Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

(πηγή)

του Techie Chan

Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε αυτό το πορτοκαλί μαγαζάκι να προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μάτια στη μπίλια κι όχι στις ανακοινώσεις του κρουπιέρη, καθώς σήμερα όλοι έχουμε καταλάβει πως ο κρουπιέρης μπορεί να λέει μαύρο τη στιγμή που η μπίλια έχει καθίσει στο κόκκινο.

Στην τρίτη συνέχεια (πρώτο μέρος πώς να γίνετε πλούσιοι χωρίς χρήματα the greek way, 2ο Eat That) της σαπουνόπερας που ονομάζεται το τέλος του παιχνιδιού ή μαζί τα φάγαμε θα ασχοληθούμε με μία ακόμα τέτοιου είδους αντινομία. Βασικό μοτίβο της φιλελεύθερης προπαγάνδας από τη θάτσερ, μέχρι τον τελευταίο πρόεδρο επιμελητηρίου και υιό υπουργού της δικτατορίας είναι η σκληρή δουλειά. Σύμφωνα με το φιλελευθερισμό, για να προκόψεις χρειάζεται σκληρή δουλειά. Δεν είναι δυνατό σου λέει να βγαίνεις στη σύνταξη στα 50-55 σου, δεν γίνεται να έχεις υψηλούς μισθούς χωρίς ανάλογη “παραγωγικότητα”. Για να το θέσω στο πιο αφαιρετικό επίπεδο, το δόγμα λέει: “δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα”.

Σήμερα θα προσπαθήσω να δείξω πως αυτό το μαύρο ήταν στην ουσία κόκκινο. Πως παρότι η σκληρή δουλειά προπαγανδίζεται ως το μόνο μέσο για την επιβίωση και την επιτυχία, την ίδια στιγμή το ίδιο σύστημα έπαιρνε αποφάσεις προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πως η κοινωνία όχι μόνο αντιλήφθηκε αυτή την αντινομία, αλλά προσαρμόστηκε σε αυτή, αντέδρασε και δημιούργησε νέα πρότυπα. Τα οποία σήμερα οι φιλελεύθεροι μας τα δείχνουν ως απόδειξη πως το δόγμα τους είχε δίκιο.

"Μαρτυρίες"

 Οι «Μαρτυρίες» του Νίκου Καβουκίδη, αποτελούν ένα πολυσήμαντο κινηματογραφικό χρονικό της περιόδου που αρχίζει με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973 και φτάνει ως και τον Αύγουστο του 1975.

Ο κινηματογραφιστής καταγράφει, με συγκινησιακή φόρτιση κι εκφραστική δύναμη, σημαίνουσες στιγμές και γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνη την εποχή, όπως η κηδεία του Κώστα Βάρναλη, η απεργία πείνας του Βαγενά, η επιστροφή των αγωνιστών από τις εξορίες και τις φυλακές, οι πρώτες μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις και η σταδιακή συγκρότηση του μεταπολιτευτικού αστικοδημοκρατικού πολιτικού σκηνικού.

Ανατρέχει στο παρελθόν για να διαφωτίσει ιστορικά τη σύγχρονη ιστορική συγκυρία. Επίσης το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει την πρώτη δημόσια εμφάνιση των θωρακισμένων της Χωροφυλακής (τις λεγόμενες "αύρες του Καραμανλή" ) στις 7 Φεβρουαρίου του 1975 κι εκτεταμένα πλάνα από τις συγκρούσεις ΜΑΤ-οικοδόμων στις 23 Ιουλίου του ίδιου έτους.

- το κείμενο από Black Tracker όπου υπάρχει σε καλή ποιότητα σε torrent

Αναζητώντας τη Δημοκρατία - Δράσεις για την 24η Ιουλίου

The masks of democracy, Vladimir Kazanevsky

Την Κυριακή 24 Ιουλίου, επέτειο της πτώσης της χούντας η Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος καλεί σε μαζική κινητοποίηση και παρουσία στην πλατεία.

