Η "αραβική άνοιξη" στη σκιά του θανάτου του Λάντεν...

Miguel Villalba Sánchez (Elchicotriste) από CartoonMovement

της Ελένης Τζερεζόλε

από την Αυγή (3/5)

Η είδηση του θανάτου του Οσάμα Μπιν Λάντεν, στο πλαίσιο επιχείρησης αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στα βορειοδυτικά του Πακιστάν, στην πόλη Αμποταμπάντ (την οποία ίδρυσε το 1853 ο Βρετανός Τζέιμς Άμποτ το 1853, μετά από την προσάρτηση της επαρχίας Παντζάμπ) έκανε, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, τον γύρο του κόσμο. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά από τις επιθέσεις στους Διδύμους Πύργους τον Σεπτέμβριο του 2001, ο κύκλος φαίνεται να ολοκληρώνεται: ο εγκέφαλος της επιχείρησης που έπληξε την υπερδύναμη στην καρδιά της είναι πλέον και βιολογικά νεκρός. Αν και είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν στο μέλλον αποκαλύψεις σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες διεξήχθη η επιχείρηση -η CIA επί μήνες παρακολουθούσε τον "στόχο"-, ωστόσο το βέβαιο είναι ότι η εξέλιξη έρχεται να προστεθεί σε ένα ήδη σύνθετο και "φορτωμένο" περιβάλλον στον αραβικό κόσμο...

Γιατί δεν συγκινούν οι δημοκρατικές επαναστάσεις;

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από το CartoonMovement

του Νικόλα Σεβαστάκη

από τα Ενθέματα

της Αυγής της Κυριακής

Μήνες τώρα οι αραβικές επαναστάσεις κρατούν σταθερό πόστο στη δημοσιότητα. Αρχίσαμε πια να το συνηθίζουμε το θέμα, σαν να πρόκειται για κάποια έκτακτη επικαιρότητα που ανεπαισθήτως μεταβλήθηκε σε τακτική. Τελευταίο από τα επείγοντα: η Συρία του Μπασάρ Αλ Άσαντ και της «αγίας οικογένειας». Η κτηνώδης καταστολή, οι δολοφονίες στη μέση του δρόμου, οι τρεμάμενες λήψεις από το κινητό συνδυασμένες με την πτώση των κορμιών στην άσφαλτο, το κροτάλισμα των πολυβόλων από τις ταράτσες των κτιρίων.

Εικόνες πραγματικής δικτατορίας. Όχι ενός, όπως λέγεται, «αυταρχικού» καθεστώτος αλλά ωμής δικτατορίας. Θα έπρεπε να είναι πρώτος τίτλος. Κυριολεκτικά και συμβολικά. Αλλά δεν είναι.

Εμπιστοσύνη στους μεγαλύτερους χασάπηδες;

Eray Ozbek, CartoonMovement

Το κατηγορώ του Αλέν Μπαντιού: Μια ανοικτή επιστολή – απάντηση στο Ζαν-Λουκ Νανσύ για την επέμβαση στη Λιβύη

από τη Λέσχη

μετάφραση: Κώστας Γούσης 

Ναι, αγαπητέ Ζαν – Λουκ, η θέση που υιοθέτησες υπέρ της “δυτικής” επέμβασης στη Λιβύη ήταν πραγματικά μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη για μένα.

Δεν παρατήρησες κατευθείαν απ’ την πρώτη στιγμή την ολοφάνερη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που γίνεται στη Λιβύη και σ’ αυτό που λαμβάνει χώρα στις άλλες περιοχές; Ότι δηλαδή στην Τυνησία και την Αίγυπτο είδαμε στ’ αλήθεια μαζικές λαϊκές συναθροίσεις, ενώ στη Λιβύη δεν έχουμε δει τίποτε τέτοιο να γίνεται; Ένας αραβολόγος φίλος μου συγκέντρωσε την προσοχή του τις τελευταίες βδομάδες στο να μεταφράζει τα πλακάτ, τα πανό, τις αφίσες και τις σημαίες, που ήταν τόσο χαρακτηριστικές στις διαδηλώσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο: δε μπόρεσε να βρει ούτε για δείγμα κάτι αντίστοιχο στη Λιβύη, ακόμη και στη Βεγγάζη. Ένα πολύ εντυπωσιακό γεγονός για τους “αντάρτες” της Λιβύης, το οποίο είμαι έκπληκτος που δεν το σημείωσες, είναι το ότι δε βλέπεις ούτε μία γυναίκα, ενώ στην Τυνησία και την Αίγυπτο η παρουσία των γυναικών είναι πολύ ορατή. Δεν ήξερες ότι οι γαλλικές και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωναν την πτώση του Καντάφι από το περασμένο φθινόπωρο; Και ούτε σου προκάλεσε κατάπληξη το γεγονός ότι, σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες αραβικές εξεγέρσεις, όπλα άγνωστης προέλευσης εμφανίστηκαν στη Λιβύη; Ή το ότι ομάδες νέων ανθρώπων άρχισαν αμέσως να πυροβολούν στον αέρα, κάτι που ήταν ασύλληπτο αλλού; Κι ούτε καν σου κέντρισε την προσοχή η εμφάνιση ενός δήθεν “επαναστατικού συμβουλίου”, με επικεφαλής έναν πρώην συνεργό του Καντάφι, ενώ πουθενά αλλού δεν τέθηκε το ερώτημα του να διορίσουν οι εξεγερμένες μάζες κάποιους ανθρώπους που θα αντικαθιστούσαν την κυβέρνηση;

Λύκοι με λεοντή προβάτων

Farhad Foroutanian, Ολλανδία, CartoonMovement

του Tariq Ali 

πηγή: Τhe Guardian, Η Αυγή  

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης

Η επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, με την κάλυψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αποτελεί τμήμα μιας ενορχηστρωμένης αντίδρασης για να δείξουν ότι υποστηρίζουν το κίνημα εναντίον ενός δικτάτορα και, έτσι, να θέσουν τις αραβικές εξεγέρσεις υπό δυτικό έλεγχο, να ανασχέσουν την ορμή και τον αυθορμητισμό τους και να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το status quo.

Peter Broelman, Αυστραλία, cagle.com

Είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι ο βομβαρδισμός της Τρίπολης και οι αεροπορικές αψιμαχίες έξω από τη Βεγγάζη αποσκοπούν στην προστασία των αμάχων. Το επιχείρημα αυτό έχει κατασκευαστεί για να κερδίσει την υποστήριξη των πολιτών της Ευρώπης και της Αμερικής, και μέρους του αραβικού κόσμου. «Κοιτάξτε μας», λένε οι Ομπάμα - Κλίντον και οι σατράπες της Ε.Ε., «πράττουμε το σωστό. Είμαστε στο πλευρό του λαού». Ο αδίστακτος κυνισμός τους σε αφήνει άφωνο. Περιμένουν να πιστέψουμε ότι οι ηγέτες που έχουν βάψει τα χέρια τους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν υπερασπίζονται τον λαό στη Λιβύη.  

Petar Pismestrovic, Αυστρία, Kleine Zeitung

Τα απαξιωμένα βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης είναι ικανά να καταπιούν οτιδήποτε, αλλά το γεγονός ότι αξιοπρεπείς φιλελεύθεροι εξακολουθούν να υπερασπίζονται τέτοια σκύβαλα είναι απογοητευτικό Η κοινωνία των πολιτών συγκινείται εύκολα από τις εικόνες της βαρβαρότητας του Καντάφι, που έστειλε την αεροπορία του να βομβαρδίσει τα πλήθη: αυτό ήταν το πρόσχημα που χρησιμοποίησε η Ουάσιγκτον για να βομβαρδίσει άλλη μια αραβική πρωτεύουσα. Εν τω μεταξύ, οι σύμμαχοι του Ομπάμα στον αραβικό κόσμο εργάζονται σκληρά για την... προώθηση της δημοκρατίας.

