Οι αξίες της αριστεράς

Και μόνο για αυτά τα 2 σημερινά πρωτοσέλιδα του “Ριζοσπάστη” και της “ΑΥΓΗΣ”, αξίζει να είναι κανείς αριστερός. Υπερασπίζονται ανθρώπους χωρίς δικαίωμα ψήφου σχεδόν 40 μέρες πρίν τις εκλογές, απευθύνονται σε ανθρώπους που η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν διαβάζει ελληνικά. Απλώς προασπίζονται δικαιώματα ανθρώπων, ανεξάρτητα από φυλή καταγωγή θρησκεία χρώμα, που το πολιτικό σύστημα τους θεωρεί σκουπίδια και θέλει να τους στοιβάξει σε γκέτο. Κόντρα στη προσπάθεια να μεταθέσουν το πρόβλημα απο τη καταστροφική τους μνημονιακή πολιτική, κόντρα στη προσπάθεια να στρέψουν φτωχούς εναντίον ακόμα φτωχότερων.
Αλλά και τελικά αποδεικνύει ότι τους αριστερούς τους ενώνουν περισσότερα από ότι τους χωρίζουν. Και ιδιαίτερα οι αρχές και οι αξίες της Αριστεράς
Β.Τ.
(πηγή)

Μαζί με την κατάθεση δώσανε και τα άρθρα;

Κάποιοι από τους χιλιάδες αριστερούς που αγοράσανε και σήμερα διαφημίσεις με περιτύλιγμα εφημερίδας  -αφήνοντας τις αριστερές εφημερίδες να μαραζώνουν οικονομικά-, απέκτησαν μια ανεκτίμητη προσφορά: Την κατάθεση ενός εκδότη στη δίκη Κοσκωτά. 

Για να αξιοποιήσουν καλύτερα αυτή την τεράστια προσφορά, θα μπορούσε η καλή εφημερίδα να προσφέρει κι ένα τόσο δα σε kb αρχειάκι με τα κείμενα που έγραφε ο εκδότης κι  οι συντάκτες της επί ένα και χρόνο πριν το Ειδικό Δικαστήριο. 

Δεν χωράνε οι κωλοτούμπες σε dvd; 

Μια χαρά χωράνε!  

Η μπόχα από το σβησμένο πούρο του lifestyle

σκίτσο του Πέτρου Τ. Τσιολάκη

του Κώστα Βαξεβάνη 

από Το κουτί της Πανδώρας

Και ξαφνικά το lifestyle σβήνει, αναδύοντας αυτή την μπόχα που αναδύει το βίαια σβησμένο πούρο. Σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε δούλος για να καθαρίσει τα τασάκια. Η αυτοκρατορία της (ξασμένης) τρίχας και του (θεοποιημένου) κώλου μετατρέπεται σε μια γραφειοκρατία που καταγράφει ακάλυπτες επιταγές και παλιές αποδείξεις από Λουί Βιτόν. Τα περιοδικά της λάμψης, πάνε για πολτοποίηση. Κλείνουν. Το χειρότερο είναι πως τα μόνα που πιθανόν να επιβιώσουν είναι αυτά που θα κυκλοφορήσουν για να περιγράφουν την πτώση των μεγιστάνων που καταρρέουν.

Τώρα κλαις, γιατί κλαις…

(πηγή)

του Σωτήρη Βεργή

από press in action

Οδυρμός στη τάξη των δημοσιογράφων. Τα κανάλια κλείνουν, οι εφημερίδες χαροπαλεύουν, τα ραδιόφωνα βάζουν λίστες μουσικής και οι πολίτες σφυρίζουν αδιάφορα στις απεργίες της Ενημέρωσης, πλείστοι δε τις αναμένουν μ ευχαρίστηση γιατί δεν θα δουν τους γνωστούς «φωστήρες» να τους αναλύουν το μαύρο χάλι της χώρας.

