Περνάμε στην επόμενη φάση

(πηγή)

από Ιστορίες συνωμοσίας

Ένας προσεκτικός παρατηρητής, τριγυρνώντας στα μπλογκ θα δει πως η έναρξη για την επόμενη φάση – την πιο οδυνηρή – έχει ξεκινήσει. Η φάση μιας τιμωρίας που δυστυχώς θα ζήσουμε όλοι, φταίχτες και μη, μια τιμωρία που θα την συνειδητοποιήσουν επί τέλους με το χειρότερο τρόπο, και οι απόντες από όλα τα καλέσματα.  

Πολλοί εδώ μέσα, μπλόγκερς, όχι απλά τους τελευταίους μήνες, αλλά τα τελευταία χρόνια, έχοντας αυτό το ελεύθερο «βήμα» προς το κόσμο προσπάθησαν να κάνουν ότι πέρναγε από το χέρι στα πλαίσια μιας ηλεκτρονικής ενημέρωσης, για να βάλουν ένα λιθαράκι στην αφύπνιση.  

Άλλοι με στοιχεία και γνώσεις, άλλοι με το ταλέντο τους, τη χαρισματικότητά τους, άλλοι λέγοντας τα «χοντρά έξω από τα δόντια» και στο τέλος με κινήσεις ακόμα πιο προχωρημένες, πολλοί μαζί με μια κοινή ιδέα πως η αντίδραση δεν μπορούσε να γίνει μόνο με το πληκτρολόγιο, έβαλαν τα δυνατά τους να γίνει η σπίθα των αγανακτισμένων, ποτάμι ίσως και θάλασσα.  

Κάθε δυο χρόνια διαγραφή μνήμης...

σκίτσο του Πέτρου Τσιολάκη από το Ποντίκι

Το φθινόπωρο του 2007, πάνω στα αποκαΐδια της χώρας και με τα διχίλιαρα του Ρουσόπουλου, η Ν.Δ. κερδίζει για δεύτερη φορά στις εκλογές στέλνοντας το ΠΑΣΟΚ σε εμφύλιο, στον οποίο τελικά επεκράτησε ο Γ. Παπανδρέου παρότι εθεωρείτο απ' όλους τελειωμένος.

Πριν από 20 μήνες η Ν.Δ. κατέρρεε στις κάλπες και στη συνείδηση των ψηφοφόρων, των μελών και των οπαδών της. Όλοι μιλούσαν για στρατηγική ήττα με ορίζοντα δεκαετίας και καταριόντουσαν τον επάρατο Καραμανλή. Ο "τελειωμένος" πριν από μερικούς ΓΑΠ ήταν ο λαοπρόβλητος πρωθυπουργός.

Σήμερα η Ν.Δ., χωρίς να έχει αλλάξει ούτε κατά κεραία, πατάει πάνω στο πτώμα του ΠΑΣΟΚ και κορδώνεται και πάλι διεκδικώντας να ξανασώσει τη χώρα.  

Μέχρι πότε θα διαγράφεται η μνήμη μας κάθε δυο χρόνια;

από την Αυγή

"Σι-ι-ό, ρε μαλάκα!"

 

από το blog του Γαλαξιάρχη

Σκηνικό: Μικρή καφετέρια σε κεντρική πλατεία Βορείων Προαστίων

Πρωταγωνιστές: Ένας C.E.O., δύο executives, ένας partner κσι τέσσερις φρεντοκαπουτσίνοι

Λίγο η απομάκρυνση από το πρώην επαγγελματικό περιβάλλον, λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η ενασχόληση με άκρως πιο ενδιαφέροντα πράγματα, είχα αρχίσει να ξεχνώ την πτωχευμένη βλαχογκλαμουριά της ελληνικής μπίζνας. Αυτής, που οι Πορτοσαλταρισμένοι Πασχοπρετεντέρηδες αποκαλούν "υγιή επιχειρηματικότητα". Σήμερα, δεν μου έφτανε η μεσημεριανή μούχλα (που μετατράπηκε σε υποτροπική καταιγίδα, για να δέσει το γλυκό), έπρεπε να υποστώ και μία βίαιη χρονομεταφορά σε ένα παρελθόν που ήλπιζα -ειδικά αυτήν την περίοδο- ότι δε θα ξαναδιασταυρωθώ ποτέ μαζί του.

Η εποχή της Παγκαλιάδας, ή κάθε λαός έχει το τέρας που (δεν) του αξίζει….

του Νικόλα Κοσματόπουλου

από Παραλληλογράφο 

Το 1651, καταμεσής της αναμπουμπούλας ενός φρικτού εμφυλίου στην Αγγλία, ένας φιλόσοφος έγραψε μια πολιτική πραγματεία που έμελλε να μας ακολουθεί μέχρι σήμερα. Ο Τόμας Χομπς, σοκαρισμένος από τα αιματηρά γεγονότα που σημάδεψαν τη διαμάχη μεταξύ μοναρχίας και κοινοβουλίου, βρήκε στο πρόσωπο του βιβλικού τέρατος Λεβιάθαν την λύση προς μια ειρηνική κοινωνία. Στο εξώφυλλο του βιβλίου ο Λεβιάθαν απεικονιζόταν ως ένας υπερμεγέθης γίγαντας που ορθώνεται πάνω από την πολιτεία των ανθρώπων κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι και την τιάρα στο αριστερό. Για τον Χομπς, η συμμαχία των δύο εξουσιών (πολιτική-εκκλησιαστική) θα εγγυόταν την κοινωνική ειρήνη υπεράνω ενός ανθρώπινου είδους που χαρακτηριζόταν από πρωτόγονα ένστικτα και ανικανότητα άμεσης διακυβέρνησης. Από τότε, ο Λεβιάθαν συμβολίζει την έννοια του κοινωνικού συμβολαίου, της «οικειοθελούς» συμφωνίας μεταξύ των πολιτών να παραχωρήσουν μέρος της ελευθερίας τους στην εξουσία για το καλό του συνόλου. Στην Χομπσιανή ουτοπία, το τέρας συμβόλιζε το φόβητρο πάνω στο οποίο θα εκβιαζόταν η υπόσχεση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Για πολλούς, το τέρας του Χομπς είναι ακόμα μαζί μας, ενώ η υπόσχεση όχι. 

Μπάρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη δεν μας τα 'μαθες καλά!

 

Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

από την Κίνηση Ενεργών Πολιτών Πόρου

Δεν υπάρχει...:)

Εγώ καλά σου τα 'λεγα μα τ' άκουγες παράλογα...

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά - σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι - τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης»

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

(Από την παράστασή του «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος», στην μπουάτ «Διαγώνιος» στην Πλάκα, το 1983!)

πηγή; Ανεμογκάστρι

Δυστυχώς, συμβαίνουν αλλού...

(πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα

Η πρώτη ευρωπαϊκή εξέγερση, όπως τη χαρακτηρίζουν οι ίδιοι οι Ιρλανδοί, έγινε. Και ήταν ειρηνική. Οι ψηφοφόροι έτρεξαν στις κάλπες σαν πληµµυρίδα και τιµώρησαν το κυβερνών κόµµα Φιάνα Φέιλ που πρόδωσε τον ιρλανδικό λαό προκειµένου να διασώσει τους τραπεζίτες.

Η πολιτική εξόντωση του Φιάνα Φέιλ, που κυριάρχησε στην ίρλανδία 60 χρόνια, σηµαίνει πως ο λαός ψήφισε υπέρ τής κατά µέτωπον αντιπαράθεσης µε την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο Εντα Κένι, ο ηγέτης του κόµµατος Φίνε Γκέιλ που νίκησε στις εκλογές και ο οποίος πιθανότατα θα γίνει πρωθυπουργός, θέλει να αναδιαπραγµατευτεί το επιτόκιο των δανείων που φόρτωσε στις πλάτες του ιρλανδικού λαού η απερχόµενη κυβέρνηση. Και είναι αυτό ακόµη ένας λόγος που η Άνγκελα Μέρκελ δεν µπορεί να κλείσει µάτι αυτές τις µέρες. Το κόµµα της υπέστη τη δική του πολιτική εξόντωση στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στο Αµβούργο.

Περί αξίας

από την Εποχή

του Κώστα Καναβούρη

από την Κυριακάτικη Αυγή
 

Έχει πει ο Νίτσε: "Αυτός που αγοράζεται είναι μικρής αξίας". Είναι η μεγάλη και οδυνηρότατη αλήθεια την οποία βιώνουμε όλοι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι. Ας θυμηθούμε και τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη και τη μεγαλειώδη διαφορά που έθεσε μεταξύ τιμής και χρήματος. Αν, λοιπόν, σήμερα η Ελλάδα αγοράζεται από οποιονδήποτε μουστερή το θελήσει, από οποιονδήποτε τοκογλύφο το θελήσει, είναι επειδή η Ελλάδα είναι μικρής αξίας. Είναι επειδή δεν κατάφερε ποτέ να αυξήσει το εσωτερικό, το ζωτικό της κεφάλαιο, επειδή το σπαταλούσε προκειμένου να αυξήσει το εξωτερικό της χρέος. Η Ελλάδα είναι μικρής αξίας γιατί ανασκολόπησε κάθε τρυφερότητα και κάθε περηφάνεια που πήγε να δημιουργηθεί σ' αυτόν τον τόπο. Σπατάλησε ακόμα και τα ζωτικά της ψεύδη μετατρέποντάς τα σε αναντίρρητες αλήθειες.

Ύμνος του υπεύθυνου πολίτη

(πηγή)

του Νίκου Κουνενή 

από το Δρόμο της Αριστεράς

Υποσχέσεις σαν σου δίνουν
και τις σβήνουν στη στιγμή,
κάνε το κορόιδο
κι άφησέ το να συμβεί.

Τη ζωή σου όταν ρημάζουν
και τη βγάζουν στο σφυρί,
άραξε και ξέχασέ το,
κι άσ’ το να συμβεί.

Μάθε να ’σαι μετρημένος
και μη δίνεις αφορμή.
Η Ιστορία σε προστάζει:
άσ’ το να συμβεί.

Σκύψε το κεφάλι ώς τα πόδια,
κοίτα μην παρασυρθείς.
Άραξε και ξέχασέ το
κι άσ’ το να συμβεί.

Το ρέκβιεμ του απεργοσπάστη

του Αντώνη Αντωνάκου
από alfavita

Όταν τηλεφωνώ στους εκάστοτε διευθυντές μου λέγοντάς τους ότι θα κάνω απεργία, μού εύχονται αυθόρμητα καλή ξεκούραση. Όταν επιστρέφω την επόμενη μέρα οι συνάδελφοι με ρωτάνε πως τα πέρασα απευθύνοντάς μου εγκάρδιο χαιρετισμό κι ένα βροντερό καλώς ήρθες, απ’ αυτά που λέμε σε μετανάστη συγγενή που έχουμε να δούμε σαράντα χρόνια. Αρχίζω να πιστεύω λοιπόν κι εγώ πως πήγα κάποια εκδρομή. Πως έκανα ταξίδι αναψυχής, κι αρχίζω να νιώθω ένοχος όταν σκέφτομαι πως, την ώρα που εγώ έλιαζα τα καλαμπαλίκια μου στις εξωτικές Μαλβίδες οι συνάδελφοι σκίζονταν μέσα στην αίθουσα μεταδίδοντας τη γνώση. Αρχίζω να νιώθω κοπρίτης, τεμπέλης, αντιπαραγωγικός. Παίρνω τότε, τηλέφωνο, άλλους κοπρίτες, τεμπέληδες, αντιπαραγωγικούς για να δω σε τι στάση χαλάρωσης βρίσκονται ώστε να νιώσω καλύτερα. Ως εκπρόσωπος λοιπόν του είκοσι τοις εκατό περίπου του εκλογικού σώματος που κρατάει την κοινωνία πίσω κι εμποδίζει την ανάπτυξη και την εξέλιξη του είδους απευθύνομαι σε σένα συνάδελφε απεργοσπάστη.

Μικροαστική νεοελληνική κατατονία...

(πηγή)

Η κατάθλιψη 

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη 

από την Ελευθεροτυπία 

 

 Την Παρασκευή το απόγευμα ερημιά. Το Σάββατο ερημιά. Δεν στοιχίζει η δημοτική παιδική χαρά ούτε ο περίπατος στις πλατείες ούτε οι βιτρίνες των έρημων μαγαζιών. Ομως ο κόσμος δεν βγαίνει, δεν κοιτάει. Δεν θέλει να βλέπει, γιατί δεν μπορεί να θυμάται αυτό που πριν από λίγους μήνες ήταν: εύπορος Ευρωπαίος που κοίταζε με συγκατάβαση τις γκρίζες φωτογραφίες του πατέρα του ή του παππού του.

Τα φτωχά τζιν καμπάνες του πολυτεχνείου πατέρα, τα πάμφτωχα λινά ρεβέρ του μεταπολεμικού παππού. Κοίταζε με την κουρασμένη υπεροψία του γρήγορου και αδίστακτου καταναλωτή, με την πλεονάζουσα κατανόηση του επιδειξία πλούτου και των καταναλωτικών επιβεβαιώσεων. Ο παππούς έπρεπε να δουλεύει σκυλίσια για το πρώτο διαμέρισμα, ο πατέρας για το μεγαλύτερο διαμέρισμα και το μικρό εξοχικό, αλλά και για να νομιμοποιηθεί μέσα σε μια επισφαλή δημοκρατία, ενώ ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει απλώς για να πάρει την ακριβότερη έκδοση αυτοκινήτου με τα δερμάτινα καθίσματα ή να δώσει 20.000 ευρώ για να παντρευτεί. Απλή η ιστορία του τόπου μας.

Γλυκιά ζωή στο νησί των σκανδάλων...

από Deutsche Welle

επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
 

Η Μύκονος είναι το καμάρι της αιγαιοπελαγίτικης ομορφιάς και το νησί των ζάπλουτων τουριστών. Γερμανικό δημοσίευμα μας αποκαλύπτει και την άλλη πλευρά: της διαφθοράς, της υπεξαίρεσης, των ναρκωτικών και της κλεψιάς.

«Γλυκιά ζωή στο νησί των σκανδάλων», είναι ο τίτλος ολοσέλιδου, εκτενέστατου ρεπορτάζ του Γκερντ Χέλερ στη γερμανική εφημερίδα Kölner Stadtanzeiger για τα κυκλώματα και τη διαφθορά στη Μύκονο: «Η ελληνική high society που κυκλοφορεί στη Μύκονο έχει τους δικούς της ρυθμούς. Εδώ συνωστίζονται κάθε καλοκαίρι οι εκπρόσωποι του διεθνούς τζετ σετ και της ελληνικής πλουτοκρατίας.

Τα μικροαστικά, σήμερα

του Θανάση Σκαμνάκη
από το ΠΡΙΝ (30/7/10)

Στο προηγούμενο σημείωμα η αναφορά γινόταν σε εκείνο το απαράδεκτο «όλοι φταίμε» για την κρίση, που μας βαφτίζει συνενόχους απαξάπαντες και συνεπώς, δικαίως και άνευ αντίδρασης, δικαιούνται οι εξουσίες να ζητούν από όλους, κυρίως από τους εργαζόμενους, να συνεισφέρουν στο να ξελασπώσουν οι τράπεζες και το σύστημα. Όμως η οργή για το «όλοι φταίμε» δεν σημαίνει πως πρέπει να παραβλέψουμε την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας τις πρόσφατες δεκαετίες, όταν η λαμογιά έγινε επιστήμη και τρόπος ζωής για ευρύτερα μικροαστικά τμήματα. 

Μαθήματα προς Ελληνάρες!

Αντιγράφω δύο από τα "μαθήματα έξυπνης οδήγησης" (από Αυτομόρφωση λέμε!) γιατί μου θύμησαν μια "νεοελληνική ομορφιά"...

Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτή είναι κι η αριστερά;

του Κλέαρχου Τσαουσίδη 

από την ΑΥΓΗ (21/7/10)
 

 «Πού ζούμε;» αναρωτιόμουνα κάθε τόσο κατηφορίζοντας από τη Θεσσαλονίκη προς το «κέντρο της γης», για να περαιωθώ στο Λαύριο.

 «Μα», έλεγα στη γυναίκα μου, «αυτός ο δρόμος έγινε επί Καραμανλή και εισπράττει διόδια η ΑΛΦΑ οδός ή η ΒΗΤΑ. Κληρονόμοι του είναι;». Μόλις 22,2 ευρώ η χρήση του εθνικού αυτοκινητοδρόμου, μαζί με κάτι κατσικόδρομους στον Μαλιακό, που ο Σουφλιάς τούς είχε τελειώσει, αλλά καθ' οδόν δραπέτευσαν.

