Αρχή του τέλους για τα πυρηνικά!

σκίτσο του Monte Wolverton (πηγή)

από Greenpeace
 

Η Greenpeace χαιρετίζει τη χθεσινή απόφαση του Ιάπωνα πρωθυπουργού να ακυρώσει όλα τα σχέδια για νέους πυρηνικούς σταθμούς.

Τη σημαντική αυτή ανακοίνωση έκανε χθες ο Ιάπωνας πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στην οποία ανέφερε ότι η Ιαπωνία θα πρέπει να φτιάξει από την αρχή την ενεργειακή της στρατηγική.

Στην Greenpeace ελπίζουμε η ανακοίνωση αυτή να είναι η απαρχή μίας νέας καθαρής και βιώσιμης εποχής όχι μόνο για την Ιαπωνία, αλλά και για όλες τις χώρες. Αντί να περιμένουμε να συμβεί το επόμενο πυρηνικό ατύχημα, μπορούμε να στραφούμε σε πραγματικά καθαρές και ασφαλείς λύσεις, όπως είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η εξοικονόμηση. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να κάνουμε πραγματικότητα ένα μέλλον χωρίς πυρηνικά ατυχήματα, πολέμους για το πετρέλαιο, ρύπανση και καταστροφικές κλιματικές αλλαγές.

Ωκεανός ραδιενέργειας

σκίτσο του nibo από CartoonMovement

από την Ελευθεροτυπία

Περίπου 11.500 τόνους ραδιενεργού νερού από τον κατεστραμμένο πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα άρχισε να ρίχνει στη θάλασσα η διαχειρίστρια εταιρεία Tepco, προκειμένου να εξοικονομηθεί περισσότερος χώρος για το ραδιενεργό νερό που εκλύεται. Σύμφωνα με την εταιρεία, τα επίπεδα ραδιενέργειας σε αυτό θα είναι 100 φορές πάνω από το κανονικό, ωστόσο το νερό αυτό θεωρείται ελαφρώς ραδιενεργό.

Λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία αυτή, εκπρόσωπος της Tepco με δάκρυα στα μάτια ζήτησε συγνώμη για τη ρύπανση της θάλασσας. "Εχουμε ήδη προκαλέσει πολλά δεινά στους κατοίκους της περιοχής. Δεν μπορούμε να σας πούμε πόσο λυπούμαστε γι΄αυτό το νέο κακό", τόνισε στην τηλεόραση.

Παράδοση στην Ιαπωνία η απόκρυψη στοιχείων

Rick McKee, Augusta, Georgia (πηγή)

του Νικόλα Ζηργανού

από την Ελευθεροτυπία  

«Τι στο διάλολο συμβαίνει εδώ, θα μου εξηγήσει κανείς;» Η φραστική έκρηξη του ιάπωνα πρωθυπουργού Ναότο Καν ήταν απόλυτα δικαιολογημένη, καθώς όχι μόνο πληροφορήθηκε με καθυστέρηση μιας ώρας το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, αλλά κρατήθηκε τις πρώτες ημέρες σε «συσκότιση» πληροφόρησης, αφού η ιδιωτική εταιρεία Tepco, ιδιοκτήτρια του εργοστασίου της Φουκουσίμα Νταΐτσι, έδινε στις κυβερνητικές υπηρεσίες στοιχεία και μετρήσεις με το σταγονόμετρο, και κυρίως με χρονική υστέρηση.

