Κι άντε να πείσεις τώρα εσύ, για την ανάγκη
της αποανάπτυξης και το πέταγμα στο καλάθι των αχρήστων όσων
αναγορεύτηκαν σε απαραίτητα από την υστερία του καταναλωτισμού,
δημιουργώντας στρατιές "ατόμων με περιττές ανάγκες"...
"I Forgot My Phone" Written by Charlene deGuzman & Miles Crawford Directed by Miles Crawford Starring Charlene deGuzman
Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για όλα
εκείνα που αν ήταν πρώτη ύλη στα σχολειά, δεν θα έβρισκε πόρτες
ανοιχτές και πρόθυμες η βαρβαρότητα. Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για ό,τι μίσησε και ευτέλισε η νεοελληνική φτήνεια, για ό,τι μισεί και ευτελίζει κάθε μισάνθρωπος, μισαλλόδοξος κρετίνος. Ένα υπέροχο οπτικοποιημένο κείμενο για ό,τι αγαπήσαμε από αυτόν τον τόπο που μας έλαχε να ζούμε. Όσοι αγαπήσαμε...
("Κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό, τον κατέστησε
οφειλέτη της Ελλάδας". Μην χαρίζουμε τα στολίδια της πνευματικής μας
πατρίδας στους ανιστόριτους Υβριστές του ελληνικού πολιτισμού. Δείτε το
ντοκιμαντέρ. Δείτε το!)
.-.-.-.
Ο Pedro Olalla González de la Vega (Οβιέδο, Ισπανία 1966) είναι
συγγραφέας, ελληνιστής, καθηγητής φιλόλογος, μεταφραστής, φωτογράφος και
κινηματογραφιστής, και σε αυτούς τους τομείς συνεργάζεται τακτικά με
εκδοτικούς οίκους, πανεπιστήμια και πολιτιστικούς φορείς από διάφορες
χώρες του κόσμου. Εδώ και είκοσι οκτώ χρόνια, διατηρεί μια έντονη σχέση
με την Ελλάδα και το 1994 μετοίκησε στην Αθήνα με σκοπό να ασχοληθεί με
την έρευνα, τη δημιουργία και τη διδασκαλία. Η κύρια απασχόλησή του
είναι η συγγραφή: 27 πρωτότυπα έργα λογοτεχνικού και πολιτιστικού
περιεχομένου (βιβλία, σενάρια, οπτικοακουστικό υλικό) σε διάφορες
γλώσσες, καθώς και μια μακρά σειρά από δημοσιογραφικά άρθρα και
μεταφράσεις Ελλήνων και Ισπανών συγγραφέων.
Δίδαξε νέα ελληνικά
στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο και, στην Ελλάδα πλέον, διατέλεσε για χρόνια
διευθυντής του Πολιτιστικού Δελτίου της Ισπανικής Πρεσβείας,
αρχισυντάκτης του δίγλωσσου μηνιαίου περιοδικού "El Sol de Atenas" και
καθηγητής στο «Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Μετάφρασης-Μεταφρασεολογίας» του
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1994 έως σήμερα, εργάζεται
ως καθηγητής στο Instituto Cervantes της Αθήνας και στη Βουλή των
Ελλήνων. Ως φωτογράφος έχει πραγματοποιήσει εκδόσεις, οπτικοακουστικές
παραγωγές, ντοκιμαντέρ και περισσότερες από σαράντα ατομικές εκθέσεις σε
διάφορες χώρες. Ως λεξικογράφος, είναι συγγραφέας του «Νέου
Ελληνο-Ισπανικού Λεξικού» (εκδ. Texto), για το οποίο δούλεψε για χρόνια
με υποτροφία του Ιδρύματος «Α. Γ. Λεβέντη». Ως ερευνητής και φωτογράφος,
έχει συνεργαστεί με εξειδικευμένους εκδοτικούς οίκους όπως National
Geographic, Thames & Hudson, Altaïr, Planeta, Road Editions, κ.α.
καθώς και με διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και εταιρείες παραγωγής.
