Μας έχουν για βλάκες

σκίτσο Π.Τ.Τσιολάκη από το Ποντίκι

του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου – αναλυτή

από το Ποντίκι

«Οι στόχοι έχουν εκπληρωθεί» δήλωσε ο εκπρόσωπος του επιτρόπου Όλι Ρεν την Τρίτη (23.11) σχετικά με την πορεία υλοποίησης του μνημονίου από την Ελλάδα. Ειδικότερα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, κατά την τακτική ενημέρωση των εκπροσώπων του Τύπου, ο Αμαντέου Αλταφάζ είπε ότι το ελληνικό πρόγραμμα βρίσκεται σε γενικές γραμμές στον σωστό δρόμο. «Όλα τα ποσοτικά κριτήρια που είχαν τεθεί για το τέλος Σεπτεμβρίου πληρούνται. Παρά τις προκλήσεις που παραμένουν, σημαντική πρόοδος έχει συντελεσθεί όσον αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή» αναφέρεται επίσης στην κοινή δήλωση των εκπροσώπων του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ.

Οι δηλώσεις αυτές παίζουν κυριολεκτικά με τη νοημοσύνη μας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά κανένας από τους ποσοτικούς στόχους του μνημονίου δεν έχει επιτευχθεί.

Ακόμα και καγιάκ με άδεια του ΔΝΤ;

σκίτσο Πάνου από το Ποντίκι

του Θανάση Καρτερού

από την 

Κυριακάτικη Αυγή 

Επιτέλους, μετά από σχετική υπόδειξη του Ντομινίκ Στρος-Καν ο Γιώργος Παπανδρέου θα αναλάβει τον συντονισμό των κυβερνητικών στρατευμάτων στα δύσκολα μέτωπα του Μνημονίου. Ασήμαντο φυσικά για τους πατριώτες (αυτό έλειπε...) το γεγονός ότι το ΔΝΤ καθορίζει ακόμα και πότε θα πηγαίνει για καγιάκ ο πρωθυπουργός. Το σημαντικό είναι ότι θα μπορούμε από τούδε και εις το εξής να κοιμόμαστε ήσυχοι, αφού οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούν εδώ και τώρα οι φιλέλληνες Πόλσεν, Μαζούχ και Ντερούζ θα προχωρήσουν στο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα που όρισαν αρμοδίως. Κι αυτό γιατί είναι γνωστές τόσο οι βαθιές γνώσεις του πρωθυπουργού για την οικονομία όσο και οι οργανωτικές του ικανότητες. Όπως και η κοινωνική ευαισθησία του εξάλλου, η οποία έχει αποδειχτεί σε λίγες περιπτώσεις μέχρι τώρα, λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά θα αποδειχτεί κατά δήλωσή του σε πολύ περισσότερες μόλις ξημερώσει επιτέλους το αύριο της ανάπτυξης.

Συγκρούονται δύο μοντέλα μπροστά στην κρίση

από την LA REPUBBLICA
πηγή:  Η Αυγή

«Δύο μοντέλα συγκρούονται αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Το ένα είναι ευρωπαϊκό και στηρίζεται στη λιτότητα. Το άλλο είναι αμερικανικό και στηρίζεται στην ανάπτυξη. Το κακό είναι ότι το δεύτερο μοντέλο δεν έχει φέρει σπουδαία αποτελέσματα. Η ανεργία θα παραμείνει για καιρό σε υψηλά επίπεδα και η δημοτικότητα του Αμερικανού προέδρου πέφτει. Μάλλον λοιπόν δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα».

Αυτά λέει στην ιταλική Ρεπούμπλικα ο Αμερικανός οικονομολόγος Έντουαρντ Πρέσκοτ, που τιμήθηκε το 2004 με το Νόμπελ Οικονομίας. Σύμφωνα με τον Ιταλό καθηγητή Τζάκομο Βατσάγκο, πάλι, ο δρόμος της λιτότητας είναι σωστός μόνο αν απομακρύνει τον φόβο και ενθαρρύνει τους πολίτες να ξοδέψουν χρήματα. Η μείωση του χρέους, έλεγε ο Ρικάρντο το 1814, προσφέρει ηρεμία στις οικογένειες και τις οδηγεί να ξοδεύουν. Κι όταν ο κόσμος ξοδεύει, η οικονομία ανακάμπτει. Αυτό χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Όπως χρειάζονται βέβαια και κίνητρα για την ανάπτυξη.

"Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν"

Το τελευταίο τριαντάφυλλο (φωτ. Josef Sudek, πηγή)

της Βασιλικής Α. Δραγάτση

από την Αυγή

Εδώ και πολύ καιρό νιώθω ένα πάγωμα, μια περίεργη αδιαφορία. Σαν να μην με αφορά το περίεργο αλισβερίσι των ημερών: το τζογαδόρικο «στοίχημα» που πρέπει να κερδίσει η Ελλάδα, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, οι «αγορές»... Αποδέχομαι την όποια κατηγορία για νηπιακή πολιτική σκέψη, ανωριμότητα, αφέλεια, ακόμα και για υφέρποντα λαϊκισμό... και συνεχίζω...

