Βδομάδες ξερνοβολάραδιενέργεια και άλλα θανατηφόρα προϊόντα της τεχνολογίας και του πολιτισμού το τσιμεντένιο κουφάρι της Φουκοσίμα. Έλειωσαν τα σωθικά, για δεκαετίες, αν όχι αιώνες, θα πυροβολεί την ζωή. Μέχρι την Αθήνα έφθασαν ψιλοσωματίδια, αλλά ειδικοί και μη κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο, όταν δεν σπεύδουν να μας πουν ότι δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας, ή να μας πείσουν ότι το πυρηνικό ατύχημα (έτσι το λένε τα βαποράκια του καπιταλισμού) είναι υπό έλεγχο, επειδή η Ιαπωνία διαθέτει προηγμένη πυρηνική τεχνολογία.
Το Καίσιο λέεισυμπεριφέρεται όπως ο Φωσφόρος στον οργανισμό και έτσι διασπείρεται σε όλο τον οργανισμό. Προκαλεί δε μεταξύ άλλων καρκίνους του ήπατος, των νεφρών και του παγκρέατος.
Το Καίσιο έχει χρόνο ημιζωής 30 χρόνων Κάθε ραδιοϊσότοπο θεωρείται επικίνδυνο για διάστημα ίσο με το δεκαπλάσιο ή εικοσαπλάσιο του χρόνου ημιζωής του, δηλαδή σε αυτή την περίπτωση για περίπου 300 - 600 χρόνια.
Με δύο λόγια το Καίσιο που λουστήκαμε όλοι από το Τσέρνομπιλ θα μας φτιάχνει καρκινάκια και άλλα καλούδια (που μάταια θα ψάχνουμε να βρούμε το πως και γιατί), μέχρι το... 2285-2585!
Λουστήκαμε, λουστήκαμε, καλά διαβάσατε. Διότι, κόντρα σε όσα μας έλεγαν οι ελληνικές και διεθνείς αρχές τότε, όλη η Ευρώπη (για να μιλήσουμε για τα "μέρη μας" μόνο) έκανε ξέγνοιαστα ντουζάκια σε Καίσιο από την πρώτη βδομάδα κιόλας του ουκρανικού ταρατατζούμ.
25 χρόνια μετά, το IRSN (γαλλικό Ινστιτούτο για τη Ραδιενέργεια και την Ασφάλεια από τα Πυρηνικά) έβγαλε στη κυκλοφορία ένα πολύ χαριτωμένο ταινιάκι δείχνοντας την εξάπλωση του ραδιενεργού σάβανου από Καίσιο στα μέρη μας...
Δείτε το να χαρείτε... Εκεί κάτω από το χάρτη, τρέχει η ημερομηνία, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία. Είπαμε, από όπου πέρασε, θα σκορπίζει καλούδια μέχρι το... 2285-2585! Κατά το 2035 θα περιμένουμε (λαμπυρίζοντας;) να δούμε και τα βιντεάκια από τα επόμενα πυρηνικά σαβανάκια... Καλό απομεσήμερο... :)
Περίπου 11.500 τόνους ραδιενεργού νερού από τον κατεστραμμένο πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα άρχισε να ρίχνει στη θάλασσα η διαχειρίστρια εταιρεία Tepco, προκειμένου να εξοικονομηθεί περισσότερος χώρος για το ραδιενεργό νερό που εκλύεται. Σύμφωνα με την εταιρεία, τα επίπεδα ραδιενέργειας σε αυτό θα είναι 100 φορές πάνω από το κανονικό, ωστόσο το νερό αυτό θεωρείται ελαφρώς ραδιενεργό.
Λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία αυτή, εκπρόσωπος της Tepco με δάκρυα στα μάτιαζήτησε συγνώμη για τη ρύπανση της θάλασσας. "Εχουμε ήδη προκαλέσει πολλά δεινά στους κατοίκους της περιοχής. Δεν μπορούμε να σας πούμε πόσο λυπούμαστε γι΄αυτό το νέο κακό", τόνισε στην τηλεόραση.
«Τι στο διάλολο συμβαίνει εδώ, θα μου εξηγήσει κανείς;» Η φραστική έκρηξη του ιάπωνα πρωθυπουργού Ναότο Καν ήταν απόλυτα δικαιολογημένη, καθώς όχι μόνο πληροφορήθηκε με καθυστέρηση μιας ώρας το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, αλλά κρατήθηκε τις πρώτες ημέρες σε «συσκότιση» πληροφόρησης, αφού η ιδιωτική εταιρεία Tepco, ιδιοκτήτρια του εργοστασίου της Φουκουσίμα Νταΐτσι, έδινε στις κυβερνητικές υπηρεσίες στοιχεία και μετρήσεις με το σταγονόμετρο, και κυρίως με χρονική υστέρηση.
Γιγαντώνεται η διεθνής ανησυχία για τους ανεξέλεγκτους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα
Τρεις εβδομάδες μετά το σεισμό και το τσουνάμι, που άλλαξαν διά παντός το πρόσωπο της χώρας δίνοντας τη σκυτάλη σε ένα πυρηνικό γαϊτανάκι επίφοβων αποτυχιών, η διεθνής ανησυχία, σχετικά με τους κινδύνους που εγκυμονούν για ολόκληρη την ανθρωπότητα οι επί της ουσίας ανεξέλεγκτοι ακόμα αντιδραστήρες στις πυρηνικές μονάδες της Φουκουσίμα, γιγαντώνεται ώρα με την ώρα. Τα νέα στοιχεία βοηθούν καταλυτικά προς τη διεύρυνση του πυρηνικού φόβου πολύ μακριά από τον τόπο του κακού, αφού βρέθηκε πλουτώνιο στη γύρω περιοχή, την ώρα που οι συγκεντρώσεις ραδιενεργού ιωδίου στη θάλασσα ξεπερνούν κατά πολύ τα επιτρεπτά όρια. Η πιο μεγάλη απειλή, όμως, από όλα αυτά είναι ότι, όπως έχουν τα πράγματα, θα χρειαστούν μήνες και όχι εβδομάδες για να τεθεί αυτή η δηλητηριώδης κατάσταση υπό έλεγχο. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, συγκεντρώσεις ραδιενεργού ιωδίου, υψηλότερες κατά 3.355 φορές από τα επιτρεπτά όρια, ανιχνεύθηκαν στη θάλασσα ανοιχτά του πυρηνικού εργοστασίου Φουκουσίμα Νταϊτσί, με τη διαχειρίστρια εταιρεία να επιχειρεί και πάλι να υποβαθμίσει το όλο ζήτημα.
Ο,τι τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τον σεισμό, το τσουνάμι και το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα ήταν εικασία ή υποψία, ημέρα με την ημέρα, βδομάδα τη βδομάδα, γίνεται βεβαιότητα, την οποία αποδέχονται πλέον και πολλοί από τους αρχικούς σίγουρους πως όλα θα πάνε καλά και θα τελειώσουν γρήγορα: Ούτε εύκολα αντιμετωπίσιμο είναι το πρόβλημα, λοιπόν, όπως επέμεναν οι πρώτες παραμυθητικές ανακοινώσεις ούτε όσοι εμπλέκονται στην αντιμετώπισή του (η διαχειρίστρια εταιρεία και η ιαπωνική κυβέρνηση) έχουν αποδείξει με την ώς τώρα δράση τους πως η μέθοδός τους είναι περισσότερο επεξεργασμένη και αποτελεσματική από τις μεθόδους που οι ανεπτυγμένοι και πεπολιτισμένοι αυτού του κόσμου αποκαλούν ονειδιστικά «τρικοκοσμικές» ή και «βαλκανικές», κι εμείς εδώ, πάντοτε σε αυτοκριτική εγρήγορση, τις χαρακτηρίζουμε «ελληνικές».
Τέσσερα είδη επικίνδυνων ραδιοϊσοτόπων φαίνεται ότι δραπέτευσαν από τους τραυματισμένους αντιδραστήρες της Φουκουσίμα.
Το Ιώδιο-131, το Καίσιο-137, το Στρόντιο-90, και το Πλουτώνιο 239.
Το Ιώδιο -131 είναι το πιο επικίνδυνο επειδή συνδέεται με καρκίνους του Θυρεοειδούς σε ανθρώπους που εκτίθενται ακόμη και για μικρό χρονικό διάστημα. Οι επιδημιολόγοι εκτιμούν ότι 6.000-7.000 περιπτώσεις καρκίνου του Θυρεοειδούς οφείλονται στη έκθεση από το ατύχημα του Τσερνομπίλ το1986. Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν παιδιά την εποχή του ατυχήματος.
