Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Από το Κάιρο στη Νομική και πάλι πίσω: Οι Νομάδες και οι Νομοταγείς

(πηγή)
του Νικόλα Κοσματόπουλου
από την Αυγή (5/2)

Σκηνή πρώτη: Κάιρο  
Φλόγες ζώνουν μια μορφή, αλλά δεν τρέχει να σωθεί. Στέκεται για να αποτεφρωθεί.  
Ζητάει ψωμί, τιμή, κι ελευθερία.
 
Σκηνή δεύτερη: Νομική  
Πείνα ζώνει μια μορφή, αλλά δεν ψάχνει για φαΐ. Ξαπλώνει για να λιμοκτονήσει.  
Ζητάει ψωμί, τιμή, κι ελευθερία.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που κάνουν τέτοιες τρέλες; Ανήκουστες, ακατανόητες, απλά ανόητες. Τρέλες, εκτός του νου, εκτός του νόμου, αλλά εντός της «Νομικής», εντός, εκτός κι επί τα αυτά της ζωής. Κάνουν λάθος, αυτό είναι αυτονόητο. Μπερδεύουν τους νόμους με τη Νομική, το άσυλο με τη δημοκρατία, τη ζωή με τις ειδήσεις, την ανθρωπιά με την υποκρισία. Μα τι μπορεί να περιμένει κανείς από εκείνους που έχουν χάσει τη λογική και ψάχνουν ακόμα τη ζωή; Εκείνους που έχουν χάσει το δρόμο τους και βρέθηκαν στους δρόμους; Εκείνους που γίνανε άξεστοι νομάδες αντί για αξιοπρεπείς μονάδες; Τι άλλο να περιμένει κανείς παρά λάθη; Ας μοιράσουμε τις ευθύνες λοιπόν... Αυτοί τα λάθη, εμείς τη λήθη.

Έκαναν λάθος που τόλμησαν και πέρασαν τα σύνορα του Νείλου και του Έβρου, θα έπρεπε να «κάτσουν εκεί». Θα έπρεπε να έχουν σεβαστεί τη «σταθερότητα» της Αιγύπτου, την «ακεραιότητα» της Ευρώπης, τη «νομιμότητα» των νόμων. Αλλά αυτοί έκαναν λάθος. Λάθος να περάσουν ποτάμια του χάρτη και γέφυρες του μυαλού, λάθος που γλίτωσαν από ναρκοπέδια και ναρκωμένα πεδία, λάθος που τόλμησαν να αντικρύσουν τον ήλιο να ξημερώνει ανάποδα. Λάθος που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την τάξη της φύσης και την ασάλευτη φύση της έννομου τάξης, της έννομης γεωγραφίας του Νείλου και του Έβρου, της Νομικής σχολής και της νομικής μας ακεραιότητας. Λάθος που θέλησαν να γίνουν νομάδες της γεωγραφίας, της λογικής, του νόμου, της Νομικής.

Μα όχι, λάθος, λάθος, αυτοί οι νομάδες δεν κάνουν απλά λάθος, μα είναι οι ίδιοι ένα λάθος, από την αρχή. Ναι, ναι, από την πολλή αρχή. Λάθη της ύπαρξης, λάθη της φύσης, της γεωγραφίας, της Ιστορίας, του πολιτισμού, του νόμου και έκον άκον της Νομικής... Είναι αυτονόητο πως όλοι αυτοί πρωτοαντικρίσανε τον ήλιο σε λάθος μεριά της γης... Είναι σαφές πως δεν είναι το θαύμα της γέννησης που συντελέστηκε κάπου εκεί, είναι το λάθος της γέννησης που τους έφερε στη ζωή... Ειναι σίγουρο πως δεν περάσανε από κει οι τρεις μάγοι με τα δώρα, μα τρεις στρατοί που μας φέρνουν το πετρέλαιο της θέρμανσης το βράδυ... Και τα αστέρια που έλαμπαν τη νύχτα δεν έδειχναν το δρόμο, μα ήτανε ναπάλμ και καίγανε το δέρμα... Ναι, λοιπόν, όλοι αυτοί γεννήθηκαν με λάθος ονόματα, όπως Μοχάμεντ, Οσάμα, Φάτιμα και Φατιμέ... Γεννήθηκαν σε λάθος γεωγραφία, με λάθος χρώμα δέρματος, πιστεύουν στη λάθος θρησκεία, αγαπούν τη λάθος πατρίδα, μεγάλωσαν στη λάθος οικογένεια...