Αδιαφορώ ακόμα και για το πώς φτάσαμε ώς εδώ... Σε όλα τα χρόνια της συνειδητής ζωής μου, θυμάμαι τους νυν να τα φορτώνουν όλα στους πρώην, τα ίδια ονόματα να ανακυκλώνονται και οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν τα προβλήματα να παριστάνουν τις «μωρές παρθένες» και να υπόσχονται λύσεις... Τόσες «ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες» ξεπερνάν τα όρια της αντοχής μου!... Απαξιώνω τον πολιτικό κόσμο της χώρας, μήπως; Δεν περίμενε εμένα για να απαξιωθεί, τα καταφέρνει μια χαρά κι από μόνος του... Δεκαετίες τώρα...!

Η παραφροσύνη των ελίτ

(πηγή)

άρθρο στην γερμaνική εφημερίδα Die Tageszeitung

από την Αυγή

Εδώ και μήνες «οι αγορές» απαιτούν από χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ιρλανδία επιτόκια μέχρι και 10% για να αγοράσουν τα ομόλογά τους. Η αριθμητική ανάπτυξη των οικονομιών αυτών των χωρών –άρα και τα φορολογικά τους έσοδα- είναι πολύ χαμηλότερη, οπότε οι αυξημένοι τόκοι ωθούν το κρατικό χρέος να αυξάνεται ταχύτερα από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν.

Επιβεβλημένη υστερία λιτότητας

Συνεπώς μειώστε τις δημόσιες δαπάνες, είναι το αίτημα των ελίτ. Αυτό ακριβώς έκαναν οι κλυδωνιζόμενες χώρες με αποτέλεσμα να μειωθεί ακόμη περισσότερο ο ρυθμός ανάπτυξής τους και ν’ ανέβουν ακόμη περισσότερο τα επιτόκια. Με λίγα λόγια: το παιχνίδι μεταξύ υψηλότερων απαιτήσεων των αγορών και ανόητης αντιμετώπισης των συμπτωμάτων εκ μέρους της πολιτικής τα δημόσια οικονομικά αυτών των χωρών πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο και οδηγούν κατ’ ευθείαν στη χρεωκοπία.

Η κλεπτοκρατία ζει και βασιλεύει

από το blog... Γιώργος ο λαμόγιος!

του Σταύρου Λυγερού

από την Καθημερινή 

Η «θεραπεία-σοκ» κλιμακώνεται, αλλά ο «ασθενής» χειροτερεύει.  

Ουσιαστικά βιώνουμε την κατάρρευση ενός ολόκληρου μοντέλου πλασματικής ανάπτυξης. Οργανικά στοιχεία αυτού του μοντέλου δεν ήταν μόνο ο αναμφισβήτητος λαϊκισμός, οι υπαρκτές συντεχνιακές αγκυλώσεις, η διάχυτη σπατάλη και ο εξίσου διάχυτος ανορθολογισμός, όπως ιδιοτελώς επιχειρούν να μας πείσουν γνωστοί προπαγανδιστές. Το νόμισμα έχει κι άλλη όψη. Αυτή είναι το άτυπο καθεστώς της κλεπτοκρατίας, που τροφοδότησε τον παρασιτισμό και επίσης παρεμπόδισε τις παραγωγικές δραστηριότητες.

Τα λαϊκά στρώματα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Φάνη Μαργαρώνη, κιθαρίστα και στιχουργού των KollektivA,  στον Θάνο Ματζάνα στην Αυγή: 

Ποια είναι η στάση του συγκεκριμένου γκρουπ ή των συγκεκριμένων εργαζόμενων μουσικών -ή και εργατών της μουσικής ακόμα!- για την εποχή της κρίσης, της τρόικας και του μνημονίου; Υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες για το ότι η χώρα μας βρέθηκε σε αυτό το σημείο; Υπήρχε άλλη επιλογή εκτός από αυτή της τρόικας; Και το σημαντικότερο: Νομίζετε ότι υπάρχει μια διαφυγή από αυτή την κατάσταση, μια ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για εμάς αλλά και τους μεταγενέστερους;

Εδώ πρέπει ίσως να υπογραμμίσουμε ότι είμαστε ένα ροκ συγκρότημα που τα μέλη του είναι ενεργά στις συλλογικές διαδικασίες και τα κινήματα και φυσικά έχουν κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει και με καθένα καλλιτέχνη που σέβεται αυτή του την ιδιότητα. Να αναφέρω μάλιστα με την ευκαιρία ότι σε λίγο καιρό ολοκληρώνονται οι ηχογραφήσεις ενός μιούζικαλ του οποίου έγραψα το λιμπρέτο και έχει αυτό ακριβώς το περιεχόμενο.