Διαβάζουμε πως ο Ιάπωνας πρωθυπουργός άσκησε αυστηρή κριτική στην εταιρεία - ιδιοκτήτρια των πυρηνικών εργοστασίων στη Φουκουσίμα. Δεν έκανε καλά τη δουλειά της -η εταιρεία!- και κινδυνεύει όλη η Ιαπωνία. Δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα της -η εταιρεία!- για φυσικές καταστροφές όπως το τσουνάμι και κινδυνεύει όλος ο κόσμος.
Το ακούσατε; Το ΖΩΟΝ στο ΜΕΓΑ είπε πως το επίπεδο της ραδιενέργειας δεν είναι 1.000.000 φορές πάνω από το όριο αλλά ΜΟΛΙΣ 100.000 φορές. Ορκίζομαι, έτσι είπε!!! ΜΟΛΙΣ 100.000 φορές!!! ΜΟΛΙΣ!!!
Την ΜΕΓΑγκάφα διόρθωσε ο Στραβελάκης αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει την ειρωνεία των Τρέμη, Πρετεντέρη, Τσίμα και τα χαμογελάκια τους όταν από την αρχή οι Γάλλοι επιστήμονες κατέταξαν την Φουκουσίμα στο επίπεδο 6; Υπονοούμενα, εξυπνακισμοί και στο καπάκι τον Αντωνόπουλο και τον άλλο από Θεσσαλονίκη να μας λέει πως δεν τρέχει τίποτα και πως πρέπει να σκεφτούμε την πυρηνική ενέργεια και για την Ελλάδα. Τα ξεχνάει κανείς αυτά;
Ξέρω πως δεν είναι σωστό να χτυπάμε τον πεσμένο αντίπαλο, αλλά από την άλλη είναι καλό να τον ξεβρακώνουμε τελείως όταν μας δίνεται η ευκαιρία για να το γνωρίζουμε την επόμενη φορά που θα μας κουνηθεί. Διότι μόλις ανακάλυψα σκάβοντας άλλη μία βαρβάτη ένδειξη που μας αποδεικνύει πως η διεθνής επιστημονική κοινότητα που ασχολείται με τα πυρηνικά, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, προσπαθεί να αποκρύψει όσα περισσότερα μπορεί, όσο περισσότερο μπορεί. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνη τη συνεδρίαση της διεθνούς επιτροπής ατομικής ενέργειας που κλήρωσε τους νεκρούς του τσερνόμπυλ στους 60 και τους νεκρούς από καρκίνο στους 4000.
Δώστε βάση: Από την ημέρα που έγινε η πρώτη έκρηξη στον αντιδραστήρα 1 ακούγαμε πως η έκρηξη ήταν το αποτέλεσμα του υδρογόνου που απελευθερώθηκε στο κτήριο από τον αντιδραστήρα. Και πως η εταιρία TEPCO για να μειώσει την πίεση που δημιουργούνταν στο τσιμεντένιο κέλυφος, άνοιγε τις “βαλβίδες εξαερισμού”. Ο εξαερισμός -κατά την επίσημη αφήγηση- γινόταν μέσα στο κτήριο προκειμένου να καταστεί λιγότερο ραδιενεργός ο ατμός πριν βγει στην ατμόσφαιρα. Δυστυχώς -πάλι κατά την επίσημη αφήγηση- η μεγάλη περιεκτικότητα που περιείχε σε υδρογόνο δημιούργησε τις εκρήξεις.
Δεν είναι υπέροχο παραμύθι; Μέσα στην ηρωική προσπάθεια της εταιρίας να προστατέψει τους κοινούς θνητούς, έκαναν μια πράξη που τελικά δημιούργησε τις εκρήξεις.Είναι εμφανές πως το τμήμα μάρκετινγκ έχει διαβάσει για το πόσο συγκινητικό θέμα είναι η τραγική ειρωνεία στο αρχαίο θέατρο. Παρ' όλα αυτά όλοι οι ειδικοί που έχουν ασχοληθεί με αυτόν τον τύπο αντιδραστήρακατάλαβαν αμέσως πως πρόκειται για ψέματα. Και δεν έβγαλαν τσιμουδιά πέρα από τους Γάλλους και από τον Ιάπωνα που μιλάει στο βίντεο (το έβαλα προχθές ως υποσημείωση στο προηγούμενο, εδώ μπορείτε να το δείτε). Την αυστριακή μετεωρολογική υπηρεσία δεν την μετράω, αυτοί είναι πρακτικά outsiders του κυκλώματος των πυρηνικών με προνομιακή πληροφόρηση.
