Η έκρηξη που έβαλε τέλος στην παιδική ηλικία μιας γενιάς...

της Κάκης Μπαλή

από την Αυγή (27/4) 

Στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία, στη «γειτονιά» του Τσέρνομπιλ, μεγάλωνε εκείνον τον Απρίλη του 1986 μια γενιά που -όπως τα μικρά παιδιά σχεδόν παντού στον κόσμο- πίστευε ακόμα και στα παραμύθια. Στη γενιά αυτή ανήκει η Ναντέζα Λάτσκο. Τότε ήταν έντεκα χρόνων και ζούσε με την οικογένειά της στο Γκομέλ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Λευκορωσίας, 120 χιλιόμετρα μακριά από το Τσέρνομπιλ. Είκοσι πέντε χρόνια μετά την καταστροφή, όπως ονομάζουν το πυρηνικό δυστύχημα στην περιοχή, είκοσι πέντε χρόνια πριν γεννηθούν τα παιδιά που θα κουβαλούν ακόμα στο γονίδιό τους την καταστροφή, η Ναντέζα μιλάει για το δικό της τέλος της αθωότητας.

“Μέχρι τις 26 Απριλίου του 1986”, λέει, “πίστευα ακόμα στα παραμύθια. Στον ήρωα Ιβάν, τον γιο του τσάρου, που με την εξυπνάδα του κατάφερε να κάνει σύμμαχό του την κακιά μάγισσα Μπάμπα - Γιάγκα και χάρη στις δυνάμεις της να νικήσει τον άρχοντα του Κακού και να σώσει τα παιδιά. Μετά 'συνέβη' το Τσέρνομπιλ και κανείς σωτήρας δεν εμφανίστηκε.

Το ελληνικό Τσερνομπίλ - η παραπληροφόρηση του 1986

από IRSN, γαλλικό Ινστιτούτο για την Προστασία από τη Ραδιενέργεια και την Ασφάλεια από τα Πυρηνικά

από τον ΙΟ

Ελευθεροτυπία, 16/4/2006 

Η ΥΠΑΡΚΤΗ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΤΟΥ 1986

Το ελληνικό Τσερνομπίλ
 

Και καλά οι σοβιετικοί, που καθυστέρησαν τρεις μέρες να ενημερώσουν την ανθρωπότητα ότι κάτι συνέβη. Ποιος θα το περίμενε όμως ότι, στην Ελλάδα του 1986, η "επικοινωνιακή διαχείριση" του Τσερνομπίλ από πολιτικούς και επιστήμονες θα υπαγορευόταν αποκλειστικά και μόνο από μικροπολιτικές ή συντεχνιακές σκοπιμότητες;

Άμα σου λένε ότι λάμπεις, μη χαίρεσαι και πολύ...

Το Καίσιο λέει συμπεριφέρεται όπως ο Φωσφόρος στον οργανισμό και έτσι διασπείρεται σε όλο τον οργανισμό. Προκαλεί δε μεταξύ άλλων καρκίνους του ήπατος, των νεφρών και του παγκρέατος.

Το Καίσιο έχει χρόνο ημιζωής 30 χρόνων Κάθε ραδιοϊσότοπο θεωρείται επικίνδυνο για διάστημα ίσο με το δεκαπλάσιο ή εικοσαπλάσιο του χρόνου ημιζωής του, δηλαδή σε αυτή την περίπτωση για περίπου 300 - 600 χρόνια.

Με δύο λόγια το Καίσιο που λουστήκαμε όλοι από το Τσέρνομπιλ θα μας φτιάχνει καρκινάκια και άλλα καλούδια (που μάταια θα ψάχνουμε να βρούμε το πως και γιατί), μέχρι το... 2285-2585! 

Λουστήκαμε, λουστήκαμε, καλά διαβάσατε. Διότι, κόντρα σε όσα μας έλεγαν οι ελληνικές και διεθνείς αρχές τότε, όλη η Ευρώπη (για να μιλήσουμε για τα "μέρη μας" μόνο) έκανε ξέγνοιαστα ντουζάκια σε Καίσιο από την πρώτη βδομάδα κιόλας του ουκρανικού ταρατατζούμ. 

25 χρόνια μετά, το IRSN (γαλλικό Ινστιτούτο για τη Ραδιενέργεια και την Ασφάλεια από τα Πυρηνικά) έβγαλε στη κυκλοφορία ένα πολύ χαριτωμένο ταινιάκι δείχνοντας την εξάπλωση του ραδιενεργού σάβανου από Καίσιο στα μέρη μας... 

Δείτε το να χαρείτε... Εκεί κάτω από το χάρτη, τρέχει η ημερομηνία, αλλά δεν έχει και πολύ  σημασία. Είπαμε, από όπου πέρασε, θα σκορπίζει καλούδια μέχρι το... 2285-2585! Κατά το 2035 θα περιμένουμε (λαμπυρίζοντας;) να δούμε και τα βιντεάκια από τα επόμενα πυρηνικά σαβανάκια... Καλό απομεσήμερο... :) 

- κι εδώ στην ιστοσελίδα του IRSN 

- Εδώ οι χάρτες εξάπλωσης του ραδιενεργού νέφους της Φουκουσίμα που καθημερινά ανανεώνει η αυστριακή ΕΜΥ (ο πρώτος είναι για σήμερα, οι επόμενοι δύο πρόβλεψη για αύριο και μεθαύριο) κι εδώ σε βιντεάκι

Don't worry be happy!

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από CartoonMovement

Ραδιενεργό ιώδιο - 131 σε Ελλάδα και Ευρώπη...

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

από την Εποχή

Βρέθηκε σε πρόβειο γάλα, χόρτα, βρόχινο νερό, γρασίδι και αέρα...
 

Ραδιενεργό ιώδιο-131 ανιχνεύθηκε σε περιοχές της Ελλάδας μετά από μετρήσεις της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας. Σύμφωνα με ανακοίνωσή της “λόγω της παρουσίας στον ελληνικό χώρο αερίων μαζών με ίχνη ραδιενέργειας, που προέρχονται από την Ιαπωνία” ανιχνεύθηκαν “29 - 335 εκατομμυριοστά του Μπεκερέλ ανά κυβικό μέτρο στον αέρα, 0,7 - 1,1 Μπεκερέλ ανά χιλιόγραμμο σε χόρτα και χλόη, 0,5 Μπεκερέλ ανά λίτρο σε βρόχινο νερό, 0,43 - 0,93 Μπεκερέλ ανά λίτρο σε πρόβειο γάλα από ζώα ελευθέρας βοσκής. Στο πόσιμο νερό δεν ανιχνεύθηκαν ίχνη ραδιενέργειας”.

Ωκεανός ραδιενέργειας

σκίτσο του nibo από CartoonMovement

από την Ελευθεροτυπία

Περίπου 11.500 τόνους ραδιενεργού νερού από τον κατεστραμμένο πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα άρχισε να ρίχνει στη θάλασσα η διαχειρίστρια εταιρεία Tepco, προκειμένου να εξοικονομηθεί περισσότερος χώρος για το ραδιενεργό νερό που εκλύεται. Σύμφωνα με την εταιρεία, τα επίπεδα ραδιενέργειας σε αυτό θα είναι 100 φορές πάνω από το κανονικό, ωστόσο το νερό αυτό θεωρείται ελαφρώς ραδιενεργό.

Λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία αυτή, εκπρόσωπος της Tepco με δάκρυα στα μάτια ζήτησε συγνώμη για τη ρύπανση της θάλασσας. "Εχουμε ήδη προκαλέσει πολλά δεινά στους κατοίκους της περιοχής. Δεν μπορούμε να σας πούμε πόσο λυπούμαστε γι΄αυτό το νέο κακό", τόνισε στην τηλεόραση.

Κίνδυνοι υγείας από τη Φουκουσίμα

σκίτσο του Gianfranco Uber, από Cartoon Movement

της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

από Οικονική Πραγματικότητα

17/03/2011

Τέσσερα είδη επικίνδυνων ραδιοϊσοτόπων φαίνεται ότι δραπέτευσαν από τους τραυματισμένους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα. 

Το Ιώδιο-131, το Καίσιο-137, το Στρόντιο-90, και το Πλουτώνιο 239. 

Το Ιώδιο -131 είναι το πιο επικίνδυνο επειδή συνδέεται με καρκίνους του Θυρεοειδούς σε ανθρώπους που εκτίθενται ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα. Οι επιδημιολόγοι εκτιμούν ότι 6.000-7.000 περιπτώσεις καρκίνου του Θυρεοειδούς οφείλονται στη έκθεση από το ατύχημα του Τσερνομπίλ το1986. Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν παιδιά την εποχή του ατυχήματος.

Ξερόλας εναντίον γκοτζίλα, εναντίον γιγάντιου χταποδιού

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από Cartoon Movement

από Techie Chan

Θέλοντας να διατηρήσω τη φήμη του ξερόλα, θα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα στα οικονομικά νέα για να ασχοληθούμε με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Ιαπωνία.

Τι έμαθα λοιπόν αυτές τις 3 μέρες:

Κάθε αντιδραστήρας είναι ένα ωραίο ατσάλινο καζάνι που βράζει σαν χύτρα ταχύτητος (εδώ ένα πολύ ωραίο pdf με πολλές εξηγήσεις φτιαγμένο για όσους χάζευαν εγκυκλοπαίδειες μικροί). Μέσα στη χύτρα υπάρχουν τα πυρηνικά καύσιμα τα οποία βρίσκονται μέσα σ' ενα περίβλημα από ζιρκόνιο. Γύρω από τη χύτρα υπάρχει ένα υπέροχο πολύ στιβαρό περίβλημα από οπλισμένο σκυρόδεμα και γύρω από αυτό είναι χτισμένο ένα κτήριο σαν όλα τα κανονικά κτήρια.

Τα 2 κτήρια που είδατε να ανατινάζονται (περιμένουμε και το 3ο σε λίγο καθώς οι εκρήξεις στους αντιδραστήρες 1 και 3 , έβγαλαν εκτός λειτουργίας τις αντλίες που έριχναν νερό στον νούμερο 2) ήταν τουλάχιστον τα εξωτερικά κτήρια. Σε γνήσιο orwell mode η ιαπωνική κυβέρνηση και η ηλεκτρική εταιρία ανακοίνωσαν πως υπήρξε “μια χημική αντίδραση μεταξύ υδρογόνου και οξυγόνου” σε απλή ανθρώπινη γλώσσα υπήρξε μια έκρηξη. Θεωρητικά αυτή η έκρηξη δεν κατέστρεψε ούτε την εσωτερική ατσάλινη χύτρα, ούτε το θωρακισμένο σκυρόδεμα. Πιθανότατα όμως το εσωτερικό περίβλημα από ζιρκόνιο έχει αρχίσει να λιώνει γιαυτό και παρήχθη τόσο υδρογόνο ώστε να δημιουργηθεί έκρηξη. Τι συμβαίνει όταν λειώνει το περίβλημα του ζιρκονίου; Το ουράνιο πέφτει από τις ράβδους και κάθεται στον πάτο της χύτρας. Αυτό είναι που ονομάζουμε core meltdown. Το πρόβλημα με το ουράνιο στον πάτο της χύτρας είναι πως είναι ανεξέλεγκτο σε αντίθεση με το ουράνιο στις ράβδους που ελέγχεται πιο εύκολα διότι παρεμβάλλονται ανάμεσα ράβδοι γραφίτη και πολύ νερό…

Κι εδώ είναι το απόλυτο ξεβράκωμα όλων των δημοσιοσχετίστικων τσουτσεκιών περί της ασφάλειας της πυρηνικής ενέργειας. Διότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που έχουν πρόβλημα στην Ιαπωνία, δεν είναι πως δεν πρόλαβαν να κλείσουν. Μια χαρά μπήκαν ανάμεσα οι ράβδοι γραφίτη και μια χαρά σταμάτησε η βασική αντίδραση. Όμως προκειμένου να κρυώσει ο πυρήνας από τα υπόλοιπα ραδιενεργά κατάλοιπα που δημιουργούνται από τη σχάση (ιώδιο και κέσιο κλπ), περνάνε μερικές μέρες όπου πρέπει να ψύχεται συνεχώς.

Άρα ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα, παρά το γεγονός πως κάθε ώρα που περνά και οι αντιδραστήρες ψύχονται τα πράγματα καλυτερεύουν (λέμε τώρα). Τι συμβαίνει όμως όταν αρκετό ουράνιο μαζευτεί στον πάτο της χύτρας; Το ουράνιο παράγει θερμότητα και κάποια στιγμή λειώνει την χύτρα πέφτοντας από κάτω. Τι υπάρχει από κάτω; Το τσιμεντένιο περίβλημα που λέγαμε, μαζί με γραφίτη προκειμένου να σταματήσει την αντίδραση. Το πρόβλημα βρίσκεται στην εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα ο λιωμένος πυρήνας να συνεχίσει να πέφτει σκάβοντας το τσιμέντο και τη γη, μέχρι να βρει νερό (και θα βρεί γρήγορα νερό καθώς είναι δίπλα στη θάλασσα). Τότε θα πετάξει κι άλλο ατμό μαζί με κέσιο και ιώδιο και ουράνιο και φυσικά πλουτώνιο (μια καινούργια ιδέα για καύσιμο που υπάρχει στον αντιδραστήρα 3).

Αυτή η υπέροχη καινούργια ιδέα ήταν -όπως φαντάζεστε- ένας επικερδής τρόπος προκειμένου να χρησιμοποιηθεί το πλουτώνιο αντί να το πετάμε ως ραδιενεργό κατάλοιπο, κι έτσι αντί να πληρώνουμε τόσα χρήματα για τα ραδιενεργά σκουπίδια, τα πουλάγαμε ως νέο καύσιμο. Έλα μου ντε που το πλουτώνιο είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από το ουράνιο, αλλά τι σημασία έχει αφού τα πυρηνικά ατυχήματα δεν γίνονται ποτέ; (η πλάκα είναι εάν το σκεφτείτε έχουμε ένα πολύ σοβαρό πυρηνικό ατύχημα κάθε περίπου 10 χρόνια).