Τα
τελευταία χρόνια δημοσιεύει τακτικά σε ξένες εφημερίδες άρθρα για την
κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Για τη δουλειά του στο χώρο της μελέτης
και της προώθησης του ελληνικού πολιτισμού, αναγορεύτηκε Πρεσβευτής του
Ελληνισμού από το ελληνικό κράτος, Associate Member του Κέντρου
Ελληνικών Σπουδών του Harvard University, Επίτιμος Δημότης Κλείτορος
Αρκαδίας και υπήρξε προσκεκλημένος ομιλητής από πλήθος φορέων και ΜΜΕ
στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αιγαίου, Θράκης,
College Year in Athens, Onassis Foundation New York, Fulbright
Foundation, Universidad Autónoma de México, Διεθνές Πανεπιστήμιο
Menéndez Pelayo, Πρεσβεία της Ελλάδος στη Σουηδία, Εθνικό Ίδρυμα
Ερευνών, Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, Εθνικό Κέντρο Βιβλίου κ.α.) Επίσης
υπήρξε ιδρυτικό μέλος και διευθυντής της International Society for
Arcadia και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Υποτρόφων του Ιδρύματος Α. Σ.
Ωνάσης.
Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη. Το
37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της
Δικτατορίας 1967- 1974». ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό
υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις
δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών. « Σε αυτό το φιλμ
υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης,
ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος
συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. «
Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο
Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί
άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε». Σιγά σιγά άρχισε να
καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου,
κάποια στρατοδικεία... Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο
Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον
Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η
κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η
πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι
κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο
σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν
500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι
μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να
έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της
Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού
Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και
ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο
υλικό.Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ». Δεν
έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί
«καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα
στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός
που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος
Καβουκίδης.
Μέσα από τη ματιά δέκα νέων συγγραφέων και την ερμηνεία δέκα νέων
ηθοποιών, η παράσταση «Unemployed», αφηγείται προσωπικές ιστορίες
ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της αμφιβολίας της εποχής και της
αβεβαιότητας για το μέλλον. Ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται άμεσα ή
έμμεσα αντιμέτωποι με την ανεργία. Η παράσταση βασίζεται στα κείμενα που
δημοσιεύτηκαν στις «Μητροπολίτικες Ιστορίες» (τεύχος 11, Φθινόπωρο
2011).
Κείμενα: Έλια Αλεξίου, Άθως Δημουλάς, Ειρήνη Μαργαρίτη, Χάρης
Μπόσινας, Χριστιάνα Μύγδαλη, Σπύρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Πολυμενέας,
Γιώργος Ρομπόλας, Ρενέ Σανς, Κατερίνα Φωτιάδη.
Ερμηνεύουν: Σταμάτης Ζακολίκος, Σοφιάννα Θεοφάνους, Μάνος Κανναβός,
Δημήτρης Κερεστετζής, Mιχάλης Κοιλάκος, Μαίρη Λούση, Μαρία Μαμούρη,
Ειρήνη Μαργαρίτη, Απόστολος Φράγκος, Κατερίνα Φωτιάδη
Τραγούδι: Δήμητρα Κωτίδου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Σταμάτης Ζακολίκος, Ειρήνη Μαργαρίτη, Κατερίνα Φωτιάδη
Δημιουργία Video: Κύνθια Λιβανίου
Μονταζ: Μαριλένα Σοφοκλέους
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα η NASA (...) Το βίντεο απεικονίζει την αυξητική τάση που παρουσιάζει η θερμοκρασία σε όλη τη Γη, από το 1880 έως σήμερα. 130 χρόνια μέσα σε 30 δευτερόλεπτα. Ενδεικτικό της ραγδαίας επιδείνωσης της κατάστασης είναι το γεγονός ότι οι εννέα από τις δέκα πιο θερμές χρονιές σε όλη αυτή τη χρονική περίοδο καταγράφονται μετά το 2000. “Γνωρίζουμε ότι η Γη απορροφά περισσότερη ενέργεια από εκείνη που εκπέμπει για αυτό και υπάρχει μια συνεχόμενη αυξητική τάση της θερμοκρασίας. Ακόμη και περίοδοι μειωμένης ηλιακής δραστηριότητας ή φαινόμενα όπως το La Nina που συμβάλουν στην μείωση της θερμοκρασίας στον πλανήτη δεν καταφέρνουν να αντιστρέψουν την αυξητική τάση”, αναφέρει ο Τζέημς Χάνσεν, διευθυντής του Ινστιτούτου Διαστημικών Επιστημών Goddard της NASA. (πηγή: http://milon-tis-eridos.blogspot.gr/2012/09/130-30.html)