Όταν ρίχτηκαν οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η Δύση και ιδίως οι ΗΠΑ έζησαν μια σύντομη στιγμή θριάμβου. Η αμερικανική επιστήμη και στρατιωτική ικανότητα είχαν φέρει τη νίκη χωρίς να απαιτηθεί μια μακρά, αιματηρή εκστρατεία για την κατάκτηση της ιαπωνικής ενδοχώρας. Την επίσημη αφήγηση αμφισβήτησαν αργότερα αρκετοί έγκυροι ιστορικοί επισημαίνοντας ότι η Ιαπωνία ήταν ήδη έτοιμη να συνθηκολογήσει και πως η αμερικανική κυβέρνηση εξαπέλυσε τις επιθέσεις προκειμένου να πείσει τη Σοβιετική Ένωση για τη στρατιωτική υπεροπλία της.
Όποια όμως ιστορική ερμηνεία και αν επιλέξει κανείς, η φρίκη και ατιμία αυτών των επιθέσεων παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η χρήση ατομικών βομβών σε πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα αποτελεί μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη αυτοτελή πράξη κρατικής τρομοκρατίας και, αν είχε πραγματοποιηθεί από τους ηττημένους του πολέμου, σίγουρα οι δράστες θα είχαν τιμωρηθεί και το συγκεκριμένο όπλο θα είχε απαγορευτεί διά παντός.
Οταν η ανθρωπότητα τρέχει πανικόβλητη μακριά από τον εφιάλτη της πυρηνικής καταστροφής, μια χούφτα «τρελών» τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση: ίσια στην καρδιά του αντιδραστήρα 3, στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα.
Δεν πρόκειται για ηρωικούς στρατιώτες, εθελοντές ή παράξενους τύπους: είναι, απλώς, οι εργάτες που έμειναν πίσω και προσπαθούν να ελέγξουν τη ζημιά. Δεν ξέρουμε τα πρόσωπα, ούτε τα ονόματά τους, ούτε καν πόσοι ακριβώς είναι αυτοί οι λιγοστοί που προτάσσουν τα σώματά τους ως φράγμα ανάμεσα στην Ιαπωνία και την πυρηνική καταστροφή. Δεν ξέρουμε αν είναι Ιάπωνες ή ξένοι εργαζόμενοι, αν η δουλειά αυτή ήταν «στο συμβόλαιό τους», ή αν προσφέρθηκαν να μείνουν στον τόπο της έκρηξης.
Τη διαρροή του αντιδραστήρα του Τσερνομπίλ την είχα πια ξεχάσει το 1999, όταν ταξίδεψα στο Ισραήλ. Είχα ξεχάσει τον πανικό, τον φόβο για τα λαχανικά και το γάλα, τη θεαματική αύξηση των διαταραχών του θυρεοειδούς. Το Τσερνομπίλ ήταν παρελθόν. Το ξαναθυμήθηκα στην Καπερναούμ. Καθώς ο μοναχός Ειρήναρχος μάς έδειχνε τον ελληνορθόδοξο ναό των Αγίων Αποστόλων και την αγιογράφησή του, καμωμένη από Φλωρινιώτες μαστόρους, το βλέμμα έπεσε σε φωτογραφίες παιδιών, βέρες και φτωχικά ρολόγια, που κρέμονταν στο τέμπλο. Τι είναι; Τάματα για παιδιά από την Ουκρανία, για παιδιά χτυπημένα από τη λευχαιμία του Τσερνομπίλ. Τάματα και δάκρυα από σκοτεινές ομάδες γυναικών μαντιλοφορεμένων, με οδηγό έναν στάρετς. Χιλιάδες πρόσωπα, χιλιάδες τάματα, θυμητάρια ψυχών, που κλάφτηκαν βουβά. Ετσι ξαναθυμήθηκα το Τσερνομπίλ του υπαρκτού σοσιαλισμού. Κι έτσι το αντικρίζω έκτοτε στο πράσινο τοπίο του Στάλκερ: μια εικόνα του κόσμου μετά την καταστροφή, μια Αποκάλυψη, από τον χρωστήρα του Ταρκόφσκι.