Η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική

σκίτσο της δεκαετίας του 90, αλλά η μόνη αλλαγή από τότε είναι στα ονόματα των υπό στίψιμο λαών (πηγή)

του Νίκου Γ. Ξυδάκη

από την Καθημερινή

Η κρίση δανεισμού στις χώρες της Ευρωζώνης ξεκίνησε από την Ελλάδα και σαν επιδημία απλώνεται σε όλη την περιφέρεια: σήμερα Ιρλανδία, αύριο Πορτογαλία, μεθαύριο Ισπανία, αργότερα κανείς δεν ξέρει – ήδη πιέζονται τα ομόλογα του Βελγίου, ενώ άγνωστη στο ευρύ κοινό παραμένει η κατάσταση του χρέους της ευρισκομένης σε σφοδρή κυβερνητική κρίση Ιταλίας. Πόσο θα αντέξουν ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, τα αποθέματα, το σκληρό ευρώ;

Ενα πρώτο συμπέρασμα είναι άρα, ότι η κρίση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και ότι τα αίτια της κρίσης και του χρεοστασίου δεν προκύπτουν μόνο από ελληνικές ιδιομορφίες και παθογένειες. Η κρίση πλήττει κράτη με μεγάλες ή μικρές οικονομίες, που ακολουθούν κάθε λογής μοντέλο ανάπτυξης, και σίγουρα στη Ζώνη του Ευρώ τα ελλείμματα του Νότου είναι πλεονάσματα του Βορρά. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, το ελληνικό πρόβλημα αποδεικνύεται ότι, εν πολλοίς, είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Οι άθλιοι των Αθηνών

(πηγή)

του Δημήτρη Τσιπούρα

από την Αυγή

Η ανθρώπινη ουρά είχε σχηματιστεί από τις δύο το μεσημέρι. Ρημαγμένα πρόσωπα. Μάτια απλανή. Η προσοχή στα δύο τραπεζάκια που στήνονταν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της σοφής θεάς Αθηνάς, που προστατεύει την πρωτεύουσα των κολασμένων. Οι μερίδες με το λιτό φαγητό, συνοδεία και μήλου, ήταν τοποθετημένες σε πλαστικά δοχεία. Καθένας έπαιρνε τη δική του σακούλα και έτρεχε στη μάντρα του Πεδίου του Άρεως για να χορτάσει την πείνα του.

Η κοινωνική αλληλεγγύη -πετώντας τον μανδύα της ελεημοσύνης- στη θέση της απούσας πολιτείας. Οι σύγχρονοι άθλιοι των Αθηνών, κάθε πόλης. Κλοσάρ, άστεγοι, ξεπεσμένοι, Έλληνες και ξένοι, νεαροί και ηλικιωμένοι, γυναίκες και άντρες, περιθωριοποιημένοι -ταπεινοί και καταφρονεμένοι θα ξανάγραφε ο Ντοστογιέφσκι-, πληθύνονται θεαματικά και σε λίγο καιρό δεκάδες χιλιάδες άνεργοι, απελπισμένοι θα τριγυρνούν σαν φαντάσματα στους δρόμους.

Αντίσταση στη δικτατορία των εκδοτών

(πηγή)

από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Δεσμά

πηγή: Αριστερό Βήμα

Καταιγιστικές ήταν οι εξελίξεις της εβδομάδας που πέρασε στο γυάλινο κόσμο των μέσων ενημέρωσης. ΄Εχοντας αναλάβει από καιρό καθήκοντα γενικού επιτελείου και έκτακτου διαρκούς απεργοδικείου κατά της μισθωτής εργασίας, οι καναλάρχες και οι μεγαλοεκδότες άνοιξαν τώρα καταιγιστικά πυρά εναντίον των «δικών τους» εργαζομένων, με ομαδικές απολύσεις και απόπειρες επιβολής εργασιακού Μεσαίωνα.

Ενδεικτική του ρόλου που διαδραματίζουν σήμερα τα μεγάλα συγκροτήματα της ενημέρωσης ήταν η αποκάλυψη της «Ελευθεροτυπίας» αναφορικά με την επιχειρούμενη υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων, μέσω της προώθησης επιχειρησιακών ή και ατομικών συμβάσεων κάτω από τις συλλογικές, ή και κάτω από τον βασικό μισθό. Όπως προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ- που δεν διαψεύσθηκε στην ουσία του- η εικόνα που δόθηκε δημοσίως, ότι δηλαδή ήταν η «τρόικα» που πίεζε προς αυτή την κατεύθυνση την κυβέρνηση Παπανδρέου, ήταν ολότελα παραπλανητική. Αντίθετα, εκείνοι που πίεζαν επίμονα τόσο τους Τροϊκανούς επικυρίαρχους όσο και την κατοχική κυβέρνηση ήταν οι ισχυρότεροι Έλληνες τραπεζίτες και καναλάρχες!