Οι αριστερές δυνάμεις ως διανύσματα

(πηγή)

του Νίκου Κιάου

από την Ελευθεροτυπία

Μεταξύ των αποτιμήσεων των αποτελεσμάτων στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, σ' αυτές δηλαδή που προσδόθηκε περισσότερο πολιτική διάσταση, είναι και αυτή που προκύπτει από την πρόσθεση των ψήφων και ποσοστών που πήραν τα αριστερά ψηφοδέλτια, οι παρατάξεις που στηρίχτηκαν από τα κόμματα και τις κινήσεις του χώρου της Αριστεράς σε όλο το εύρος της.

Η Μεγάλη (Εκλογική) Αριστερά: τρεις στο λάδι, τρεις στο ξύδι;

της Ντίνας Τζουβάλα

από REDNotebook

Ήταν τελικά η Αριστερά πρώτη δύναμη στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου; 

Ένα εκλογικό αποτέλεσμα σαν αυτό της πρώτης (κυρίως) Κυριακής μπορεί και πρέπει να αναγνωστεί από πολλές οπτικές γωνίες. Κι αυτό, ώστε να έχουμε μια όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα μιας πραγματικότητας αντιφατικής, της οποίας οι αντιφάσεις και τα «παράδοξά» φαντάζουν αγεφύρωτα. 

Πολλά είναι τα στοιχεία τα οποία τα μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή μας:

Πέρα από την εκλογική αριθμητική, τα νέα μέτωπα

(πηγή)

του Νικόλα Σεβαστάκη

από τα Ενθέματα

της Κυριακάτικης Αυγής

Οι εκλογές της μαζικής αποχής (πάνω από το μισό των εγγεγραμμένων) δεν προσφέρονται για ασφαλή και απλοϊκά συμπεράσματα. Δίνουν ωστόσο κάποια ιδέα για τις βαθύτερες διεργασίες στην κοινωνία σε συνθήκες όπου κυριαρχούν οι ελάχιστες προσδοκίες και ρευστοποιούνται, με ταχύτητα, πολλά από τα δεδομένα του παρελθόντος. Το αποτέλεσμα λοιπόν φαίνεται να συμπυκνώνει την αμφισημία της περιόδου: για παράδειγμα, τη συνύπαρξη μιας τάσης μαζικής αποχώρησης από το «πολιτικό σύστημα» παράλληλα και από κοινού με την αναζήτηση ανώδυνων παρακαμπτηρίων από το επαχθές βάρος των κεντρικών πολιτικών διλημμάτων της συγκυρίας. Ο αμιγής «αυτοδιοικητισμός» και οι εκκεντρικές υποψηφιότητες τύπου Αμυρά εντάσσονται σε αυτή τη λογική.

Κατακόρυφη πτώση της εμπιστοσύνης στα κόμματα εξουσίας

του Μανόλη Γ. Δρεττάκη

από την Κυριακάτικη Αυγή

Τα βασικά συμπεράσματα του πρώτου γύρου των εκλογών ήταν:

Σημαντική ρευστοποίηση του εκλογικού σώματος

του Χριστόφορου Βερναρδάκη 

από την Κυριακάτικη Αυγή

• Στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο δημοκρατικής νομιμοποίησης οι περισσότεροι εκλεγέντες

• Η κοινωνική και πολιτική χρησιμότητα των κομμάτων και ειδικά των κομμάτων εξουσίας έχει μειωθεί δραματικά

• Ο μικρός αριθμός δήμων που κέρδισε η αριστερά δεν αφήνει περιθώρια να επηρεάσει σοβαρά τις εξελίξεις στο κοινωνικό επίπεδο

• Οι λαϊκές τάξεις παρουσιάζονται πολιτικά διαιρεμένες ως προς την πολιτική τους εκπροσώπηση

• Ο δεύτερος γύρος των Περιφερειακών και Δημοτικών Εκλογών 2010 επιβεβαίωσε την εικόνα που είχε διαμορφωθεί από τον πρώτο σχετικά με την πορεία του κομματικού συστήματος και την κατάσταση των κομμάτων.

Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας

(πηγή)

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

από Άρδην

Ο διάολος ή ο Θεός το έκανε, δεν ξέρω, να συμπίπτει η περίοδος της ενηλικίωσης μου –για ωριμότητα δε λέω– με την περίοδο ενηλικίωσης –ο Θεός να την κάνει– της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Νομίζω μερικές φορές πως κι εγώ, όπως και άλλοι της γενιάς μου, βρεθήκαμε έφηβοι τότε, στην αφετηρία της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας, γοητευμένοι απ’ τα ονείρατα που μας έταξε, για να σταθούμε σήμερα κατάκοποι και απογοητευμένοι στα οριστικά ξεφτιλίκια της.

Μεταβατική κατάσταση για το το πολιτικό/κομματικό σύστημα

 

του Χριστόφορου Βερναρδάκη
από την  

Κυριακάτικη Αυγή

Κάθε εκλογική αναμέτρηση εθνικής εμβέλειας συνιστά τη γενική «ιδεολογική απογραφή» των κοινωνικών και πολιτικών τάσεων. Είναι δυνατόν επομένως να καταγραφεί καταρχήν η εικόνα που προέκυψε από τις περιφερειακές εκλογές της Κυριακής ως προς την εκλογική δύναμη των κομμάτων και των οιονεί πολιτικών δυνάμεων, βάσει των ψήφων των επίσημων υποψηφίων που υποστήριξαν καθώς και των «ανεξάρτητων συνδυασμών». Η καταρχήν αυτή εκλογική επιρροή αποτυπώνεται στον Πίνακα 1.

Είναι αυτονόητο ότι τα παραπάνω ποσοστά εμπεριέχουν ένα βαθμό «μεροληψίας», λόγω κάποιων επιμέρους κομματικών αλληλοϋποστηρίξεων και συνεργασιών. Η ανάλυση των εκλογικών δεδομένων ωστόσο δείχνει ότι οι περισσότερες από αυτές αλληλοεξουδετερώνονται και δεν επηρεάζουν τη γενική εικόνα. Είναι επίσης αυτονόητο ότι τα παραπάνω ποσοστά καταγράφηκαν με βάση τις όποιες ιδιαιτερότητες έχουν αυτού του τύπου οι εκλογές (επιλογή προσώπων, τοπικές ιδιομορφίες, απουσία εκλογικής παράδοσης στην κλίμακα των περιφερειών, απουσία των πολλών και διάφορων συνδυασμών που κατέρχονται συνήθως σε βουλευτικές εκλογές).

Το ρίγος

H Αν Μάργκρετ και η χελώνα της
με... ομπρέλα για τον ήλιο (πηγή)

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

από τον Δρόμο (13/11)

Ο ψύχραιμος αριστερός, ο σκεπτόμενος μη αριστερός, σε ποια γλώσσα μπορεί να απευθυνθεί στον ψηφοφόρο του κ. Ψινάκη; Και, κατ’ αρχάς, μπορεί να του απευθυνθεί; Ο γυιος, η κόρη ενός εξόριστου, ενός πεισματάρη λενινιστή, έστω ενός παλιού εδαΐτη, ένας σημερινός αριστερός -οποιασδήποτε από τις πολλές αριστερές- ένας ήπιος πασόκος, ο συντηρητικός πολίτης που διαβάζει λογοτεχνία, μπορεί να συνεννοηθεί με τον απλό ψηφοφόρο, τον αθώο οπαδό του τηλεοπτικού «ψινακισμού»; Πιθανόν να μην έχουν θέση τέτοια ερωτήματα, γιατί μπορεί να δοθούν ή να ακουστούν απαντήσεις: όχι μόνο μπορεί ο αριστερός, ο σκεπτόμενος, να απευθυνθεί, αλλά μπορεί να γίνει ο ίδιος ψηφοφόρος του κ. Ψινάκη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να μεταβληθεί και ο ίδιος σε «κ. Ψινάκη».

Τα όρια χαλαρώνουν και αποδυναμώνονται. Είτε κάποιος ψηφίσει τον κ. Ψινάκη είτε όχι, σίγουρα και ασφαλέστερα μπορεί να τον πιστέψει, να αποδεχτεί την αισθητική του, να υιοθετήσει την κοσμοθέασή του. Και, μάλιστα, μιμητικά. Γιατί αυτά τα στοιχεία, αυτά τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, αυτή η πολιτική γλώσσα, κυριαρχεί.

Ψήφισαν τα δέντρα!

σκίτσο Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία

Ένα δέντρο για να κρεμαστεί έψαχνε, στο χθεσινό σκίτσο του Γ. Καλαϊτζή στην "Ελευθεροτυπία", ο Ν. Κακλαμάνης αλλά δεν έβρισκε γιατί τα είχε κόψει όλα. Η εκλογή των κ. Καμίνη στην Αθήνα και Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη αποτελεί θετική εξέλιξη και οι απαιτήσεις είναι ανάλογες. Αρχή άνδρα δείκνυσι. Η ήττα του δεξιού κατεστημένου σχετίζεται τόσο με το δημοκρατικό προφίλ των ιδίων όσο όμως και με το απεχθές πρόσωπο των αντιπάλων τους και τις ιδιαίτερες συνθήκες οι οποίες επέτρεψαν την ανακλαστική αντισυσπείρωση των δημοκρατικών πολιτών ενάντια στη Χρυσή Αυγή και στον Άνθιμο. Όμως, ειδικά στην Αθήνα, τη βιτρίνα του δημοσιοσχετίστα Κακλαμάνη γκρέμισαν τα κινήματα και η Ανοικτή Πόλη που βρέθηκαν απέναντι του επί τέσσερα χρόνια, με κορυφαίες στιγμές τον Βοτανικό και το Πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Στον β' γύρο λοιπόν έγινε αυτό που λέμε “ψήφισαν και τα δένδρα” (από Αυγή)

- Ένα τραγούδι για "44 κορμιά πεσμένα στη γη"...

Μύωπες...

Η Καισαριανή, το ιστορικό "κάστρο" της αριστεράς, δεν έχει πια αριστερό δήμαρχο. Οι απέχοντες στον β' γύρο, έβγαλαν δήμαρχο ΠΑΣΟΚ (για 12 ψήφους!) στην πόλη που ΠΑΝΤΑ είχε αριστερούς δημάρχους. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους...

Αποσταθεροποίηση του δικομματισμού, αριστερές νίκες

(πηγή)

από Αριστερό Βήμα

 

Σε διαμετρική αντίθεση με τις συντεταγμένες προσπάθειες των εκδοτών να καλλιεργήσουν εντυπώσεις "νίκης" του ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών επιβεβαίωσε την αποσταθεροποίηση του δικομματισμού και το παλλιροϊκό κύμα λαϊκής οργής εναντίον της πολιτικής του μνημονίου, στοιχεία που είχαν αναδειχθεί στον πολιτικά αποφασιστικό, πρώτο γύρο της αναμέτρησης.

Προσοχή στο μανίκι!

(πηγή)

του Θανάση Καρτερού

από την ΑΥΓΗ

Αρκεί μια ματιά στα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου για να διαπιστώσει κανείς ότι το κύμα της αποχής-λευκού-άκυρου που πήρε παραμάζωμα τους εκπροσώπους του δικομματισμού δεν άφησε στεγνούς και τους αριστερούς συνδυασμούς. Μπορεί στην Πετρούπολη, ή στο Ελληνικό-Αργυρούπολη, η συμμετοχή να είναι πιο αξιοπρεπής από άλλους δήμους, αλλά στην τελική, ακόμα κι εκεί, πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους επιλέγουν στον δεύτερο γύρο την αποχή, ή γυρίζουν την πλάτη στους πάντες με το λευκό και το άκυρο.

Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις!

σκίτσο Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος

Το ΠΑΣΟΚ είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών. Χωρίς φυσικά να αναιρούνται τα πολιτικά συμπεράσματα του πρώτου γύρου και η απώλεια περίπου δέκα εκατοστιαίων μονάδων από το ποσοστό που είχε πάρει το κυβερνών κόμμα στις βουλευτικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ κέρδισε κατά κράτος τη μάχη των εντυπώσεων χθες. Κορωνίδα της επιτυχίας του φυσικά η κατάκτηση του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος από... αμνημονεύτων χρόνων βρισκόταν στα χέρια της Δεξιάς - άνω της εικοσαετίας!

Το ΚΚΕ και ο χαοτικός ΣΥΡΙΖΑ

(πηγή)

του Γεράσιμου Μοσχονά

από το Βήμα

Κανένα άλλο σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, με εξαίρεση τον φασισμό, δεν απαξιώθηκε- δεν «καταστράφηκε»- όσο το κομμουνιστικό. «Ο κομμουνισμός ως πολιτικό πρόγραμμα δεν υπάρχει πια» έγραψε ο γνωστός ιστορικός, πάντα φιλικός προς το κομμουνιστικό ρεύμα, Ερικ Χομπσμπάουμ.

Οι αριθμοί ωστόσο, και όχι μόνο στην Ελλάδα, διηγούνται μια ελαφρώς διαφορετική ιστορία. Ριζοσπαστικοί πόλοι, συνήθως κομμουνιστικής προέλευσης, έχουν καταγράψει υψηλά εκλογικά ποσοστά σε αρκετές χώρες της Δ. Ευρώπης (Σουηδία, 1998: 12%, Ολλανδία, 2006:16,6%, Γερμανία, 2009: 11,9%). Συνεπώς, η σημαντική άνοδος του ΚΚΕ δεν αποτελεί ούτε κεραυνό εν αιθρία ούτε «ελληνική εξαίρεση». Ούτε οφείλεται, όπως συχνά υποστηρίζεται, σε κάποια εγγενή ανθεκτικότητα του κόμματος. Το ΚΚΕ βρέθηκε αρκετές φορές στο χείλος της αβύσσου (παράδειγμα: το 1991 ή το 2007 με τη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ). Ομως, ο ανορθολογισμός των αντιπάλων του λειτούργησε σαν το φιλί της ζωής και κατέστησε δυνατή την επιβίωση και ανάκαμψή του.

Ο τρίτος γύρος

σκίτσο του Soloup από το Ποντίκι

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

από την 

Κυριακάτικη Αυγή

Υπάρχει μια αλαζονεία στην προσπάθεια να ερμηνεύσει κανείς τις βουλήσεις 8 ή 9 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι οποίες στην κοινοβουλευτική τελετουργία καταλήγουν μεν σε ένα αποτέλεσμα, ωστόσο δεν παύουν να είναι μοναδικές στην πολυπλοκότητα ή την απλότητά τους. Από την άποψη αυτή ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία περιέχουν ένα έντονο στοιχείο καταναγκασμού.

Οι ψηφοφόροι δικαιούνται να απαντήσουν αρνητικά, ουδέτερα ή θετικά στα διλήμματα που τους θέτουν οι πολιτικοί. Ωστόσο, ως τελική σύνθεση των βουλήσεών τους μετριέται μόνο η όποια κατάφασή τους. Η άρνηση ή η ουδετερότητά τους απλώς πετιέται στο καλάθι των αχρήστων.

Μα οπωσδήποτε φροντίζει η Σύγκλητος την Αποικία

του Στάθη

από την Ελευθεροτυπία (13/11)

Η ψήφος μπορεί να 'ναι ένα τρομαγμένο σπουργίτι.

Μπορεί να 'ναι και μια σφιγμένη υψωμένη γροθιά.

Είναι και οι δυο πολύτιμες.

Από τον αναγνώστη κ. Κ. Τρ. η στήλη έλαβε την παρακάτω επιστολή, αποσπάσματα της οποίας παραθέτει:

«Σε όλες τις εκλογές τις οποίες μπορώ να θυμηθώ η ψήφος «μεταφράζεται» από τους περισσότερους πολιτικούς και δημοσιογράφους με τη λέξη «μήνυμα».

Δεν καταλαβαίνω γιατί «στέλνει μήνυμα» ο λαός κάθε φορά που ψηφίζει. Δεν καταλαβαίνω γιατί σταμάτησε να εκφράζει τη βούλησή του και να ασκεί τη λαϊκή κυριαρχία, η οποία, κατά το Σύνταγμα, είναι το θεμέλιο του πολιτεύματος. (...) Από πότε η ψήφος εξομοιώνεται με ένα «μήνυμα»; Ιδιαίτερα αν εξετάσει κανείς το ζήτημα από τη σκοπιά της συνταγματικής ιστορίας, θα δει ότι η ψήφος (καθολική ψηφοφορία, δικαίωμα ψήφου των γυναικών) συνδέεται πρωτίστως με τη δυνατότητα αυθεντικής έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Πώς έχουμε δεχθεί λοιπόν αυτήν τη ρητορική περί «μηνύματος»; Και πώς να μη συνδέσουμε την επιλογή αυτής της λέξης με τον κυρίαρχο και δεσποτικό τρόπο άσκησης της εξουσίας; Μηνύματα στέλνουν οι υποτελείς, όχι οι πολίτες. Οι πολίτες άρχουν και άρχονται».

...............................

Αγαπητέ μου μεταπτυχιακέ φοιτητή Κ. Τρ., φοβάμαι ότι ζείτε σε έναν κόσμο πολύ πριν απ' το ΠΑΣΟΚ. Ή πολύ μετά...

Γ... τον Κανένα!

(πηγή)

της Τζένης Κ.

από το Ποντίκι

Κάποιο πρωινό, ένας χτιστός αθληταράς,… είχε πέσει τα μπρούμυτα στην παραλία κι έκανε με ζήλο τα καθημερινά του πους- απς. Τον βλέπει τότε, μέσα από το Ντάτσουν ένας αθίγγανος παλαιοπώλης που πραγματοποιούσε περιπολία στην περιοχή και του φωνάζει: «Κύριο- κύριο, αυτό που ήταν από κάτω σου, έχει φύγκει…» Στα μάτια του πρακτικιστή ROM τίποτε άλλο δεν μπορούσε να είναι αυτό το ρυθμικό σάλεμα, παρά μια συνεύρεση που ξέμεινε από συν… Όταν εχθές το βράδυ ένας πασοκτζής, κολλητός, με πήρε τηλέφωνο μες στα γέλια και στα χάχανα, για να μοιραστεί μαζί μου την ανθρώπινη χαρά του, επειδή το ΠΑΣΟΚ πέτυχε τελικά το θαύμα σε κάμποσες περιφέρειες και δήμους…, μου ήρθε στο νου το παραπάνω σύντομο ανέκδοτο με το μοναχικό «πους άπερ»…

Μικρά απαισιόδοξα μετεκλογικά

(πηγή)

του Γιώργου Φουρτούνη

από την Κυριακάτικη Αυγή

Αυτή η τόσο ξεχωριστή και κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση βρήκε τον πολιτικό χώρο μας στη χειρότερη δυνατή κατάστασή του: πολυδιάσπαση, ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια, αναβίωση ιστορικών συγκρούσεων, προσωπικές βεντέτες --με δυο λόγια, τάσεις αποσύνθεσης του πολιτικού υποκειμένου που κάποτε αρχίσαμε να συνθέτουμε συλλογικά. Και όταν ένα υποκείμενο βρίσκεται σε βαθιά κρίση, τέτοια που να διακινδυνεύει την ίδια τη συνοχή του, προφανώς δεν μπορεί να παράγει (ιδέες, θεωρία, πολιτική). Το γεγονός λοιπόν ότι η εκλογική επιρροή μας στην ουσία καθηλώθηκε, με πτωτική τάση, σε περίοδο που υπό άλλες συνθήκες θα αναμέναμε να εκφράσουμε μια ισχυρή ψήφο διαμαρτυρίας, δεν πρέπει να αποδοθεί γενικώς στην «κακή εικόνα» μας, αλλά σε ένα ουσιαστικότερο πολιτικό έλλειμμα.

Ας διαβάσουμε σωστά το μήνυμα

(πηγή)

του Βασίλη Πριμικίρη

από την 

Κυριακάτικη Αυγή

Τα ποσοστά της αριστερής αμφισβήτησης θα ήταν μεγαλύτερα αν δεν υπήρχε η πολυδιάσπαση μέσα στην αριστερά.  

Αναμφίβολα αν υπάρχει ένα καθαρότατο μήνυμα απ' αυτές τις εκλογές είναι ότι είχαμε μια ουσιαστική αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής από τ' αριστερά. Λέμε από τ' αριστερά γιατί η Νέα Δημοκρατία το μόνο που κατάφερε είναι να χάσει μόνο 500 χιλ. ψήφους και να κρατήσει ορισμένες θέσεις στον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η αμφισβήτηση προς την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ καταγράφηκε με δύο τρόπους: Πρώτα με την αποχή, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, και κατά δεύτερο λόγο με την ψήφο προς τ' αριστερά. Για την αποχή πολλά έχουν ειπωθεί, όλα όμως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, ότι στο διά ταύτα είναι μία αμφισβήτηση «αναίμακτη» που δεν ενοχλεί το σύστημα.

Μόνο ενωμένη η αριστερά θα πρωταγωνιστήσει

(πηγή)

της Β. Σιούτη 

στην Ελευθεροτυπία

μιλούν: 
Κ. Δουζίνας, 

Κ. Λαπαβίτσας, 
Στ. Κουβελάκης, 

Γ. Χουρμουζιάδης

από ISKRA

Για κρίση νομιμοποίη-

σης του πολιτικού συστήματος μιλούν πλέον αρκετοί αριστεροί διανοούμενοι και καλούν την αριστερά να συγκροτήσει κοινό μέτωπο και να διατυπώσει πρόταση εξουσίας.  

Η μεγάλη αποχή, η οποία μαζί με το λευκό και το άκυρο έφτασαν το 50% στα αστικά κέντρα, ερμηνεύεται ως διαμαρτυρία για την κυβερνητική πολιτική, αλλά και ως απόρριψη του πολιτικού προσωπικού. Την ίδια στιγμή, διατυπώνουν κριτική για την αριστερά, που κατακερματίζει τη δύναμή της και δεν συγκροτεί ενιαίο μέτωπο, αξιοποιώντας τη δυναμική των αντικειμενικών συνθηκών.