Αλληλεγγύη ή trafficking;

του Θανάση Καρτερού

από την Αυγή

Δεν είναι, φαίνεται, και τόσο δύσκολο να αποσπάσει τελικά χειροκροτήματα μια μικρή χώρα από τους μεγάλους της Ευρωζώνης. Προχθές λόγου χάρη Σαρκοζί και Μέρκελ δήλωσαν εντυπωσιασμένοι από το πρόγραμμα λιτότητας της Ιρλανδίας. Όπως εντυπωσιασμένοι είχαν δηλώσει πριν από λίγους μήνες από το πρόγραμμα λιτότητας της Ελλάδας. Η οποία τα πάει μια χαρά σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ε.Ε. Χέρμαν βαν Ρομπόι, που τη μέρα των γαλλογερμανικών συγχαρητηρίων στην Ιρλανδία συγχάρηκε την Ελλάδα για το «απίστευτο επίτευγμα» να μειώσει το έλλειμμα 4%.

Τι χρειάζεται συνεπώς για να χτυπήσουν οι ισχυροί της Ευρώπης τους αντιπροσώπους τους σε μια μικρή χώρα στην πλάτη; Μα να είναι οι τελευταίοι τολμηροί, θαρραλέοι, αποφασιστικοί (όλα αυτά τα επίθετα έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί) στις περικοπές, στην επιδείνωση της ζωής των λαών τους εν ονόματι της σωτηρίας των δανειστών, του ευρώ και της ευρωπαϊκής ψυχής μας.

Κερδίζει έδαφος η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους

(πηγή)

του Γιώργου Κανελλόπουλου

από Τα Νέα (24/11)

ΕΝΩ η ευρωπαϊκή κρίση χρέους βαθαίνει, κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η ελεγχόµενη αναδιάρθρωση των χρεών χωρών - µελών µε προβλήµατα µπορεί να είναι τελικά καλύτερη λύση από τη χρεοκοπία. Οι ασθενέστερες οικονοµίες ίσως θα ήταν καλύτερα να ακολουθήσουν αυτήν την οδό, πιστεύουν αρκετοί επιφανείς οικονοµολόγοι όπως αναφέρεται σε χθεσινή εκτεταµένη ανταπόκριση των «Τάιµς της Νέας Υόρκης» από το ∆ουβλίνο µε τίτλο «για οικονοµολόγους, η αναδιάρθρωση είναι καλύτερη από χρεοκοπία». Βασική ιδέα της άποψης αυτής είναι ότι µια οργανωµένη αναδιάρθρωση χρέους θα µπορούσε να προσφέρει έναν ταχύτερο δρόµο προς την ανάκαµψη των εν λόγω οικονοµιών και να αποφευχθεί το τραύµα µιας πιθανής αναγκαστικής χρεοκοπίας αργότερα: «Πολλοί ειδικοί λένε τώρα ότι η σωτηρία (χωρών) απλά καθυστερεί το αναπόφευκτο. Αντί να βλάπτουν ακόµη περισσότερο τις οικονοµίες τους µε δραστικές περικοπές προϋπολογισµών (...) οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να αρχίσουν αµέσως συνοµιλίες µε οµολογιούχους αναγκάζοντάς τους να αποδεχτούν απώλεια µέρους των επενδύσεών τους», όπως αναφέρεται.

«Εγώ απλώς θύμωνα»...

(πηγή)

του Παντελή Μπουκάλα

από τη Καθημερινή

Ωστε λοιπόν ο πρωθυπουργός μας είναι ιδιαίτερα ενοχλημένος από τις επιδόσεις των μισών υπουργών του και καθόλου ικανοποιημένος από τους υπόλοιπους. Ωστε εκνευρίζεται από τις προσωπικές τους στρατηγικές, θυμώνει από τη ραθυμία τους, αγανακτεί από τις δηλώσεις τους που εμποδίζουν τη δουλειά της κυβέρνησης και προκαλούν ενδοστρέφεια και σύγχυση. Ωστε ο πρωθυπουργός τα έψαλε στους υπουργούς του και τους έστειλε λέει κι ένα αμείλικτο τελεσίγραφο, το πέμπτο τους τρεις τελευταίους μήνες, για να ’χουν να πορεύονται· και το ’στειλε και με φαξ και με ιμέιλ και με SMS, για να μη λένε ότι δεν το βρήκαν.

