Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Θάνατος για πούλημα

σκίτσο του Jimmy Margulies, New Jersey (πηγή)
από τον Guardian
αναδημοσίευση από  

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στην Αριζόνα και θα διαθέτετε χρόνο, ρωτήστε κάποιον να σας περιγράψει ένα πιστόλι Γκλογκ 19. Κατά πάσα πιθανότητα θα ξέρει για τι ακριβώς μιλάτε, αφού το επίπεδο της οπλοκατοχής στη συγκεκριμένη αμερικανική πολιτεία είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο. Αυτός που θα ρωτήσετε ενδέχεται μάλιστα να σας δείξει το πιστόλι εκείνη τη στιγμή, αφού η νομοθεσία της πολιτείας επιτρέπει στους πολίτες να φέρουν όπλα εφόσον παραμένουν κρυμμένα.

Ο συνομιλητής σας θα μπορούσε ακόμη να σας πει ότι το Γκλογκ 19 είναι το όπλο που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί αστυνομικοί. Στο εμπόριο διατίθεται για περίπου 500 δολάρια. Μετά το 2004, όταν χαλάρωσαν οι ομοσπονδιακοί κανόνες για την κατοχή αυτόματων πυροβόλων όπλων, οι αγοραστές μπορούν να το εξοπλίσουν με γεμιστήρα των 30 σφαιρών. "Πυροβολεί σαν όνειρο", αναφέρει η διαφήμιση σημειώνοντας ότι σε σχέση με τα παλιά ρεβόλβερ “είναι πολύ ισχυρότερο και ρίχνει με ταχύτητα και ακρίβεια”.

Ήταν το ίδιο μοντέλο που χρησιμοποίησε και ο Σέουνγκ Χούι Τσο στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια σκοτώνοντας 32 ανθρώπους τον Απρίλιο του 2007. Και ήταν το όπλο που είχε στα χέρια του ο Τζάρεντ Λη Λόφνερ το περασμένο Σάββατο, όταν πυροβόλησε τη βουλευτή Γκάμπριελ Γκίφορντς και σκότωσε έξι άλλους ανθρώπους.

Ο Λόφνερ αγόρασε το όπλο από κατάστημα όπλων της πόλης Τούσον στις 30 Νοεμβρίου. Ήταν κάτι μάλλον περίεργο, καθώς μόλις πριν από ένα μήνα είχε αποβληθεί από το τοπικό κολέγιο εξαιτίας της συμπεριφοράς του. Του είπαν ότι θα μπορούσε να επιστρέψει μόνο αν περνούσε από ιατρικές εξετάσεις για την πνευματική του υγεία προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν θα ήταν πια επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους.

Μέχρι τον Νοέμβριο είχε αρχίσει να ανεβάζει βίντεο στο Διαδίκτυο που μιλούσαν για πλύση εγκεφάλου και χειραγώγηση των ονείρων του. Αυτοχαρακτηριζόταν πολιτικός τρομοκράτης. Πριν από μερικά χρόνια είχε προβλήματα με την αστυνομία για χρήση ναρκωτικών. Παρ' όλα αυτά, ο Λόφνερ μπόρεσε να αγοράσει το όπλο χωρίς προβλήματα.

Είναι μια περίεργη αντίφαση - πώς ένας νεαρός με προφανή προβλήματα πνευματικής υγείας κατάφερε να αγοράσει το όπλο με τέτοια ευκολία. Όμως η πολιτεία της Αριζόνα υιοθέτησε πρόσφατα νόμο που επιτρέπει στον καθένα να μεταφέρει όπλα εφόσον παραμένουν κρυμμένα. Ο μοναδικός περιορισμός είναι ότι ο ένοπλος θα πρέπει να είναι πάνω από 21 ετών. Ο Λόφνερ είναι 22.

Τι τρέχει με την Αμερική και τα όπλα; Γιατί η πιο προωθημένη δημοκρατία, που υπερηφανεύεται ότι αποτελεί οχυρό λογικής και πολιτισμού σε έναν βάναυσο κόσμο, ανέχεται αυτή την σφαγή στην ίδια της την αυλή; Πώς αντέχει αυτή την αιματοχυσία που οφείλεται στα όπλα, με περίπου 100.000 ανθρώπους να σκοτώνονται ή να τραυματίζονται από αυτά κάθε χρόνο;

Γιατί αποδέχεται ένα επίπεδο δολοφονιών από όπλα που είναι 13 φορές όσο της Γερμανίας και 44 φορές όσο της Αγγλίας και της Ουαλίας; Όλοι θυμούνται τις δολοφονίες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Ρόμπερτ Κένεντι το 1968. Γνωρίζουν όμως ότι, από εκείνη τη χρονιά, ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν πέσει νεκροί στις ΗΠΑ από κάποιο όπλο;

Κάθε φορά που συμβαίνει τέτοιο μακελειό στην Αμερική, επαναλαμβάνεται το ίδιο μοντέλο: αρχικό σάστισμα, το οποίο διαδέχονται οργή και εκκλήσεις για αναθεώρηση της νομοθεσίας για την οπλοκατοχή. Και στη συνέχεια... τίποτε. Ο Τζος Σούγκαρμαν από το Πολιτικό Κέντρο κατά της Βίας σημειώνει ότι η σχετική νομοθεσία χαλάρωσε ακόμη περισσότερο μετά τη σφαγή στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια.