Τάδε έφη οι νομοταγείς. Οι νομάδες είναι απειλή κατά της ζωής, της λογικής, της νομικής! Και τρέχουν όλοι οι νομοταγείς να βάλουνε τους νομάδες πίσω στην ουρά, στη σειρά, στη Λογική. Να τους θυμίσουν πως έκαναν λάθος στη στροφή, πως από δω πάει για τη Νομική Σχολή και όχι για τη νομαδική ζωή. Να τους δείξουν πως αυτό που θέλουν είναι στην πραγματικότητα τρία στενά παρακάτω, και όχι εδώ, εδώ είναι νόμος και όχι νομάς, Κοινός Νους κι όχι αχταρμάς...

Αχ, μα αυτοί οι νομάδες εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν... Παραπατάνε στα σύνορα, ακροβατούν στα μπαλκόνια ετοιμόρροπων σπιτιών, ανοίγουν λάθος πόρτες, κυκλοφορούν σε λάθος διαδρόμους, βολεύονται σε λάθος καναπέδες, σκουπίζονται με λάθος πετσέτες, πατάνε σε λάθος άσυλο, ζητάνε λάθος αιτήματα, γράφουνε λάθος ονόματα, μιλάνε τη λάθος γλώσσα... Εδώ στη Νομική μπερδέψανε οι νομάδες το άσυλο με την ελληνική παιδεία, και εκεί στο Κάιρο άλλοι νομάδες μπουρδουκλώσανε το δίκαιο με τον αιγυπτιακό πολιτισμό... Εδώ νομάδες βρομίζουν τον ναό της γνώσης, το εθνικό πανεπιστήμιο, κι εκεί νομάδες απειλούν το ψυγείο της κουλτούρας, το εθνικό μουσείο.

Πρέπει κάποιος να τους επαναφέρει στη Λογική, τη δικιά μας λογική, που είναι εθνική, νομική, αληθινή! Και ποιος άλλος μπορεί να το κάνει από τη βο(υ)λευτική μας αριστερά, που γνωρίζει καλά από τα κιτάπια τα ιερά πως όλοι οι νομάδες κάνουν λάθη, γιατί έχουν «συνείδηση λανθασμένη» και πως αυτό φταίει που δεν σκέφτονται σωστά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην Αίγυπτο «δεν έχουν αρχηγό» και στη Νομική «δεν έχουνε σκοπό»... Μα ούτε αυτούς ακούνε οι νομαδες και προχωρούν. Και νίφτουν οι καθωσπρέπει αριστεροί Πιλάτοι τας χείρας τους και κλείνουν το Κεφάλαιο... «Δεν φταίμε εμείς, αυτοί δεν ακούν»...

Κι έτσι καλούνται πια ενάντια στους νομάδες της τάξης οι μονάδες και της καταστολής οι ομάδες. Κι εδώ κι εκεί, στο Κάιρο και στη Νομική, οι νομάδες αντικρίζουν αστραφτερές στολές σταλμένες από τη μακρινή Αμερική, και καταπίνουνε δακρυγόνα φτιαγμένα από το κοντινό Ισραήλ. Τι ειρωνία, πως εδώ κι εκεί, Μουμπάρακ και ΓΑΠ, οι καλύτεροι φίλοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τους λένε πως δεν χωράνε αυτοί ούτε εδώ ούτε εκεί, μα πρέπει να πεταχτούν πίσω από τη λογική, έξω από τη Νομική, πέρα από τη ζωή...