Οι εκδηλώσεις μέχρι στιγμής είναι οι εξής:

«… η χούντα δεν τελείωσε το ΄73»

του Θανάση Σκαμνάκη

από το ΠΡΙΝ

πηγή: Αριστερό Βήμα

Έγραψαν, γράφουν, είπαν, θα γράψουν και θα πουν πολλά για το νέο φαινόμενο της πλατείας. Με το δίκιο τους και το δίκιο μας όλοι. Είναι κάτι πράγματι νέο. Όχι οπωσδήποτε μια έκπληξη, αλλά ασφαλώς μια αιφνίδια τροπή, χαρά για μας, φόβος για τους άλλους κι αμφιβολία για τρίτους. Καθένας από την πλευρά που κοιτάζει.  

Γιατί τα πράγματα όταν παίρνουν τέτοια τροπή γίνονται περισσότερο σαφή. Παραμερίζονται σταδιακά οι σκιερές αποχρώσεις, οι αντανακλάσεις των χρωμάτων, οι ψευδείς εικόνες και ιδέες που παρεμβάλλονται ανάμεσα στο βλέμμα και στο γεγονός, και εμφανίζεται σε υψηλή ευκρίνεια η πραγματικότητα. Οπότε καθένας μένει έκθετος με την αλήθεια του. Περίπλοκες λέξεις και πέπλα απόκρυψης αποκαλύπτονται.

Οι πρακτορίσκοι των εντύπων και των καναλιών φαίνονται όπως είναι, δηλ. γυμνοί. Οι ενσωματωμένοι διανοούμενοι, γελοίοι – όπως αυτοί οι 32, που καλούν την πολιτική ηγεσία «να τολμήσει μαζί με τους ευρωπαίους ηγέτες», σαν να μην κατάλαβαν ή να μη θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει (τυχαία είναι όλοι σχεδόν τρόφιμοι του συγκροτήματος Λαμπράκη και μεταξύ τους ένας σύμβουλος του Σημίτη;).

Να τελειώνουμε με τη μεταπολίτευση;

Αντιμοναρχική αφίσα του Αλέξη Κυριτσόπουλου,
για το δημοψήφισμα της 8.12.1974
(Γιάννης Καραχάλιος, «Ελληνικές αφίσες»,
Κέδρος, Αθήνα 2004).

του Πολυμέρη Βόγλη

από τα "Ενθέματα"
της Κυριακάτικης Αυγής

Επί μήνες δημοσιογράφοι, αναλυτές και πολιτικοί επαναλαμβάνουν ομόφωνα: «να τελειώνουμε με τη Μεταπολίτευση». Η Μεταπολίτευση ή η «κουλτούρα της Μεταπολίτευσης» θεωρείται υπεύθυνη για όλα τα «δεινά» της σημερινής Ελλάδας: από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τη διαφθορά μέχρι την οικονομική χρεοκοπία και τις κοινωνικές αντιδράσεις στα μέτρα του Μνημονίου. Το αποτέλεσμα αυτής της γενικόλογα κατεδαφιστικής κριτικής είναι να εγγράφεται η Μεταπολίτευση αρνητικά στη σύγχρονη ιστορική συνείδηση, να μετατρέπεται σε έναν αρνητικό κοινό τόπο. Χρειάζεται άραγε να υπενθυμίσει κανείς ότι η Μεταπολίτευση ήταν η περίοδος θεμελίωσης της δημοκρατίας στην Ελλάδα; Μετά το 1974 εγκαινιάζεται η εμπέδωση των δημοκρατικών θεσμών και η διεύρυνση της δημοκρατίας με την άρση αποκλεισμών και διακρίσεων που είχαν χαρακτηρίσει την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες: περιορισμός του ρόλου του στρατού, αποκαθήλωση της μοναρχίας, νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, καθιέρωση της δημοτικής στην εκπαίδευση, δικαίωμα ψήφου στα 18, ισότητα των δύο φύλων, αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και πάρα πολλά άλλα. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά, και υποθέτω ότι όσοι καταδικάζουν την «κουλτούρα της Μεταπολίτευσης» δεν συγκαταλέγουν αυτές τις αλλαγές στις αρνητικές κληρονομιές της.

Εγώ καλά σου τα 'λεγα μα τ' άκουγες παράλογα...

«Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό που θα μετατρέψει σιγά - σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι - τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης»

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

(Από την παράστασή του «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος», στην μπουάτ «Διαγώνιος» στην Πλάκα, το 1983!)

πηγή; Ανεμογκάστρι

Εμείς είμαστε;

(πηγή)

του Κώστα Καναβούρη

από την Κυριακάτικη Αυγή
 

Δηλαδή, όταν λέμε ότι η κυβέρνηση πράττει όσα πράττει (και αυτή και όλες οι προηγούμενες) με την εξουσία που της δίνει η υπερψήφισή της από τον λαό, τι ακριβώς εννοούμε; Είναι εντελώς βέβαιο δηλαδή ότι ο λαός ψήφισε την κατάργηση του Συντάγματος, την κατάργηση της νομοθετικής εξουσίας και την ανάθεση διακυβέρνησης της χώρας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα; Ή μήπως ο λαός -πέραν πάσης αμφισβήτησης- ψήφισε την υποδούλωσή του σε εξωθεσμικούς υπερεθνικούς παράγοντες τους οποίους ουδείς πουθενά στον κόσμο τούτο ψήφισε, πλην όμως αυτοί οι σκοτεινοί παράγοντες υπό τον ευφημιστικό όρο "αγορές" κανονίζουν τη νομιμότητα της κάθε χώρας αποφασίζοντας και διατάσσοντας; Ψηφίζοντας αυτή την κυβέρνηση ο υπερήφανος ου μην αλλά και κυρίαρχος λαός τής εκχώρησε το δικαίωμα να επιπέσει ως λαίλαπα επί παντός δικαιώματος που κατακτήθηκε με ανείπωτο κόπο και πολλές φορές με αίμα;

Έτσι φτάσαμε στον κανένα!

σκίτσο του Πέτρου Ζερβού (πηγή)

του Δημήτρη Χρήστου

από την Αυγή

Εντάξει δεν είναι ο Ονόρε ντε Μπαλζάκ, ούτε καν ο Τζέφρι Άρτσερ. Δεν γράφει βιβλία, ατάκες εξαπολύει. Είναι ο Θεόδωρος Πάγκαλος που με τον τρόπο του, ανεξαρτήτως προθέσεων και στόχων, ξεφτιλίζει το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα αποκαλύπτοντας την παρακμιακή διαδρομή του. Οι περισσότεροι ενέδωσαν στον πειρασμό να απαντήσουν στις υπερβολές και στις αθυρόστομες προσβλητικές προκλήσεις. Έτσι τείνει να χαθεί η βαθύτερη αξία των ρήσεων Πάγκαλου. Άλλωστε ποτέ ο κ. αντιπρόεδρος δεν έκρυψε πως είναι διαπρεπές μέλος αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, απολαμβάνοντας τις υπηρεσίες διαπλεκομένων επιχειρηματιών με αρκετούς εκ των οποίων διατηρεί δεσμούς ισχυρής φιλίας και κουμπαριάς.

Το τακτοποιημένο τέλος

(πηγή)

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

από την Αυγή (2/5/10) 

Το «τέλος της Μεταπολίτευσης» είναι το τέλος της εκτροπής, της παρανόησης, της παράνοιας της Μεταπολίτευσης. Είναι το τέλος μιας συλλογικής παρανάγνωσης, μιας επιδέξιας πολιτικής αυτοτύφλωσης. Όλες οι πολιτικές παράμετροι βυθίστηκαν ψύχραιμα και μεθοδικά σε όλα τα κληροδοτήματα: οι μεν της εξουσίας, στην εξουσία, οι δε της αριστεράς, στην υπεραξία του πολυετούς ηρωισμού, στην καταβρόχθιση της πιο αξιοπρεπούς πειθαρχίας που ανέδειξε ποτέ η Ιστορία. Φάγανε όλοι. Αντήλλαξαν μεταξύ τους πολιτικά προϊόντα, άλλοθι, ηθικές κατασκευές. Με μια εκπληκτική και σκοτεινή σύμπνοια μάσησαν ό,τι διέθετε ο καθένας: επινοητικότητα για κάρπωση της κοινωνικής ύλης, οι της εξουσίας, αυτονομιμοποίηση μέσα από τη θυσία των προγενέστερων, οι της αριστεράς. Εύκολο. Να τρως τον κόπο του άλλου.