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, από τη στιγμή που ο Μπάρακ Ομπάμα ανέλαβε την προεδρία, τον Ιανουάριο του 2009, οι ΗΠΑ έκαναν βήματα πίσω όσον αφορά την οπλοκατοχή. Η εκλογή του οδήγησε σε εκτίναξη των πωλήσεων, καθώς οι ιδιοκτήτες όπλων φοβήθηκαν ότι θα απαγόρευε τις αγορές. Όπως αποδείχτηκε, δεν θα έπρεπε να έχουν ανησυχήσει.

Ο Ομπάμα δεν έκανε καμία προσπάθεια να επαναφέρει την απαγόρευση επιθετικών όπλων που είχε θέσει σε εφαρμογή ο Μπιλ Κλίντον και ο Τζωρτζ Μπους κατάργησε το 2004. Αν το είχε κάνει, ο Λόφνερ δεν θα μπορούσε να έχει εφοδιαστεί με πιστόλι που γέμιζε με 30 σφαίρες. Πιθανότατα θα είχε πετύχει τον στόχο του, αλλά δεν θα είχε κατορθώσει να σκοτώσει έξι ανθρώπους και να τραυματίσει άλλους 14.

Αντιθέτως, ο Ομπάμα επέτρεψε επί προεδρίας του τη μεταφορά όπλων -για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία- ακόμη και στα εθνικά πάρκα. Παρακολούθησε τα δικαστήρια να στερούν από τις πόλεις της Ουάσιγκτον και του Σικάγο -δύο πόλεις με υψηλότατα επίπεδα εγκληματικότητας- τους αυστηρούς κανόνες που είχαν για τον έλεγχο των όπλων.

σκίτσο του Steve Greenberg (πηγή)
Η ζοφερή αυτή εικόνα είναι ακόμη χειρότερη στην περίπτωση της Αριζόνα. Το θύμα της τελευταίας επίθεσης, η βουλευτής Γκίφορντς, έχει και η ίδια στην κατοχή της ένα Γκλογκ 19, ενώ έχει αποκαλέσει την κατοχή όπλων “παράδοση” της Αριζόνα. Οι υπέρμαχοι της κατοχής υποστηρίζουν ότι συνεχίζουν μια βαθιά αμερικανική παράδοση και υπενθυμίζουν τις μέρες της Άγριας Δύσης.

Είναι ένα παράδοξο επιχείρημα. Ναι, τα όπλα συνόδεψαν τον εποικισμό της Αμερικής, αλλά το ίδιο συνέβη και με το σκορβούτο, τη σύφιλη, τα τσιμπήματα φιδιών, τα ατυχήματα στα ορυχεία και τους ακρωτηριασμούς. Κανείς όμως δεν τα θεωρεί αυτά αμερικανικές παραδόσεις.

“Η αντοχή των όπλων στην Αμερική δεν οφείλεται σε νοσταλγία” επισημαίνει ο Σούγκαρμαν. “Οφείλεται στον φόβο. Οι πολιτικοί έχουν εγκαταλείψει την ηθική ευθύνη να εγγυώνται την ασφάλεια του κοινού, εξαιτίας της ισχύος του λόμπι των όπλων”. Η Εθνική Ένωση Ενόπλων (NRA), ο γίγας του λόμπι, εξέφρασε τη συμπάθειά του για τα θύματα της σφαγής της Αριζόνα.

Όμως οι ανακοινώσεις αυτές δείχνουν εντελώς ασύνδετες με την πρακτική της, οργάνωσης που δαπάνησε 10 εκατομμύρια δολάρια κατά την προεκλογική εκστρατεία του 2008 για να προωθήσει την υπόθεση της οπλοφορίας. “Μην κατακρίνετε τα όπλα, αλλά τους ανθρώπους που τραβούν τη σκανδάλη” είναι ένα από τα κεντρικά συνθήματα της οργάνωσης. Με άλλα λόγια, “μην κατακρίνετε το Γκλογκ 19, αλλά τον Λόφνερ”. Ωστόσο, η προσεχής εκτέλεσή του δεν θα θεραπεύσει τα τραύματα της Γκίφορντς ούτε θα επαναφέρει στη ζωή τα έξι θύματά του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου