"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

"Επισκεφτείτε την Ελλάδα / Visitez la Grèce" (1969), σε σκηνοθεσία Φώτου Λαμπρινού

ΝΑΖΙ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ

Ακροδεξιοί και νεοφιλελεύθεροι στα όπλα!

του Τάκη Κατσαρού
από την Αυγή

Ο γνωστός νεοφιλελεύθερος αρθρογράφος Τάκης Μίχας, ζηλώσας δόξαν Καρατζαφέρη, με άρθρο του στο Protagon.gr προτείνει, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, να επιτραπεί η γενικευμένη κατοχή όπλων και η εκπαίδευση των πολιτών στη χρήση... περιστρόφων! O Τάκης Μίχας δεν είναι ένας απλός δημοσιογράφος, είναι ο Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Δημοκρατικής Συμμαχίας της κυρίας Μπακογιάννη. Τις εξωφρενικές απόψεις του σχετικά με την οπλοκατοχή και οπλοχρησία δεν πρέπει να τις ξεπεράσουμε ως γραφικές, ασυλλόγιστες και επιπόλαιες. Εντάσσονται σε ένα γενικότερο κλίμα και αντανακλούν υπαρκτές τάσεις μέσα στους πιο σκληρούς και "ευαίσθητους" μηχανισμούς του κράτους. Είναι ενδεικτικό, από αυτή την άποψη, και πολύ ανησυχητικό ταυτόχρονα, ότι, σε συγκεκριμένους ιστοτόπους συνδεδεμένους με περιθωριακούς -προς το παρόν- κύκλους της ακροδεξιάς, αλλά και στα ηλεκτρονικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για την ανάπτυξη ενός κινήματος ακροδεξιού ακτιβισμού με πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Πολύ πρόσφατα το "Έθνος" (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63628607) δημοσίευσε πληροφορίες για τη δημιουργία και την εκπαίδευση σε μυστικές εγκαταστάσεις (;) "ταγμάτων εφόδου" γράφοντας χαρακτηριστικά: «Τον νόμο στα χέρια τους επιχειρούν να πάρουν ομάδες αυτόκλητων πολιτοφυλάκων, η λειτουργία και ο σκοπός των οποίων θυμίζουν έντονα παραστρατιωτικές οργανώσεις. Οργανωμένες ομάδες που ρέπουν προς την ακροδεξιά στρατολογούν πολίτες και τους εκπαιδεύουν. Τα επικίνδυνα αυτά φαινόμενα εξαπλώνονται θυμίζοντας παλαιότερες εποχές. Με καθαρή ακροδεξιά ρητορική τα μέλη των ομάδων αυτών επιχειρούν να εκμεταλλευθούν τα φαινόμενα εγκληματικότητας και να αναδείξουν τον δικό τους ρόλο ως 'συμπαραστάτη' στα σώματα ασφαλείας και στις ένοπλες δυνάμεις». 

Οι προειδοποιήσεις υπήρξαν εδώ και καιρό. Όλοι θυμόμαστε τις εικόνες από το Κιλκίς, που έδειχναν την εκπαίδευση ειδικού σώματος των ενόπλων δυνάμεων στην καταστολή διαδηλώσεων. Επίσης, όλη αυτή την περίοδο υπήρξε το φαινόμενο έγκυροι ή λιγότερο έγκυροι δημοσιολογούντες να υποστηρίζουν ανοιχτά ή να φλερτάρουν με την ιδέα αυταρχικών και αντιδημοκρατικών λύσεων, βλέποντας ότι η κοινωνική ερήμωση που προκαλούν οι πολιτικές των Μνημονίων προκαλεί τον τεμαχισμό και την κατάρρευση του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος και πολιτικές μετατοπίσεις προς τα κόμματα της Αριστεράς. Mάλιστα, ήταν ο ίδιος ο κ. Μίχας ως εκπρόσωπος της ΔΗ.ΣΥΜ., που δημοσίευσε άρθρο στη "Wall Street Journal" στις 13 Απριλίου 2011 με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Η Αθήνα βυθίζεται στην αναρχία", στο οποίο οι αναγνώστες της εφημερίδας του αμερικανικού υπερσυντηρητισμού πληροφορούνταν ότι οι σταλινικοί του ΚΚΕ και οι αναρχοσταλινικοί του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος συναποτελείται από τις ομάδες Ρόζα, Οικοσοσιαλιστές και ΔΕΑ - αυτές έκρινε σκόπιμο να κατονομάσει ο κ. Μίχας) "καταλαμβάνουν χωριά", παρενοχλούν πολίτες και καταστρέφουν δημόσια περιουσία ατιμωρητί, ενώ ο ακροαριστερός όχλος (η "hard-left", σύμφωνα με τον αρθρογράφο) έκαψε εσκεμμένα τρεις εργαζόμενους της τράπεζας Marfin επειδή δεν απεργούσαν.

Συνεπώς, κατά τον κ. Μίχα, "αν η πολιτική ελίτ της Ελλάδας δεν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των όσων συμβαίνουν και δεν δράσει τώρα για να αποκαταστήσει την κυριαρχία του δημοκρατικού νόμου, οι προσπάθειες να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας θα αποδειχθούν μάταιες". Όπως εύστοχα παρατήρησε τότε σε σχόλιό της η "Αυγή" στις 22/4/2011: "Με δεδομένο το εξωπραγματικό των όσων καταγγέλλει ο κ. Μίχας (και το οποίο πρέπει να αντιλαμβάνεται και ο ίδιος), το όλο άρθρο μπορεί να εκληφθεί σαν πρόσκληση σε συνταγματική εκτροπή. Πίσω από τον πεφωτισμένο φιλελευθερισμό, ξεπροβάλλει η Μακρόνησος, ελάχιστα ανακαινισμένη".

Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα προετοίμασαν το έδαφος και τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε να εξελίσσεται η επικίνδυνη στρατηγική της έντασης, να επιχειρείται μια συντονισμένη εκστρατεία κατατρομοκράτησης του λαού και να αναβιώνει με νέο περιτύλιγμα η αντικομμουνιστική και αντιαριστερή υστερία, με πρώτο και ευδιάκριτο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι οι όροφοι της μνημονιακής πολυκατοικίας, εν όψει πιθανών εκλογών τον Μάιο καλλιεργούν την αυταπάτη της ανάπτυξης μετά την «επιτυχία» του PSI και βάλλουν εναντίον του κόσμου της εργασίας, των κινημάτων που αντιστέκονται και της Αριστεράς που επιμένει. Τώρα που αποδείχτηκε ότι το Μνημόνιο έφερε και επισήμως τη χρεωκοπία, αποθρασύνονται. Μονάχα εάν η οικονομία της χώρας βυθιστεί ακόμη περισσότερο στην ύφεση, η κοινωνία στην εξαθλίωση και η δημοκρατία αδειάσει από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο, τότε και μόνο τότε, μας λένε, θα διαμορφωθούν οι συνθήκες για επενδύσεις και το άνοιγμα ενός νέου -«ενάρετου» αυτή τη φορά- αναπτυξιακού κύκλου. Ενώ, αναφορικά με το παρελθόν, Σαμαράς και Καρατζαφέρης, Βενιζέλος και Πάγκαλος, ΔΟΛ και ΣΚΑΪ προσπαθούν να μας υποβάλουν σε λοβοτομή και να μας πείσουν ότι την Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και μετά την κυβέρνησαν ο Κύρκος και ο Φλωράκης, ο Κωνσταντόπουλος κι ο Παπαγιαννάκης και τώρα τελευταία ο Κουβέλης, ο Τσίπρας και η Παπαρήγα. Πρόκειται για μια εντελώς νέα κατάσταση, που αλλάζει ριζικά τον τρόπο του πολιτικού ανταγωνισμού όπως τον είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. Ο μπαμπούλας του κομμουνιστικού και του αριστερού κινδύνου ανασύρεται από τα αραχνιασμένα μπαούλα της παλιάς εθνικοφροσύνης, αναμειγνύεται με τις πρωτοφανείς πολιτικές παρεμβάσεις των υπερσυντηρητικών ευρωπαϊκών διευθυντηρίων, τους νεοφιλελεύθερους μονοδρόμους, τον «μοντέρνο» σωτηριολογικό λόγο του δήθεν ουδέτερου τεχνοκρατισμού και του μισάνθρωπου ελιτισμού και όλο αυτό το αμάλγαμα αποτελεί το νέο ιδεολογικό ορμητήριο του ενιαίου κόμματος του Μνημονίου.

Τώρα, που Σαμαράς και Βενιζέλος θα μοιράζονται τα ίδια διαμερίσματα στο πλαίσιο του μεγάλου μνημονιακού συνασπισμού, έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο από έναν αντίπαλο δέος που να δημιουργεί αναχώματα στη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, να συσπειρώνει τα υπολείμματα του δικομματισμού και να αποτελεί το φόβητρο για τη μικροαστική μάζα, που μπροστά στο φάσμα της ολοσχερούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής «απειθαρχεί» και τείνει να καταλύσει τις παραδοσιακές πολιτικές ταυτίσεις της με τα κόμματα του δικομματισμού όπως αυτές διαμορφώθηκαν τα χρόνια του πελατειακού κράτους, της συναλλαγής και της διαφθοράς. Η Αριστερά -έτσι νομίζουν τα επιτελεία του μνημονιακού μπλοκ- προσφέρεται γι' αυτόν τον ρόλο, ειδικά σήμερα, που, παρ' ό,τι δυναμώνει η επιρροή της, αδυνατεί να προσφέρει άμεση και πειστική εναλλακτική λύση εξαιτίας της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού της.

Συνεπώς, ας μην έχουν αυταπάτες όσοι/ες νομίζουν ότι η Αριστερά σε όλες τις συνιστώσες της θα αφεθεί από την άρχουσα τάξη και τα πανίσχυρα στηρίγματά της εντός και εκτός της χώρας να κάνει εκλογικό περίπατο. Πρέπει να δούμε την πραγματικότητα κατάματα: η Αριστερά, για πρώτη φορά μετά την πτώση της χούντας, επιχειρείται να απαξιωθεί κοινωνικά, να απονομιμοποιηθεί ιδεολογικά και πολιτικά και να τεθεί εκτός των δυνάμεων του "συνταγματικού τόξου" όπως αυτό αναδιαμορφώνεται υπό την πίεση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που έχει επιβάλει το μνημονιακό πλαίσιο. Πρόκειται για εγχείρημα με πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά, που θα προσλάβει πρωτοφανή έκταση την επόμενη περίοδο και θα γιγαντώνεται όσο πλησιάζουν οι εκλογές. Ο κόσμος της Αριστεράς και όλοι οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες οφείλουν να αναλύσουν τα στοιχεία αυτής της νέας κατάστασης, ώστε να ορθώσουν με αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο την απάντηση που πρέπει να αντιστοιχεί στην ιστορικών διαστάσεων πρόκληση που αντιμετωπίζουμε.

Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι ηγεσίες όλων των κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς. Αυτόν τον παράγοντα, της διαρκούς και αυξανόμενης πίεσης πάνω στο σύνολο της αριστερής παράταξης, που μετά από πολλά χρόνια ονοματίζεται ως ο βασικός αντίπαλος και ο κεντρικός στόχος των δυνάμεων της συστημικής δικομματικής εναλλαγής, ας τον λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Ιδίως εκείνες οι ηγεσίες που επαναπαύονται στις δημοσκοπικές δάφνες ή εκείνες που με αδικαιολόγητη αλαζονεία, αμεριμνησία και διάφορα προσχήματα τάσσονται εναντίον του διαλόγου, της συντονισμένης κοινής δράσης και της διαμόρφωσης ενωτικής-εναλλακτικής πρότασης εξουσίας. Και ας αντιληφθούν ότι οι ευθύνες τους θα είναι ιστορικές αν -πραγματικά ή μεταφορικά- «μας πιάσουν πάλι με τις πιτζάμες».

.-.-.-.

• Τα «τάγματα ασφαλείας» ξανάρχονται (Έθνος)
• Πολιτοφυλακές, το νέο πεδίο δράσης του φασισμού (Παραλληλογράφος)
• Θα μας πιάσουν με τις πιτζάμες;
  (Πριν) 
• Οσμή προβοκάτσιας στις 25 του Μάρτη;  (Ριζοσπάστης)
• Οι παρελάσεις, τα φασιστόμουτρα και η στρουθοκάμηλος (Avant Garde Κόκκινη Ορχήστρα Αθήνας)
• Προβοκάτσια; Δε νομίζω. (Βαθύ Κόκκινο)

Η Ουτόγια προειδοποιεί

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Είδατε μπουμπούκια που ανθίζουν στους κήπους των ακροδεξιών ιδεών και κομμάτων; Βρέθηκαν Ευρωπαίοι βουλευτές -βουλευτές, μάλιστα!- στην Ιταλία, στην Αυστρία και στη Γαλλία οι οποίοι δημοσίως και με τον πιο ιταμό τρόπο υποστήριξαν τις πράξεις και τις απόψεις του μακελάρη της Νορβηγίας Μπρέιβικ. Προκαλώντας φρίκη στην κοινή γνώμη και υποχρεώνοντας τις ηγεσίες των κομμάτων τους να τους διαγράψουν άρον-άρον.

Η Νορβηγία προειδοποιεί: όχι ανοχή στους νεοναζί

του Π. Κωνσταντίνου

από tvxs

Η θλίψη και το σοκ σε ολόκληρη την ανθρωπότητα για το χαμό πάνω από ενενήντα ανθρώπων από το δολοφονικό χέρι των νεοναζί, οι περισσότεροι από το κάμπινγκ νεολαίας του Εργατικού Κόμματος προκαλεί τώρα την οργή για τους υπεύθυνους. Η ανοχή των κυβερνήσεων στα φασιστικά κόμματα και τους νεοναζί στην Ευρώπη είχε ξεπεράσει κάθε όριο το προηγούμενο διάστημα. Γίνονταν αποδεκτά ακόμη και ως κυβερνητικοί εταίροι, ως εργαλεία για την απομόνωση των εργατικών αντιστάσεων και της αριστεράς που στη περίοδο της κρίσης επέμενε να προβάλει εναλλακτικές λύσεις υπέρ των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας και όχι της μειοψηφίας των κατόχων του πλούτου.

Σκέψεις πριν την Πλατεία...

...και απαντήσεις στους τυφλωμένους κυβερνητικούς λακέδες, τους αμετανόητους φασίστες και τους αποστεωμένους από ιδέες "διανοητές"

• Δεν επιδιώκουμε τις κρεμάλες. Θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία.

• Δεν ανεχόμαστε πογκρόμ, κοινωνικούς αυτοματισμούς, εμφυλιοπολεμική ρητορική. Θέλουμε την αλήθεια, ουσιαστικό διάλογο και να σπάσουμε τον ατομισμό.

• Δεν ζητάμε εξορίες και φυλακίσεις. Θέλουμε φορολογική δικαιοσύνη και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής (γιατί μας ανήκουν).

• Δεν θέλουμε να κάψουμε τη Βουλή, ούτε να την εξαφανίσουμε. Θέλουμε να την αλλάξουμε εκ θεμελίων και να σπάσουμε την ολιγαρχία.

• Δεν αναζητάμε σωτήρες και ηγέτες. Επιδιώκουμε τη συμμετοχή, να πάρουμε τις τύχες (και τις ευθύνες) στα χέρια μας και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας.

• Δεν θα κάψουμε προδότες και... μάγισσες. Θα χτίσουμε την άμεση δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή.

• Δεν τρεφόμαστε με "εθνικούς μύθους". Δημιουργούμε κοινωνικές πραγματικότητες.

• Δεν χωράνε στην Πλατεία και τη Δημοκρατία της, εθνικιστές, φασίστες και νεοναζί. Δεν είμαστε μία χαζοχαρούμενη σαλάτα, ούτε ένας εξοργισμένος χυλός. Εμείς οργιζόμαστε για να δημιουργήσουμε. Αυτοί εξοργίζονται για να σκοτώσουν.

• Ας το πάρουμε χαμπάρι. Ο εκφασισμός μας θα είναι η ύστατη νίκη της κυβέρνησης. Μίας κυβέρνησης που τον προκαλεί συστηματικά και επιδιώκει την κοινωνική καταστροφή. Η εξουσία δεν είναι έξυπνη, παρά μόνο ισχυρή. Αντιδρά προβλέψιμα, μονολιθικά και με θηριώδη βιαιότητα. Την έχουμε προσπεράσει ήδη...

Ζαphod
 
από το blog του Γαλαξιάρχη

Ένα εκατομμύριο αριστεροί: Αληθινοί ή ψεύτικοι;

σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ από την Αυγή

του Στέλιου Ελληνιάδη

από το Δρόμο της Αριστεράς 

Στην Πλατεία Βικτωρίας, οι κάτοικοι της περιοχής μπορούν να κυκλοφορούν στη γειτονιά συζητώντας για τα προβλήματα και την κατάσταση που επικρατεί. Η όποια ηρεμία στην Πλατεία Βικτωρίας οφείλεται μάλλον στα παιδιά της «Βίλας Αμαλία», στη Χέιδεν, αφού χάρη στην παρουσία τους η πλατεία δεν έχει καταληφθεί από τους νεοναζί, που έχουν αποκτήσει ερείσματα στους κατοίκους της περιοχής. Γιατί τα παιδιά της Βίλας έχουν μια σταθερή παρουσία είκοσι ετών και ποτέ δεν ενόχλησαν ούτε μαγαζιά ούτε σπίτια, ούτε κατοίκους, ούτε περαστικούς, αν εξαιρέσεις κάτι εκδηλώσεις με τις οποίες ξεκουφαίνουν τους περιοίκους με χαρντ ροκ στη διαπασών.   

Ακόμα και στις μέρες της ανεξέλεγκτης βαρβαρότητας, που οι ακροδεξιοί ξεθάρρεψαν με την τεράστια προβολή τους από τις πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, το στάτους της πλατείας απειλήθηκε μόνο πρόσκαιρα. Οι χρυσαυγίτες κώλωσαν στη Χέιδεν, παρ’ όλο που εφορμούσαν μαζί με τα ΜΑΤ κραδαίνοντας ρόπαλα και τσεκούρια. Χωρίς τα ΜΑΤ, μόνο σε φουκαράδες μετανάστες τολμούν να επιτεθούν, και σ’ αυτούς δέκα εναντίον ενός. Οι απόπειρές τους να πλησιάσουν στη Βίλα, προσκολλημένοι στους πάνοπλους αστυνομικούς, με τους οποίους είναι κώλος και βρακί, απέτυχαν.

Τα αυγά του φιδιού

(πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

Τι συμβαίνει με τα φίδια; Γιατί το αντιμετωπίζουμε περίπου ως ενσάρκωση του κακού; Το δηλητήριό τους, είναι η απλούστερη εξήγηση, τουλάχιστον για όσα φίδια το διαθέτουν. Η άλλη, η βαθύτερη ίσως, έχει σχέση με τη Βίβλο και τους συμβολισμούς της Γένεσης όπου, ως γνωστόν, ο όφις αποτελεί τη μεταμφίεση του Διαβόλου. Οι φυσιογνώστες και οι βιολόγοι δεν έκαναν ποτέ ιδιαίτερη προσπάθεια να άρουν την προκατάληψη γι’ αυτά τα πλάσματα που προκαλούν φόβο και αποστροφή. Ακόμη κι όταν είναι έμβρυα, μέσα στο διάφανο αυγό τους.

Ο Σαίξπηρ, στον «Ιούλιο Καίσαρα», βάζει στον Βρούτο λόγια που δεν αφήνουν παρά μια αντίδραση στη θέα ενός αυγού φιδιού: «Θέλει να βάλει το στέμμα: πώς αυτό μπορεί να του αλλάξει τη φύση, εδώ είν’ το ζήτημα. Η ωραία ημέρα βγάζει έξω την οχιά. Κι αυτό απαιτεί προσεκτικά να περπατάς… Αυτό που είναι, μεγαλώνοντας, θα έφτανε σε τούτες και τούτες τις ακρότητες, γι’ αυτό στοχάσου τον σαν ένα αβγό φιδίσιο, που, σκάζοντας, κατά το είδος του, θα γίνει κακοποιό, και σκότωσέ τον μεσ’ στο τσόφλι».

Νύχτες των Κρυστάλλων στους δρόμους της Αθήνας

Οδός Αθηνάς. Μετανάστης περικυκλωμένος από άνδρες των ΜΑΤ που υποτίθεται τον προστατεύουν από τους χρυσαυγοπίθηκους με τους οποίους στήνουνε και κουβεντούλα σαν να μην τρέχει τίποτα... Στην επόμενη φωτογραφία ο ίδιος μετανάστης λίγη ώρα μετά με εμφανή τα σημάδια της αγαστής συνεργασίας των νεοναζί του Παπουτσή και του Μιχαλολιάκου

φωτογραφίες, πληροφορίες από indymedia

Ομερτά στην "αρένα" της Γ' Σεπτεμβρίου από τα τηλεοπτικά συνεργεία και την παρούσα ισχυρή αστυνομική δύναμη μπροστά στον ξυλοδαρμό μεταναστών αδιακρίτως από Χρυσαυγίτες

της Αλεξάνδρας Χριστακάκη

από την Αυγή 

Με χαμηλωμένο το κεφάλι και βλέμμα τρομοκρατημένο, ένας μελαψός μεσήλικας κρατάει σφιχτά από το χέρι τα δύο τετράχρονα κοριτσάκια του και επιταχύνει το βήμα αναζητώντας και τη δική μου βοήθεια, καθώς στον διπλανό δρόμο γεροδεμένοι νεαροί με στολή παραλλαγής χτυπούν ανελέητα νεαρό Αλβανό, που έκανε το λάθος να περάσει από τη συμβολή της Γ' Σεπτεμβρίου και Ηπείρου… «Θα 'ρθει και η σειρά μου» σκέφτηκε με ανατριχίλα και εξαφανίστηκε μέσα στα στενά. Η φωνή του χρυσαυγίτη «άντε και γαμ….ου, κωλοαλβανέ» και η κραυγή -έκκληση για βοήθεια του 25χρονου μετανάστη ποιος ξέρει αν ήταν Αλβανός;- του τρυπούσε το κεφάλι. Και το δικό μου, γιατί η έκκληση έμεινε μετέωρη και αναπάντητη….

Χρυσαυγοπίθηκοι σε σαφάρι ανθρώπων μπροστά στους ΜΑΤατζήδες

από parapolitiki


από Βαθύ Κόκκινο


από Βαθύ Κόκκινο

σχόλιο από Βαθύ Κόκκινο

Τα ασπόνδυλα φασιστοειδή που αποτελούν τις παρακρατικές συμμορίες με στόχο μετανάστες έχουν αποθρασυνθεί εντελώς από την ανοχή αν όχι συνέργεια των μπάτσων στο «θεάρεστο» έργο που επιτελούν.

Τα δυο βίντεο που παραθέτουμε είναι απ’ τα δελτία ειδήσεων του Alpha και Mega
Το ερώτημα είναι το εργατικό και επαναστατικό κίνημα τι κάνει; Θα επιτρέψουμε να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση;

"Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον
δεν θα πεθάνει μόνος· τσάκισέ τον"

Μπ. Μπρεχτ

 

- Στο athens indymedia υπάρχουν φωτογραφίες για την αγαστή συνεργασία ΕΛΑΣ - Χρυσής Αυγής στο πογκρόμ...

12 Μαΐου 2011. Ημέρα και νύχτα ΝΤΡΟΠΗΣ!

από το πρωτοσέλιδο του Έθνους της Παρασκευής

Aφιερώνουμε τη φωτογραφία αυτή σε όποιον προς χάριν της ελευθερίας του λόγου πιστεύει ότι η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να τεθεί εκτός νόμου.(φωτό και λεζάντα από εδώ)

Ένας εισαγγελέας δεν θα βρεθεί να κάνει αυτεπάγγελτη δίωξη στους αφιονισμένους χρασαυγοπίθηκους; ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ; Χθες, μετά τις 8-9 το βράδυ έγιναν δεκάδες προσαγωγές. Ανάμεσά τους και 20 τόσοι χρυσαυγοπίθηκοι. Ασκήθηκε ΜΙΑ ΜΟΝΟ ποινική δίωξη! Και... μαντέψτε! Η μία και μοναδική ποινική δίωξη ήταν κατά... μετανάστη!!!

Όλα τα περιστατικά ξυλοδαρμού των μεταναστών συνέβησαν στην περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας.
Προσήχθησαν συνολικά 47 άτομα (40 ημεδαποί και 7 αλλοδαποί) και συνελήφθη ένας αλλοδαπός για σωματική βλάβη και φθορές.  (από in.gr)

Φασιστολόγιο

του Ηλία Βολιότη-Καπετανάκη

πηγή: Μούσα Πολύτροπος

Η ραδιοφωνική σαβούρα συναγωνίζεται επάξια και συχνά υπερβαίνει την τηλεοπτική. Όταν εσύ, χαζούλη, κοιμάσαι (εννοώ τον φυσικό ύπνο όχι τον πολιτικό) βγαίνουν φαντάσματα στα ερτζιανά και ασελγούν επί της ελληνικής γλώσσας, επί της αισθητικής, της κοσμιότητας και της αξιοπρέπειας, εσχάτως επί της λεγόμενης δημοκρατίας, αυτό τέλος πάντων το μόρφωμα του όλα επιτρέπονται, αρκεί να μην θίγουν συθέμελα το εγχώριο καπιταλιστικό σύστημα, που κατ' ευφημισμόν αποκαλείται δημοκρατικό πολίτευμα.

Πάλι τυφλοί; Πάλι στον όλεθρο;

Barbara Morgan, Protest 1940 (πηγή)

του Ρούσσου Βρανά 

από Τα Νέα

Αν η λιτότητα ήταν ένα φάρμακο για όλους, θα την κατάπιναν ευχαρίστως. Επειδή όμως χορηγείται μόνο στους φτωχούς και κάνει καλό μόνο στους πλούσιους, γι' αυτό επιβάλλεται πάντα με το μαστίγιο. Και μάλιστα προληπτικά, όπως αποφασίστηκε στην πρόσφατη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής. Η Ιστορία όμως έχει δείξει πως η λιτότητα δεν είναι φάρμακο αλλά φαρμάκι. Σχεδόν πάντα καταλήγει στα χειρότερα: οικονομική καταστροφή, βία και καταστολή.

Το παράδειγμα της Γερμανίας του καγκελάριου Μπρούνινγκ είναι χαρακτηριστικό. Το 1930, η ύφεση εξαπλωνόταν στον κόσμο. Εξωθούμενος από τους Γερμανούς μεγαλοβιομήχανους, ο Μπρούνινγκ πίστεψε πως η χώρα του θα σωζόταν μόνο με ένα σκληρό νόμισμα και με μηδενικά ελλείμματα μέσω περικοπών των μισθών και των συντάξεων.

Ηπείρου και Πατησίων

(πηγή)

του Γιώργου Κοροπούλη

από την Κυριακάτικη Αυγή
 

Οι τελευταίες σελίδες του Μονοδιάστατου ανθρώπου του Μαρκούζε έμοιαζε, όταν τις πρωτοδιάβασα, να οφείλονται σε ενόραση· τώρα που τις ξαναδιάβασα μοιάζουν με ρεπορτάζ. Ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε στις απαρχές μιας μετάβασης, που σε λίγο θα πρέπει να θεωρείται συντελεσμένη: η κατάρρευση του «δημοκρατικού παραδείγματος» αποτελεί έκφανσή της απλώς. Είδε «το υπόστρωμα των παριών και των outsiders, των άλλων φυλών, των άλλων χρωμάτων, των υπό εκμετάλλευση και κυνηγημένων τάξεων, των ανέργων κι αυτών που δεν μπορούν να βρουν δουλειά».

Είδε ότι «βρίσκονται έξω από τη δημοκρατική διαδικασία· η ζωή τους εκφράζει την αμεσότερη και τη γνησιότερη ανάγκη να μπει ένα τέρμα στις απαράδεκτες συνθήκες και τους απαράδεκτους θεσμούς. Έτσι, η αντίθεσή τους είναι επαναστατική, ακόμα κι αν η συνείδησή τους δεν είναι... Όταν βαδίζουν στους δρόμους, άοπλοι, απροστάτευτοι, διεκδικώντας τα στοιχειωδέστερα πολιτικά δικαιώματα, ξέρουν ότι είναι εκτεθειμένοι στους σκύλους, στις πέτρες, στις βόμβες, στη φυλακή, στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως κι ακόμη στο θάνατο». Αλλά –έτσι τελειώνει το βιβλίο–, «στις αρχές της φασιστικής περιόδου, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραφε: “Αν έχουμε ακόμη μια ελπίδα, τη χρωστάμε σ’ αυτούς που δεν έχουν καμιά”».

Καζάνι που βράζει;

(πηγή)

της Φιλιώς Τσουκαλά  

απο τις "Συναντήσεις"

στην Αυγή 27/1

 

Η οικονομική και κοινωνική κρίση έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των ανθρώπων. Οι απώλειες και η αβεβαιότητα αυξάνουν την κατάθλιψη, τις κρίσεις πανικού, το άγχος, τις καταχρήσεις. Η συζήτηση γύρω από αυτή τη συσχέτιση είναι μεγάλη και ενδιαφέρουσα.
 

Ταυτόχρονα παρατηρούμε ένα ακόμα φαινόμενο με κοινωνική αλλά και ψυχολογική εξήγηση, λιγότερο εύκολο να ονομαστεί. Από τη μία απορούμε με την παθητικότητα των πολιτών μπροστά στη ραγδαία μείωση του εισοδήματος, των δικαιωμάτων του και κάθε προοπτικής για το μέλλον. Κι αυτό συμβαίνει σε έναν λαό υπερπολιτικοποιημένο, που το σύστημα ανέκαθεν κατηγορεί ότι κάνει διαδηλώσεις για «ψύλλου πήδημα».

Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό

Γυμνά κορμιά για να φαίνεται η ρώμη της «λευκής φυλής» και τα τατουάζ της «πίστης» τους, ξυρισμένα κεφάλια, μια τρέλα στο μάτι για να προκαλεί τρόμο. Απαιτούν την υποταγή του άλλου, του κατώτερου εθνικά και φυλετικά, υποτάσσονται μόνο στον Ηγέτη.

συνέντευξη του Ρόμπερτ Πάξτον

στον Δημήτρη Αγγελίδη 

από την Ελευθεροτυπία  

"Έψιλον" 24/10

Αν ο φασισμός ήταν -όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Ρόμπερτ Πάξτον- το ανάχωμα της ιταλικής και γερμανικής άρχουσας τάξης του Μεσοπολέμου στην ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών, τότε στην εποχή «του τέλους της Ιστορίας» μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχούμε. Το άρμα της φιλελεύθερης οικονομίας τρέχει ξέφρενα και ο καβαλάρης που κρατάει τα χαλινάρια δεν ανεμίζει κόκκινη παντιέρα. Κανένας φίρερ και κανένας Μουσολίνι δεν χρειάζεται να τον ρίξει απ' τη σέλα. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως πρέπει να ανησυχούμε; Ναι, μας λέει ο Πάξτον. Οχι απαραίτητα για το αν έρθει ο φασισμός στην εξουσία. Αλλά διότι -όπου ξυπνάνε ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός- κάποιοι δείχνουν πρόθυμοι να πάρουν μαζί του πρωινό.