της Μαρίας Καλυβιώτου
από την ΑΥΓΗ Για εμάς, τους νέους και τις νέες που βρήκαμε καταφύγιο στην πάντα ζωηρή σκέψη του, ο Αλέκος Λύτρας κατάφερνε σήμερα να μας αποκαλύπτει μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που πράγματι είχε στο επίκεντρό της τον άνθρωπο, μια αριστερά ιδέα και πράξη καθημερινή. Την αριστερά ως τρόπο ζωής. Αγωνίστηκε όσο λίγοι ακόμη για την ενότητα της αριστεράς. Ένας από τους πιο ΣΥΡΙΖΑίους, αιώνιος έφηβος, σοφός, μας έβαζε τα γυαλιά με την αποφασιστικότητα και τις ιδέες του.
Εκείνος δεν κατέλαβε ποτέ θέσεις εξουσίας, αλλά η προσφορά του στους “νέους” συντρόφους είναι ανεκτίμητη. Ήταν η ελπίδα μας ότι μεγαλώνοντας δεν θα γίνουμε όπως οι “μεγάλοι”. Και φαντάζομαι πως και γι' αυτούς τους τελευταίους, τους αλλοτριωμένους και παρασυρμένους από τις επιταγές του χρόνου, ο Αλέκος Λύτρας ήταν μια από τις φωνές που δεν επέτρεπε στη φλόγα που έχουν μέσα τους να σταματήσει, έστω να τρεμοπαίζει. Ένας αγνός αντιεξουσιαστής της αριστεράς, που ενσάρκωσε την απαισιοδοξία της γνώσης και την αισιοδοξία της βούλησης.
Όποιος και όποια συντρόφευσε τον Αλέκο Λύτρα, γνωρίζει ότι τέτοιες στιγμές ένα αντίο δεν είναι ταιριαστό. Άλλωστε, οι ιδέες, η επιμονή αυτού του χαλκέντερου αγωνιστή της αριστεράς, αγκαλιάστηκαν και φυτεύτηκαν σε όσα μυαλουδάκια υπήρχε το έδαφος για να τις γονιμοποιήσουν.
Για εμάς, τους νέους ή πάντα νέους, τους φίλους και τους συντρόφους του, ένας φόρος ύστατης τιμής μπορεί να δοθεί στον Αλέκο. Μία δέσμευση.
Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
Κι αν ο κλοιός στενεύει,
Ο νους μας είν' αληταριό
Κι όλο θα δραπετεύει