Ενώσεις Συντακτών με τις ηγεσίες τους προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα του κλάδου τους, πέφτουν χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, τα γεννητικά όργανα πάνε περίπατο…

Στο τέλος της χρονιάς θα υπάρχουν μόνο 3 κανάλια Ιδιωτών κι η ΕΡΤ θα έχει 12-13 περιφερειακούς Σταθμούς αντί 21 που έχει σήμερα. Μερικές ακόμα εφημερίδες θα χτυπήσουν φαλιμέντο και στις υπόλοιπες οι συντάκτες θα παίρνουν τις μισές αποδοχές.

Χρόνια τώρα όμως κάποιοι ελάχιστοι φώναζαν πως το γλυκό στο βάζο τελειώνει.

Φώναζαν πως δεν γίνεται ο κλάδος τους να εκπροσωπείται από 10-15 αριβίστες, τακίμια της Εξουσίας, τζουτζέδες των εργοληπτών Ενημέρωσης που μάλιστα είχαν χωρίσει τα τιμάρια τους. Από δω οι λαϊκιστές, από εκεί οι σοβαροφανείς, από εδώ οι μάγκες και εκεί οι πεφωτισμένοι… πεφωτισμένοι σαν κι αυτούς που τους πιάνουν με 5 εκατ. σε σακούλες στο πορτ-μπαγκάζ κι αυτοί εξακολουθούν να κάνουν τις νυχτερινές άθλιες πλακίτσες τους.

Βραβείο “κορακάκης”

του spi_der

από Εκτός Καρέ  

Το βραβείο θεσπίστηκε στα σχόλια του post “R.I.P. Ελληνική Μουσική” και όπως είπαμε θα απονέμεται στα ορνεότερα απ΄τα κοράκια που θα εφορμήσουν πρίν κι απ΄το νεκροθάφτη σε επώνυμες αποδημήσασες σάρκες.

Το μεγάλο βραβείο “κορακάκης” για αυτή τη δόση απονέμεται δικαιωματικά στην εφημερίδα “Νέα“, που πρώτα σπεύσανε να δώσουν προσφορά CD Παπάζογλου με τη Σαββατιάτικη έκδοσή τους της Μεγάλης Παρασκευής. Παράγοντες που έδωσαν έξτρα ώθηση στην υποψηφιότητα είναι το ότι το παζάρι έλαβε χώρα Πασχαλιάτικα, συν ο ομοσταυλισμός του “μαγαζιού” με το Μέγαρο Μουσικής, το οποίο αν μπορούσε, τους Παπάζογλου θα τους κρέμαγε στο παραπλεύρως καταπατηθέν πάρκο του Βενιζέλου.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες (και εκδότες)

Τα ποσά στον πίνακα προέρχονται από την Αυγή της 7/4/2011 (σελ 6). Τα ποσοστά μου αποκαλύφθηκαν υπό την μορφή οράματος 3 μέρες αργότερα.

από Techie Chan 

Είναι η Ελλάδα, η Ιρλανδία, και η Πορτογαλία οι μόνες χώρες με οικονομικά προβλήματα στην ευρωζώνη που βρίσκονται υπό επιτήρηση; Όχι φυσικά. Για έναν προσεκτικό παρατηρητή, για έναν φωστήρα της φιλελεύθερης σκέψης από αυτούς που κάθε μέρα γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων και των τηλεοπτικών παραθύρων κουνώντας μας το δάκτυλο, θα πρέπει να είναι σχεδόν προφανές. Διότι τα ίδια τα κρατίδια από τα οποία εφορμούν οι περιβόητοι αστέρες, βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση.

Έτσι την προηγούμενη βδομάδα μάθαμε πως η επιτροπή κεφαλαιαγοράς έθεσε “υπό επιτήρηση” 4 εκδοτικά κρατίδια. Τη νήσο ΔΟΛ, το ακρωτήρι Μ.Τεγοπούλου, το πριγκιπάτο της Πηγάσου (πρώην Μπομπολιστάν) και φυσικά το ανεξάρτητο Βαρωνάτο του Τηλέτυπου. Ρίχνοντας μια ματιά στα οικονομικά τους η κατάσταση δεν είναι καθόλου αισιόδοξη.

Η νήσος ΔΟΛ έκλεισε το 2010 με χρέος της τάξης του 111% του ΑΕΠ της, από κοντά το πριγκιπάτο της Πηγάσου με 125%, το ακρωτήρι Μ.Τεγοπούλου με 123% και το βαρωνάτο του Τηλέτυπου με το εντυπωσιακό χρέος του 178% του ΑΕΠ του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Καθημερινής ήταν οι μόνες που γλύτωσαν την επιτήρηση καθώς το χρέος τους κινείται μόλις στο 92% του ΑΕΠ τους.

Χρέη, ζημιές, απολύσεις, πτώση των πωλήσεων στα ΜΜΕ

της Αγγέλας Νταρζάνου
από την Αυγή

Χρεωμένα μέχρι τον λαιμό τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας στη χώρα μας, αντανακλούν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και φαίνεται δύσκολο να καταφέρουν να βγουν από τη δίνη του χρέους τους. Οι πολυδάπανες επιλογές της περιόδου των παχέων αγελάδων δημιούργησαν μια «φούσκα» με υψηλές υποχρεώσεις, στις οποίες πλέον φαίνεται αδύνατον να αντεπεξέλθουν.

Η belle epoque του Τύπου τέλειωσε

σκίτσο του Πέτρου Τ. Τσιολάκη

του Βασίλη Μουλόπουλου

από την Αυγή

 

Εδώ και 15 περίπου χρόνια, οι εκδότες είχαν την πολυτέλεια να αγνοούν τη συνεχώς επιδεινούμενη κρίση του Τύπου. Οι διαφημιστικές συγκομιδές πήγαιναν πρίμα. Ο αριθμός των σελίδων καθοριζόταν από τον όγκο των διαφημίσεων, το εμπορικό τμήμα αποκτούσε καθοριστική γνώμη στο δημοσιογραφικό περιεχόμενο της εφημερίδας, μιας και αυτό έφερνε τα λεφτά.

Οι συντάξεις των εντύπων υπέκυπταν στις απαιτήσεις των διαφημιζομένων λογοκρίνοντας και αυτολογοκρινόμενοι για να μη χάσουν τον πελάτη.

Φύλλα ντροπής για εκδότες, δημοσιογράφους, αναγνώστες

του AntistaChef

από το "Ναυτίλο"

του Στάθη

στην Ελευθεροτυπία

«Τα κυριακάτικα φύλλα θα εκδοθούν εκτάκτως την Πέμπτη» διαλαλεί ήδη ανά την επικράτεια η διαφήμισή τους - δεν θα πρόκειται για κυριακάτικα φύλλα, αλλά για απεργοσπαστικά φύλλα.
 
Για φύλλα-ρέγγες με ειδήσεις «ψυγείου».

Φύλλα ντροπής για τους εκδότες που έτσι πλέον δεν προσφέρουν δημοσιογραφική ύλη, αλλά εμπορεύματα-σιντιά.

Φύλλα ντροπή για τους δημοσιογράφους που θα τα παραγεμίσουν με πεθαμένα κείμενα βάζοντας την υπογραφή τους σε ένα Μνημόνιο θανάτου για τον Τύπο, 

φύλλα, τέλος, ντροπή και για τον αναγνώστη, όταν μετατρέπει εαυτόν σε πελάτη για προσφορές, αφήνοντας έτσι ανυποστήρικτον έναν αγώνα που αφορά και το δικό του δικαίωμα στο (πολύτιμο) αγαθό της ενημέρωσης.

Ας μην ξεχνάμε ότι η δημοσίευση είναι προμαχώνας της δημοκρατίας. Οποια παθολογία κι αν υπάρχει στον Τύπο, ακόμα κι αν είναι κυρίαρχη, ακόμα κι αν επικρατεί, πάλι απ' τον Τύπο θα ακουσθεί η αντίθετη φωνή, πάλι απ' τον Τύπο θα αντιμάχονται την παθολογία του, όσοι απ' τους πολίτες, τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους το προκρίνουν.

Έκτυπη κρίση

(πηγή)

του Παντελή Μπουκάλα

από την Καθημερινή

Τώρα λοιπόν όλοι σπεύδουν να συμφωνήσουν για τη «φούσκα του Τύπου», χάρτινου και γυάλινου. Τα σημάδια όμως ήταν πολλά και καθαρά από παλιά, απλώς δεν αξιολογήθηκαν έγκαιρα. Μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι η φούσκα του Τύπου ήταν μία μόνο από τις πολλές μικρές φούσκες που υπήρχαν μέσα στην τεράστια φούσκα με το όνομα Ελλάδα, την ισχυρή Ελλάδα εννοείται, αυτή που «εκσυγχρονίστηκε», ύστερα «επανιδρύθηκε» και τώρα «αναμορφώνετα» με τις πέδες του ΔΝΤ. Γιατί είχαμε και τη φούσκα του Χρηματιστηρίου δίπλα στη φούσκα του Τύπου και τη φούσκα των Ολυμπιακών που θα μας έκαναν περήφανους και θα έφερναν μιλιούνια τους τουρίστες αιωνίως. Και υπήρξε και η φούσκα των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, που έγιναν καγιέν για τους αγρότες των βορείων προαστίων ή τούρμπο ναβάρα για τους αγρότες των περιοχών της χώρας που ευνοούνται ανέκαθεν από τους τοπάρχες. Και άλλες φούσκες, μικρές και μεγαλύτερες. Ωσπου πήραν να σκάνε η μια μετά την άλλη.

"Η δική μας κρίση..."

(πηγή)

της Λένας Δουκίδου 

από τις "Συναντήσεις"  

στην Αυγή  

Μ' άρεσε ο τίτλος που διάλεξε ο Αντώνης Καρακούσης στο άρθρο του, την παραμονή που θα έκλεινε η εφημερίδα του, "Το Βήμα". Ο τίτλος προφανώς αναφέρεται στη σημερινή, την οικονομική, κυρίως, κρίση στα ελληνικά ΜΜΕ και στα αίτια της, όπως λιτά την περιγράφει. Με μια αισιόδοξη όμως κατακλείδα: "...Ωστόσο, στη μετά την κρίση και την αναδιάρθρωση εποχή το αγαθό της ενημέρωσης θα υπεραναπτυχθεί, θα παίζει ολοένα σημαντικότερο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων και η δημοσιογραφία θα ενισχυθεί και θα κερδίσει".

Όταν το κράτος επιδοτεί την... τσόντα της Τζούλιας

Ε, ναι! Συμβαίνει ΚΑΙ αυτό! "Επιδοτούμενη" τσόντα, παρακαλώ, και μάλιστα με πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ για... διευκόλυνση της πρόσβασης των πολιτών στη διακίνηση των ιδεών!!! Αδύνατον; Κι όμως, κι όμως...

Φωτογραφία από ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ 16/03/10

 (Από την εφημερίδα Μακεδονία, 21.03.2010)

"Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι η φυλλάδα που συνόδευε την τσόντα θα μπορούσε να ζητηθεί και να πωληθεί από δήθεν αναγνώστες στην τιμή των 19,90 ευρώ. Να γίνει ανάρπαστο. Να εισπράξει από την αγορά των αναγνωστών, όπως ακούγεται, το ποσό των 4.000.000 ευρώ τουλάχιστον, να αποδώσει στα ταμεία του κράτους 180.000 ευρώ (4.000.000 Χ 4,5% ΦΠΑ) και όχι 760.000 ευρώ (4.000.000 Χ 19% ΦΠΑ στα dvd), να στερήσει το κρατικό έσοδο με το ποσό των 580.000 ευρώ;"

Η συνέχεια στο ΑΝΕΜΟΓΚΑΣΤΡΙ