Πού πας, καραβάκι, με τέτοιο καιρό;

(πηγή)

του Κώστα Καλλωνιάτη

από την  

Αυγή της Κυριακής

Ο άλλοτε πολλά υποσχόμενος υπουργός Οικονομικών κατέληξε να είναι απλώς ένας υπουργός που υπόσχεται πολλά. Το ίδιο σκηνικό ισχύει και με τον πρωθυπουργό της χώρας: υπόσχεται να κτίσει γέφυρα εκεί που δεν υπάρχει ποτάμι…

Για ποια ανάπτυξη, αλήθεια, μιλάνε; Πώς θα μειώσουν το έλλειμμα και το χρέος με αποκρατικοποιήσεις σε συνθήκες γενικευμένης δημοσιονομικής και οικονομικής κρίσης; Είναι δυνατόν να βασίζουν την αισιοδοξία τους στην αύξηση των εξαγωγών και στην επιβράδυνση της οικονομικής συρρίκνωσης ενός τριμήνου -αποτέλεσμα της καθυστερημένης επίπτωσης από την πρόσκαιρη βελτίωση της διεθνούς συγκυρίας στα τέλη του 2010- παραβλέποντας το χρηματοπιστωτικό και δημοσιονομικό τσουνάμι που έχει ξεσηκώσει η συνδυασμένη μεσανατολική και ιαπωνική κρίση;

Το μικρό κορίτσι

Το μικρό κορίτσι, σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ, μουσική Ζουλφί Λιβανελί, LP Nazım Türküsü (1978)

(στο βίντεο απαγγέλει ο Ναζίμ Χικμέτ και τραγουδάει η Τζόαν Μπαέζ)

από Kadirlac

Ο εφιάλτης της αλαζονείας

σκίτσο saulkabher από Cartoon Movement

του Παντελή Mπουκάλα

από την Καθημερινή

Ο,τι τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τον σεισμό, το τσουνάμι και το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα ήταν εικασία ή υποψία, ημέρα με την ημέρα, βδομάδα τη βδομάδα, γίνεται βεβαιότητα, την οποία αποδέχονται πλέον και πολλοί από τους αρχικούς σίγουρους πως όλα θα πάνε καλά και θα τελειώσουν γρήγορα: Ούτε εύκολα αντιμετωπίσιμο είναι το πρόβλημα, λοιπόν, όπως επέμεναν οι πρώτες παραμυθητικές ανακοινώσεις ούτε όσοι εμπλέκονται στην αντιμετώπισή του (η διαχειρίστρια εταιρεία και η ιαπωνική κυβέρνηση) έχουν αποδείξει με την ώς τώρα δράση τους πως η μέθοδός τους είναι περισσότερο επεξεργασμένη και αποτελεσματική από τις μεθόδους που οι ανεπτυγμένοι και πεπολιτισμένοι αυτού του κόσμου αποκαλούν ονειδιστικά «τρικοκοσμικές» ή και «βαλκανικές», κι εμείς εδώ, πάντοτε σε αυτοκριτική εγρήγορση, τις χαρακτηρίζουμε «ελληνικές».

Σ΄ ευχαριστώ ω εταιρία!

σκίτσο Richard and Slavomir Svitalsky από Cartoon Movement

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή 

Διαβάζουμε πως ο Ιάπωνας πρωθυπουργός άσκησε αυστηρή κριτική στην εταιρεία - ιδιοκτήτρια των πυρηνικών εργοστασίων στη Φουκουσίμα. Δεν έκανε καλά τη δουλειά της -η εταιρεία!- και κινδυνεύει όλη η Ιαπωνία. Δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα της -η εταιρεία!- για φυσικές καταστροφές όπως το τσουνάμι και κινδυνεύει όλος ο κόσμος.

Γκοτζίλας και τέκις χέρι-χέρι (addendum)

του Σπύρου Δερβενιώτη από Cartoon Movement

- Οι παρελθοντικές ανταποκρίσεις απευθείας μέσα από τη δεξαμενή χρησιμοποιημένων καυσίμων, 
 εδώ1, εδώ2, κι εδώ3.   

από Techie Chan

Ξέρω πως δεν είναι σωστό να χτυπάμε τον πεσμένο αντίπαλο, αλλά από την άλλη είναι καλό να τον ξεβρακώνουμε τελείως όταν μας δίνεται η ευκαιρία για να το γνωρίζουμε την επόμενη φορά που θα μας κουνηθεί. Διότι μόλις ανακάλυψα σκάβοντας άλλη μία βαρβάτη ένδειξη που μας αποδεικνύει πως η διεθνής επιστημονική κοινότητα που ασχολείται με τα πυρηνικά, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, προσπαθεί να αποκρύψει όσα περισσότερα μπορεί, όσο περισσότερο μπορεί. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνη τη συνεδρίαση της διεθνούς επιτροπής ατομικής ενέργειας που κλήρωσε τους νεκρούς του τσερνόμπυλ στους 60 και τους νεκρούς από καρκίνο στους 4000.

Δώστε βάση: Από την ημέρα που έγινε η πρώτη έκρηξη στον αντιδραστήρα 1 ακούγαμε πως η έκρηξη ήταν το αποτέλεσμα του υδρογόνου που απελευθερώθηκε στο κτήριο από τον αντιδραστήρα. Και πως η εταιρία TEPCO για να μειώσει την πίεση που δημιουργούνταν στο τσιμεντένιο κέλυφος, άνοιγε τις “βαλβίδες εξαερισμού”. Ο εξαερισμός -κατά την επίσημη αφήγηση- γινόταν μέσα στο κτήριο προκειμένου να καταστεί λιγότερο ραδιενεργός ο ατμός πριν βγει στην ατμόσφαιρα. Δυστυχώς -πάλι κατά την επίσημη αφήγηση- η μεγάλη περιεκτικότητα που περιείχε σε υδρογόνο δημιούργησε τις εκρήξεις.

Δεν είναι υπέροχο παραμύθι; Μέσα στην ηρωική προσπάθεια της εταιρίας να προστατέψει τους κοινούς θνητούς, έκαναν μια πράξη που τελικά δημιούργησε τις εκρήξεις. Είναι εμφανές πως το τμήμα μάρκετινγκ έχει διαβάσει για το πόσο συγκινητικό θέμα είναι η τραγική ειρωνεία στο αρχαίο θέατρο. Παρ' όλα αυτά όλοι οι ειδικοί που έχουν ασχοληθεί με αυτόν τον τύπο αντιδραστήρα κατάλαβαν αμέσως πως πρόκειται για ψέματα. Και δεν έβγαλαν τσιμουδιά πέρα από τους Γάλλους και από τον Ιάπωνα που μιλάει στο βίντεο (το έβαλα προχθές ως υποσημείωση στο προηγούμενο, εδώ μπορείτε να το δείτε). Την αυστριακή μετεωρολογική υπηρεσία δεν την μετράω, αυτοί είναι πρακτικά outsiders του κυκλώματος των πυρηνικών με προνομιακή πληροφόρηση.

Όταν δεν ανθίζουν οι κερασιές

MacLeodCartoons, από Cartoon Movement

της Κάκης Μπαλλή

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

20.3.2011 

Ο Σούρες είναι αγρότης στην ινδική Κέραλα. Καλλιεργεί καουτσούκ, μαζεύει τον χυμό των δένδρων του, κάνει την πρώτη επεξεργασία και πουλάει το πολύτιμο ελαστικό - την πρώτη ύλη για προφυλακτικά, χειρουργικά γάντια και ελαστικά αεροπλάνων και αυτοκινήτων. Μέχρι πριν από μερικές μέρες ήταν σίγουρος ότι ο κόπος του επιβραβεύεται, η τιμή του καουτσούκ ήταν σταθερά υψηλή. Ώσπου χτύπησε ο Εγκέλαδος -και το τσουνάμι και ο πυρηνικός εφιάλτης- την Ιαπωνία. Τρεις μέρες μετά τα 8,9 Ρίχτερ, η τιμή του καουτσούκ στις αγορές άρχισε να πέφτει -κυρίως λόγω του φόβου ότι θα λείψουν για ένα διάστημα οι παραγγελίες προς τις προμηθεύτριες εταιρείες από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία.