KAP, Ισπανία, CartoonMovement

Οι Σαουδάραβες μπήκαν στο Μπαχρέιν όπου ο πληθυσμός ζει υπό τυραννικό καθεστώς και κάθε μέρα έχουμε μαζικές συλλήψεις. Λίγα από αυτά μας έδειξε το Al-Jazzera. Αναρωτιέμαι γιατί. Φαίνεται πως ο σταθμός έχει κάπως στρογγυλέψει τις ειδήσεις του και ευθυγραμμίζεται με την πολιτική των χρηματοδοτών του. Όλα αυτά γίνονται με την ενεργό υποστήριξη των ΗΠΑ. Ο τύραννος της Υεμένης, που τον μισεί ο λαός του, συνεχίζει να σκοτώνει τον λαό του κάθε μέρα. Κανένα εμπάργκο όπλων και καμία ζώνη «μη πτήσεων» δεν του έχει επιβληθεί. […]

Μοίρασμα φιλέτων...

Steve Sack, Minnesota, The Minneapolis Star-Tribune (πηγή)

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα

Σε µια παγίδα µοιάζει να έχουν πιαστεί οι δυτικές δυνάµεις που επενέβησαν στρατιωτικά στη Λιβύη. Και το ερώτηµα που θα τις απασχολήσει τις προσεχείς εβδοµάδες πιθανότατα θα είναι αυτό: πώς θα βγούµε από αυτή την παγίδα;

Οι αυταπάτες που έτρεφαν οι στρατηλάτες Σαρκοζί και Κάµερον έχουν τελειώσει. Τα πράγµατα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Η βιαστική δυτική επέµβαση αρχίζει να γίνεται ένας δύσκολος πόλεµος. Η απόφαση του Οµπάµα να στείλει ειδικούς πράκτορες της CIA για να βοηθήσει τους «εξεγερµένους» ξυπνά δυσάρεστες µνήµες. 

Ανοιχτή επιστολή στην Αριστερά για τη Λιβύη

Matteo Bertelli, CartoonMovement

του Juan Cole

μετάφραση:  

Στρ. Μπουλαλάκης 

πηγή:  Η Αυγή  

Η επέμβαση στη Λιβύη, με απόφαση του ΟΗΕ, θέτει ηθικά ζητήματα υψίστης σημασίας και έχει διχάσει έντονα την αριστερά. Καταρχάς, η κατάσταση στη Λιβύη αναδεικνύει μια σοβαρή αντίθεση ανάμεσα σε δύο βασικές αρχές της πολιτικής της αριστεράς: της υποστήριξης των λαών και της αντίθεσης στις ξένες επεμβάσεις. […]

Όλη η παλιά συμμορία είναι εδώ

Nedal Hashem, CartoonMovement

του Jean Bricmont

από το Δρόμο της Αριστεράς

Όλη η συμμορία επιστρέφει: Τα κόμματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς (που ομαδοποιεί τα «μετριοπαθή» ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα), ο «πράσινος» José Bové, σύμμαχος τώρα του Daniel Cohn-Bendit, που ποτέ του δεν είδε κάποιο πόλεμο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που δεν του άρεσε, διάφορες τροτσκιστικές ομάδες και βεβαίως ο Bernard-Henry Lévy και ο Bernard Kouchner, να ζητούν όλοι μαζί κάποιο είδος «ανθρωπιστικής επέμβασης» στη Λιβύη ή να κατηγορούν την λατινοαμερικανική Αριστερά, της οποίας οι θέσεις είναι πολύ πιο λογικές, ότι ενεργεί σαν «χρήσιμος ηλίθιος» για τον «Λίβυο τύραννο».

Ο μεγάλος αποπροσανατολισμός

Matteo Bertelli, CartoonMovement

του Immanuel Wallerstein

μετάφραση: 
Στρ. Μπουλαλάκης
πηγή:  Η Αυγή  

Η σύγκρουση εν συνόλω στη Λιβύη τον τελευταίο μήνα -ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα και η καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Καντάφι- δεν γίνεται ούτε για ανθρωπιστικούς λόγους ούτε για τον άμεσο εφοδιασμό της παγκόσμιας αγοράς με πετρέλαιο. Στην πραγματικότητα, συνιστά έναν μεγάλο αποπροσανατολισμό -έναν εσκεμμένο αποπροσανατολισμό- της προσοχής από τον κύριο πολιτικό αγώνα που διεξάγεται στον αραβικό κόσμο. Υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο ο Καντάφι και οι Δυτικοί ηγέτες, όλων των πολιτικών απόψεων, συμφωνούν πλήρως: θέλουν, όλοι τους, να επιβραδύνουν, να καναλιζάρουν, να ελέγξουν, να οριοθετήσουν την πρόσφατη Εξέγερση των Αράβων και να την εμποδίσουν να αλλάξει τις βασικές πολιτικές πραγματικότητες του αραβικού κόσμου και τον ρόλο του στη γεωπολιτική του παγκόσμιου συστήματος.

Ένας κόσμος ληστών: φιλοσοφικός διάλογος

σκίτσο του Carlos Latuff (πηγή)

του Αλαίν Μπαντιού

από τα "Ενθέματα"

στην Αυγή της Κυριακής

μετάφραση: Μαρία Κακογιάννη

–Αποδέχεστε, μου λέει μια μέρα ο φίλος μου ο φιλόσοφος του δρόμου, ότι σήμερα το κριτήριο κάθε πράγματος, κάτι το οποίο δεν αμφισβητεί κανένας ισχυρός αυτού του κόσμου, είναι το κέρδος;

–Το αποδέχομαι, απαντώ. Αλλά πού θέλετε να καταλήξετε;

–Κάποιος που δηλώνει ανοιχτά «δεν υπάρχω παρά μόνο για το προσωπικό μου συμφέρον και θα εξολοθρεύσω τον μέχρι πρότινος φίλο μου αν με αυτό τον τρόπο μπορώ να διατηρήσω ή να βελτιώσω τον τρόπο ζωής μου» είναι… είναι… Άντε λοιπόν, μια προσπάθεια…

–Λωποδύτης! Πρόκειται για μια ληστρική υποκειμενικότητα.

Όχι στον πόλεμο, ναι στις αραβικές εξεγέρσεις

σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου

του Πάνου Τριγάζη

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

«Ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος,

μόνο να καταργηθεί μπορεί»

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Στα εγκλήματα του καθεστώτος Καντάφι εις βάρος του λιβυκού λαού προστίθενται τα εγκλήματα της ξένης στρατιωτικής επέμβασης, εδώ και μια βδομάδα. Η Μεσόγειος, που έχει χαρακτηριστεί «βαρόμετρο του παγκόσμιου πολιτικού κλίματος», σήμερα ζει ταυτόχρονα την άνοιξη των αραβικών εξεγέρσεων και τον χειμώνα ενός νέου πολέμου.

Τι μας επιφυλάσσουν οι αραβικές εξεγέρσεις;

του Γιώργου Λιερού

από Αριστερό Βήμα

Οι εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Λιβύη, την Υεμένη, τα Εμιράτα κ.ά. πρέπει να ειδωθούν, παρά τις ιδιαιτερότητές τους, ως μέρη της ίδιας διαδικασίας; Ποιας; Μιας διαδικασίας αραβικής; Μουσουλμανικής; Μπορεί σήμερα να ξεδιπλωθεί στη Μέση Ανατολή μια επαναστατική διαδικασία η οποία θα τείνει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της περιοχής; Ή μήπως οι εξεγέρσεις αυτές έρχονται να προκαλέσουν την επιτάχυνση της διαδικασίας προσαρμογής των εν λόγω χωρών στον καπιταλισμό της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς και, επίσης, να διεκδικήσουν εκ παραλλήλου την αναβάθμισή τους σε αυτά τα πλαίσια;

Το εύφλεκτο σώμα της Ιστορίας

σκίτσο του Dan Carino από το Cartoon Movement

του Old Boy

Κι όμως. Όλη αυτή η φωτιά που καίει πανίσχυρα καθεστώτα (και άγνωστο τι είδους γενικότερες ανακατατάξεις θα προκαλέσει τελικά στο πέρασμά της) πυροδοτήθηκε από έναν κανένα: πρωτοξέσπασε πάνω στο ταπεινότατο σώμα του εικοσιεξάχρονου μικροπωλητή Μοχάμεντ Μπουαζίζι. 17 Δεκεμβρίου 2010, στο παγκοσμίως άγνωστο Σίντι Μπουζίντ της Τυνησίας, ένας άνθρωπος που νιώθει αδικημένος και εξευτελισμένος, αποφασίζει, όχι προμελετημένα, αλλά πάνω στην απελπισία της στιγμής, να αυτοπυρποληθεί. Η κατάσχεση των εμπορευμάτων του και της ζυγαριάς του, ένα χαστούκι από την δημοτική αστυνόμο όταν προσπαθεί να αντιδράσει, και η άρνηση στη συνέχεια των τοπικών αρχών να δεχθούν να ακούσουν την διαμαρτυρία του, φαίνεται πως είναι αρκετά. Τίποτα πιο εμπρηστικό από την αδικία και μάλιστα την αδικία που συμβαίνει από εκπροσώπους της εξουσίας, την αδικία την οπλισμένη με τη δύναμη της έννομης τάξης. Λούζεται με εύφλεκτο υγρό και καίγεται μπροστά στο κτίριο που δεν δέχτηκαν να τον ακούσουν. Μέρες αργότερα θα υποκύψει στα τραύματά του. Η φωτιά παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις.

Η Ιστορία αρχίζει να γράφεται όχι με αφορμή έναν ηρωισμό, αλλά με αφορμή μια συντριβή.

Όταν αποσφραγίζεται η πύλη της Λιβύης

σκίτσο του Giacomo Cardelli από Cartoon Movement

από Αν. Σεβ. 

στην Αυγή

Η κρίση στις αραβικές χώρες ήδη προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις. Η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου είναι η ορατή επίπτωση. Οι φόβοι για νέο κύμα προσφύγων και μεταναστών που θα περάσουν τη Μεσόγειο συνιστά τη δεύτερη συνέπεια.

Το καθεστώς Καντάφι λειτουργούσε ως ασπίδα ανάσχεσης των μεταναστευτικών πιέσεων της υποσαχάριας Αφρικής. Η διάλυση του αστυνομικού κράτους και γενικότερα του κράτους της Λιβύης αποσφραγίζει άλλη μια πύλη, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται, χωρίς περιπλανήσεις στην Ασία, το ταξίδι των απελπισμένων Αφρικανών προς τον ευρωπαϊκό παράδεισο. Ευρύτερα, η κρίση στον αραβικό κόσμο δημιουργεί νέες συνθήκες για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Αν, μάλιστα, οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις ξεφύγουν από τα εθνικά σύνορα και διαφανούν δυσχέρειες στην ιδιότυπη μετάβαση προς τη δημοκρατία, τότε το αραβικό πρόβλημα θα διαχυθεί με απροσδιόριστες ιδεολογικές επιρροές.

Ηθική καταβολή

σκίτσο του Mohammad Sabaaneh από Cartoon Movement

του Παντελή Μπουκάλα  
από την Καθημερινή

«Η πρόσφατη επανάσταση ενός πνευματώδους λαού», έγραφε ο Ιμμάνουελ Καντ στοχαζόμενος για το μέγα γεγονός της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, «μπορεί να επιτύχει ή να αποτύχει, μπορεί να επισωρεύσει αθλιότητες και κτηνωδίες, ωστόσο ξυπνά στην καρδιά όλων των θεατών (οι οποίοι δεν βρίσκονται άμεσα μπλεγμένοι στη δίνη της) μια ολόθυμη συμπάθεια που αγγίζει τον ενθουσιασμό και που, αφού η εκδήλωσή της δεν είναι δίχως κίνδυνο, δεν μπορεί να έχει άλλη αιτία από μια ηθική καταβολή στο ανθρώπινο γένος» (αντλώ το κείμενο από το βιβλίο «Η διένεξη των σχολών», μετάφραση Θανάσης Γκιούρας, εκδόσεις Σαββάλας, 2004).

Από τους επαίνους του ΔΝΤ στο... ελικόπτερο

σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

του Ρούσσου Βρανά

από Τα Νέα

Για εκείνους που ακόµη τρέφουν αυταπάτες. Για να δουν πόσο είναι µάταιο να ελπίζουν ότι αυτοί που την ανέλαβαν εργολαβικά θα µπορέσουν κάποτε να τους χαρίσουν τη σωτηρία τους.

Μονάχα επαίνους είχε να δώσει µόλις πριν από δύο εβδοµάδες το εκτελεστικό συµβούλιο του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου στην κυβέρνηση αφρικανικής χώρας για το «φιλόδοξο µεταρρυθµιστικό πρόγραµµά» της και την οικονοµία της. Την ενθάρρυνε µάλιστα να εξακολουθήσει να βαδίζει σε αυτόν τον πολλά υποσχόµενο δρόµο. ∆υστυχώς, αυτή η χώρα ήταν η Λιβύη. Κατά κάποιον τρόπο, η αποστολή του ∆ΝΤ είχε παραλείψει να εξετάσει αν αυτό το φιλόδοξο µεταρρυθµιστικό πρόγραµµα είχε την αποδοχή του λιβυκού λαού. 

Μακριά το ΝΑΤΟ από τη Λιβύη

σκίτσο του Eray Özbek (πηγή)

του Πάνου Τριγάζη

από την Αυγή

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στη Λιβύη, τις τελευταίες μέρες. Αδίστακτο το καθεστώς Καντάφι, δείχνει το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο επιχειρώντας με τους μισθοφόρους του να πνίξει στο αίμα τη λαϊκή εξέγερση για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Δεν πρόκειται, όμως, να διασωθεί καθώς έχει πλέον εγκαταλειφθεί και από τους στενούς φίλους του, όπως ο Μπερλουσκόνι και ο Μπλερ.

Δεν είναι η Αλ Κάιντα πίσω από την εξέγερση, όπως ισχυρίζεται ο αιμοσταγής συνταγματάρχης, αλλά τα πιεστικά προβλήματα της κοινωνίας και η ώριμη πλέον απαίτηση του λαού - ιδιαίτερα των νέων - να απαλλαγούν από ντόπιους δυνάστες και ξένους πάτρωνες, να πνεύσει άνεμος ελευθερίας και να καταπολεμηθούν οι ανισότητες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα άρχισαν από το φτωχότερο ανατολικό τμήμα της χώρας και τη Βεγγάζη στις 16 Φλεβάρη 2011.

Απλές ερωτήσεις για τον «ανθρωπισμό» του πετρελαίου

σκίτσο του Amr Okasha από Cartoon Movement

του Δημήτρη Μυ
από το Ποντίκι

Πότε άραγε η Διεθνής Κοινότητα (με τους πανίσχυρους μηχανισμούς διαμόρφωσης της κοινής γνώμης τους οποίους διαθέτει) αντιλήφθηκε ότι ο Συνταγματάρχης Καντάφι είναι ένας παρανοϊκός δικτάτορας; Μήπως όταν αποφάσισε πως δεν είναι απαραίτητο να δίνει μερίδιο (μίζα) στο καθεστώς για την εκμετάλλευση των Λιβυκών ενεργειακών πηγών;

Για ποιους χτυπάει η καμπάνα;

του Sherif Arafa (πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα». Τζον Νταν (1624)
 
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι έκανε διάσημο αυτό το απόσπασμα από έργο του Άγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Νταν, τοποθετώντας το στην αρχή του βιβλίου του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα». Το οποίο βιβλίο, αν και αναφέρεται στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και κυκλοφόρησε μετά το τέλος του, άσκησε βαθύτατη επίδραση στην αμερικανική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στην πνευματική της ελίτ, που φλέρταρε με την ιδέα να τηρήσει απόλυτη ουδετερότητα απέναντι στη ναζιστική λαίλαπα στην Ευρώπη.

(Εξ)εγέρσεις

Σκίτσο για το Cartoon Movement. Με την ευκαιρία, τσεκάρετε όλα τα σκίτσα για τον ξεσηκωμό του Αραβικού κόσμου, και ψηφίστε τα αγαπημένα σας! (πηγή Εκτός Καρέ)

σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη από Εκτός Καρέ

Ενδεικτικά:

σκίτσο του Amr Okasha

του Giacomo Cardelli

Για τους νεκρούς για τη ζωή...

του Farhad Foroutanian από Cartoon Movement

...σε Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη... και για αυτούς που καίνε τις ζωές τους στην Υπατία και στο ΕΚΘ για την αξιοπρέπειά τους απέναντι σε μια αναξιοπρεπή κοινωνία