Ωστόσο, όσο κι αν τα «αν» έχουν βάση, όσο κι αν λείπουν ακόμα πολλές απαντήσεις, καραδοκεί πάντα το βόλεμα αριστερών συνειδήσεων πίσω απ' αυτά. Η πολιτική τακτοποίηση, τραβώντας τα «αν» από τα μαλλιά, να φτάσουμε στο συμπέρασμα στο οποίο βλέπουμε να φτάνουν ήδη δειλά-δειλά, ή και πιο ανοιχτά, διάφοροι, συχνά καλόπιστοι, εν ονόματι διαφόρων καλών σκοπών: για το δράμα φταίει η εργοδοσία, η κυβέρνηση και σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός.

Ωραία, φταίει σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι τους όμως για να σκοτώσουν ανθρώπους, μισθοφόροι κάποιας καπιταλιστικής μαφίας, ή εθελοντές της φονικής βίας, διαταραγμένοι μελανοχίτωνες, ή διατεταγμένοι προβοκάτορες, που ζεσταίνουν τις μηχανές του συστήματος και καίνε αθώους, δεν είναι άθλιοι δολοφόνοι;

Της ταιριάζει το πένθος...

Του Λουκά Βεληδάκη (από tvxs)

Παραμένω άφωνος από την τραγική κατάληξη της πορείας της Τετάρτης (5/5). Δεν ξέρω τι να πω, δεν μου βγαίνει κάτι να γράψω σε άρθρο, αν και με καίει. Προσπαθώ να αφομοιώσω τον καταιγισμό των πληροφοριών- πολλές με υπερβαίνουν, με ξεπερνούν.
Μάλλον είμαστε απαλή γενιά, δεν έχουμε μάθει σε πολεμικές καταστάσεις. Μεγαλώσαμε σε καθεστώς μειωμένης έντασης, σταδιακά κλιμακούμενης, και τώρα το πράγμα είναι δύσκολα διαχειρίσιμο. Πολλές απόψεις παντού- σαν αυτές που επικαλέστηκε ο Άντυ Γουόρχολ. Φανατισμένες, ποτισμένες με ιδεολογικό φαρμάκι, διάσπαρτες, μα εναγώνιες συνάμα. Ένα μάγμα από δίκαιες και άδικες, που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξοντώνονται.
Με λύπη μου συμφωνώ με τη φράση του Κ. Παπούλια: "Η χώρα μας έφτασε στο χείλος της αβύσσου". Λέξεις που στοιχειώνουν το μυαλό μου- διότι παύουν απλώς να διαχέουν λυρισμό, να είναι όμορφα διατυπωμένες λέξεις. Μοιάζουν πραγματικές. Είναι εικόνα του σήμερα.
Τρεις νεκροί εργαζόμενοι. Δολοφονημένοι από εγκληματίες που κραδαίνουν μολότοφ. Τρεις ζωές στο θάνατο, μία χώρα παγωμένη, δυστυχισμένη, φοβική και φοβισμένη- που της ταιριάζει το πένθος.
Με πολίτες οργισμένους από τις αλλεπάλληλες σταγόνες που όχι μόνο ξεχείλισαν το ποτήρι της υπομονής/ανοχής, το θρυμμάτισαν κι' όλας. Και η χώρα περπατά ξυπόλητη στα σπασμένα γυαλιά, ματώνει. Είναι ανέλπιδη.

Πρακτοράκος ήμουνα, προβοκάτσιες έστηνα...

Δυστυχώς, όπως επίμονα επαναλάμβαναν άρθρα άλλων (και σημειώσεις μου) που αναρτώ σε αυτό το blog, η κοινωνία σπρώχνεται στην ομηρία των άκρων, που αρχίζουν πια να είναι τόσο ίδια ΚΑΙ στην πρακτική τους (ιδεολογικά έχουν ήδη συναντηθεί), που είναι δύσκολο (σε μένα αδύνατο) να βρει κανείς διαφορές.

Στην παρούσα φάση ΔΕΝ πιστεύω πως είναι "μοιραίο", ΔΕΝ πιστεύω πως είναι φαινόμενο των καιρών και συνθηκών, πιστεύω πως είναι σχέδιο, που εξυπηρετεί την διάσωση της κάστας της ληστοκρατίας που οδήγησε την χώρα στην άβυσσο. Για παράδειγμα, αποτέλεσμα των συνθηκών ήταν η χθεσινή αντιπολιτική διάθεση των πρώην μακάριων, που εξαγριώνονται τώρα που τους αφαιρούν τα ψίχουλα που τους ταϊζανε στο πάτωμα, για να ανέχονται/στηρίζουν το μεγάλο φαγοπότι που γινόταν επάνω στα τραπέζια (το που μπορεί να φτάσει η αγριότητα του ανασφαλή μικροαστού το έχει περιγράψει θαυμάσια ο Γαβράς στο "Τσεκούρι").

ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΔΟ-ΛΟ-ΦΟ-ΝΟΙ

από τρωκτικό

edit 9/5/10

από videokanalia

Προαναγγελθείσες ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ!

Τρεις άνθρωποι νεκροί από την τυφλή βία. Τρεις δολοφονίες από ψυχασθενείς φασίστες...

Η πορεία γνωστή από μέρες. Γνωστά και τα τσιράκια που είτε από ηλιθιότητα, είτε από ψυχασθένεια, είτε επί πληρωμή δεν κατεβαίνουν ποτέ για να διεκδικήσουν κάτι, αλλά για να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις όσων διεκδικούν.

Θα επαναλάβω για τέταρτη φορά σε αυτό το μπλογκ την φράση απευθυνόμενος προς τους παραπάνω.

Αν θέλετε να σκοτώσετε ντε και καλά κάποιον, σκοτώστε τον μπάτσο που έχετε μέσα σας.