Η μάχη των 300

του Νίκου Γιαννόπουλου

από την 

 Κυριακάτικη Αυγή

Όπως στους μεγάλους έρωτες η ύπαρξη και μόνο του άλλου ή της άλλης στο πλευρό σου αποτελεί πηγή ευτυχίας, έτσι και στους μεγάλους αγώνες η διεξαγωγή τους αυτή καθαυτή συνιστά νίκη. Όμως η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών, ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, συνιστά νίκη και για ορισμένους ακόμα πολύ ιδιαίτερους λόγους:

Πρώτον, γιατί κέρδισε σημαντικό μέρος των αιτημάτων της (εξάμηνη ανανεώσιμη άδεια παραμονής με δικαίωμα ταξιδιού στις χώρες καταγωγής τους για τους απεργούς πείνας, μείωση του απαιτούμενου αριθμού ενσήμων για την ανανέωση της άδειας παραμονής για όλους τους μετανάστες και την παροχή περίθαλψης στο σύνολο των ασφαλισμένων, ντόπιων και αλλοδαπών, καθώς και εξαγγελία μείωσης των χρόνων που απαιτούνται για τη νομιμοποίηση από 12 σε 8, στην οποία όμως η κυβέρνηση δείχνει να υπαναχωρεί), αποτελώντας τον πρώτο νικηφόρο αγώνα στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Και ο αγώνας συνεχίζεται…

Ανρί Ματίς, «Κόκκινος χορευτής», 1938

του Στρατή Μπουρνάζου

από τα "Ενθέματα"
της Κυριακάτικης Αυγής
 

Το καλό νέο δεν άργησε να κυκλοφορήσει, το απόγευμα της Τετάρτης. «Τέλειωσε η απεργία!», «Νικήσαμε!», «Πάμε στην Υπατία!»· μέσα σε λίγα λεπτά, με sms, μαίηλ και τηλέφωνα, εν χορδαίς και οργάνω, η είδηση άρχισε να κάνει τον γύρο. Τον γύρο του θριάμβου. Συναισθήματα πολλά, μα πρώτα απ’ όλα χαρά και ανακούφιση. Aρκεί να δει κανείς τις φωτογραφίες: χαμόγελα μέχρι τ’ αυτιά, γέλια, χαρές, χοροί και γλέντια — μια ατμόσφαιρα που ο Πιτσιρίκος συνόψισε θαυμάσια επιγράφοντας το άρθρο του για τους απεργούς μετανάστες «Τα γελαστά παιδιά» (pitsirikos.net, 10 Μαρ. ’11).

Μια χαρά λυτρωτική, όπως τουλάχιστον την ένιωσα εγώ, καθώς φτάσαμε στη λύση χωρίς να ζήσουμε την τραγωδία. Αν είχαμε νεκρούς, μπορεί το πολιτικό κόστος να το πλήρωνε η κυβέρνηση και το κρίμα να έπεφτε στο λαιμό της, ωστόσο το βάρος θα ήταν ασήκωτο για όλους εμάς: τους συμπαραστάτες, τους αλληλέγγυους, όσους και όσες, από κοντά ή μακριά, καθένας και καθεμιά με τον τρόπο του, συμπάσχαμε με τους απεργούς. Ασφαλώς και η κυβέρνηση δεν ήθελε νεκρό γιατί φοβόταν το «κόστος», εμείς όμως –γιατί πάντα, θυμάστε, «εμείς μιλάμε γι’ ανθρώπινες ζωές»– ήμασταν εκείνοι που θα νιώθαμε συντριβή αν πάθαινε κάτι κάποιος απεργός.

Νεκροζώντανοι

(πηγή)

του ΚΙΜΠΙ

«Δώστε μου 20 κιλά ζωή και 10 κιλά αυτοδιάθεση. Να τα στείλετε στο σπίτι. Τι χρωστάω;». Μα, μπαίνουν στο ζύγι τα έννομα αγαθά, τα δικαιώματα; Φυσικά. Στο νομικό μας σούπερ μάρκετ ζυγίζονται και τιμολογούνται. Θεωρητικώς, το απόλυτο δικαίωμα είναι το δικαίωμα στη ζωή, όλα τα άλλα είναι παρελκόμενα. Κάπως έτσι, οι δικαστές που άσκησαν δίωξη εναντίον όσων υποτίθεται ότι ξεπέρασαν τα όρια αλληλεγγύης στους μετανάστες απεργούς πείνας έκριναν ότι η άρνηση των μεταναστών να σιτισθούν ήταν μεν δικαίωμά τους, έκφραση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, αλλά υποδεέστερο του δικαιώματος στη ζωή. Και σωστά, κατά την κρατούσα ερμηνεία του συντάγματος και του Ποινικού Κώδικα.

«Όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων», 

λέει το άρθρο 5 παρ. 2 του συντάγματος. Κι αυτή η παράθεση των δικαιωμάτων ερμηνεύεται και σαν κάποιου είδους ιεράρχησή τους, παρ’ ότι η αμέσως προηγούμενη παράγραφος 1 μοιάζει να βάζει στο πρώτο σκαλί των αστικών δικαιωμάτων το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση: 

«Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του». 

Πλην όμως η αυτοδιάθεση εμετρήθη εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής. Όπως το βάρος των απεργών πείνας που ήρθαν αντιμέτωποι με τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Τελικά, ποιος νίκησε στην Υπατία; Η ζωή ή η αυτοδιάθεση; Η κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε την πρώτη, ή οι μετανάστες που τόλμησαν να διαλέξουν τη δεύτερη, φλερτάροντας με τον θάνατο; Ή έληξε με ισοπαλία; 

Κωλότοπος...

πηγή: το βυτίο
8/3/11

Τις τελευταίες μέρες περιφέρομαι στους δρόμους και απ’ το στόμα κρέμεται αυτό ακριβώς το «κωλότοπος» που λέει ο δύτης. Απόγνωση, θλίψη, μιζέρια όλα σε ένα κι όλα μαζί στη εξώπορτα περιμένουν βράδυ πρωί μήπως τους ξεφύγω καθώς φεύγω για τη δουλειά. Στο τραπέζι της κουζίνας δεν έχω πια το κουράγιο να υποστηρίξω ότι οι μετανάστες δεν πρέπει να πεθάνουν. Αυτό μόνο. Δεν μιλάμε για δικαιώματα, νομιμοποίηση, πολιτικό αίτημα. Δεν έχω καν τη δύναμη να ψελλίσω «κρίμα οι άνθρωποι να πεθάνουν».

Ταυτόχρονα, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι αρκετά άθλιος τύπος, ώστε να με τρομάζουν εξίσου ο κίνδυνος να πεθάνουν οι απεργοί πείνας, με τους Παπαχρήστους και τις Ακριβοπούλου αυτού του κόσμου, που γράφουν και μιλούν, χρησιμοποιώντας αντί για λέξεις, σφαίρες, οβίδες, μαχαίρια. Η πολυαγαπημένη μου ειρωνεία μοιάζει στο κείμενο ενός συντάκτη των Νέων, δυσβάστακτη. Ο ρεαλισμός στο στόμα τους, γδέρνει χειρότερα από το να δοκίμαζα να καταπιώ όλα τα βάτα του χωριού. Με τρομάζει πιο πολύ και απ’ τα ίδια τα γεγονότα, ότι εκφράζουν τις απόψεις, ντυμένες το κοστουμάκι του αυτονόητου, της λογικής, του «έτσι είναι τα πράγματα». Τα πράγματα είναι έτσι, ο παρασυρμένοι, οι άβουλοι, οι απρόθυμοι να πεθάνουν, οι ψευτοαπεργοί πρέπει να πακεταριστούν, να επαναπροωθηθούν, να σταλθούν από εκεί που ήρθαν. Το αυτονόητο είναι αυτό. Δεν θέλουμε να γίνουμε μουσουλμανική χώρα. Δεν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής (που σημαίνει ότι μπορούμε ακόμη να χρησιμοποιούμε ξένους εργάτες που δουλεύουν μαύρα, απλά τώρα έχει κρίση. Προσεχώς θα σας ξαναεκμεταλλευτούμε καλύτερα)

Το Σάββατο το απόγευμα, στο μπαρ μέσα σε 15τμ πρέπει να υπάρχουν πέντε (5) εκπληκτικά όμορφες γυναίκες. Αληθινά και σπάνια όμορφες. Κι όμως μια ξεχασμένη οθόνη έχει κολλήσει στις απογευματινές ειδήσεις της ΝΕΤ. Τα μάτια διαφόρων, πχ. του τύπου δίπλα μου, πάνε εκεί. Είμαστε σ’ αυτό το σημείο, που η σπάνια ομορφιά κινδυνεύει να χάσει τον αγώνα. Την επόμενη, κυκλοφορούν εφημερίδες με τις επερχόμενες περικοπές. Μιλάω με κόσμο. Κάποιοι δεν ξέρουν ποιοί απεργούν, γιατί ή πώς. Κάποιοι σχολιάζουν κάποια ημιδιάσημη καρικατούρα τραγουδιστή. Κάποιοι λένε «καλά τους κάνει ο Μπερλουσκόνι. Τολμάνε να δοκιμάσουν ξανά;». Την Κυριακή περνάω έξω απ’ τη Νομική. Οι μετανάστες ενοχλούσαν τη μισή κοινωνία. Τώρα άστεγοι απλώνουν τις κουβέρτες τους. Στ’ αρχίδια μας, είναι τριήμερο, είναι άστεγοι, είναι βρώμικοι, είναι πρεζάκια. Είναι πολλοί.

Νεκροζώντανοι, αδίστακτοι, φοβισμένοι, αδιάφοροι. Απόψε, τέτοιοι είμαστε, τέτοιους μας βλέπω. Αλλάζω τέσσερα μπαρ για να απολαύσω το ουισκάκι μου. Σε μια άλλη παρέα, αποφεύγω με ελιγμούς και ντρίπλες τις όποιες συζητήσεις. Ας αποφύγουμε για απόψε τις εντάσεις. Ας μεθύσουμε λιγάκι χωρίς να λέμε κάτι το ιδιαίτερο. Μίλα μου για τον καιρό.

Για πρώτη φορά αδυνατώ να σκεφτώ μια λαϊκίστικη υπερβολική βερμπαλιστική ψευτοποιητική μαλακία, που θα γυρίσει τις σκέψεις τούμπα. Δεν έχω άλλο τέλος, πέρα απ’ αυτό το μόνιμο, διαρκές φορτίο που δεν συντρίβει μα πιέζει. Κούραση.

Ξαναπροσπαθώ με τα χίλια ζόρια. Θα πιαστώ από ένα πρόσωπο.

η Παναγία των κουκουλοφόρων δια χειρός Γ. Λαουτάρη (πηγή)

Κοιτάζω την φωτογραφία. Προσπαθώ να δω ελπίδα ή αισιοδοξία. Να δω την αρχή ενός κύματος που θα μας παρασύρει. Την ομορφιά που θα μας σώσει, που θα δείξει το δρόμο, που θα μας γλυκάνει. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, των ξεκουκούλωτων, των αποκαρδιωμένων και των ανήμπορων να ψελλίζουν ένα απλό λόγο υπέρ της ζωής. Επιστρέφω στον Camus. (Μ’ ενδιαφέρει το χαμόγελο του Σίσυφου καθώς σπρώχνει στην ανηφόρα το αιώνιο φορτίο του, ή κάτι τέτοιο). Πιάνομαι από ένα πρόσωπο που εδώ και τώρα μοιάζει και είναι αθώο. (Καταφεύγω σε παλιές μεγαλοστομίες) «φέρτε μου τη θάλασσα να την προσκυνήσω, φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ». Πιάνομαι από ένα πρόσωπο. Αθώο, πονηρό, ζωντανό, αυριανό. Αφήνοντας κουράγια και αξιοπρέπεια στους δρόμους της πόλης, έχω συντροφιά μόνο πρόσωπα και μερικά τραγούδια. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, δυο τρία καθαρά πρόσωπα με τα οποία συνομιλώ κατά καιρούς, δυο τρία καθαρά πρόσωπα τυχαία σε μπαρ, γραφεία και κόκκινα φανάρια. Κι όπως μου τελειώνει η αισιοδοξία, αρχίζει η σκέτη, ορφανή, παράλογη πίστη. Σε μια φωτογραφία, σε μια Παναγία (αληθινή, απ’ αυτές που περπατάνε στους ίδιους δρόμους με τους δικούς μου), στα καθαρά πρόσωπα. Κοιτάνε μες το φακό, λες και δεν υπάρχει τίποτα πια να φοβηθούν. Λες και όλα είναι βλέμματα και στιγμές και μια αποκαρδιωμένη συνύπαρξη. Για όσο κρατήσει κι αυτή.

Υποκινητές και υποκινούμενοι

(πηγή)

του Κώστα Παναγιωτάκη

από την Αυγή

Ένα από τα ιδεολογήματα που η κυβέρνηση Παπανδρέου χρησιμοποιεί κατά των μεταναστών απεργών πείνας είναι ότι δήθεν υποκινούνται από όσους Έλληνες πολίτες συμπαραστέκονται στον αγώνα τους κατά της προφανούς κυβερνητικής αναλγησίας. Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που η ταμπέλα του παρακινούμενου χρησιμοποιείται ως μέσο απαξίωσης κινημάτων που εναντιώνονται στη χρεωκοπία των κυβερνητικών επιλογών, στην προκειμένη περίπτωση, ο χαρακτηρισμός αυτός φέρει και ρατσιστικά χαρακτηριστικά, διότι υπονοεί ότι οι μετανάστες στερούνται οποιασδήποτε πολιτικής αυτενέργειας και είναι ανίκανοι από μόνοι τους να αντιληφθούν τις ανάγκες τους και να αντιταχθούν στην παραβίαση και των πιο υποτυπωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. 

Τα γελαστά παιδιά

του Πιτσιρίκου

Και ξαφνικά είδαμε χαμογελαστά πρόσωπα - είχαμε ξεχάσει πως είναι να γελάς. Μετά από ένα τουλάχιστον χρόνο εθνικής θλίψης και δυστυχίας, εμφανίστηκαν μπροστά μας άνθρωποι που γελούσαν. Βέβαια, δεν είναι Έλληνες αλλά γελάνε επειδή θα καταφέρουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Μα γιατί είναι χαρούμενοι αυτοί οι ξένοι που θα ζήσουν στην Ελλάδα και είμαστε τόσο δυστυχισμένοι εμείς που ζούμε στη χώρα μας;
 

Οι μετανάστες-απεργοί πείνας της Υπατίας πέτυχαν ό,τι δεν πέτυχε καμία άλλη κοινωνική και επαγγελματική ομάδα στην Ελλάδα του Μνημονίου. Μας έβαλαν τα γυαλιά. Επίσης, μας έδειξαν τον τρόπο να φτάσουμε στη νίκη: αγώνας, αποφασιστικότητα, αλληλεγγύη.

Τους χρωστάμε, δεν μας χρωστάνε

(πηγή)

από την Αυγή

"Τέλος καλό, όλα καλά" ήταν η αυτόματη αντίδραση με το άκουσμα της συμφωνίας των απεργών πείνας με την κυβέρνηση. Αντίδραση ανακούφισης για το αίσιο τέλος μιας δύσκολης και άνισης μάχης, σε μια δύσκολη συγκυρία στο εσωτερικό μέτωπο και στο διεθνές περιβάλλον. Η λύση που βρέθηκε δεν είναι τέλεια, δεν αποκαθιστά τη δικαιοσύνη, δεν εκτείνεται ώς το "κοινοτικό κεκτημένο", δεν δικαιώνει τους ανθρώπους που επί δέκα - δεκαπέντε χρόνια τώρα πήραν στην πλάτη τους την ανάπτυξη του 4% τον χρόνο, τις ολυμπιάδες, τα μεγάλα έργα και τα μικρά μαγαζιά.

Ημέρες Υπατίας

(πηγή)

της Δήμητρας Ρούπα
από REDNotebook

Θυμάμαι ένα φίλο να προσπαθεί να μου εξηγήσει. "Θα ΄ρθουν από το φόρουμ της Κρήτης. Απεργία πείνας. Τριακόσιοι περίπου, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το έχουν αποφασίσει σε συνελεύσεις".

Πολλά ερωτηματικά. Καμία απάντηση. Είναι που κάποιες ερωτήσεις μόνο οι μέρες μπορούν να τις απαντήσουν. Μόνο το "γιατί" κάπως καταλάβαινα. Και προσθέτω το κάπως γιατί όταν η απελπισία περνά μόνο από το οπτικό σου πεδίο, όταν δεν εγγράφεται ως εμπειρία στο ίδιο σου το πετσί, είναι απελπισία "αλλότρια". Η "εστέτ" κατά καιρούς κατάθλιψή μου παρασάγγας απέχει από το "δεν έχω ζωή" του μετανάστη.

Νίκη της ηθικής και της λογικής

(πηγή)

από την Αυγή

Η χθεσινή αίσια έκβαση της απεργίας πείνας των μεταναστών αποδεικνύει ότι υπήρχαν λύσεις στο πλαίσιο της υφιστάμενης νομοθεσίας. Δεν υπήρχε όμως, επί τόσες μέρες, πολιτική βούληση της κυβέρνησης για άμεση λύση.

Μετά από 43 ημέρες απεργία πείνας, επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση ότι μια τέτοια υπόθεση, με επαπειλούμενη ανθρωπιστική καταστροφή, δεν ήταν δυνατόν να λυθεί με νικητές και νικημένους. Δεν μπορούσε να βρεθεί λύση με επιμονή σε αντιλήψεις κρατικού γοήτρου και σε κινδυνολογίες εις βάρος αδύναμων και απόκληρων ανθρώπων. Γι' αυτό και δεν προσφέρει τίποτα το θετικό η οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης της εξέλιξης με μικροκομματικές - παραγοντικές επιδιώξεις.

Οι απεργοί πείνας είχαν δικαιωθεί ηθικά με την ανυστερόβουλη στάση τους.

Ρατσιστικό παραλήρημα ΝΔ, ΛΑΟΣ

Σταμάτησαν την απεργία πείνας Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να τους δώσει «καθεστώς ανοχής» αορίστου χρόνου με δικαίωμα στην εργασία και χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων από τον Ριζοσπάστη

Εληξε χτες το βράδυ η απεργία πείνας των 300 μεταναστών του Μεγάρου «Υπατία», που βρισκόταν στην 44η μέρα, ύστερα από τη δέσμευση της κυβέρνησης απέναντί τους ότι με Υπουργική Απόφαση θα τους εντάξει σε «καθεστώς ανοχής» χωρίς αναφορά στο χρόνο διάρκειάς του, θα τους χορηγήσει ταξιδιωτικά έγγραφα και άδεια εργασίας και θα μειώσει τον προαπαιτούμενο χρόνο διαμονής μεταναστών χωρίς χαρτιά - ώστε να τους χορηγηθεί ειδική άδεια διαμονής - από τη 12ετία που ισχύει σήμερα, στην 8ετία.

Με δάκρυα χαράς και πανηγυρισμούς έληξε η απεργία πείνας των μεταναστών

(πηγή)

της Δάφνης Σφέτσα

από την Αυγή

“Νικήσαμε στον δύσκολο αγώνα μας. Ευχαριστούμε όλους όσοι μας υποστήριξαν. Τώρα ξεκινά ένας νέος αγώνας για τα δικαιώματα όλων. Να ξέρει ο ελληνικός λαός ότι θα βάλουμε χέρι, όλοι χέρι με χέρι, για να ξεπεράσει η Ελλάδα αυτή τη δύσκολη οικονομική κατάσταση”.

Η δήλωση αυτή του Ρασίντ, με την οποία ανακοίνωσε τη λήξη της απεργίας πείνας έπειτα από 44 μέρες, συνοδεύτηκε από πανηγυρισμούς, δάκρυα χαράς και δυναμικά συνθήματα. Έπειτα από τη συνάντηση εκπροσώπων των απεργών πείνας με τους υπουργούς Εσωτερικών Γ. Ραγκούση, Υγείας Α. Λοβέρδο, Προστασίας του Πολίτη Χρ. Παπουτσή και της υφυπουργού Εργασίας Α. Νταλάρα, οι 300 μετανάστες στη συνέλευσή τους έκαναν δεκτή τη νέα πρόταση τριών σημείων καθώς τους εξασφαλίζει την παραμονή επ' αόριστον στη χώρα, το δικαίωμα στην εργασία αλλά και τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στις πατρίδες τους.

Λύσσα κακιά απ' τις ακροδεξιές τηλεκατίνες

Η παραπάνω διαμαρτυρία του Καρατζαφύρερ "φωτογραφημένη" από τον AntistaChef 

θα μπορούσε να είναι σημερινή.  

Λύσσα κακιά χθες στη Βουλή από τον ηγέτη της ακροδεξιάς τηλεοπτικής τσόντας που έφτασε να πει πως... θα κάνει μήνυση στους υπουργούς (χοχοχο) για την υποχώρησή τους απέναντι στους 300 απεργούς πείνας. Από κοντά και η ΝΔ του Σαμαρά που -ξεχάστε την κεντροδεξιά του καλοφαγά- συναγωνίστηκε σε ακροδεξιές κορώνες την επικίνδυνα βλαμμένη ομάδα που θαυμάζει ο Πάγκαλος. 

Πήρε λοιπόν των οματιών του σήμερα το πρωί ο Ραγκούσης και βγήκε σεργιάνι στα κανάλια να καθησυχάσει τον νεοελληνικό κρετινισμό πως δεν έρχονται λεφούσια μεταναστών να του πάρουν το βιός του μετά τον χθεσινό συμβιβασμό. 

Και φαντάζομαι ακόμα κι αυτός θα ένοιωσε έκπληξη με την ΠΛΗΡΗ ΤΑΥΤΙΣΗ όλων των τηλεκατίνων -που παριστάνουν τους δημοσιογράφους- με τη θέση του ΛΑ.Ο.Σ.

Η αλήθεια για τους υποκινητές των 300

από newsbeast.gr

του Μόδεστου Σιώτου

από protagon

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών έχει ενοχλήσει. Καθημερινά, μέλη της κυβέρνησης, βουλευτές και δημοσιογράφοι συκοφαντούν τους απεργούς και τους αλληλέγγυους με όποιο τρόπο μπορούν: οι μετανάστες εμφανίζονται ως ανδρείκελα «αριστερών» που τους χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν κοινωνικό χάος. Κι’ όμως σχεδόν όλοι όσοι δυσφημούν τους απεργούς πείνας και την Επιτροπή Αλληλεγγύης, περιγράφουν μία εικόνα χωρίς να την έχουν ζήσει από κοντά. Ο κος Πάγκαλος δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του στο κτήριο της Υπατίας. Όπως και πολλοί δημοσιογράφοι. Ωστόσο, όχι μόνο "γνωρίζουν" τί ακριβώς γίνεται αλλά προχωρούν σε αναλύσεις και σε κριτικές οι οποίες είναι, κατά κύριο λόγο, αποπροσανατολιστικές και διαστρεβλώνουν τη πραγματικότητα.

Δηλώσεις μεταναστών για τη λήξη της απεργίας

Έληξε η απεργία. H κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη!

Έληξε η απεργία. H κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη!

Προσωπικά αισθάνθηκα μια τεράστια ανακούφιση ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ!

Και συγκίνηση ΓΙΑΤΙ ΟΙ 300 ΒΡΑΧΟΙ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ - μικρή ή μεγάλη - ΝΙΚΗ. Πέτυχαν αυτοί οι 300 βράχοι την πρώτη υποχώρηση της κυβερνητικής αναλγησίας απέναντι στην κοινωνία. 

Και παράλληλα αισθάνομαι αποστροφή, προς ιντερνετικούς υπερεπαναστάτες που τώρα μιλούν για ξεπούλημα του αγώνα και ήττα των μεταναστών...  Την ίδια αποστροφή που ένοιωσα για κάποιους υπερεπαναστάτες που από την αρχή με το δάχτυλο υψωμένο -αλλά με λεφτά των μεγαλοσυγκροτημάτων στην τσέπη- σήκωσαν το δάχτυλο δασκαλίστικα προς τους μετανάστες λέγοντάς τους για άσκοπο και αδιέξοδο αγώνα...

Μάγκες, εκτός από τα πληκτρολόγια υπάρχει και η πραγματική ζωή... Και όποιος καταλαβαίνει, κατάλαβε...

Οι 300 βράχοι, δώσανε μαθήματα αυταπάρνησης, δώσανε μαθήματα αγωνιστικότητας που μακάρι να πάρουν έστω ψίχουλα από αυτά η ελληνική εργατική τάξη και η αριστερά. Και οι υπερεπαναστάτες των πληκτρολογίων... 

 

ο μόνος εξ αρχής χαμένος αγώνας 

είναι αυτός που δεν δίνεται

Απελάσεις; Δεν είμαστε καλά!

σκίτσο του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Αναρωτιέται κανείς τι μυαλό κουβαλούν οι «συναρμόδιοι» που μαζεύτηκαν χτες και αποφάσισαν να εκβιάσουν τους απεργούς πείνας της Υπατίας με το δίλημμα: Ή σταματάτε τον αγώνα σας και δέχεστε τη λύση που εμείς προτείνουμε ή σας απελαύνουμε άμεσα!

Διότι για ευαισθησία ας μην το συζητάμε. Αλλά τίνος ήταν η φαεινή ιδέα για επίδειξη δύναμης απέναντι σε μισοπεθαμένους από την απεργία και τις κακουχίες ανθρώπους; Και ποιος οπαδός του σοσιαλισμού και αντίπαλος της βαρβαρότητας το σκέφτηκε να επικαλεστούν τον ανθρωπισμό –«η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα»- για να διαπράξουν το απάνθρωπο; Ή έστω να απειλήσουν με το απάνθρωπο;

«Περί δημοκρατίας και δικτατορίας»: ένα βράδυ στο Παρίσι

της Μαρίας Κακογιάννη

από τα "Ενθέματα"  

της Κυριακάτικης Αυγής

Πoλλά ακούστηκαν και γράφτηκαν για την περιβόητη πλέον βραδιά που ο Θ. Πάγκαλος αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το «Ελληνικό Σπίτι» στο Παρίσι. Θα δοκιμάσω να επανέλθω σύντομα σε κάποια «δραματουργικά στοιχεία», καθώς πιστεύω ότι, αν και η πλειοψηφία των πρωταγωνιστών δεν βίωσε κανένα δράμα, κατά κάποιον τρόπο παίχτηκε ένα δράμα, το οποίο αφορούσε όχι τόσο πρόσωπα όσο δομές, πλέγματα σημαινόντων. Και, κυρίως, μια πολύ συγκεκριμένη δομή του σημερινού πολικού σκηνικού, τον «δημοκρατικό διάλογο».

«Όλοι μαζί τα φάγαμε». Κάποιοι κινδυνεύουν να πεθάνουν από απεργία πείνας. Η αίθουσα εκδηλώσεων αντηχεί από τη λέξη Dégage! -- Έξω!

Ζητείται ψεύτης

Όπως πολύ σωστά λέει ο Τάκης στον φίλο του, είναι δύσκολοι καιροί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε πίσω τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία μας. Αξίζει να δούμε το νέο remake της κλασικής όσο και επίκαιρης κωμωδίας του Δημήτρη Ψαθά, «Ζητείται ψεύτης». Προβάλλεται κάθε μέρα, όλη μέρα, σε όλα τα κανάλια. Αν και την πρώτη προβολή μοιράζονται το mega και ο Σκάι.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ: Ο Γιάννης Πρετεντέρης διαθέτει το πολύ χρήσιμο προσόν να είναι κατά συρροή ψεύτης. Με αυτό το εφόδιο, μια θέση στο δελτίο του mega και μέσα από μία σειρά τυχαίων -δεν νομίζω- γεγονότων καταλήγει ιδιαίτερος του κυβερνητικού εκπροσώπου, Γιώργου Πεταλωτή, ο οποίος, ερασιτέχνης ψεύτης όντας και έχοντας σαφή επικοινωνιακά προβλήματα, αποφασίζει κάποια στιγμή ότι χρειάζεται έναν επαγγελματία ψεύτη, που να μπορεί να διαχειρίζεται την παρανοϊκή προπαγάνδα του. Μία προπαγάνδα που περιλαμβάνει ψέματα για κάθε κοινωνική κατηγορία που αγωνίζεται, ρατσισμό κατά μεταναστών, λοιδορίες κατά πολιτών που δεν αντέχουν να πληρώνουν, ιστορίες για υποκινητές και σωρό από επικοινωνιακές εφευρέσεις. Φυσικά, για τον ΨευτόΓιαννη όλα αυτά είναι παιχνιδάκι, αν και θα έχει και βοήθεια από την Σία Κοσιώνη που από το μετερίζι άλλου τηλεοπτικού σταθμού, του ΣΚΑΪ, θα κάνει και αυτή τα πάντα για να στηρίξει την κυβέρνηση που φοροαπαλάσει το αφεντικό της. Τελευταίο επεισόδιο στην στενή πια σχέση των τριών θα είναι η απεργία πείνας των 300 μεταναστών. Εκεί θα δώσουν τα ρέστα τους, όχι πια αλλοιώνοντας τα γεγονότα και την αλήθεια, αλλά κατασκευάζοντας την από την αρχή.

- εικόνα και κείμενο του AntistaChef  όπως και το παρακάτω από προηγούμενη ανάρτησή του: 

Να σταματήσει η απεργία αλήθειας των ΜΜΕ 

 

Συντονισμένη επίθεση κάνει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια του ΔΟΛ του Αλαφούζου και του Μπόμπολα κατά των απεργών πείνας και των αλληλέγγυων σε αυτούς. Τα ψέματα που λένε θυμίζουν τον αλήστου μνήμης “Αυριανισμο” της δεκαετίας του 80. Το παραμυθάκι έχει φουκαράδες άβουλους μετανάστες, πριγκιπόπουλα της κυβέρνησης και φυσικά σαν καλό παραμύθι έχει και δράκο που είναι οι μοχθηροί συμπαραστάτες που κουνάνε τα νήματα.

Οι 300 μετανάστες κάνουν απεργία πείνας και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια απεργία αλήθειας. 

Είναι φανερό ότι κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι διάφορες μαριονέτες των ΜΜΕ και της κυβέρνησης, που εκτελούν ο ένας τις εντολές του άλλου και όλοι μαζί τις εντολές των τραπεζιτών, των τοκογλύφων, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, πιστεύουν ότι δεν είναι δυνατόν οι μετανάστες απεργοί πείνας να έχουν δικιά τους βούληση και είναι πρέπει να υποχείρια όπως οι ίδιοι.

Σας έχω νέα!

Οι μετανάστες έχουν αυτό που τα παπαγαλάκια και οι κυβερνητικοί υπάλληλοι έχετε χάσει. Ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επειδή είστε εσείς μαριονέτες δεν σημαίνει ότι είναι και όλοι οι άνθρωποι αυτής της χώρας. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο, αλλά συμβαίνει.

Αλήτες, ρουφιάνοι, παπαγαλάκια, η δημοσιογραφία των πολιτών – αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι- γίνεται ο τάφος σας, όπως έγινε και για τους δικτάτορες του αραβικού κόσμου.

Δημοσιογραφικής αλητείας συνέχεια...

Δια χειρός Χρήστου Παπαχρήστου στα ΝΕΑ, χωρίς ντροπή:

Οµηροι των «αλληλέγγυων»

πόσοι ήταν οι απεργοί οέο; Για τους απεργούς πείνας στο Μέγαρο υπατία (φωτογραφία) ρωτάω. Γιατί, εξ όσων πληροφορούµαι, 300 δεν ήταν. Τριακόσιοι διά δύο επίσης δεν ήταν, µετά τις πρώτες ηµέρες. Λιγότεροι, πολλοί λιγότεροι. Και δεν ήταν γιατί αρκετοί είχαν µεταφερθεί στα νοσοκοµεία – όντως ορισµένοι µε σοβαρό πρόβληµα – αλλά γιατί, όπως γνωρίζουν καλά οι αρµόδιες υπηρεσίες, το κίνηµα φυλλορρόησε, καθώς όποιος πήγαινε στο νοσοκοµείο κάτω από – και παρά – την αυστηρή επιτήρηση των «αλληλέγγυων» την έκανε σε πρώτη ευκαιρία. Το θλιβερό είναι ότι γύρω από το υπατία παίχτηκε απο την πρώτη στιγµή ένα άθλιο παιχνίδι εντυπώσεων, µε τους ανθρώπους αυτούς στη µέση και τους άλλους γύρω.

Σε κάποια φάση µάλιστα, η κυβερνηση έτρεµε ότι µπορούσε να της προκύψει από το πουθενά... ένας νεκρός, χωρίς να είναι από τους έγκλειστους. Αυτό µου εξοµολογήθηκε την Τετάρτη ένας υπουργός (συναρµόδιος µάλιστα): «τρέµω στην ιδέα ότι µια µέρα θα βρεθεί κάποιος εκεί µέσα νεκρός. Και όχι κατ’ ανάγκην από τους ίδιους τους λαθροµετανάστες».

Αλλά, τον ρώτησα, «µεταφερόµενος»; «Γιατί, το αποκλείεις; υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν στον δρόµο, δεν υπάρχουν;» µου ανταπάντησε. «Εντυπώσεις θέλουν, γιατί να µην τις επιδιώξουν; ο σκοπός αγιάζει τα µέσα». Ανατρίχιασα. Αλήθεια...

Ξεφτίλες ρουφιάνοι δημοσιοκάφροι

Βοθρολύματα... του Σκάι

Τόσα μύρια τους χάρισαν, να μην κάνουν -μια ακόμα- δημοσιογραφική αλητεία;

.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.

από AntistaChef

Κι εγώ τα ίδια θα έγραφα. Eσύ;

Συγνώμη αλλά να είμαστε και λογικοί.
Αν εσάς και εν μέσω κρίσης, σας χάριζε η κυβέρνηση 95 εκατομμύρια ευρώ από τα χρήματα του Ελληνικού λαού, δεν θα λέγατε ότι θέλει αυτή;
Εγώ πάντως αυτό θα έκανα και γι’ αυτό νομίζω ότι το σημερινό κύριο άρθρο των Νέων δείχνει ότι ο κ. Ψυχάρης δεν είναι αχάριστος άνθρωπος. Βάζει τα πράγματα για τους απεργούς πείνας και τους συμπαραστάτες τους στη θέση τους, όπως ακριβώς θα έκανε κάθε ευγνώμων άνθρωπος. Και φαντάζομαι ότι και το mega το ίδιο θα κάνει αν και δεν έχει και μεγάλα περιθώρια βελτίωσης στον τομέα υποστήριξης της κυβέρνησης. Πόσο ακόμα; Να λέει τις ειδήσεις ο Πεταλωτής και να κάνει ρεπορτάζ ο Πάγκαλος;

Kι άλλος των Νέων ευγνώμων για τα 95 εκατ.

Και βέβαια το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

«Καταγγελία του Χασάν για το άρθρο στα Νέα»

.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.

Στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ σήμερα άκουσα από τον Αρβανίτη πως χθες ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός (δεν είπε ποιος) είχε "ρεπορτάζ" πως οι απεργοί πείνας ... δεν κάνουν πραγματικά απεργία πείνας!!! Ο Αρβανίτης το χαρακτήρισε προβοκατόρικο το ρεπορτάζ...  

Ξέρει κανείς ποιος τηλεοπτικός βόθρος ήταν και αν υπάρχει κάπου βίντεο;

Χθες, στην ίδια εκπομπή ο τραμπούκος αντιπρόεδρος είχε νέο παραληρηματικό ξέσπασμα. Αφού επιτέθηκε πάλι σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ (είπε μάλιστα μεταξύ άλλων πως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ καίει πολυκαταστήματα!) προανήγγειλε διώξεις για τους αλληλέγγυους.... 

Καταλαβαίνετε; ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΗΔΗ ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. . 

Έχουν κατασκευάσει ήδη ένοχους που θα κατηγορηθούν πως βάλανε τους "άβουλους" μετανάστες να πεθάνουν, μετά πως δεν τους αφήνανε να φάνε, πως δεν επιτρέπανε να τους παρασχεθεί ιατρική βοήθεια, πως ήταν ουσιαστικά αιχμάλωτοι και στο τέλος θα αφήσουν και τις υποψίες πως μπορεί ο όποιος νεκρός να είναι "μεταφερόμενος"... 

ΧΟΥΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΜΑΥΡΙΔΕΡΗ

Υ.Γ. Πάλι στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, Προκόπης Παυλόπουλος και Ξενογιαννακοπούλου έδωσαν ρεσιτάλ υποκρισίας αλλά και συναίνεσης... Μ' ένα στόμα, μια ψυχή είπαν πως δεν φταίνε αυτοί για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και πως δεν γίνεται να κάνουν μαζική νομιμοποίηση γιατί δεν το επιτρέπει η νομοθεσία της ΕΕ... Ο Παυλόπουλος είπε πως δεν υπάρχει καμιά καθυστέρηση στις εξετάσεις αιτημάτων παροχής ασύλου γιατί οι υπηρεσίες πρέπει να ψάχνουν να βρουν αν είναι αληθή τα στοιχεία που δηλώνουν οι αιτούντες. 45.000 είπε ο Αρβανίτης έχουν φτάσει οι αιτήσεις που περιμένουν μια απάντηση. Προφανώς για τον κύριο Παυλόπουλο το ό,τι δίνεται (αναλογικά) 1-2 απαντήσεις τον... μήνα είναι αρκετό.Όσο για την Ξενογιαννακοπούλου είπε πως για όλα φταίει η συνθήκη Δουβλίνο 2!

Και ποιος το υπέγραψε ρε Μαριλίζα; Ξέχασες; Ο τότε ΥΠΕΞ ΓΑΠ το υπέγραψε! Αλλά αυτό το καταπίνετε... στο όνομα της συναίνεσης... Προφανώς για αυτό κι ο Παυλόπουλος δεν έκανε καμιά αναφορά στην υποστήριξη που παρείχε στους μετανάστες απεργούς πείνας το 2008 ο ΓΑΠ όταν κάνανε απεργία πείνας με τα ίδια αιτήματα στα Χανιά...

Όπως κατάπιαν την τηελφωνική παρέμβαση στην εκπομπή του Μανώλη Γλέζου. Που είπε πως υπάρχει νομικός τρόπος να δοθεί λύση ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, και τους είπε για νόμο που μιλάει για παροχή νομιμοποίησης για λόγους ανθρωπιστικούς (δεν το θυμάμαι ακριβώς) Αλλά οι δύο εκπρόσωποι των συμμοριών δεν δώσανε καμιά απάντηση, λες και ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ το τηλεφώνημα, λες και δεν ακούστηκε τίποτα...

Όταν αποσφραγίζεται η πύλη της Λιβύης

σκίτσο του Giacomo Cardelli από Cartoon Movement

από Αν. Σεβ. 

στην Αυγή

Η κρίση στις αραβικές χώρες ήδη προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις. Η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου είναι η ορατή επίπτωση. Οι φόβοι για νέο κύμα προσφύγων και μεταναστών που θα περάσουν τη Μεσόγειο συνιστά τη δεύτερη συνέπεια.

Το καθεστώς Καντάφι λειτουργούσε ως ασπίδα ανάσχεσης των μεταναστευτικών πιέσεων της υποσαχάριας Αφρικής. Η διάλυση του αστυνομικού κράτους και γενικότερα του κράτους της Λιβύης αποσφραγίζει άλλη μια πύλη, με αποτέλεσμα να διευκολύνεται, χωρίς περιπλανήσεις στην Ασία, το ταξίδι των απελπισμένων Αφρικανών προς τον ευρωπαϊκό παράδεισο. Ευρύτερα, η κρίση στον αραβικό κόσμο δημιουργεί νέες συνθήκες για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Αν, μάλιστα, οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις ξεφύγουν από τα εθνικά σύνορα και διαφανούν δυσχέρειες στην ιδιότυπη μετάβαση προς τη δημοκρατία, τότε το αραβικό πρόβλημα θα διαχυθεί με απροσδιόριστες ιδεολογικές επιρροές.