Στο τέλος όλοι μαζί, μονάδες της τάξης της κρατικής μαζί με μανάδες της τάξης της εργατικής, χτυπάνε τους νομάδες στο σώμα και στο μυαλό, κλείνοντάς τους σε κλουβιά χτισμένα με λάσπη από Μαρξισμό και χώμα από την Πατρίδα. Μα κάθε φορά οι νομάδες περνούν ανάμεσα από τις χαραμάδες, μέσα από τα κάγκελα, πάνω από τα μπάζα. Γιατί δεν φτάνουν τα κελιά; Γιατί δεν αρκούν τα σύρματα; Γιατί μπάζουν οι τοίχοι; Είναι γιατί οι αστυνόμοι είναι απαίδευτοι; Η εθνική συμφιλίωση μισοτελειωμένη; Ή ο γύψος ακόμα φρέσκος και λιώνει στην πρώτη ηλιαχτίδα;

Τίποτα από όλα αυτά. Η απάντηση βρίσκεται στη φύση του νομάδα, μια και κάθε του φυγή, πέρασμα, καραβάνι, μονοπάτι, ανοίγει νέο δρόμο για όλους εμάς. Κάθε δρόμος του φτιάχνει νέες γεωγραφίες και κάθε νέα γεωγραφία καταργεί την παλιά τάξη και κάθε κατάργηση αποδεικνύει το ανούσιο κυνήγι της εξουσίας, το φευγαλέο πεδίο της «λογικής», το ξεφτιλισμένο άσυλο της Νομικής. Ο νομάς ξεβρακώνει βασιλιάδες από καιρό γυμνούς, ανασταίνει αστυνόμους από καιρό νεκρούς, αναδεικνύει γραφιάδες από καιρό γραφικούς. Ο νομάς είναι το ξαφνικό μελτέμι στο θερμοκήπιο του καναπέ, η φάλτσα νότα στο δοξάρι του παπά, το χυμμένο μελάνι στο τετράδιο του γραφιά, η σπασμένη ρόδα στο κάρο του βασιλιά. Ο νομάς γεννιέται εκεί που ο νόμος έχει σαπίσει. Ο νομάς αναπνέει εκεί που η μπόχα της υποκρισίας έχει λιποθυμίσει. Ο νομάς χαμογελά εκεί που ο νομοταγής έχει μόλις λιγοψυχίσει.

Ο νομάς πεθαίνει μονάχα εκεί που η ελευθερία έχει ανθήσει...


Για αυτούς τους λόγους και άλλους που μένουν ακόμα να ανακαλυφθούν, το μέλλον αυτού του κόσμου ανήκει στους νομάδες, ακόμα κι αν αυτοί τον αφήνουν καιγόμενοι, κυνηγημένοι, λιμοκτονημένοι...

3 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο φίλε μου. Μόνο, θα μου επιτρέψεις, ως αρχαιολόγος, να πονά η ψυχή μου όταν γυμνώνουν τα μουσεία για να πουλήσουν την αρχαία κληρονομιά σε χυδαίους νεόπλουτους δυτικούς ή όταν μετατρέπουν σε θρύψαλα τα αγαλματίδια.
    Γιατί, χωρίς τέχνη, δεν υπάρχει ελευθερία. Ο άνθρωπος τη χρειάζεται για να πετάξει πάνω από τη λάσπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ βεβαίως! Κι εσύ το ξέρεις αλλά να θυμίσω για περαστικούς καλοθελητές πως αυτοί οι λαοί διαφύλαξαν και διέσωσαν την αρχαία κληρονομιά (ΚΑΙ τη δική μας) όταν ο σκοταδισμός της Δύσης την είχε εξορίσει. Δυστυχώς τους έλαχε η κατάρα του πετρελαίου και κάποιοι φρόντισαν να αναδείξουν σε κυρίαρχο ό,τι πιο καθυστερημένο υπάρχει στη θρησκεία τους. Χειραγώγηση τραγικά εύκολη κι ας φαντάζει μακρινή. Ξέρεις δα από την Ιστορία για πότε κάποιοι γραφικοί Χριστόδουλοι μπορούν να μετατραπούν σε "ηγέτες" και να κινήσουν κοινωνίες ολόκληρες αντίθετα από την ιστορική ροή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όπως τα λες. Και θα τα δούμε κι εδώ, σύντομα. Στους δικούς μας μετανάστες, τους οποίους ρίχνουν στο στόμα του λύκου.
    Ενώ εμάς, μας οδηγούν σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή