"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

Καιρός να δεις!

"Να πας να δεις αυτή την ταινία" του είπε ο μεγάλος αδελφός του. Κι ο 13χρονος πιτσιρικάς έτρεξε. Ήταν πρωταγωνιστής άλλωστε ο αγαπημένος του Θου Βου, τι άλλο ήθελε;! Μα, αυτή η ταινία δεν ήταν σαν τις άλλες. Δεν γέλασε σε αυτή. Μεγάλωσε σε αυτή. Ρούφηξε το πρώτο μέρος της με τη δικτατορία του Μεταξά,  δάκρυσε με τον δολοφονημένο μουγκό "αρκούδο" και την αυτοθυσία του κλόουν, χαμογέλασε με τα παθήματα του Θανάση από την χούντα, κι έκλαψε, έκλαψε πολύ με την σκηνή στην εκκλησιά... Γυρνώντας σπίτι, κέρδισε ένα αναπάντεχο χάδι επιβράβευσης από τον αδελφό, σαν του 'πε πως του άρεσε περισσότερο το πρώτο δραματικό μέρος παρά το δεύτερο κωμικό. Παράσημο το πήρε εκείνο το χάδι και την κουβέντα του, "επαναστάτης ο μικρός", προς την αδερφή τους...

36 χρόνια αργότερα χαμογελά και πάλι με κείνη την υπερβολή του αδερφού. Και έχει ακριβώς την ίδια αντίδραση ξαναβλέποντας την πιο συγκλονιστική σκηνή του Θανάση Βέγγου... Τη σκηνή που, στο άκουσμα των κρωγμών του δικτάτορα, ξυπνά η εικόνα της κατοχής, να τραβά το καρότσι με τους νεκρούς στην ανηφόρα... το ύφος του, το βουβό κλάμα κρατώντας στα χέρια το νεκρό παιδί μπροστά στην εκκλησιά, το βλέμμα του...  "Καιρός να δεις"...   Αυτός ο βουβός θρήνος, θρήνος σπαραχτικός μα όχι παραλυτικός για αυτό και σφίγγει τα δόντια για το μετά... Αυτό το βλέμμα... δρόμος-ζωής.

   

Ήμασταν δεκαεξάρηδες*

(πηγή)

του Θεόφιλου Σιχλετίδη

από AlterThess

Πολλοί φίλοι αναρωτούνται πότε το πράγμα θα σκάσει, πότε θα εμφανιστεί εκείνο το φουσκωμένο ποτάμι που κανένας δεν θα μπορέσει να το σταματήσει. Κι εγώ το ίδιο, αναρωτιέμαι πότε ο καθιστός ταύρος θα σηκωθεί και για πόσο ακόμα οι πολλοί καλοί άνθρωποι θα κάθονται με τα χέρια σταυρωμένα ενώ τρώνε μπάτσες από παντού. Πότε θα μπορέσουν, για παράδειγμα, να συντονίσουν την απογοήτευση και την οργή τους μερικές εκατοντάδες άνεργοι – για τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης φτάνουν – για να κάνουν την πόλη άνω κάτω κάθε μέρα.

1973 - 2010 ΔΕΝ θα τελειώσουν ΕΤΣΙ όλα αυτά!

Το παρακάτω κειμενάκι το είχα αναρτήσει πριν 7 μήνες. Αφορμή, τότε, η πρώτη "επίσκεψη" του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Δεν έχω να πω κάτι περισσότερο για  τη σημερινή μέρα...

Όλη η χώρα μια ΣΤ' δημοτικού...

Καλοκαίρι του 74, τέλη Ιούλη ήτανε, μας φόρτωσε ο πατέρας στ' αμάξι και φύγαμε για την Ομόνοια.

Παιδάκι εγώ, αλλά θυμάμαι ολοζώντανα τις εικόνες που έβλεπα μέσα από το Fiatάκι. Κόσμος να βγαίνει στους δρόμους, να φωνάζει, να πανηγυρίζει. Άλλοι φωνάζαν "κάτω η χούντα", άλλοι χορεύανε, άλλοι "ζήτω η δημοκρατία", άλλοι "ζήτω η λαοκρατία" -κι αυτό το κατάλαβα καλύτερα, γιατί, σκέφτηκα, θέλουν κράτος του λαού, αλλά οι άλλοι με το κράτος του δήμου... Εγώ έναν Δήμο ήξερα κι αυτός ήταν φίλος του αδελφού μου! Είδα και κάτι πανό με ένα σήμα που δεν είχα ξαναδεί, ένα σφυρί κι ένα δρεπάνι, κι αυτοί που το κρατούσαν ήταν χαρούμενοι, και φωνάζαν για το τέλος της χούντας. Την λέξη "χούντα" την ήξερα! Την είχα ακούσει από τον πατέρα μου και από τον κυρ-Γιώργο Β. για τον -φοιτητή τότε- Πάνο Τ. που τον είχε σαπίσει στο ξύλο η χούντα. Την είχα ακούσει κι ήξερα πως ήταν κάτι πολύ κακό...

Αυτή η κρίση δεν μας αξίζει, αλλά αυτή η κρίση μάς κρίνει

"Παλαιότερα, εδώ στην Αθήνα, στα ταπεινά προάστια, έβγαιναν άνθρωποι ταπεινοί και διεκδικούσαν το δικαίωμα στη χαρά με τους πιο τρυφερούς τρόπους. Έστηναν ένα γλέντι με το τίποτα. Με ένα χαλασμένο ραδιόφωνο έστηναν χορούς που νόμιζες ότι κάποιο χέρι “θεϊκό” παίζει το πιο ουράνιο βαλς σε κάποιο σύννεφο. Τώρα στα ίδια εκείνα μέρη βλέπεις να έχουν φύγει όλα αυτά, να βασιλεύει η ερημιά, η ψυχική ανέχεια μέσα από κάτι θεόρατα κλειστά σπίτια, λευκά σαν τούρτες γενεθλίων. Ποιος φταίει άραγε; “Πού να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ” που λέει και ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. (...) Εδώ δεν έχουμε κρίση οικονομική μόνο αλλά κρίση πολιτισμού."
(πηγή φωτογραφίας)

συνέντευξη του ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου στην Πόλυ Κρημνιώτη 
από Κυριακάτικη ΑΥΓΗ

“Αυτή η κρίση δεν μας αξίζει, αλλά αυτή η κρίση μάς κρίνει” λέει ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος και μπορεί όταν τον ρωτάς ποιος φταίει για όλα όσα μας οδήγησαν ως εδώ να παραπέμπει αναρωτόμενος στο “τετράφυλλο δάκρυ” του Ελύτη, ωστόσο είναι κατηγορηματικός όταν επισημαίνει ότι πρέπει πλέον να αποσυρθούν όλοι αυτοί “οι οποίοι έχουν συστήσει έναν 'εθνικό συνασπισμό' εναντίον όλων των ευαισθήτων”.

Ο "Τζαίημς Μποντ"

(πηγή)

Ο "Τζαίημς Μποντ"
Tου Κώστα Καναβούρη (ΑΥΓΗ)

Ο γιος μου είναι 16 ετών. Όταν ήμουν στην ηλικία του, στην Ελλάδα είχαμε μαύρη χούντα κι όποιος δεν έζησε εκείνα τα χρόνια στην επαρχία δεν μπορεί να καταλάβει πόσο τεράστια ήταν η διαφορά της πίεσης μεταξύ κέντρου και επαρχίας. Ούτε η παραμικρή διέξοδος, ούτε μια αχτίδα φωτός. Ειδικά για τα παιδιά αριστερών οικογενειών.

Είδα, τότε, συμμαθητή μου (και απόλυτα φιλικής μας οικογένειας παιδί) να περιφρονείται κατάφωρα στο σχολείο από καθηγητές και οι γονείς του να είναι και οι δύο στην εξορία. Μέχρι τώρα απορώ πώς επιβίωσε ο παιδικός μου φίλος. Ταυτόχρονα είμαι βέβαιος ότι υπό άλλες συνθήκες διαφορετικά θα είχε ανθίσει και διαφορετική θα ήταν η ζωή του. Είμαι επίσης βέβαιος ότι εκείνο το παιδί με τον πλούσιο -αλλά βαθιά θλιμμένο- ψυχικό κόσμο, πολλά περισσότερα θα είχε να προσφέρει και στον εαυτό του και στην κοινωνία. Αυτό όμως είναι και το έγκλημα το διαρκές της κάθε χούντας και της κάθε καταπιεστικής βαρβαρότητας: το ότι σημαδεύει, συνθλίβει και περιθωριοποιεί από φόβο τους ανθρώπους στο διηνεκές.

Ζηλεύω...

Φωτογραφία Στάνκο Άμπατζιτς (Κροατία) από την έκθεση "Φως και σκιές στα Βαλκάνια" 
(πηγή Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού)

Ψηλαφίζοντας την ελπίδα στη χώρα των λογιστών...

Ομορφιά του aldebaran στην Αντινομία που -ευτυχώς- συνεχίζει...

Μάης 1968 - Μάης 2010

Τον Μάη του ’68 άνοιξαν τα παράθυρα της καρδιάς τους... είπαν «σ’ αγαπώ» με πέτρες απ’ τους δρόμους... απαγόρευσαν τις απαγορεύσεις... ξέχασαν τα όσα είχαν μάθει... κι άρχισαν απ' την αρχή... Απ' τα όνειρά τους...

Πήραν φωτιά τα όνειρα και χύθηκαν στους δρόμους του πλανήτη... Έφτασαν στην Αμερική... πήγαν στη Γερμανία... ταξίδεψαν μέχρι την Πολωνία... και πηδώντας από Μάη σε Μάη έφτασαν μέχρι την Κίνα... την Ιταλία... την Ελλάδα...

Κάθε φορά που οι νέοι ονειρεύονται ο κόσμος σταματά, έστω και για λίγο, να γερνάει... Από το Μάη του ’68 έως τον επόμενο Μάη...

Όλη η χώρα μια ΣΤ' δημοτικού...

Καλοκαίρι του 74, τέλη Ιούλη ήτανε, μας φόρτωσε ο πατέρας στ' αμάξι και φύγαμε για την Ομόνοια. Παιδάκι εγώ, θυμάμαι ολοζώντανα τις εικόνες που έβλεπα μέσα από το Fiatάκι. Κόσμος να βγαίνει στους δρόμους, να φωνάζει, να πανηγυρίζει. Άλλοι φωνάζαν "κάτω η χούντα", άλλοι χορεύανε, άλλοι "ζήτω η δημοκρατία", άλλοι "ζήτω η λαοκρατία" κι αυτό το κατάλαβα καλύτερα, γιατί, σκέφτηκα, θέλουν κράτος του λαού, αλλά οι άλλοι με το κράτος του δήμου... Εγώ έναν Δήμο ήξερα κι αυτός ήταν φίλος του αδελφού μου! Είδα και κάτι πανό με ένα σήμα που δεν είχα ξαναδεί, ένα σφυρί κι ένα δρεπάνι, κι αυτοί που το κρατούσαν ήταν χαρούμενοι, και φωνάζαν για το τέλος της χούντας. Την λέξη "χούντα" την ήξερα! Την είχα ακούσει από τον πατέρα μου και από τον κυρ-Γιώργο Β. για τον -φοιτητή τότε- Πάνο Τ. που τον είχε σαπίσει στο ξύλο η χούντα. Την είχα ακούσει κι ήξερα πως ήταν κάτι πολύ κακό...

Άλλωστε πριν λίγους μήνες, τον Νοέμβρη του 73, μας την είχε πει κι ο δάσκαλος. Θυμάμαι που δακρυσμένος, έκλεισε την πόρτα της τάξης, για τον φόβο των ιουδαίων, και μας μίλησε για την χούντα. Μας είπε πως τα αδέλφια μας, κάτι πολύ ωραία αγόρια και κορίτσια λίγο μεγαλύτερα από εμάς, είχαν κλειστεί σε ένα κτήριο στην Αθήνα που το λέγανε Πολυτεχνείο, κι από εκεί μέσα καλούσαν τον κόσμο να ξεσηκωθεί κατά της χούντας για να έρθουν καλύτερες μέρες για την Ελλάδα... Αυτά καταλάβαμε πως μας είπε ο κύριος Δ. και βγήκε συγκινημένος από την τάξη γιατί δεν μπορούσε να κάνει μάθημα... Στην αρχή είμαστε σιωπηλοί, περισσότερο γιατί είδαμε τον δάσκαλο πρώτη φορά έτσι, παρά για αυτά που μας είπε, μα γρήγορα η χαρά που χάσαμε το μάθημα, σκέπασε τις άγουρες σκέψεις... Ώσπου κάποια στιγμή, ήρθε ένα παιδί από άλλη τάξη και μας έφερε Την είδηση: "Έρχονται πλοία των Αμερικάνων να σώσουν τους φοιτητές! Έρχονται οι Αμερικάνοι να σώσουν την Ελλάδα!"... Μας άκουσε όλη η πόλη τότε, φεύγανε σαν σαΐτες οι τσάντες και τα τετράδια στον αέρα, "ζήτω" και κραυγές χαράς!

Γυρνώντας στο σπίτι, η μάνα μου, που έκλαιγε ακούγοντας το ραδιόφωνο φοβούμενη πως είναι εκεί κι ο μεγάλος μου αδελφός, με έστειλε για κούρεμα! Πήγα στον κυρ-Αντώνη, έκατσα στη καρέκλα και του είπα φαρδιά-πλατιά την είδηση καμαρωτός-καμαρωτός που... ήξερα και δεν ήξερε: ¨Ερχονται οι Αμερικάνοι να σώσουν τους φοιτητές, να σώσουν την Ελλάδα, από την χούντα!" Τότε, δεν κατάλαβα γιατί ο κυρ-Αντώνης δεν χάρηκε, πολύ αργότερα έμαθα ότι ήταν θαυμαστής του Παπαδόπουλου και της Δέσποινας! Αλλά αυτό το "έρχονται οι αμερικάνοι να μας σώσουν" το έλεγα συνέχεια Πέμπτη και Παρασκευή... Το Σάββατο πια, με τη μάνα μου να κλαίει συνέχεια γιατί δεν ήξερε αν ήταν κι ο αδελφός μου ανάμεσα στους νεκρούς και τραυματίες, με την μεγαλύτερη μου αδελφή μου να μιλά με έναν φοιτητή θλιμένα στην άκρη της γειτονιάς κι εγώ να ακούω από δίπλα κρατώντας της το χέρι, κατάλαβα πως κάτι πήγαινε λάθος με την "είδηση".

Σήμερα, 36 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Εγώ δεν πάω πια ΣΤ' δημοτικού, οι φοιτητές δεν αντιστέκονται στην καταστροφή του μέλλοντός τους, οι γονείς δεν αντιστέκονται στην καταστροφή του μέλλοντος των παιδιών τους, και το ΔΝΤ και ο υπό δημιουργία ευρωπαϊκός "μηχανισμός" αναλαμβάνουν πράγματι από μεθαύριο την διακυβέρνηση της χώρας αφού κάθε τι θα περνά από την έγκρισή τους...

Υπάρχουν όμως και ομοιότητες... Ο μαθητής της άλλης τάξης που μας μετέφερε την ψεύτικη "είδηση" περί ερχομού των αμερικάνων για τη σωτηρία μας, υπάρχει ακόμα και κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι ο πολιτευτής της υποδούλωσης, είναι ο δημοσιογράφος της παπαγαλίασης, είναι ένα ολόκληρο σύστημα αποβλάκωσης και εξουδετέρωσης κάθε αντίστασης στον μονόδρομο του "αισθάνομαι περισσότερο σοσιαλιστής από ό,τι πριν" ΓΑΠ και του επίσης σοσιαληστή Στρος Καν. Και βλέπω γύρω μου χιλιάδες παιδάκια της ΣΤ' δημοτικού να τους πιστεύουν κι ας είναι -υποτίθεται- ενήλικες κι όχι σπόρια όπως εμείς τότε!  

Όταν, τότε, 8 μήνες αργότερα μας πήρε ο πατέρας με το Fiatάκι για την Ομόνοια, είδα πολλούς να πανηγυρίζουν. Αλλά στο μεταξύ το ξεπούλημα και δράμα της Κύπρου είχε ολοκληρωθεί κι ακόμα τρέχει αυτή η πληγή..

Αν κάποια στιγμή στο μέλλον ξαναβγεί ο κόσμος στους δρόμους πανηγυρίζοντας για την πτώση της οικονομικής χούντας, αναρωτιέμαι τι απώλειες θα έχουμε να θρηνούμε σαν άτομα, σαν πολίτες, σαν κοινωνία και σαν χώρα...  

 .-.-.-.-.

---  Και μια παρατήρηση προς το νέον ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς που, λόγω των προβλημάτων στις αερομεταφορές που δημιούργησε η ενεργοποίηση του ηφαιστείου στην Ισλανδία, αναβλήθηκε για την Τετάρτη η άφιξη του ΔΝΤ. Βρε παιδιά, δεν μπορούσατε να το σκεφτείτε μόνοι σας; 21η του Απρίλη, την Τετάρτη έχουμε!... Τι, θέλατε να έχουμε δύο επετείους ντροπής κοντά-κοντά;  

ΚΚΕ εσωτερικού: μια σύντομη Άνοιξη...

 

Οι Μπάμπης Δρακόπουλος, Πάνος Δημητρίου στο α' συνέδριο (1976)

Μνήμη ΚΚΕ εσωτερικού (Ελευθεροτυπία 10/4/10)

Του Γιώργου Γιαννουλόπουλου

Η νοσταλγία δεν είναι καλός σύμβουλος. Ο ελεγειακός τόνος της υποκρύπτει μια επιθυμία εξωράισης του παρελθόντος, προς όφελος εκείνων που το επισκέπτονται για να μετρήσουν την απόσταση ανάμεσα στο συναρπαστικό «τότε» και το ανεπαρκές «τώρα».

Πιστεύω ότι με τέτοιους όρους διαβάζουν τη μεταπολιτευτική ιστορία της Αριστεράς κάποιοι άνθρωποι -οι δικοί μας άνθρωποι- οι οποίοι στα νιάτα τους βρέθηκαν στον χώρο του ΚΚΕ εσωτερικού και σήμερα ένας θεός ξέρει πού. Εχοντας, λοιπόν, κατά νου τις παγίδες που στήνει η αυταρέσκεια της νοσταλγίας,

Αδέσποτη νοσταλγία (2): Για όσους/ες γεννήθηκαν πριν το 70...

«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Επρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε. Δύο ώρες μεσημεριανού ύπνου για να ξεκουραστούμε, ήταν απαραίτητο. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Αδέσποτη νοσταλγία (1): Το κάποτε που λεγόταν... ζωή

«Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο. Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα. Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας... Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype. Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάηδημα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.