Προς την κοινωνία του "ενός τρίτου"

από Αntista/Chef

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

Γιατί επιμένουν οι τροϊκανοί στη σκλήρυνση του Μνημονίου, με την ανά τρίμηνο επικαιροποίησή του, παρ' ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι του πέφτουν έξω; Το δημόσιο χρέος εκτοξεύεται, επηρεαζόμενο από την κατακρήμνιση του ΑΕΠ. Τα ελλείμματα κινούνται ως θαλάσσιος κυματισμός. Ο πληθωρισμός έχει ξεφύγει. Κι όμως, οι τροϊκανοί επιμένουν, παρ' ότι διαβλέπουν ότι, αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή πορείας, η χώρα δεν θα κατορθώσει να αποπληρώσει τα χρέη, ίσως να οδηγηθεί και σε καθεστώς "ελεγχόμενης χρεωκοπίας".

Όπως φαίνεται από την επικαιροποίηση του Μνημονίου, ο βασικός στόχος είναι η επίτευξη των περιβόητων διαρθρωτικών αλλαγών. Κοινός παρονομαστής τους, η αναδιάρθρωση της οικονομίας εις βάρος της εργασίας. Αλλά και η μετάλλαξη ή και η διάλυση θεσμών, που επί χρόνια θεωρούνται βάθρα της δημοκρατίας. Παρακάμπτεται η Βουλή, οδηγείται σε οικονομική συρρίκνωση η Αυτοδιοίκηση, διαλύεται ό,τι έχει απομείνει από τον συνδικαλισμό.

Το ηφαίστειο της Ιρλανδίας

σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή (δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία)

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου  

από το ΠΡΙΝ

Το σύνολο των πολιτικών αναλυτών, τόσο στο Δουβλίνο όσο και στις πρωτεύουσες των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών, προεξοφλεί σφοδρή κοινωνική θύελλα, μετά την απόβαση των τροϊκανών στο νησί. Αμφίβολο αν επιβιώσει η κυβέρνηση συνεργασίας του κυριότερου αστικού κόμματος, του Φιάνα Φάιλ, με τους Πράσινους.

Η νέα κυβέρνηση θα είναι άλλη μια κυβέρνηση κρίσης

"Προδότης"... (πηγή)

συνέντευξη του  

Τέρι Κέλεχερ

στην Ελένη Τσερεζόλε

από την  

Κυριακάτικη Αυγή

Ο Τέρι Κέλεχερ, συνδικαλιστικό στέλεχος του δημόσιου τομέα και στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιρλανδίας, περιγράφει στην "Αυγή" της Κυριακής τις επιπτώσεις του προϋπολογισμού λιτότητας αλλά και της "βοήθειας" της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

Το δημόσιο χρέος ως οικουμενικό πρόβλημα

(πηγή)

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

από την Καθημερινή 

«Οι διευθύνουσες ελίτ -κεντρικοί τραπεζίτες, υπουργοί Οικονομικών, πολιτικοί που εμφανίζονται ως ταγοί της δημοσιονομικής αρετής- συμπεριφέρονται σαν ιερείς αρχαίας θρησκείας, αξιώνοντας ανθρωποθυσίες για να κατευνάσουμε την οργή αόρατων θεών (των αγορών ομολόγων)... Οποιος αμφιβάλλει για τα βάσανα που προκαλεί η περικοπή δημοσίων δαπανών σε μια ασθενή οικονομία, ας στρέψει την προσοχή του στα καταστροφικά αποτελέσματα των προγραμμάτων λιτότητας σε Ελλάδα και Ιρλανδία. Θα πει κανείς ότι οι χώρες αυτές δεν είχαν την πολυτέλεια της επιλογής. Είναι αξιοσημείωτο, όμως, ότι όλα αυτά τα βάσανα που επωμίστηκαν οι λαοί τους δεν φαίνεται να βελτίωσαν στο ελάχιστο την εμπιστοσύνη των επενδυτών στις κυβερνήσεις τους».

Εκτός ελέγχου η κρίση στις ΗΠΑ

(πηγή)

του Κώστα Καλλωνιάτη

από την Κυριακάτικη Αυγή

Με την Ευρώπη να έχει γίνει φέτος το επίκεντρο της οικονομικής κρίσης, φαίνεται να έχει ξεχασθεί εντελώς ο ‘μεγάλος ασθενής’ της παγκόσμιας οικονομίας, οι ΗΠΑ. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ και μετά πέρασε τον Ατλαντικό για να εγκατασταθεί στην Ευρώπη. Όλοι τότε άρχισαν τις συγκρίσεις για το πόσο δυναμικότερη είναι η αμερικανική οικονομία έναντι της ευρωπαϊκής, πόσο λιγότερα χρέη κουβαλά στη πλάτη της η Αμερική και πόσο πιο ευλύγιστη είναι η νομισματική και δημοσιονομική της πολιτική (συγκριτικά με τη διασπασμένη Ευρώπη) με συνέπεια να ανακάμπτει άμεσα. Πόσο αληθινή, όμως, είναι αυτή η εικόνα; Είναι πράγματι η Ευρώπη το μαύρο πρόβατο της παγκόσμιας οικονομίας ή πίσω της κρύβεται μια πολύ χειρότερη αμερικανική κρίση που κινδυνεύει να τα παρασύρει όλα στο διάβα της;

Ο μεταλλαγμένος αγελαδοτυραννόσαυρος

σκίτσο του Πάνου Ζαχαρη

του Νίκου Κουνενή

από τον 

Δρόμο της Αριστεράς
(via Αριστερό Βήμα)

Ο αγελαδοσπουργιτό-
σαυρος, ένα προφητικά μεταλλαγμένο ον με κεφάλι αγελάδας, κορμί δεινόσαυρου και φτερά σπουργιτιού, ήταν ένα εμπνευσμένο σκιτσάκι, που υποκαθιστούσε προ δεκαετιών την υπογραφή ενός καλού παιδικού φίλου, του σημερινού δημοσιογράφου Αρίστου Γιαννόπουλου.

Ο αγελαδοτυραννόσαυρος είναι ένα λιγότερο χαριτωμένο και σαφώς μεταγενέστερο γενετικώς τροποποιημένο βιοπροιόν της εποχής μας. Φέρει κεφαλήν αγελάδος- κατά προτίμησιν λευκότριχης και μυστακοφόρου- και σημαδεύεται από το αντίστοιχο σπινθηροβόλο βλέμμα. Οι νευρωνικές συνάψεις του εγκεφάλου του θαυμαστού αυτού όντος είναι ευθύγραμμες, και αποκλείουν τη δυνατότητα οποιασδήποτε σύνθετης ή/και αντισυμβατικής σκέψης.

Αναδιάρθρωση της ιδεολογίας;

«Οι δαίμονες έξω από το Αρέτσο»,
Τζιότο ντι Μποντόνε, π. 1296 (πηγή)

του Νικόλα Σεβαστάκη 

από τα Ενθέματα 

της Κυριακάτικης Αυγής

Μπορεί να κάνει κανείς παρακινδυνευμένες υποθέσεις για αυτό που συμβαίνει τώρα, στον παρόντα χρόνο, στη συγχρονία; Θα έλεγα ότι είναι ίσως η στιγμή που χρειάζεται για κάτι τέτοιο, παρά τη δυσπιστία που γεννούν πάντοτε οι ασκήσεις πολιτικής φαντασίας σε συγκυρίες αστάθειας και άδηλων εξελίξεων.

Ξεκινώ λοιπόν από κάτι που λίγοι θα το αμφισβητούσαν: ο κυβερνητικός δρόμος ή αλλιώς η εφαρμοσμένη μνημονιακή «αναμόρφωση» δεν φαίνεται να διαθέτει ενεργητικά κοινωνικά στηρίγματα, ισχυρές και κυρίως θετικές συναινέσεις. Από την αρχή σχεδόν επιχειρείται στη βάση της ψυχολογίας του φόβου, των επαγγελματικών κερματισμών, των ατομικών αναδιπλώσεων που φτιάχνουν ποικίλες στρατηγικές αυτοσυντήρησης ή διάφορες τεχνολογίες απόδρασης και αποστασιοποίησης από ένα καταθλιπτικό συλλογικό σκηνικό.

Θα καταργήσουν και την κυριακάτικη αργία;

από το Πριν

από το ΠΡΙΝ

 

Συνθήκες εργασιακής γαλέρας, με τους εμποροϋπαλλήλους να λιώνουν στη δουλειά χωρίς σταματημό, σε μια ανταγωνιστική ζούγκλα, όπου οι εργαζόμενοι θα ξοδεύουν τα λιγοστά τους χρήματα στις γιγαντιαίες αλυσίδες και τα μολ, την ίδια στιγμή που οι μικρομεσαίοι μαγαζάτορες θα σβήνουν από το χάρτη, προεικονίζουν αυτά τα Χριστούγεννα. Η κατάπτυστη απόφαση της Νομαρχίας Αθηνών να παραμείνουν ανοιχτά τα εμπορικά καταστήματα την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου στην Αθήνα συνιστά «δούρειο ίππο» για γενίκευση της εργασίας την Κυριακή. Ο Γιάννης Σγουρός, στην τελευταία μάλλον πράξη του ως νομάρχη, είπε να ικανοποιήσει το πάγιο αίτημα των μεγαλοεπιχειρηματιών και ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημα του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών.

Το (ιερόν) Λαμογιστάν...

σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία

Ιδού το αμαρτωλό φαγοπότι 

της Κατερίνας Κατή

από την Ελευθεροτυπία 

(via You Pay Your Crisis)

Εκατομμύρια ευρώ, που επί χρόνια έρρεαν αφειδώς από τον δημόσιο κορβανά στα ταμεία της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της Αρχιεπισκοπής Αθήνας «Αλληλεγγύη», προκειμένου να υλοποιήσει συγκεκριμένα ανθρωπιστικά προγράμματα, κατασπαταλήθηκαν σε πολυτελείς αγορές, ταξίδια και άλλους «ανοίκειους σκοπούς», αφήνοντας μια τεράστια «μαύρη τρύπα» (9,5 εκατομμύρια ευρώ) στα ταμεία της ΜΚΟ, ανάλογη του χρέους της προς το ελληνικό Δημόσιο.

Η ακροδεξιά απειλή και το ΛΑ.Ο.Σ.

(πηγή)

του Αλέξανδρου Κεσσόπουλου
από τα Ενθέματα

της Κυριακάτικης Αυγής 

Μετά την απροσδόκητη εκλογική άνοδο της Χρυσής Αυγής στον Δήμο της Αθήνας, θεωρώ απαραίτητη μια προσπάθεια ερμηνείας της απήχησης του ακροδεξιού λόγου στην ελληνική κοινωνία και της δυναμικής των πολιτικών οργανώσεων που τον εκφράζουν. Μια τέτοια προσέγγιση της συγκυρίας στη χώρα μας παρουσιάζει ορισμένες θεωρητικές δυσκολίες, καθώς στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης έχουν δοθεί δεκάδες ορισμοί της έννοιας «άκρα δεξιά». Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 παρουσιάσθηκε μια νέα, πιο ήπια, εκδοχή του ακροδεξιού φαινομένου σε σχέση με τον Μεσοπόλεμο, που κατέστησε ασαφή τα κριτήρια με βάση τα οποία εντάσσεται ένας πολιτικός χώρος στην άκρα δεξιά.(1)