Πλησιάζοντας στον Αλμυρό, είδα από μακριά το σήμα WC, δηλαδή τουαλέτα στα ελληνικά ή αποχωρητήριο σε μια άλλη γλώσσα που κάποτε ήταν εν χρήσει. Κομψές, ωραίες, με ένα κίτρινο καγκελάκι γύρω - γύρω, τις θυμόμουν και προ τριετίας που τις καμάρωνα και έλεγα «δες που εκπολιτιστήκαμε»! Ε, είπα να τις χρησιμοποιήσω φέτος. Κλειδωμένες! «Έτυχε», είπα. Και κρατήθηκα μέχρι το πρώτο βενζινάδικο. Ελαφρώς τσουχτερή η φυσική ανάγκη, δεν λέω: 1,639 ευρώ η απλή αμόλυβδη. Σε βενζινάδικο μονοπώλιο, πάνω στην Εθνική οδό; 1,639 ευρώ, κυρία Κατσέλη;*

Τους έχω βαρεθεί!

από Katerinayia1972

Μεταφέρω εδώ τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης συνοδεία του τραγουδιού του Θάνου Μικρούτσικου και του Βολφ Μπίρμαν...

Ευαισθησίες και ιδεολογίες a la carte...

Εξάρχεια, Δεκέμβρης 2008

 

Πατήσια, Μάρτης 2010

Και στο ελάχιστο, ελάχιστοι... 

Ευαισθησίες και ιδεολογίες a la carte...

"νεοέλληνες με γειά σας,  

τα καινούρια σας τα στέκια χάρισμά σας!"

Ξανά:

Η ασφυξία τέτοιας σιωπής δεν αντέχεται... όπως και το κενό που αφήνει σε όλα, η αναπάντητη ερώτηση που έβαλε ο ANemos

Ελληνας 15χρονος-Εξάρχεια-Νεκρός="Εξέγερση" 

Αφγανός 15χρονος-Πατήσια-Νεκρός=Υπνος βαθύς

Γιατί, ερώτηση είναι το παραπάνω!  Προς όλους μας... Και τρομάζω αληθινά στη σκέψη πως -άσε εμάς, εμείς ηττηθήκαμε με συνοπτικές διαδικασίες άνευ μάχης- οι πιτσιρικάδες  που δώσανε τότε φωνή στον Αλέξη, σωπαίνουν σήμερα γιατί  ο 15χρονος που κομμάτιασαν στα Πατήσια ήταν Άλλος... Άλλος στο χρώμα, Άλλος στη γλώσσα, Άλλος... Πως δεν τους αφορά γιατί εκείνος έψαχνε στα σκουπίδια τους...  Ή, το ίδιο αισχρό, πως περιμένουν να αποδειχθεί πως τον σκότωσαν οι μεν κι όχι οι δε... 

Πτώχευση γενικώς...

Γκρεμίζοντας τους μύθους!

Ένα μυθικό σύμβολο αντίστασης του ελληνικού λαού, ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που στις 30 Μαΐου 1941, μαζί με τον Λάκη Σάντα, κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη, κείτεται χτυπημένος από τις δυνάμεις της «τάξης» του Χρυσοχοΐδη. Ένας από τους ανθρώπους που συμβόλισαν την έννοια της Αντίστασης, ο οποίος πρόσφερε στην πατρίδα του αδιάκοπα επί δεκαετίες, βρέθηκε σωριασμένος από χέρι βέβηλο, ώστε να αναδειχθεί ένας νέος ισχυρότατος συμβολισμός: ότι αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του...

(από Ανεμογκάστρι)

Την ίδια ημέρα... Οι Γερμανοί προτείνουν να πουλήσουμε την Ακρόπολη και τα νησιά...

«Άκουσα επίσης την πρόταση ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη... Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις» είπε ο Έλληνας αναπληρωτής ΥΠΕΞ Δημήτρης Δρούτσας

Κι όσο κι αν (ελπίζω...) κάτι άλλο εννοούσε, αυτή η σοκαριστική Δρούτσια τεραστιοηλιθιότητα επαναλαμβάνει την ίδια απειλή: ότι αυτό το θλιβερό και χρεωκοπημένο κράτος στην κατρακύλα του μπορεί να συμπαρασύρει ακόμη και τους μύθους του.

Ε, και; Τι πιο αναμενόμενο; Κι έχει μείνει κάτι προς γκρέμισμα; Τόσα χρόνια δεν τα λέγαμε; Όλα δεν έδειχναν γκρεμό;