Οι νταβατζήδες κι η Πανώρια...

ο σωστός νταβατζής (πηγή)

Το έπος της Ψωρογιώργαινας

του Σταύρου Χριστακόπουλου

από το Ποντίκι

«Ναύπλιο, 1824. Μόνη, άγνωστη και άνεργη, η Πανώρια Αϊβαλιώτη βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας τον αχθοφόρο και πότε τη ζητιάνα. Παρά τα προβλήματά της, ζητά και παίρνει υπό την προστασία της δεκάδες ορφανά παιδιά που άφηνε στο πέρασμά του ο Ιμπραήμ. Για να τα θρέψει περνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Είχε παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό της, που τα αλητάκια της παραλίας την πείραζαν και τη φώναζαν Ψωροκώσταινα.

Πέθανε σχετικά νέα. Και όμως, σχεδόν 170 χρόνια μετά, εξακολουθεί να συμβολίζει τη φτώχεια και την αθλιότητα και ποτέ τον ηρωισμό και τον αλτρουισμό που την διέκρινε. Χλευάστηκε όσο κανένας η Πανώρια Αϊβαλιώτη, η οποία έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα ως Ψωροκώσταινα. Οι Βαυαροί του Όθωνα, όταν δεν είχαν χρήματα, έλεγαν “τι περιμένεις από την Ψωροκώσταινα”. Οι δε αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, όταν ήθελαν να μειώσουν τη μισητή αντιβασιλεία, την αποκαλούσαν με τη σειρά τους Ψωροκώσταινα».

Μικροαστική νεοελληνική κατατονία...

(πηγή)

Η κατάθλιψη 

του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη 

από την Ελευθεροτυπία 

 

 Την Παρασκευή το απόγευμα ερημιά. Το Σάββατο ερημιά. Δεν στοιχίζει η δημοτική παιδική χαρά ούτε ο περίπατος στις πλατείες ούτε οι βιτρίνες των έρημων μαγαζιών. Ομως ο κόσμος δεν βγαίνει, δεν κοιτάει. Δεν θέλει να βλέπει, γιατί δεν μπορεί να θυμάται αυτό που πριν από λίγους μήνες ήταν: εύπορος Ευρωπαίος που κοίταζε με συγκατάβαση τις γκρίζες φωτογραφίες του πατέρα του ή του παππού του.

Τα φτωχά τζιν καμπάνες του πολυτεχνείου πατέρα, τα πάμφτωχα λινά ρεβέρ του μεταπολεμικού παππού. Κοίταζε με την κουρασμένη υπεροψία του γρήγορου και αδίστακτου καταναλωτή, με την πλεονάζουσα κατανόηση του επιδειξία πλούτου και των καταναλωτικών επιβεβαιώσεων. Ο παππούς έπρεπε να δουλεύει σκυλίσια για το πρώτο διαμέρισμα, ο πατέρας για το μεγαλύτερο διαμέρισμα και το μικρό εξοχικό, αλλά και για να νομιμοποιηθεί μέσα σε μια επισφαλή δημοκρατία, ενώ ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει απλώς για να πάρει την ακριβότερη έκδοση αυτοκινήτου με τα δερμάτινα καθίσματα ή να δώσει 20.000 ευρώ για να παντρευτεί. Απλή η ιστορία του τόπου μας.

Δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας

(πηγή)

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

από Άρδην

Ο διάολος ή ο Θεός το έκανε, δεν ξέρω, να συμπίπτει η περίοδος της ενηλικίωσης μου –για ωριμότητα δε λέω– με την περίοδο ενηλικίωσης –ο Θεός να την κάνει– της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Νομίζω μερικές φορές πως κι εγώ, όπως και άλλοι της γενιάς μου, βρεθήκαμε έφηβοι τότε, στην αφετηρία της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας, γοητευμένοι απ’ τα ονείρατα που μας έταξε, για να σταθούμε σήμερα κατάκοποι και απογοητευμένοι στα οριστικά ξεφτιλίκια της.

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία...

του Δημήτρη Μυ

από το Ποντίκι

Μοιάζει με (κακό) όνειρο αλλά η χώρα έχει ήδη επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε πριν 37 χρόνια: Τότε, στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη του 1973 το σύνθημα «ψωμί παιδεία ελευθερία» συνόψισε τα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν άραγε τρεις άλλες λέξεις εξ ίσου δυνατές για να περιγράψουν τα σημερινά μας αιτήματα;

Σήμερα η χώρα δεν στενάζει κάτω από τη μπότα των συνταγματαρχών, αλλά κάτω απ’ τις ερπύστριες των δανειακών συμβάσεων των πιστωτών της.

Συμπαιγνία κυβερνήσεων, ΕΕ και Eurostat!

(πηγή)

του Μανόλη Γ. Δρεττάκη

από την Ελευθεροτυπία

Εδώ και μήνες γίνεται, σκωπτικά και απαξιωτικά για τη χώρα μας, λόγος από ηγέτες και αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) και ευρωπαϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης για τα greek statistics, δηλαδή τα αναξιόπιστα στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, τα οποία αναθεωρούνται συνεχώς.

Για τα στοιχεία αυτά, εκτός από τους πολιτικούς [για τους οποίους, μάλιστα, η κυβέρνηση προτείνει να συσταθεί εξεταστική επιτροπή μόνο (!) για την περίοδο 2007-2009 ως εάν δεν υπήρχε πρόβλημα για όλα τα προηγούμενα χρόνια], ενοχοποιείται και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ), η οποία τώρα μετονομάστηκε σε Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Τα στοιχεία, όμως, που συνθέτουν το δημόσιο έλλειμμα και χρέος της χώρας μας δίνονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση στην ΕΣΥΕ, η οποία και τα διαβίβαζε στη Στατιστική Υπηρεσία της Ε.Ε. (τη Eurostat). Το ποια στοιχεία δίνονταν και ποια όχι ήταν πολιτικές αποφάσεις, τις οποίες η ΕΣΥΕ ως δημόσια υπηρεσία δεν είχε το δικαίωμα να ελέγξει. Κατά συνέπεια δεν είχε καμιά ευθύνη για την ακρίβειά τους.

Για εμάς...

(πηγή)

του Βαγγέλη Καραμανωλάκη 

από τα "ενθέματα" της ΑΥΓΗΣ
 

Είναι σαν να μην μπορούμε να πούμε μια πειστική κουβέντα. Και δεν είναι ότι δεν πονέσαμε ή δεν τα αγαπήσαμε όλα αυτά, με μια αγάπη και ένα πείσμα που κανείς από τους σχολιαστές των life style περιοδικών, τους όψιμους τιμητές της δικής τους ανοησίας, δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ. Έφηβοι τραγουδήσαμε τα ίδια τραγούδια στις ταβέρνες και στα φεστιβάλ, μπλέκοντας τα λαϊκά με τα αντάρτικα, μιμούμενοι τα μεγάλα μας αδέλφια τυλιγμένα με το μύθο της δικής τους εξέγερσης. Μεγαλώσαμε έπειτα δίχως να στερηθούμε τα περισσότερα, όχι με ευκολία οικονομική αλλά και χωρίς ανυπέρβλητα εμπόδια. Καταραστήκαμε τον «ψεύτη κι άδικο ντουνιά», υπερασπιστές κάθε αδικημένου, μειοψηφίες μιας γενιάς που πιστεύαμε ότι μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Μόνο που ο κόσμος άλλαζε όπως δεν είχαμε δει ούτε στα χειρότερα όνειρά μας, πιο σύνθετος και όλο και πιο δύσκολος: από μια Αριστερά που βγάζοντας τα παραπετάσματα έδειξε το πιο απεχθές της πρόσωπο, από έναν αδικημένο κόσμο που περιθωριοποιούνταν συνέχεια, πολύχρωμος τώρα, πολύγλωσσος, πολυεθνικός στοιβαγμένος στο Γκάζι και στον Άγιο Παντελεήμονα, εκεί που έμπλεξε ο φόβος και ο θυμός των κατοίκων με την ακροδεξιά. Εκεί που μπορούσαμε να τον παρακολουθούμε αμήχανοι μες στις μεγαλόπνοες αναλύσεις μας, αμέτοχοι μέσα στην ασφάλεια της καταγγελίας μας. Παρακολουθώντας τον κόσμο, σιωπηροί απέναντι στο βίαιο ξέσπασμα εκείνων που εξορκίσαμε ή κολακέψαμε, χωρίς να καταλάβουμε γρι από τη δική τους αγωνία.

Και τώρα που η ώρα της κρίσης ήλθε, μοιάζει όλο και πιο πολύ να βουλιάζουμε σ’ αυτή τη σιωπή, είτε ψελλίζοντας φληναφήματα για τη νέα Μεταπολίτευση είτε μιλώντας στο όνομα ενός κόσμου που δεν μπορούμε κατ’ ουσίαν να νιώσουμε τη δική του απελπισία, είτε ευαγγελιζόμενοι νέα επαναστατικά μέτωπα, ενώ έχουμε πειστεί ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Νιώθοντας για πρώτη φορά τόσο κοντά σε μας την απελπισία της απόλυσης, της περικοπής των δικαιωμάτων, της περιστολής των ονείρων. Έχοντας πάντα στο νου μας αυτόν τον κόσμο των 2/3 που μας περιβάλλει, τιμητές για τις μικροκομπίνες εκείνων που αγωνίζονται για την επιβίωση, την ώρα που το ένα μετά το άλλο τα δικαιώματα χρόνων καταργούνται, όχι με μια κανονιά αλλά ούτε καν με ένα μικρό βρόντο.

Κάπου ανάμεσα στα 40 και στα 50 τώρα, αμήχανοι ίσως και ενοχικοί. Για τις αυταπάτες που διαλύθηκαν, για αυτά που μοιάζει να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε, έτσι καθώς το είπαν οι αριθμοί και οι στατιστικές, για εμάς τους ίδιους που δεν μπορούμε να καμωνόμαστε πια τους αθώους, ούτε τους ανεύθυνους.

Όλοι έχουμε κάποια πληγή. Αλλά δεν είμαστε νεκροί, ούτε θα σιωπήσουμε

(πηγή)

Η παθογένεια και το χρονικό της κρίσης

του Μπάμπη Δρακόπουλου

από την ΑΥΓΗ

Λένε πως η "οργή" είναι ίδιον όσων εκνευρίζονται υπέρ το δέον και μάλιστα ότι από ένα σημείο και ύστερα γίνεται "μπούμεραγκ". Λάθος! Η οργή είναι το αγνότερο των συναισθημάτων. Η οργή είναι το μόνο, ίσως, συναίσθημα που οι άνθρωποι του δίνουν ενίοτε και "μεταφυσικές" διαστάσεις: "Φωνή λαού... οργή Θεού"!, λέει ο λαός μας... Ποιος άραγε μπορεί να αμφιβάλλει πως η οργή είναι το "πρελούντιο" πριν να καταρρεύσουν Βαστίλλες...

Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη!

Διανύουμε την τέταρτη δεκαετία από την κατάρρευση της χούντας των εθνοπροδοτών και το δικομματικό πολιτικό σκηνικό που απεργάστηκαν και επέβαλαν ερήμην του ελληνικού λαού οι αλήστου μνήμης Κωνσταντίνος Καραμανλής - Ανδρέας Παπανδρέου και τα ποικιλώνυμα ντόπια και ξένα κέντρα εξουσίας πνέει τα λοίσθια... Αιτία, οι παθογένειες του συστήματος και του δικομματισμού.

Πληττ’ς; Π’λατ’ς…

του ΚΙΜΠΙ

από τον Δρόμο

Ρουμελιώτισσες «κονσοματρίς» κάθονται στο μπαρ, άδειο από πελατεία, ζεσταίνονται, βαριούνται και σιγοκουβεντιάζουν, με τη γνώριμη απέχθειά τους στα φωνήεντα, από την οποία προκύπτει ο γνωστός κανόνας: δεν υπάρχει λέξη με πάνω από ένα φωνήεν και μεγαλύτερη από μονοσύλλαβη. «Πλήττ’ς;» ρωτάει η μία. «Σσσς… π’λάτ’ς», την κόβει η άλλη. Να νοστάλγησαν τη θάλασσα; Όχι, τετριμμένα πράγματα λένε, της δουλειάς και της αναδουλειάς, η κρίση πλήττει και την «κονσομασιόν». 

Τα μικροαστικά, σήμερα

του Θανάση Σκαμνάκη
από το ΠΡΙΝ (30/7/10)

Στο προηγούμενο σημείωμα η αναφορά γινόταν σε εκείνο το απαράδεκτο «όλοι φταίμε» για την κρίση, που μας βαφτίζει συνενόχους απαξάπαντες και συνεπώς, δικαίως και άνευ αντίδρασης, δικαιούνται οι εξουσίες να ζητούν από όλους, κυρίως από τους εργαζόμενους, να συνεισφέρουν στο να ξελασπώσουν οι τράπεζες και το σύστημα. Όμως η οργή για το «όλοι φταίμε» δεν σημαίνει πως πρέπει να παραβλέψουμε την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας τις πρόσφατες δεκαετίες, όταν η λαμογιά έγινε επιστήμη και τρόπος ζωής για ευρύτερα μικροαστικά τμήματα. 

Θα μας επιστρέψουν τη ζωή μας;

του Γιάννη Πανούση
(από την Ελευθεροτυπία)

Αφήνω 

την πόρτα ανοιχτή  
παίρνω 

και το παλτό μαζί  
ενώ έχω σκοπό 

να πέσω στο κενό  

Κ. Μπεβεράτος, 

Αδημοσίευτο

Ως γνωστόν, για να λειτουργήσει το σύστημα της διαφθοράς - διαπλοκής, χρειάζονται πέντε. Αυτός που διαφθείρει, αυτός που διαφθείρεται, αυτός που κοιτάζει - δεν μιλάει, αλλά επωφελείται, αυτός που κρατάει τους θεσμούς ανενεργούς, και τα ΜΜΕ που επιλέγουν ποιον θα «ξε-κρεμάσουν».

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, στα 36 μεταπολιτευτικά χρόνια κυβέρνησαν δύο κόμματα, ορκίστηκαν δεκάδες υπουργοί, «δραστηριοποιήθηκαν» χιλιάδες παρατρεχάμενοι, συνέπραξαν πολλοί έχοντες και κατέχοντες, καιροφυλακτούσαν (και καιροσκοπούσαν) αμέτρητα λαμόγια και οι υπόλοιποι (δηλαδή οι μη-ανήκοντες και οι μη-παίζοντες) -στην πλειοψηφία τους- μιλούσαν από μέσα τους (παραμιλούσαν από θυμό και σιωπούσαν από φόβο).

Στυμμένες λεμονόκουπες...

Φυτώρια δημοκρατίας... (του Γιάννη Ιωάννου)

Στυμμένες λεμονόκουπες

του Κώστα Πουλακίδα (από τη ΑΥΓΗ)
 

Στα τέλη του 1995, δύο χρόνια μετά την ιστορική «δικαίωση» του Ανδρέα Παπανδρέου από το άγος του 1989, ο εκσυγχρονισμός παρουσιάσθηκε ως η επιστροφή της πολιτικής, ως το νέο που θα ανανεώσει το πολιτικό σύστημα από τους «δεινόσαυρους» της πολιτικής Μητσοτάκη - Παπανδρέου. Επιβλήθηκε -και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο- με όρους ιδεολογίας και πολιτικής ηγεμονίας, ενώ οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν για να επιβληθεί «ξορκίστηκαν» με την αποσιώπηση ή τον κυνισμό (όπως αυτόν που επέδειξε ο Τ. Μαντέλης) ό,τι ήταν αναγκαίο.