Ο Γκοντζίλα και η πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία

του Πήτερ Γ. Κίρμπυ

New York Times, 14.3.2011.

μετάφραση: Στρατής Μπουλαλάκης

από τα "Ενθέματα" 

της Κυριακάτικης Αυγής, 20.3.2011 

Βλέποντας τις εικόνες της καταστροφής μετά το τσουνάμι στα βιντεάκια του YouTube και στα ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης, ένιωσα συγκλονισμένος και την ανάγκη να βοηθήσω· είχα όμως, επιπλέον, μια αναμφισβήτητη αίσθηση dejà vu. Ως μελετητής που ασχολούμαι με τη θέση της πυρηνικής ενέργειας στην ιαπωνική κουλτούρα, έχω δει πάμπολλες ταινίες τρόμου με τέρατα, τόσο της δεκαετίας του 1950 όσο και μεταγενέστερες, εμπνευσμένες από την πυρηνική καταστροφή· οι σκηνές των φλεγόμενων διυλιστηρίων, των ισοπεδωμένων πόλεων, των ομάδων διάσωσης, της φυγής των αμάχων, μου έφεραν στο νου ορισμένα σουρεαλιστικά στιγμιότυπα των ιαπωνικών ταινιών καταστροφής.

Αυτή η κατηγορία B-movies αποτελεί σήμερα αντικείμενο γενικευμένου χλευασμού, και συχνά όχι άδικα. Αλλά οι πρώτες ταινίες «Γκοντζίλα» ήταν σοβαρές και σκληρές, ενώ τάσσονταν με σαφήνεια κατά της πυρηνικής ενέργειας: το τέρας προέκυψε έπειτα από μια ατομική έκρηξη. Ήταν επίσης αντιπολεμικές σε μια χώρα που είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεδομένου ότι στον «Γκοντζίλα» του 1954 το μεγάλο σαυροειδές θηρίο βγαίνει από τον κόλπο του Τόκιο για να λεηλατήσει την πρωτεύουσα, οι εκρήξεις, τα πτώματα και τα ποτάμια προσφύγων παρέπεμπαν ευθέως στις τρομακτικές σκηνές των τελευταίων ημερών του Πολέμου, εικόνες που παρέμεναν ακόμα ανεξίτηλες στο μυαλό των Ιαπώνων, οι οποίοι παρακολούθησαν το έργο μέσα σε νεκρική σιγή, που τη διέκοπταν μονάχα, κάπου κάπου, οι λυγμοί.

Οι ανώνυμοι ήρωες της Φουκουσίμα

Gary Varvel, Indiana -- The Indianapolis Star-News (πηγή)

της Ρίκας Βαγιάνη

από το Έθνος
 

Οταν η ανθρωπότητα τρέχει πανικόβλητη μακριά από τον εφιάλτη της πυρηνικής καταστροφής, μια χούφτα «τρελών» τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση: ίσια στην καρδιά του αντιδραστήρα 3, στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα.

Δεν πρόκειται για ηρωικούς στρατιώτες, εθελοντές ή παράξενους τύπους: είναι, απλώς, οι εργάτες που έμειναν πίσω και προσπαθούν να ελέγξουν τη ζημιά. Δεν ξέρουμε τα πρόσωπα, ούτε τα ονόματά τους, ούτε καν πόσοι ακριβώς είναι αυτοί οι λιγοστοί που προτάσσουν τα σώματά τους ως φράγμα ανάμεσα στην Ιαπωνία και την πυρηνική καταστροφή. Δεν ξέρουμε αν είναι Ιάπωνες ή ξένοι εργαζόμενοι, αν η δουλειά αυτή ήταν «στο συμβόλαιό τους», ή αν προσφέρθηκαν να μείνουν στον τόπο της έκρηξης.