Αυτά διαδίδει το περιβάλλον του πρωθυπουργού, αυτά διοχετεύει. Ανάμεσα στο πρώτο ποτηράκι τερψιλαρυγγίου και στο δεύτερο, φεύγουν από το στόμα του ενός ή του άλλου «περιβαλλοντιστή» οι τάχα εμπιστευτικές πληροφορίες προς το ευήκοον ους του ενός ή του άλλου ρεπόρτερ, που αυτή τη δουλειά έχει μάθει να κάνει: να λειτουργεί σαν μαγνητόφωνο που καταγράφει λαίμαργα «διαρροές» και τις αναμεταδίδει ενθουσιωδώς. Και γίνονται έπειτα πρωτοσέλιδοι ξύλινοι τίτλοι και μείζονα θέματα στα δελτία ειδήσεων, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν αυτό το όνομα, αλλά ελάχιστη από τη χάρη του.

Κουίζ για πολύ δυνατούς λύτες! (σιγά μη το βρείτε!)

Λοιπόν το "παιχνίδι" είναι απλό! 

Διαβάστε το παρακάτω κείμενο και χωρίς να κοιτάξετε τη λύση στο τέλος της ανάρτησης, προσπαθείστε να καταλάβετε από όσα λέει ποιος ή ποιά το έχει γράψει! 

Κι αν το βρει κανείς να μου σφυρίξει κλέφτικα...

Οι αριστερές δυνάμεις ως διανύσματα

(πηγή)

του Νίκου Κιάου

από την Ελευθεροτυπία

Μεταξύ των αποτιμήσεων των αποτελεσμάτων στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, σ' αυτές δηλαδή που προσδόθηκε περισσότερο πολιτική διάσταση, είναι και αυτή που προκύπτει από την πρόσθεση των ψήφων και ποσοστών που πήραν τα αριστερά ψηφοδέλτια, οι παρατάξεις που στηρίχτηκαν από τα κόμματα και τις κινήσεις του χώρου της Αριστεράς σε όλο το εύρος της.

Η ενότητα της αριστεράς: ένας μύθος που συνεχώς ανακυκλώνεται

(πηγή)

του Δημήτρη Παλαιολογόπουλου

από την Αυγή

Πριν από δύο και παραπάνω δεκαετίες, σε μια συγκέντρωση του -ενιαίου τότε- Συνασπισμού στην πλατεία Ομονοίας, θυμάμαι έναν ηλικιωμένο αγωνιστή, παλιό μου γνώριμο από τα χρόνια της προδικτατορικής ΕΔΑ, να μας αγκαλιάζει έναν - έναν και να κλαίει από τη χαρά του. "Επιτέλους ενωθήκαμε"! έλεγε στον καθένα που αγκάλιαζε. "Επιτέλους βρεθήκαμε και πάλι μαζί για να μην ξαναχωρίσουμε"! Και το δάκρυ πήγαινε "κορόμηλο"...

Το πόσο κράτησε αυτή η ένωση, όλοι το γνωρίζουμε. Με το παραπάνω περιστατικό, όμως, ήθελα να τονίσω πως η ενότητα της αριστεράς ήταν, και παραμένει ο καημός των απλών ανθρώπων, των απλών αγωνιστών.

Εθνικόφρονες φιλελεύθεροι και στην ούγια τυχοδιωκτισμός!

απο Το Γρέκι

του Σταύρου Παναγιωτίδη

από τις "Συναντήσεις"

στην Αυγή

Το μόνο θετικό που προέκυψε από την ιδρυτική φιέστα του κόμματος της κυρίας Μπακογιάννη είναι πως η δημοκρατία ως λέξη και ως αίτημα, ακόμη και κακοπαθημένη, συνεχίζει να προκαλεί μια συγκίνηση και να ορίζει ένα σκοπό, να έχει δηλαδή πολιτικό νόημα. Η “Δημοκρατική Συμμαχία” προστίθεται στη “Δημοκρατική Αριστερά” (ως προς τον τίτλο, δεν υπαινίσσομαι πολιτική ταύτιση) και στη Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, όπως ονόμαζε ο Γιώργος Παπανδρέου το ΠΑΣΟΚ.

Μπρρρ...

 

του Στάθη

από την Ελευθεροτυπία

Η Ντόρα δεν είναι χθεσινή. Κι όμως βγαίνει στα κανάλια κι ευαγγελίζεται το «νέο». Και τι είναι αυτό το «νέο»; Τα ίδια τα παμπάλαια κλισέ της - να κλίνει η κυρία Μπακογιάννη τον «λαϊκισμό» σε όλες τις πτώσεις για να τον καταγγείλει. Κι ούτε μια καλή λέξη για τους ανθρώπους... μόνον για τον εαυτόν της ομιλεί με θαυμασμό η Ντόρα, εξαίροντας διαρκώς τη στάση της, βρίσκοντας ακόμα και την αυτοκριτική της θαυμάσια και μοναδική!


«Καίγεται» όλο και περισσότερο όσον ομιλεί δημοσίως σε αυτό το ατέρμονο πρώτο πρόσωπο - με τις ίδιες λέξεις, τα ίδια εκφραστικά σχήματα εδώ και είκοσι χρόνια. Προβλέψιμη, πριν καν μιλήσει, ξέρεις τι θα πει! ότι δεν «υπολογίζει το πολιτικό κόστος» κι άλλα ηχηρά (κάποτε) και πάντα κούφια... 
 

Ο δρόμος για την κόλαση και οι καλές προθέσεις

Alfred Kubin (1877-1959) (πηγή)

του Νίκου Φίλη
από την Αυγή  

Ενώ η οικονομία βουλιάζει σε απροσδιό-

ριστης έκτασης ύφεση και η κοινωνία αντιμετω-

πίζει το φάσμα της χρεωκοπίας, στο πολι-

τικό επίπεδο  επιταχύ-

νονται εξελίξεις, που προσδίδουν σιγά - σιγά σχήμα και μορφή στη "μεταπολίτευση ΔΝΤ". Το Μνημόνιο, επικαιροποιούμενο επί τα χείρω κάθε τρεις μήνες, λειτουργεί ως προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, η οποία έχει παραδώσει τα κλειδιά της εξουσίας στους τροϊκανούς.

Μόλις δέκα μέρες μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση δείχνει να έχει εξαντλήσει την "ανάσα" του δεύτερου γύρου. Ασθμαίνουσα, τρέχει να προλάβει το πρόγραμμα των "100 ημερών" που εξήγγειλε η τρόικα. Ταυτόχρονα ο πρωθυπουργός διαπιστώνει ότι η αγριότητα και η χρονική επέκταση των μέτρων μπορεί να απειλήσει την "πολιτική σταθερότητα" και αναζητεί σωσίβια συναίνεσης και συνεργασιών.

Θα γίνει πόλεμος στην Κορέα;

(πηγή)

του Γιώργου Δελαστίκ

από το Έθνος

Υπάρχει περίπτωση να ξεσπάσει νέος πόλεμος στην Κορέα; Το ερώτημα αυτό πλανάται από προχθές σε ολόκληρο τον πλανήτη, μετά το θερμό επεισόδιο που σημειώθηκε όταν το βορειοκορεατικό πυροβολικό έβαλε εναντίον του νοτιοκορεατικού μικρού νησιού Γιεονπγιεόνγκ, προκαλώντας τον θάνατο 4 ατόμων και τον τραυματισμό άλλων 17. Οσο σοβαρό και αν είναι το επεισόδιο -ο ισχυρισμός, πάντως, ότι πρόκειται για το πιο επικίνδυνο από την εποχή της λήξης του κορεατικού πολέμου, το 1953, συνιστά αβάσιμη δημοσιογραφική υπερβολή-, η απάντηση είναι κατηγορηματική: αποκλείεται να υπάρξει πόλεμος Βορείου και Νοτίου Κορέας. Στρατιωτικές προκλήσεις εκατέρωθεν σίγουρα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν χώρα, πόλεμος όμως αποκλείεται να ξεσπάσει, όσες απειλές και αν εκτοξευθούν εκατέρωθεν.