Η "Αυγή της Οδύσσειας" στην Ιαπωνία

Patrick Chappatte, Cartoons on World Affairs (πηγή)

από την Αυγή

Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι το νερό της βρύσης στο Τόκιο των 30 εκατομμυρίων ψυχών είναι ακατάλληλο για τα μωρά, λόγω αυξημένης ραδιενέργειας. Ανατριχιαστική είδηση, που, αν την προεκτείνουμε ψυχολογικά, σημαίνει ότι κανεíς δεν θα πίνει πλέον νερό της βρύσης. Μια μάνα με ομπρέλα αναρωτιόταν αν βρέχει ραδιενεργή βροχή κι αν είναι ασφαλές να κυκλοφορεί καν στον δρόμο. Η στωικότητα των Ιαπώνων τον πανικό, δεν τον επιτρέπει, αλλά η μυστικοπάθεια των αρχών έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη. Η απόγνωση της μεσαιωνικής Ευρώπης μπροστά στην πανούκλα.

Γράμμα σ’ έναν Iάπωνα φίλο

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή (πηγή)

του Νίκου Κουνενή

από το Δρόμο της Αριστεράς 

πηγή: Αριστερό Βήμα

Αγαπητέ Τακέσι,

Δεν σε γνώρισα ποτέ, αλλά νομίζω πως μπορώ σε κάποιο βαθμό να σε φανταστώ. Έχεις περίπου την ίδια ηλικία με μένα, και μέχρι χθες πίστευες πως είχες οριστικοποιήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν τον κόσμο και τη ζωή σου. Μεγάλωσες με την εφιαλτική μνήμη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, υπήρξες άλλωστε εγγόνι και γιός θυμάτων. Αυτός ήταν και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο μετακόμισες νωρίς στο Τόκιο, πολλά χιλιόμετρα μακριά από την πηγή αυτής της ακατάπαυστα οδυνηρής υπενθύμισης. Εκεί σπούδασες, εκεί γνώρισες τη γυναίκα σου, εκεί γεννήθηκαν οι δυο σου κόρες, φοιτήτριες πια.

Γκοτζίλα παρέα με μινώταυρο στο Τόκυο, ξερόλας με ταμπλέτες ιωδίου και κομποσχοίνι στο χέρι

Kap, La Vanguardia and Mundo Deportivo, Spain (πηγή)

από Τechie Chan

Το θέμα τείνει να εξαφανιστεί από τα νέα, κι έτσι είπα να σας κάνω λίγο ακόμα την καρδιά περιβόλι. Καθώς και να παίξω λίγο με το μπλέξιμο της μεταφυσικής με την επιστήμη στα λόγια των επισήμων φορέων της πολιτικής και της επιστήμης. Από τη μία είναι λογικό η ιδεολογία της επιστήμης να μην μπορεί να διαχωριστεί από τους φορείς της. Από την άλλη όμως τα διάφορα παραμύθια που χτίζονται, σπάνια έχουν να κάνουν μόνο με καλές προθέσεις αγαθών ιδεολόγων. Και δεν είναι τυχαίο πως οι διαφωνούντες κατηγορούνται για σκοταδιστές. Ίσως κάποιοι να είναι, όμως εγώ θα προσπαθήσω να σας δείξω πως η μεταφυσική δεν εκλείπει από τον επίσημο επιστημονικό λόγο σε αυτό το δράμα. (τα προηγούμενα επεισόδια μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ κι εδώ).

1. Οι Γάλλοι σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά στο Τσερνόμπιλ, όπου αρνήθηκαν πως το ραδιενεργό νέφος έφτασε στα σύνορά τους (είναι εμφανές πως η ραδιενέργεια σταμάτησε στα σύνορα της Γερμανίας), αυτή τη φορά είναι πολύ αποκαλυπτικοί. Μας λένε λοιπόν πως ήδη έχει εκλυθεί το 10% της ραδιενέργειας που είχε ξεφύγει από το Τσερνόμπιλ.

Καθώς θα περνάνε οι μέρες και οι εβδομάδες, όλο και περισσότερο γίνεται εμφανές πως η μάντρα: “αυτό που βλέπουμε δεν είναι ένα νέο Τσέρνομπιλ” δεν είναι κάτι παραπάνω από την αποφυγή επίκλησης μιας λέξης που είναι καταγεγραμμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο ως ταμπού. Οι επίσημοι και ειδικοί δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν πως θα εξελιχθούν τα πράγματα, κι όμως έσπευδαν αμέσως να καθησυχάσουν πως αυτό δεν είναι ένα νέο τζιζ κακό. Το κλασσικό εγχειρίδιο του damage control καλεί να μη λέμε ψέματα προσπαθώντας να αποκρύψουμε την αλήθεια. Έτσι δουλεύει και η φράση “αυτό δεν είναι ένα νέο Τσέρνομπιλ”. Όχι η Φουκουσίμα δεν έσκασε όπως το Τσέρνομπιλ, όχι δεν διέρρευσε το περισσότερο ραδιενεργό υλικό την πρώτη μέρα, όχι δεν είχαν άκρες από γραφίτη οι ράβδοι ελέγχου. Οπότε πράγματι η Φουκουσίμα δεν είναι Τσέρνομπιλ, η Φουκουσίμα είναι Φουκουσίμα και κανείς δεν ξέρει πως σκατά θα εξελιχθεί. Και μέχρι στιγμής δεν εξελίσσεται καθόλου καλά.

Η «εκλαΐκευση» της ραδιενέργειας

Οι χιλιάδες θαμμένοι τόνοι πυρηνικών αποβλήτων υπονομεύουν το αύριο των παιδιών μας.
Σκίτσο Miguel Villalba Sanchez (Elchicotriste), από το Cartoon Movement

του Κώστα Γαβρόγλου 

από τις "Αναγνώσεις"

της Κυριακάτικης Αυγής

Από τα μέσα σχεδόν του 19ου αιώνα, ο επιστημονικός λόγος συστηματικά συνοδεύεται από ένα νέο είδος γραφής: αυτό της επιστημονικής εκλαΐκευσης. Το εγχείρημα -από τότε- είχε τον εξαιρετικά ενάρετο στόχο, να εξηγήσει στους "απλούς ανθρώπους", με "απλή γλώσσα" και χωρίς να "απαιτείται εξειδικευμένη γνώση", τα "συγκλονιστικά επιτεύγματα" της επιστήμης και της τεχνολογίας. Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, η βιομηχανία της εκλαΐκευσης συνεχίζει να αντλεί τη νομιμότητά της από αυτό τον τόσο ενάρετο στόχο της.

Στο μεταξύ, όμως, προέκυψαν κάποια προβληματάκια: Ο μέσος και απλός άνθρωπος φάνηκε να μην υπάρχει. Η απλή γλώσσα της εκλαΐκευσης φάνηκε να μεταδίδει αξίες, ιδεολογίες και απόψεις, και όχι μόνο τεχνικές λεπτομέρειες. Η μη απαίτηση εξειδικευμένης γνώσης εδραίωσε την αντίληψη ότι όλα είναι δυνατά για όλους, χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Η εξιστόρηση των συγκλονιστικών επιτευγμάτων, σε λίγο καιρό μυθοποίησε την επιστήμη και την τεχνολογία. Τίποτα, όμως, από όλα αυτά δεν σκίασαν το εγχείρημα της εκλαΐκευσης. Οι επιστήμονες πίστεψαν ότι τα εκλαϊκευτικά εγχειρίδια έπειθαν την κοινωνία για τη σημασία του έργου τους, ενώ οι εκλαϊκευτές πίστεψαν πως είναι οι απαραίτητοι διαμεσολαβητές ανάμεσα στους ήρωες της σύγχρονης κοινωνίας και τους πολίτες. Έτσι, και οι δύο μαζί, κατάφεραν να ενισχύσουν κάτι άλλο: την τεχνοκρατία, και την αντίληψη περί ουδετερότητας της επιστήμης και της τεχνολογίας. Και το σημαντικότερο: να δημιουργήσουν ουτοπίες.

Πηγή ολέθρου ακόμα και η ειρηνική χρήση

του Ευτύχη Μπιτσάκη

από το ΠΡΙΝ
το άρθρο αναρτήθηκε σκαναρισμένο στο Πολιτικό Καφενείο*

Δυστυχώς οι γιαπωνέζοι δεν ήταν αυστηροί!

FUKUSHIMA 2011
   του grieco από Cartoon NetMovement

συνέντευξη του Ανδρέα Θεοφίλου

στον Δημήτρη Χρήστου

από την Κυριακάτικη Αυγή

Όπως αποκάλυψε η WikiLeaks η διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας είχε από το 1998 προειδοποιήσει τους Ιάπωνες ιθύνοντες για τα πυρηνικά, ότι μερικοί από τους αντιδραστήρες αυτής της χώρας δεν θα άντεχαν σε μεγάλο σεισμό. Παραταύτα δεν έγινε τίποτα.

Συμπερασματικά μπορεί να πούμε ότι δεν υπάρχουν τέλειες μηχανές, όπως δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Πάντα υπάρχουν κάποιοι απρόβλεπτοι παράγοντες.

Αφού δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, δεν μπορούν να υπάρξουν και τέλειες μηχανές συνοψίζει τα συμπεράσματά του ο πυρηνικός φυσικός, τέως διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών “Δημόκριτος” κ. Ανδρέας Θεοφίλου μιλώντας στην “Αυγή”. Δυστυχώς σημειώνει δεν είχαν τηρηθεί οι προδιαγραφές για μεγάλες σεισμικές δονήσεις και κυρίως οι πιθανότητες να προκληθεί τσουνάμι. Αν δεν πετύχει η ψύξη των αντιδραστήρων, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τίποτα. Αναλυτικά η συνέντευξη:

Ξερόλας στο πυρηνικό καταφύγιο, Γκοτζίλα on the road (to Tokyo)

σκίτσο Σπύρου Δερβενιώτη από Cartoon Movement

από Techie Chan

Πληροφορίες που μάζεψα για την ιαπωνία. Για όποιον μόλις κατέβηκε από τον άρη ή μόλις επέστρεψε από τις εκπτώσεις του Attica, ας διαβάσει την αρχή εδώ.

Τα πράγματα δυστυχώς εξελίσσονται όπως λέγαμε πριν από 3 ημέρες. Όχι γιατί συμβαίνει το χειρότερο, αλλά διότι το χειρότερο συμβαίνει ήδη εδώ και μερικές μέρες. Από την αρχή των προβλημάτων με τους αντιδραστήρες, τα νέα βρίσκονταν αρκετά πίσω από την πραγματικότητα. Είχαν δηλαδή μια χρονοκαθυστέρηση καθώς επίσημοι και ειδικοί έδιναν μια πιο ρόδινη εικόνα για την κατάσταση. Αυτό το μέτωπο έχει αρχίσει να σπάει καθώς συγκρούεται με την πραγματικότητα. Ακόμα και σήμερα μαθαίνουμε μόνο ψήγματα του τι συμβαίνει και μάλιστα με σειριακό τρόπο, δηλαδή ένα τη φορά…

Εάν προσέξετε η προσοχή των ειδήσεων επικεντρώνεται κάθε φορά σε 1 ή 2 αντιδραστήρες ξεχνώντας εντελώς πως και οι άλλοι δύο βρίσκονται σε ανεξέλεγκτη κατάσταση. Ασχολούμαστε μία μέρα με τις δεξαμενές χρησιμοποιημένων καυσίμων του αντιδραστήρα 4, τη στιγμή που ο μισο-λιωμένος πυρήνας του 2 έχει δημιουργήσει ρωγμές στο προστατευτικό περίβλημα. Η κατάσταση μοιάζει μένα παιχνιδάκι που έπαιζα μικρός στο Spectrum μου. Ένα ρομπότ ναυτικός προσπαθεί να βουλώσει τρύπες σ’ένα σαπιοκάραβο μέχρι να φτάσει στο λιμάνι. Ταυτόχρονα πρέπει να λαδώσει τη μηχανή και να λειτουργήσει τις αντλίες για να βγάλει το νερό που μαζεύεται και κάνει το καράβι να κινείται πιο αργά. Κάθε δεδομένη στιγμή υπάρχουν περισσότερες από μία δουλειές να κάνεις κι εσύ επικεντρώνεσαι σε αυτή που βλέπεις μπορστά σου. Αυτό δεν σημαίνει πως οι άλλες τρύπες σταμάτησαν να μπάζουν νερό.

Το κακό με την παραπάνω αναλογία, είναι πως το λιμάνι στην περίπτωση της Fukushima δεν βρίσκεται πουθενά κοντά.

Εφιάλτης σε κόκκινο

Το 1990 ο υπέργηρος Ακίρα Κουροσάβα γύρισε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες: ¨Όνειρα" (Yume / Dreams), σπονδυλωτή, κατέγραψε σ' αυτήν οκτώ όνειρα κι εφιάλτες του. Οι κριτικοί της εποχής δεν ενθουσιάστηκαν, οι συμπατριώτες του δεν κατάλαβαν (ή δεν θέλησαν να καταλάβουν...) τι τους έλεγε στην προτελευταία του δημιουργία: υμνούσε την ανθρώπινη απλότητα, την ομορφιά και δύναμη της φύσης, τον πολιτισμό της παράδοσης, την τέχνη, την αθωότητα της παιδικής ματιάς του χθες, αλλά έστελνε και σήματα κινδύνου για την αγριότητα του αύριο. Στη δεύτερη κατηγορία, το όνειρο-εφιάλτης "το βουνό Φούτζι στα κόκκινα". Ξανακοιτώντας το μετά από τόσα χρόνια και με την απειλή ο εφιάλτης του Κουροσάβα να γίνει πραγματικότητα, αναρωτήθηκα για το αν είναι μια μυθοπλασία του μεγάλου δημιουργού ή ενόραση. Όχι, δεν πιστεύω σε αυτά, μα... "οι 6 αντιδραστήρες", "-που χάθηκαν οι άνθρωποι; στον πάτο της θάλασσας", τα οργισμένα λόγια της έντρομης μάνας για όσα ψέμματα τους είπαν τα ζόμπι του πυρηνικού λόμπι και οι κυβερνήσεις μαριονέτες τους...    

[Παιδεύτηκα γιατί δεν ήξερα πως να κάνω το βίντεο με τους υπότιτλους. Ψάχνοντας βρήκα τα προγράμματα και τελικά μπόρεσα να τους βάλω. Νομίζω πως άξιζε ο κόπος...]

Χαζή Γκόμενα

του Πιτσιρίκου

 

Οι δυο ατομικές βόμβες που έριξαν οι Αμερικανοί στην Ιαπωνία το 1945 είναι βαθιά χαραγμένες στις μνήμες και τις συνειδήσεις των Ιαπώνων, οπότε αποφάσισαν να ρίξουν κι αυτοί μια πυρηνική βόμβα στους εαυτούς τους.

Μοιάζει με τραγική ειρωνεία να κινδυνεύει σήμερα η Ιαπωνία από την πυρηνική καταστροφή, αλλά δεν είναι. Ταπεινή μου γνώμη –και μάλλον όχι μόνο δική μου- είναι πως μια χώρα που έχει ζήσει τον όλεθρο του ατομικού βομβαρδισμού στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτική με την πυρηνική ενέργεια.